“Ίμβρος παιπαλόεσσα”

Ίμβρος Παιπαλόεσσα

“το ιερό νησί του Ερμού, τ’ ουρανού και των δακρύων”

Αυτές τις δύσκολες εποχές που διανύουμε, η κυκλοφορία ενός ιστορικού βιβλίου, τόσο εξειδικευμένου, όπως για την Ίμβρο, και μάλιστα σε β΄ έκδοση, αφού η α΄ εξαντλήθηκε ήδη, αποτελεί πολιτιστική είδηση! Και δείχνει πως κάτι αλλάζει στις επιλογές των Ελλήνων. Αργά, αλλά κάτι αλλάζει… Ας συνεκτιμηθεί ότι οι εκδόσεις “Ενδοχώρα” είναι ένας μικρός εκδοτικός οίκος της Β. Ελλάδος!

Από τις εκδόσεις «Ενδοχώρα»
Πρόκειται για μια πολυτελή έγχρωμη έκδοση,
176 σελ. με πολλές φωτογραφίες, παλαιότερες (ασπρόμαυρες) και νεώτερες της νήσου!

Στα κεφάλαια αυτού του βιβλίου, διαβάζουμε, μεταξύ άλλων: Την ετυμολογία, την συγκοινωνία (οδικός,θαλάσσιος και εναέριος τρόπος πρόσβασης στο νησί), την έκταση και τον πληθυσμό, την γεωμορφολογία, το κλίμα της νήσου. Επίσης, την ιστορία της, με ειδικά κεφάλαια για την νομισματοκοπία, τον Ίμβριο ιστορικό Κριτόβουλο, την Ίμβρο κατά τον Piri Reis, την «Κατάσταση Goeben», τα δημευμένα ως μαζμπούτ, τον δεκάλογο των Ελλήνων της Τουρκίας, τα δημευμένα ως καγιούμ, τις απαλλοτριώσεις, κ.ά. Και τα άρθρα «Το πραγματικό πρόβλημα είναι η τουρκοποίηση – ο Θεός να φυλάει», του Τ. Μπαράν στην εφημ. “Vatan”. Το άρθρο «Το συμβούλιο της Ευρώπης καλεί την Τουρκία να λάβει μέτρα για την προστασία της ελληνικής μειονότητος σε Ίμβρο και Τένεδο» του Γ. Λεκάκη στην εφημ. «Ελευθερία» του Λονδίνου. Και το άρθρο «Άρατε πύλας» του Ν. Γκότση, από το περιοδικό «Ενδοχώρα».

[tabby title=”Απόσπασμα από το βιβλίο”]

Η κοίμηση της αγίας Άννης
ένα πένθιμο πανηγύρι της Ίμβρου

Την Κυριακή που έρχεται (25 Ιουλίου) τηρείται νηστεία με την κατάλυση κρασιού και λαδιού. Από τους χριστιανούς τιμάται η κοίμηση της αγίας Άννης.

Μεγάλο πανηγύρι της αγίας Άννης γινόταν στον Πύργο του Σχοινουδίου στο νησί των Θρακικών Σποράδων, την Ίμβρο. Αλλά μια σειρά δυστυχημάτων που συνέβησαν εκείνη την ημέρα, το κατέστησαν ένα βουβό και πένθιμο πανηγύρι…

Το βράδυ της προηγουμένης της εορτής, το 1950, 13 νέοι και 3 νιοκοπελλιές (16-25 ετών) συνάντησαν τον θάνατο στην θάλασσα, μόλις 300 μ. από την αμμουδιά, κι ενώ οι συντοπίτες τους πανηγύριζαν αμέριμνοι…

Ο Πύργος Σχοινουδίου ήταν ένα θερινό θέρετρο των Ιμβρίων, στο οποίο κατασκήνωναν από αρχές Ιουλίου έως τις 15 Αυγούστου. Ο εσπερινός στο γραφικό ξωκκλήσι, με τον ήλιο να δύει πίσω απ’ το Αιγαίο, ήταν πάντα ειδυλλιακός. Οι νέοι πήραν την βάρκα του Γ. Παπακωνσταντή – ερήμην του – για έναν… θαλασσινό περίπατο. Αλλά μαζεύθηκαν 20 νοματαίοι για την μικρή βαρκούλα… Κάποιοι τους ειδοποίησαν ότι είναι πολλοί… Αλλά τα νειάτα δεν δίνουν σημασία στις συμβουλές των μεγαλυτέρων, κι οι νέοι κωπηλατώντας και τραγουδώντας, έλυσαν κι έφυγαν…

Μετά τις 21.30 άρχισαν τα όργανα στο πανηγύρι. Η βάρκα κατευθυνόταν προς τον Σκυλόγκρεμνο, όταν άρχιζε να μπάζει νερά… Οι νέοι φώναζαν, αλλά κανείς δεν μπορούσε να τους ακούσει στην βοή του πανηγυριού… Μόνο όταν ο Μουχάλης, που γλύτωσε, έφθασε στην παραλία, ειδοποίησε τους πανηγυριστές, οι οποίοι έσπευσαν, μα ήταν αργά… Στην βάρκα ηύραν μόνο την μικρότερη, Άννα Καραβασίλη, 11 ετών, και κανέναν άλλον… Στην στεριά είχαν κατορθώσει και είχαν βγει τρεις ακόμη, σε ελεεινή κατάσταση. Δεκαέξι νέα Ιμβριωτόπουλα πνίγηκαν στην θάλασσα…

Όλη η Ίμβρος αναστατώθηκε… Μέχρι τα μεσάνυχτα, όλο το Σχοινούδι είχε κατεβεί στον Πύργο…

Την αυγή τηλεφωνικώς έλαβαν γνώση του δυστυχήματος οι Αρχές στην πρωτεύουσα, Παναγιά. Ο κατάλογος των άτυχων νέων έγινε γνωστός λίγο μετά το μεσημέρι, ανήμερα της αγίας Άννης…

Από το Κάστρο ξεκίνησε η βενζίνα “Dagh” – που έκανε την ταχυδρομική συγκοινωνία Δαρδανελλίων-Ίμβρου – με τις δικαστικές, αστυνομικές κλπ. Αρχές, και σε δυο ώρες έφθασαν στον Πύργο. Άρχισαν οι ανακρίσεις. Κάποια πτώματα ευρέθησαν σε μικρή απόσταση από την παραλία…

Το απόγευμα, οι Αρχές έστειλαν το σπογγαλιευτικό βενζινόπλοιο “Yesil Imroz”, με τους δύτες Ε. Παπαχρυσάνθου και Κ. Δούρλαρη. Έφθασαν μεσάνυχτα στον Πύργο. Και την αυγή της 26ης Ιουλίου άρχισαν τις αναζητήσεις των 13 πτωμάτων… Έως τις 10 π.μ. ανευρέθησαν, σε μια περιφέρεια 20 μ. περίπου, και σε απόσταση 200 μ. από την αμμουδιά του Μέρχα έως τους σκοπέλους του Σκυλόγκρεμνου… Νέος θρήνος στην παραλία του Πύργου… Η αναγνώριση των πτωμάτων, η ταφή… Δεκατρία φέρετρα νέων παρέλασαν μέσα απ’ το Σχοινούδι για την κηδεία στην εκκλησία της Αγ. Μαρίνας… Η νεκρώσιμος ακολουθία δεν άφησε κανέναν Ίμβριο ασυγκίνητο. Στην κηδεία έλαβε μέρος και ο ιερεύς των Αγριδιών, παπα-Ιωάννης, μαζί με τους δυο ιερείς του Σχοινουδίου…

Ένα ποίημα για τα ατυχή θύματα του Σχοινουδίου συνέθεσε ο Β. Γεωργιάδης.

Τα συλλυπητήρια τηλεγραφήματα άρχισαν να φθάνουν σωρηδόν. Μεταξύ αυτών και του οικουμενικού πατριάρχου, Αθηναγόρα, και του μητροπολίτου Δέρκων (τ. Ίμβρου), Ιάκωβου, και βουλευτών Δαρδανελλίων, και βουλευτών Κωνσταντινουπόλεως, κ.ά. Η είδηση αναμεταδόθηκε και από τους ραδιοσταθμούς Άγκυρας, Κωνσταντινουπόλεως, Αθηνών και Λονδίνου!

Όλοι τότε θυμήθηκαν ένα παρόμοιο τραγικό δυστύχημα, την ίδια ημέρα, του ίδιου πανηγυριού, που είχε συμβεί πριν 60 χρόνια…

Ενώ, το 1947, ο Κώστας Δουκάκης ή Τσιρβούλης πνίγηκε, ενώ κολυμπούσε, την ημέρα του πανηγυριού στον Πύργο… Έτσι το πανηγύρι της κοιμήσεως της Αγ. Άννης έμεινε στην ιστορία ως ένα «θλιβερό» πανηγύρι του νησιού, που έκτοτε έγινε βουβοπανήγυρις…

[tabby title=”Πνιγέντες”]

Οι πνιγέντες (αλφαβητικώς):

  • Π. Αντ. Γενήσαρλης (ή Νινής), ετών 16.
  • Γ. Χαρ. Γιαπτσές (ή Τυροκόμος), ετών 20.
  • Ν. Δ. Κατραντζής, ετών 18.
  • Φ. Β. Κουμπολίκος, ετών 18.
  • Ά. Π. Μαλλιαρή (ή Μυστάκη), ετών 16, εορτάζουσα.
  • Αθ. Π. Μαλλιαρής (ή Μυστάκης), ετών 21.
  • Β. Δ. Μανιώτη, ετών 25.
  • Π. Δ. Λαφιατής, ετών 16.
  • Ευστρ. Δ. Ξυνός (ή Ξυνούδης), ετών 20.
  • Π. Κ. Πλωμαρίτη, ετών 20.
  • Στ. Π. Πλωμαρίτης, ετών 25.
  • Μ. Χρ. Σάββα (Κοντογούνη), ετών 25.
  • Ιω. Κ. Σερέτης (ή Φλιάκος), ετών 19.
  • Κ. Αθ. Τσαμούρης, ετών 17.
  • Ζ. Αντ. Φερμελής (ή Χασάπης), ετών 20.
  • Π. Ν. Ψυλιάγκος, ετών 23.

Οι διασωθέντες:

  • Ά. Γ. Καραβασίλη, ετών 11, εορτάζουσα.
  • Κ. Κ. Μανιάτης, ετών 21.
  • Π. Δ. Μουχάλης, ετών 17.
  • Π. Β. Τενεδιός, ετών 19.
ΠΗΓΕΣ:
Λεκάκης Γ. «Ίμβρος παιπαλόεσα», εκδ. «Ενδοχώρα», 2010. Του ιδίου «Αρχαία και σύγχρονα ιστορικά ναυάγια των ελληνικών θαλασσών-Η λαογραφία της θάλασσας», εκδ. “Action Press”, Ιούνιος 2009, β΄ έκδ. Δεκέμβριος 2009.
περ. «ΙΜΒΡΟΣ», τ. β΄, 4ο έτος, αρ. τ. 38, Ιούλιος, 1950.

[tabbyending]

Το βιβλίο συνεχίζει με τους επιφανείς Ιμβρίους, και την λαογραφία της νήσου, με ειδικά κεφάλαια για την Λαμπρή και το γεμιστό αρνί, την κουζίνα, την μπουγάδα και τον θάνατο στην Ίμβρο. Συνεχίζει με τον πλούτο (και την πανίδα και την χλωρίδα). Και ακολουθεί το κεφάλαιο των εντυπώσεων των περιηγητών: Του Ιωάννη Ευγενικού του νεώτερου («Το ομορφότερο απ’ όλα τα νησιά του Αιγαίου»!), του Κυριάκου του εξ Αγκώνος («Τείχη που ξεχωρίζουν για την ποιότητα της αρχιτε­κτονικής τους»), του Όλ. Ντάππερ («Νησί σκεπασμένο με δένδρα και δάση και κυρίως μ’ ένα είδος αγριοαχλαδιάς»), του Τζ. Γουέλερ («Νησί με πολ­λές πηγές με έξοχο νερό»), του Τζ. Μόντακ («Οι κάτοικοι του νησιού είναι όλοι Έλληνες»), του Σ. Γκουφιέ («Η ανάμνηση αυτών των ευχάριστων τόπων θα ακο­λουθεί τον ταξειδιώτη παντού, όπου κι αν τον φέρει η μοίρα του»), του Ζ. Μπ. Ντέππινγκ («Η Ίμβρος στην αρχαιότητα ήταν πολύ πιο σημαντική»), του Α. Συνβέτ («Πολύ γοητευτική»), του Αλ. Κόνζε («Μια επίζηλη θέση για τα ελληνικά κράτη, που βα­σίζονταν στην θαλάσσια δύναμη τους») και του Κ. Φρίντριχ («Παραδεισια­κά, ωραία φαίνονται τα νερά»).

Και ακολουθεί η περιήγησις, κατά τον τρόπο του Γ. Λεκάκη: Πρώτα τα ελληνικά χωριά και τοπωνύμια της Ίμβρου: Παναγιά (Gokceada ή Imroz), Άγιοι Θεόδωροι (Zeytinli – το πανόραμα της Παναγιάς), Άγ. Ευλάμπιος, Άγ. Κήρυκος (Kuzu Limani), Αγρίδια (η αετοφωλιά της Ίμβρου – Tepekoy), Αλυκή (Tuzla), Αρασιά, Αρίδα, Γλυκύ (Eski Bademli), Κασκαβάλια, Κάστρο (Kalekoy – το μόνο παραθαλάσσιο χωριό), Κόκκινα, Μάρμαρος, Πύργος (Yuvali), Ροξάδο (όπου έγινε η δοκιμή για το αρχαίο φράγμα του Μαραθώνος), και το Σχοινούδι (Derekoy – η σπονδυλική στήλη της Ίμβρου). Ακολουθεί μια χριστιανική περιήγησις με μνεία στην Παναγιά την Ιμβριώτισσα (τώρα στην Σαλαμίνα Πειραιώς). Στο δεύτερο μέρος της περιηγήσεως, τα μη ελληνικά χωριά της Ίμβρου: Έσελεκ (Eselek), Ουγουρλού  (Ugurlu), Σαχίν-Καγιά (Sahinkaya), Σιρίν-Κιοϊ (Sirinkoy). Τέλος, τα νησιά γύρω από την Ίμβρο. Και ο Κανονισμός της κοινότητος Σχοινουδίου (Ίμβρου)!

Ακολουθούν τα άρθρα «Απόδραση… στην Ίμβρο. Μουσικοχορευτικό συγκρότημα Νάουσα Πάρου: Το πρώτο ελληνικό χορευτικό συγκρότημα στο μαρτυρικό νησί» και το «Οι πρώτοι Έλληνες πρόσκοποι στην Ίμβρο».

Το βιβλίο κλείνει με την βιβλιογραφία της Ίμβρου, με ιδιαίτερα κεφάλαια για την αρθρογραφία για το νησί, τις διημερίδες, τα συμπόσια και τα συνέδρια, που έγιναν γι’ αυτό και τις περιοδικές εκδόσεις, που εκδόθηκαν είτε στο νησί, είτε από Ιμβρίους για το νησί τους!

Το βιβλίο προλογίζουν πρόεδρος Συλλόγου Ιμβρίων (Αθηνών), δικηγόρος κ. Πάρις Ασανάκης, ο οποίος σημειώνει «η μέχρι τώρα εμπειρία μας λέει ότι σημαντικό ρόλο στην προσπάθεια αναδείξεως της Ίμβρου έχουν να επιδείξουν μη Ίμβριοι, επώνυμοι ή ανώνυμοι – σε πολλές περιπτώσεις ακόμη και μη Έλληνες – και ιδίως εκείνοι που ήρθαν, είτε από παιχνίδια της μοίρας, είτε από συνειδητή επιλογή, σε επαφή με τους Ιμβρίους και την Ίμβρο. Ένας από αυτούς είναι και ο Γιώργος Λεκάκης, τακτικός επισκέπτης και ένθερμος φίλος της Ίμβρου. Το βιβλίο που κρατάτε στα χέρια σας, προϊόν πολυετούς ερευνητικής εργασίας, γραμμένο με μεράκι και διανθισμένο από την τριβή του με τον τόπο και τους ανθρώπους του, αποτελεί ένα χρήσιμο εργαλείο ιστορικής τεκμηρίωσης, ενημέρωσης και ευαισθητοποίησης για μια γωνιά του ελληνισμού, άγνωστη εν πολλοίς στο ευρύ κοινό, που εξακολουθεί, πέρα από κάθε προσδοκία ένθεν κακείθεν, να υπομένει, να επιμένει και να ελπίζει. Αποτελεί συνάμα έναν “ψαγμένο” οδηγό περιήγησης στην ανεξερεύνητη Ίμβρο. Ελπίζουμε να αναγκασθεί να εκδώσει την “Ίμβρο Παιπαλόεσσα – το ιερό νησί του Ερμού, του ουρανού και των δακρύων”, αλλά και της ελπίδας, πολλές ακόμη φορές, ώστε να ανταπεξέλθει στη ζήτηση, να συμπεριλάβει τις νεότερες εξελίξεις που αναμένουμε και να εμπλουτίσει την πρώτη αυτή έκδοση με περισσότερες γνώσεις που θα εξακολουθεί να αποκτά για την Ίμβρο και τους Ιμβρίους».

Ο δρ. βυζαντινολογίας Παντελεήμων Τσορμπατζόγλου, ο οποίος γράφει, μεταξύ άλλων «το “εμείς εκεί στην πατρίδα”, μας το κάνει ο Γιώργος Λεκάκης με το βιβλίο αυτό να λέμε “εμείς εδώ στην Ίμβρο”. Μας προσφέρει μια αναψυχή στις πληγωμένες αναμνήσεις και μια παρηγοριά στα βάσανά μας… Ξέρεις τι θα πει να ’σαι ξένος στον τόπο σου; Ξέρεις τι θα πει να μην έχεις θέα στο μέλλον; Ξέρεις τι θα πει να ’σαι αγιάτρευτο θύμα μιας άλλης πατρίδας; Αλλά, “εμείς εδώ στην πα­τρίδα, στην Ίμβρο”, ελπίζουμε, καρτερούμε και πορευόμαστε, ή κατά πως προ­στάζει ο ποιητής……βάδιζε, βάδιζε, λοιπόν ψηλώνοντας το μέτωπο σου… / Οι αιώ­νες είναι παιδιά που σαρώνονται, μη το ξεχνάς. / Εσύ είσαι άντρας! Κι οι Ίμβριοι είναι, το έδειξαν και το δείχνουν!».

Και ο εκπαιδευτικός Π. Γ. Σταματίδης, πρόεδρος της Ιμβριακής Ενώσεως Μακεδονίας-Θράκης, ο οποίος σημειώνει «είμαστε αισιόδοξοι γιατί πάρα πολλοί από την Ελλάδα, το εξωτερικό αλλά και από την Τουρκία καταλαβαίνουν και αισθάνονται την ψυχή μας. Ένα από τα καλύτερα παραδείγματα είναι ο Γιώργος Λεκάκης, ο οποίος στο βιβλίο του δεν περιγράφει απλώς καταστάσεις και γεγονότα. Παράλληλα με τις πληροφορίες που δίνει, εμβαθύνει με τον δικό του τρόπο για το τι πρεσβεύει η Ίμβρος και οι Ίμβριοι. Ο Γ. Λεκάκης γνώρισε την Ίμβρο και τους ανθρώπους της, επισκέφθηκε πολλές φορές το νησί, και μελέτησε σε βάθος το ιμβριακό ζήτημα, πριν καθήσει και γράψει το βιβλίο του, γεγονός που αποτελεί εχέγγυο καλής πληροφόρησης για κάθε αναγνώστη».

Το βιβλίο μπορείτε να το βρείτε:

  • στη Θεσσαλονίκη (endohora@yahoo.gr Αυτή η διεύθυνση ηλεκτρονικού ταχυδρομείου προστατεύεται από κακόβουλη χρήση. Χρειάζεται να ενεργοποιήσετε την Javascript για να τη δείτε. , τηλ. 6977.462.806),
  • στην πόλη των Αθηνών (κεντρική διάθεση: Χαρ. Τρικούπη 14, εντός στοάς, τηλ. 210-64.40.021),
  • στον Σύλλογο Ιμβρίων Αθηνών (Ελ. Βενιζέλου 80, Ν. Σμύρνη, τηλ. 210-93.47.957),
  • στην Αλεξανδρούπολη (Νικηταρά 23, ΤΚ 68100 Αλεξανδρούπολη, τηλ. και τηλεομοιότυπο 25510-32.423) 
  • και σε επιλεγμένα καλά βιβλιοπωλεία.



Α Ρ Θ Ρ Α - Τ Η Σ - Ι Δ Ι Α Σ - Κ Α Τ Η Γ Ο Ρ Ι Α Σ :
  1. Δημοτική Εκπαίδευσις εν Ίμβρω
    Μέχρι το 1860 δεν υπήρχον εν Ίμβρω κοινοτικά δημοτικά σχολεία, ούτε διδάσκαλοι διοριζόμενοι και μισθούμενοι υπό των Κοινοτήτων. Την έλλειψιν ταύτην ανεπλήρουν εν εκάστω χωρίω οι ιερείς και ως επί το πλείστον ιδιώται εκ των οπωσούν εγγραμμάτων, διδάσκοντες τους προσερχομένους μαθητάς οι μεν πρώτοι εν τοις νάρθηξι των εκκλησιών, οι δ’άλλοι εν ταις οικίαις αυτών επί ελαχίστη αμοιβή ενός γροσίου και ενός αρτιδίου παρεχομένου κατά παν Σάββατον υφ’ ενός εκάστου των μαθητών, ενώ συγχρόνως ησχολούντο και εις άλλο τι έργον χειροτεχνίας.
  2. Η Εκπαίδευσις εν Ίμβρω
    Κινούμενος από το αίσθημα της φιλοτιμίας και της ευγνωμοσύνης του τόπου μας προς τα μεγάλα τέκνα του και αντί μνημονίου με την 30ήν επέτειον από του θανάτου του αειμνήστου Θεμιστοκλέους Ντάκου, απεφάσισα να επανεκδώσω την μοναδικήν και άκρως πολύτιμον μονογραφίαν αυτού, η οποία εξεδόθη κατά το 1938 εις το λεύκωμα της νήσου Ίμβρου, περί της Εκπαιδεύσεως εν Ίμβρω.
  3. "Ίμβρος παιπαλόεσσα"
    Στα κεφάλαια αυτού του βιβλίου, διαβάζουμε, μεταξύ άλλων: Την ετυμολογία, την συγκοινωνία (οδικός,θαλάσσιος και εναέριος τρόπος πρόσβασης στο νησί), την έκταση και τον πληθυσμό, την γεωμορφολογία, το κλίμα της νήσου. Επίσης, την ιστορία της, με ειδικά κεφάλαια για την νομισματοκοπία, τον Ίμβριο ιστορικό Κριτόβουλο, την Ίμβρο κατά τον Piri Reis, την «Κατάσταση Goeben», τα δημευμένα ως μαζμπούτ, τον δεκάλογο των Ελλήνων της Τουρκίας, τα δημευμένα ως καγιούμ, τις απαλλοτριώσεις, κ.ά. Και τα άρθρα «Το πραγματικό πρόβλημα είναι η τουρκοποίηση – ο Θεός να φυλάει», του Τ. Μπαράν στην εφημ. “Vatan”.

Ολυμπιακοί Αγώνες

ΟΛΥΜΠΙΑΚΟΙ
ΑΓΩΝΕΣ
περιγραφή, αγωνίσματα, ολυμπιονίκες
2800 ΧΡΟΝΙΑ ΠΡΙΝ

Ιστορία

Στα δυτικά της Πελοποννήσου, στη χώρα της Ήλιδος, στη συμβολή των ποταμών Αλφειού και Κλαδέου, υπάρχει μικρή, πλούσια σε βλάστηση πεδιάδα, στην οποία άνθισε το Ιερό της Ολυμπίας, το πιο αρχαίο και πιο πολυύμνητο των Ελλήνων. Εκεί, προς τιμή του Ολυμπίου Διός, γίνονταν οι λαμπρότατοι αγώνες της αρχαίας Ελλάδος.

Η αρχή των Ολυμπιακών αγώνων χάνεται στο βάθος του χρόνου. Κατά την Ελληνική μυθολογία για πρώτη φορά έγιναν όταν ο Ζευς ήταν ακόμα βρέφος και ο πατέρας του Κρόνος βασίλευε του κόσμου.

Κατά την επικρατέστερη εκδοχή τους αγώνες ίδρυσε ή ανακαίνισε ο Πέλοψ. Πάντως το 884 π.Χ., ο Ηρακλείδης Ίφιτος, ηγεμόνας της Ήλιδος, ο Ηρακλείδης Λυκούργος, ηγεμόνας της Σπάρτης και ο Κλεοσθένης της Πίσης, συνήψαν σύμβαση η οποία χαράχθηκε κυκλικά πάνω σε χάλκινο δίσκο, που τοποθετήθηκε στο Ηραίον στην Ολυμπία, σύμφωνα με την οποία:

Α. Η Ήλις ανακηρύσσονταν ιερή και απρόσβλητος χώρα

Β. Θεσπιζόταν η εκεχειρία κατά την τέλεση των αγώνων.

Το ιερό της Ολυμπίας

Αλλά και ο Παυσανίας αναφέρει ότι το 776 π.Χ. είχαμε ανασύσταση και όχι έναρξη των αγώνων. Όμως, ως πρώτη Ολυμπιάδα θεωρείται αυτή που έγινε το 776 π.Χ., με τους αγώνες να διεξάγονται ανά τετραετία, ενώ συγχρόνως έχουμε καταγραφή των ολυμπιονικών, με πρώτο ολυμπιονίκη τον Κόροιβο τον Ηλείο, ο οποίος νίκησε στο αγώνισμα δρόμου σταδίου.

Η Ολυμπία, δεν υπήρξε πόλη. Ήταν τόπος ιερός και διοικητικά υπαγόταν στην Ήλιδα. Κατά την Πρωτοελλαδική έως την Υστεροελλαδική εποχή (2800-1100 π.Χ.) το Ιερό άλσος της Ολυμπίας, η Άλτις, ήταν κατάφυτο από πλατάνια, αγριελιές, λεύκες, δρυς με ελάχιστα και απέριττα κτίσματα, ενώ γύρω από αυτό υπήρχε οικισμός με αδιάκοπη ζωή. Με την πάροδο του χρόνου, στις δραστηριότητες του Ιερού συμμετέχει σύσσωμος ο Ελληνισμός της κυρίως Ελλάδος, των αποικιών της Μεσογείου, του Ευξείνου Πόντου και

Ολυμπία Άλτις

της Ιωνίας, οπότε αρχίζει η ανέγερση νέων οικοδομημάτων και μνημειακών κτιρίων, για να υπηρετήσουν τη λατρεία και τις συνεχώς αυξανόμενες και ποικίλες ανάγκες του.

Η σημερινή Ολυμπία βρίσκεται 22 χιλιόμετρα από τον Πύργο, την πρωτεύουσα του Νομού Ηλείας, 126 χιλιόμετρα από το λιμάνι της Πάτρας και 338 χιλιόμετρα από την Αθήνα.

Η Ήλις, ήταν πρωτεύουσα της χώρας της Ηλείας. Βρίσκεται στην εύφορη πεδιάδα στην αριστερή όχθη του Πηνειού ποταμού. Ως πρωτεύουσα είχε την επιμελητεία της τελέσεως των αγώνων, την προετοιμασία των αθλητών και τη διαχείριση του Ιερού. Κατά τον Ευριπίδη, δεν ήταν μόνο η ιδρύτρια, αλλά και η μόνιμη διοργανώτρια των Ολυμπιακών αγώνων.

Ήλις – Θέατρο

Στους Περσικούς πολέμους ήταν μία από τις πιο μεγάλες πόλεις της Ελλάδος. Η πόλη της Ήλιδος αριθμούσε 60.000 (!!!) κατοίκους, ενώ ο πληθυσμός της Ηλείας έφθανε τους 150.000 με 200.000!!! Αριθμοί πραγματικά εντυπωσιακοί για την εποχή.

Μια τέτοια πόλη φυσικό ήταν να έχει Αγορά, Θέατρο, Γυμνάσιο, ναούς διαφόρων θεών και ηρώων, βωμούς και άλλα μνημεία τα οποία συνολικά κάλυπταν έκταση πολλών εκατοντάδων στρεμμάτων. Αναφέρονται το Γυμνάσιο, τεράστιο γυμναστικό οικοδόμημα, από τα μεγαλύτερα και αρχαιότερα που υπήρχαν στην Ελλάδα. Σε συνεχόμενη προς το Γυμνάσιο θέση ήταν το Τετράγωνο, όπου γινόντουσαν ελαφρές προπονήσεις των αθλητών. Η Αγορά ήταν γεμάτη ιερά, στοές και αγάλματα. Το Θέατρο της Ήλιδος από τα πιο παλιά, το κοσμούσε άγαλμα του Διονύσου, έργο του Πραξιτέλη.

Η Ήλις, βρίσκεται 15 χιλιόμετρα από την Αμαλιάδα, 90 χιλιόμετρα από το λιμάνι της Πάτρας και 305 χιλιόμετρα από την Αθήνα.

Μνημεία της Ολυμπίας

Από τα πολλά μνημεία αναφέρονται τα σημαντικότερα.

Ολυμπία – Στάδιο

Στάδιον: Είχε μήκος 212,54 μέτρα και πλάτος 28,50. Ο αγωνιστικός χώρος είχε μήκος 192,27 μέτρα. Τα πρανή δεν είχαν λίθινα ή άλλα καθίσματα, εκτός από αυτά των Ελλανοδικών και των τιμωμένων προσώπων. Το στάδιο χωρούσε 45.000 θεατές.

Ιππόδρομος: Συνολικού μήκους 780 μέτρων. Ο αγωνιστικός χώρος του ιπποδρόμου είχε σχήμα ελλειψοειδές και στον κατά μήκος άξονα του υπήρχε ξύλινο χώρισμα μήκους 390 μέτρων. Γύρω από άκρα του χωρίσματος έτρεχαν οι αρματοδρόμοι διανύοντας σε κάθε πλήρη διαδρομή 780 μέτρα.

Παλαίστρα: Στα δυτικά της Άλτεως, κοντά στον Κλαδέο. Η Παλαίστρα εξυπηρετούσε την πάλη, την πυγμή και το άλμα. Είχε περίπου τετράγωνο σχήμα (66,35 χ 66,75 μέτρα) και στέγαζε αποδυτήρια, λουτρά και αίθουσα διδασκαλίας.

Γυμνάσιον: Βόρεια της Παλαίστρας. Ήταν χώρος για την εκγύμναση των αθλητών, σε ορθογώνιο κτίσμα 120 χ 230 μέτρα, με ευρύχωρη αυλή στο μέσο και στοές στις τέσσερις πλευρές του.

Ναός του Διός: Στο κέντρο της Άλτεως υπήρχε το σημαντικότερο οικοδόμημα της, ο γιγάντιος Ναός του Διός, που κτιζόταν από το 470 π.Χ. μέχρι το 456 π.Χ., έργο του Ηλείου αρχιτέκτονα Λίβωνα. Ήταν ο μεγαλύτερος της Πελοποννήσου και θεωρήθηκε η τελειότερη έκφραση της Δωρικής ναοδομίας. Στο βάθος του κυρίως ναού στήθηκε το 430 π.Χ. το χρυσελεφάντινο άγαλμα του Διός, έργο του Φειδία. Θεωρείται το κορυφαίο άγαλμα του πιο ονομαστού γλύπτη στην αρχαία Ελλάδα.

Βουλευτήριον: Χτίζεται στο νότιο τμήμα του Ιερού, μετά τα μέσα του 6ου π.Χ. αιώνα. Εκεί συνεδρίαζε η Ολυμπιακή βουλή, της οποίας τα μέλη ήταν πολίτες της Ήλιδος. Ως έργο είχε να διαχειρίζεται τα χρήματα της Ολυμπίας και να επιβλέπει το Ιερό. Στο κέντρο υπήρχε ο βωμός του Ορκίου Διός, όπου οι αθλητές έδιναν τον όρκο.

Πρυτανείον: Έδρα των Πρυτάνεων, αξιωματούχων του Ιερού. Σε ιδιαίτερο χώρο στεγαζόταν η ιερή εστία, με το άσβεστο πυρ.

Μεγάλος βωμός του Διός: Βρισκόταν νοτιοανατολικά του ναού της Ήρας.

Λεωνίδαιον: Με διαστάσεις 73,5 χ 80,18 μέτρα. Χρησίμευε ως ξενώνας.

Ηραίον: Ναός προς τιμή της Ήρας. Χτίσθηκε το 650 π.Χ.

Λουτρά: Τα Λουτρά και το Κολυμβητήριο, πλησίον του Κλαδέου, χτίζονται τον 5ο π.Χ.αιώνα.
Εκτός τούτων αναφέρονται το Μητρώον, η Στοά της Ηχούς, η Νότια στοά, το Εργαστήριο του Φειδία, το Νοτιανατολικό κτίριο, το Φιλιππείον, οι Θέρμες και το Νυμφαίο Αξίζει να σημειωθεί ότι υπήρχε υδραγωγείο το οποίο έφερε νερό πόσιμο στην Άλτι. Την εικόνα της Ολυμπίας την συμπληρώνουν οι χιλιάδες βωμών, πάνω από 3.000 αγάλματα θεών, ανδριάντες ολυμπιονικών, βασιλέων, έργα των πιο διασήμων καλλιτεχνών της αρχαιότητος.

Κότινος

Διάρκεια των αγώνων

Η διάρκεια τους μέχρι το 472 π.Χ. ήταν μία ημέρα. Από το 472 π.Χ. διαρκούσαν τρεις ημέρες, ενώ από το 468 π.Χ. η διάρκεια τους έφθανε τις πέντε ημέρες.

Αγωνίσματα

Το 776 π.Χ., έγινε μόνο ο δρόμος σταδίου. Ήταν δρόμος ίσος με το μήκος του σταδίου, δηλαδή 192,27 μέτρα.
Το 724 π.Χ., προστέθηκε ο δίαυλος δρόμος, που ήταν δύο φορές το μήκος του σταδίου.
Το 720 π.Χ., προστέθηκε ο δόλιχος δρόμος, είκοσι ή είκοσι τέσσαρες φορές το μήκος του σταδίου.
Στη συνέχεια προστέθηκαν:

  • Η πάλη
  • Το πένταθλον, με τα αγωνίσματα δρόμου, δίσκου, ακοντίου, άλματος, πάλης
  • Η πυγμή, πυγμαχία, όπου ο αθλητής έφερε ως γάντια, δερμάτινους ιμάντες με ήλους
  • Η αρματοδρομία τεθρίππου, άρμα που έσερναν τέσσερα άλογα
  • Το παγκράτιο ανδρών, αγώνισμα μεταξύ πάλης και πυγμής
  • Ο ίππος κέλης, αγώνας με άλογο ιππασίας
  • Ο δρόμος σταδίου παίδων
  • Η πάλη παίδων
  • Η πυγμή παίδων
  • Ο δρόμος οπλιτών, με πλήρη οπλισμό
  • Η απήνη, αγώνας με άμαξα με δύο ημίονους αντί αλόγων
  • Η κάλπη, αγώνας με καλπάζον άλογο
  • Η συνωρίς, άρμα που έσερναν δύο ώριμα άλογα
  • Ο αγώνας κηρύκων και σαλπιγκτών
  • Το τέθριππο πώλων, άρμα που έσερναν τέσσερα νεαρά άλογα
  • Η συνωρίς πώλων, άρμα συρόμενο από δύο νεαρά άλογα
  • Ο κέλης πώλος, αγώνας με νεαρό άλογο ιππασίας
  • Τελευταίο προστέθηκε το 200 π.Χ. το αγώνισμα του παγκρατίου παίδων.

Το 393 τις, τελείται η 293η Ολυμπιάδα, που είναι η τελευταία, αφού ο Θεοδόσιος ο Α΄, καταργεί τους Ολυμπιακούς αγώνες.

Οι αγώνες

Η Ήλις έχοντας τη γενική εποπτεία της τέλεσης των αγώνων, ανέθετε την οργάνωσή τους σε άρχοντες Ηλείους, τους ονομαζόμενους Ελλανοδίκες. Ο αριθμός των Ελλανοδικών το 368 π.Χ. φθάνει τους δώδεκα, όσες και οι φυλές των Ηλείων. Οι Ελλανοδίκες, δέκα μήνες πριν την τέλεση των αγώνων, ανελάμβαναν την προετοιμασία των Ολυμπιακών τελετών, αλλά συγχρόνως επέβλεπαν την προετοιμασία των αθλητών στο Γυμναστήριο της Ήλιδος, φροντίζοντας για την καλύτερη γύμναση τους.

Η συμμετοχή στους αγώνες δεν ήταν ελεύθερη. Κατ’ αρχάς οι αγωνιζόμενοι έπρεπε να αποδείξουν ότι είναι στην καταγωγή Έλληνες. Επίσης έπρεπε να είναι ελεύθεροι πολίτες, να είναι σε ειρήνη μετά θεών και ανθρώπων, να μην έχουν διαπράξει έγκλημα ή ασέβεια και να μην έχουν στερηθεί των πολιτικών τους δικαιωμάτων. Οι αγωνιζόμενοι κατέβαλλαν τα έξοδα του αγωνίσματος στο οποίο έπαιρναν μέρος. Όφειλαν να υποστούν την δεκάμηνη προετοιμασία και την τριάντα ημερών δοκιμασία, ασκούμενοι κάθε πρωί στο Γυμναστήριο υπό την εποπτεία των Ελλανοδικών. Οι δούλοι δεν είχαν δικαίωμα να λάβουν μέρος στους αγώνες, αλλά μπορούσαν να τους παρακολουθούν μαζί με τους άλλους θεατές.

Απαγορευόταν αυστηρά να παρακολουθούν τους αγώνες γυναίκες, ιδιαίτερα οι παντρεμένες. Κάθε παραβάτης αντιμετώπιζε την ποινή του θανάτου. Εξαιρέθηκε η Ρόδια Φερενίκη, κατ’ άλλους η Καλλιπάτειρα, αδελφή της Φερενίκης, κόρη του Διαγόρα, η οποία μεταμφιέσθηκε σε άνδρα διδάσκαλο της γυμναστικής και παρακολούθησε από το στάδιο το γιο της Πεισίρροδο αγωνιζόμενο. Αλλά η συγκίνηση της, μόλις χρίστηκε νικητής την πρόδωσε, με αποτέλεσμα να πέσει ο χιτώνας της και να αποκαλυφθεί το φύλο της. Της χαρίστηκε όμως η ζωή, γιατί ήταν μητέρα, κόρη και αδελφή Ολυμπιονικών. Προκειμένου να μην επαναληφθεί το φαινόμενο οι διδάσκαλοι και οι μαθητές του λοιπού ήταν γυμνοί.

Οι αγώνες διεξάγονταν κάθε τέσσερα χρόνια, την πρώτη πανσέληνο μετά το θερινό ηλιοστάσιο, που αντιστοιχεί στο διάστημα από τα τέλη Ιουνίου μέχρι τις αρχές Ιουλίου. Κατά τη διάρκεια των αγώνων, παρά τη μεγάλη ζέστη, το στάδιο ήταν κατάμεστο και οι 45.000 θεατές ασκεπείς, παρακολουθούσαν καθ’ όλη τη διάρκεια της ημέρας, ακόμα και μετά τη δύση του ηλίου.

Ένα μήνα πριν τους αγώνες οι αγγελιοφόροι του Διός διέτρεχαν όλη την Ελλάδα και γνώριζαν την ημέρα έναρξης των εορτών κηρύσσοντας την εκεχειρία που κρατούσε ένα μήνα.

Για τη μετάβαση από την Ήλιδα στην Ολυμπία, υπήρχαν δύο δρόμοι. Ο ένας ορεινός, περνούσε από τα σημερινά χωριά Εφύρα, Οινόη, Κουτσοχέρα, Καράτουλα, Πλάτανο και μέσα από την κοιλάδα του Κλαδέου κατέληγε στην Ολυμπία. Ο δρόμος αυτός ήταν σύντομος αλλά δύσβατος.

Ο άλλος, που συνήθως χρησιμοποιούσαν, λεγόταν Ιερά Οδός και περνούσε από τα πεδινά. Ξεκινούσε από την Ήλιδα, περνούσε από Αμαλιάδα, Μυρτιά, Σκαφιδιά, Σκουροχώρι, Πύργο, ακολουθούσε τον Αλφειό και κατέληγε στην Ολυμπία. Η διαδρομή ήταν μεγαλύτερη, έφθανε τα 58 χιλιόμετρα, αλλά ο δρόμος ήταν πλατύς και χωρίς εμπόδια.

Λίγες ημέρες πριν αρχίσουν οι αγώνες, μια ατέλειωτη πομπή ανθρώπων, ζώων, αρμάτων, αμαξών, εφοδίων ξεκινούσε για την Άλτι. Επικεφαλής της πομπής ήταν οι Ελλανοδίκες και ακολουθούσαν άρχοντες, υψηλοί ξένοι, γυμναστές, ηνίοχοι, αθλητές, συγγενείς, φίλοι, θεατές από όλο τον κόσμο. Το ταξίδι μέχρι την Ολυμπία διαρκούσε δύο ημέρες και η διανυκτέρευση γινόταν στη Σκαφιδιά.  

Έτσι θεατές ξεκινώντας ακόμη κι από τον Εύξεινο Πόντο, έπρεπε να ταξιδέψουν  εν μέσω κινδύνων, ίσως και μήνες, για να παρακολουθήσουν μαζί με άλλους 45.000, τους Έλληνες αγωνιζόμενους στις όχθες του Κλαδέου με έπαθλο τον κότινο, από κλαδί ελιάς, στο Ιερό της Ολυμπίας…

Μετά το τέλος των αγώνων γινόταν η απονομή των βραβείων που ήταν πανηγυρική. Το στάδιο ήταν κατάμεστο από χιλιάδες θεατές, οι νικητές ήταν περιτριγυρισμένοι από τους Ελλανοδίκες και τους γυμναστές τους ήταν συγκινημένοι, ενώ μουσική και άσματα μαζί με τις επευφημίες του κόσμου δονούσαν τον αέρα.

Τα βραβεία ήταν επάνω σε ειδικό τρίποδα εμπρός στο ναό του Διός, ενώ ο κήρυκας που ήταν κι’ αυτός ολυμπιονίκης, καλούσε τους νικητές με τα ονόματα τους, αναφέροντας και την καταγωγή τους, υπό τους ξέφρενους πανηγυρισμούς όλων. Ο πρεσβύτερος των Ελλανοδικών στεφάνωνε τον νικητή με τον κότινο δηλαδή στεφάνι από κλαδί άγριας ελιάς, δεμένο με ξανθό έριο, που σημαίνει μαλλί προβάτου. Το κλαδί για τα στεφάνια κοβόταν με χρυσό μαχαίρι από την ίδια αγριελιά, η οποία βρισκόταν πίσω από το ναό του Διός και ονομαζόταν Καλλιστέφανος.

Χαρακτηριστικό παράδειγμα της ηθικής αμοιβής, είναι το περιστατικό που αναφέρει ο Ηρόδοτος. Ο Ξέρξης, τον 5ο π.Χ. αιώνα, με πολυάριθμο μισθοφορικό στρατό έχει φθάσει στη Θεσσαλία, αλλά σε κάποια περιοχή, από την πλευρά των Ελλήνων, επικρατούσε ησυχία. Οι Πέρσες ρώτησαν να μάθουν πού είναι οι Έλληνες και τους απάντησαν ότι απουσιάζουν, για να δουν τους αγώνες στο Ιερό της Ολυμπίας.

Εκείνοι απόρησαν και ρώτησαν ποιο ήταν το έπαθλο που έκανε τους Θεσσαλούς να αφήσουν την πατρίδα τους και τις εστίες τους . Όταν το πληροφορήθηκαν, ένιωσαν έκπληξη και μετά πανικό, γιατί είχαν έλθει να πολεμήσουν αυτούς, που αντί χρημάτων, αγωνίζονταν  για ένα κλαδί ελιάς

Όποιος γινόταν τρεις φορές Ολυμπιονίκης μπορούσε να στήσει το άγαλμα του στην Ολυμπία, σε μέγεθος όχι μεγαλύτερο των φυσικών του διαστάσεων. Από το 720 π.Χ. οι αθλητές αγωνίζονται γυμνοί. Ο κυριότερος των Ολυμπιονικών ήταν ο νικητής του δρόμου σταδίου. Μέχρι το 393 μ.Χ. καταγράφηκαν 850 Ολυμπιονίκες. Αξίζει να σημειωθεί ότι οι Έλληνες χρησιμοποιούσαν τις Ολυμπιάδες ως μέτρο για τη μέτρηση του χρόνου.

Το 1896 γίνεται από το Λόρδο Κουμπερτέν η αναβίωση των Ολυμπιακών αγώνων. Η νέα περίοδος, τιμής ένεκεν, ξεκινά με τους Ολυμπιακούς αγώνες της Αθήνας. Στην ίδια Ολυμπιάδα καθιερώνεται η πεντάκυκλη Ολυμπιακή σημαία και το 1936 στην Ολυμπιάδα του Βερολίνου αναβιώνει το άσβεστο πυρ, με τη μορφή της Ολυμπιακής φλόγας.

Το 2004 η Αθήνα φιλοξενησε τους αγώνες στην χώρα που τους γέννησε. Ο επαναπατρισμός τους συνέδεσε αρμονικά το παρόν με το Ολυμπιακό ιδεώδες, αναδεικνύοντας συγχρόνως πολιτιστική κληρονομιά 3.000 χρόνων, που είναι κληρονομιά όλης της ανθρωπότητας…

Ο πρώτος κύκλος των Ολυμπιακών αγώνων, από το 776 π.Χ., που θεωρούμε ως έναρξη τους, μέχρι το 393 μ.Χ. κράτησε 1169 χρόνια!!! Ο δεύτερος κύκλος ξεκίνησε το 1896 και με την Ολυμπιάδα του 2012, συμπληρώνει 116 χρόνια…

olympics

Είσοδος Σταδίου
Είσοδος Σταδίου
Ολυμπία, Ιππόδρομος, Παλαίστρα
Ολυμπία, Ιππόδρομος, Παλαίστρα
Ολυμπία, Γυμνάσιο
Ολυμπία, Γυμνάσιο
Ολυμπία, Δυτικό Αέτωμα του Ναού του Δία
Ολυμπία, Δυτικό Αέτωμα του Ναού του Δία
Ολυμπία, Πρυτανείο
Ολυμπία, Πρυτανείο
Ολυμπία, Λεωνίδιο
Ολυμπία, Λεωνίδιο
Σύγχρονη πομπή Ολυμπιακής φλόγας
Σύγχρονη πομπή Ολυμπιακής φλόγας
Σύγχρονη Ολυμπιακής φλόγα
Σύγχρονη Ολυμπιακής φλόγα

Νεότερα χρόνια

Το 1896 γίνεται από το Λόρδο Κουμπερτέν η αναβίωση των Ολυμπιακών αγώνων. Η νέα περίοδος, τιμής ένεκεν, ξεκινά με τους Ολυμπιακούς αγώνες της Αθήνας. Στην ίδια Ολυμπιάδα καθιερώνεται η πεντάκυκλη Ολυμπιακή σημαία και το 1936 στην Ολυμπιάδα του Βερολίνου αναβιώνει το άσβεστο πυρ, με τη μορφή της Ολυμπιακής φλόγας.

Το 2004 η Αθήνα φιλοξενησε τους αγώνες στη χώρα που τους γέννησε. Ο επαναπατρισμός τους συνέδεσε αρμονικά το παρόν με το Ολυμπιακό ιδεώδες, αναδεικνύοντας συγχρόνως πολιτιστική κληρονομιά 3.000 χρόνων, που είναι κληρονομιά όλης της ανθρωπότητας…

Επίλογος 

Σήμερα ο πολύπαθος τούτος τόπος, η πατρίδα μας, ταλανίζεται από δημοκρατικούς ηγέτες νέας κοπής…

Ηγέτες που θα όφειλαν να μη λησμονούν ότι οι Έλληνες ήταν που κληροδότησαν στην ανθρωπότητα τη Δημοκρατία, την ανυπολόγιστη προσφορά τους στη διαμόρφωση κάθε σύγχρονης δυτικής γλώσσας, την καθοριστική συμβολή τους στην εξέλιξη της τέχνης, του ορθού λόγου, της φιλοσοφίας, της ρητορείας, του θεάτρου, στα μαθηματικά, τις φυσικές επιστήμες,  με πολύ εντυπωσιακά αποτελέσματα όπως π.χ. τον  Υπολογιστή των Αντικυθήρων (*), αλλά και σε κάθε έκφανση του σύγχρονου πολιτιστικού οικοδομήματος.

Η Ελλάδα ήταν που έδωσε στην ανθρωπότητα τον Όμηρο, τον Δημόκριτο, τον Θαλή, τον Πυθαγόρα, τον Ηράκλειτο, τον Ηρόδοτο, τον Σόλωνα, τον  Σοφοκλή, τον Μιλτιάδη, τον Θεμιστοκλή, τον Δημοσθένη, τον Ιπποκράτη, τον Λεωνίδα με τους τριακόσιους στις Θερμοπύλες, τον Πλάτωνα, τον Σωκράτη, τον Αριστοτέλη, τον Περικλή, τον Φειδία, τον Μεγάλο Αλέξανδρο, τον Αρχιμήδη, τον Καζαντζάκη, τον Ελύτη…

Πολλά μουσεία χωρών κραταιών, όπως η Αγγλία, η Γερμανία και η Γαλλία, κοσμούνται με εκθέματα αρχαίων ελληνικών θησαυρών, στις περισσότερες περιπτώσεις αποκτημένους με παράνομα μέσα, ώστε να καλυφθεί με αυτόν τον τρόπο η πολιτιστική τους ένδεια. Όταν σε λίγες μέρες το βροχερό Λονδίνο θα γεμίσει από εκατοντάδες χιλιάδες ανθρώπους που θα συρρεύσουν από κάθε γωνιά του πλανήτη, για να παρακολουθήσουν την αναβίωση των Ολυμπιακών αγώνων, ας θυμηθούμε ότι  στοιβαγμένες σε κάποιες από τις αίθουσες του περίφημου Μουσείου του, τα περίφημα ελληνικά μάρμαρα, που Άγγλοι σύλησαν από το Παρθενώνα, απαιτούν την επιστροφή τους στην πατρίδα τους, κάτω από τον ανέφελο αττικό ουρανό, όπου και γεννήθηκαν….

Και κάτι τελευταίο: Κάθε φορά που οι  ισχυροί Ευρωπαίοι και άλλοι οικονομικοί δυνάστες μας μάς απαξιώνουν και μας λοιδωρούν για τα λάθη, τις παραλείψεις μας, τη μειωμένη ανάπτυξη και τη χαμηλή παραγωγικότητά μας, είναι καλό να τους υπενθυμίζουμε ότι όλο το οικοδόμημα του σύγχρονου δυτικού πολιτισμού θεμελιώθηκε στα επιτεύγματα και τις αξίες αυτού του λαού, που τόσο βάναυσα σήμερα αφήνεται να συνθλιβεί…

Στις 23 Ιουλίου, το 776 π.Χ., δηλαδή 2788 χρόνια πριν,  έγιναν οι πρώτοι Ολυμπιακοί αγώνες στο ιερό της Ολυμπίας… Αυτό γράφει η ιστορία,  αυτά είναι ένα μέρος από τον πολιτισμό μας στον οποίο πολλά οφείλει η ανθρωπότητα…

ΝίκοςΤάγιος

(*) Ο Υπολογιστής των Αντικυθήρων είναι ο πρώτος αναλογικός υπολογιστής, κατασκευασμένος από τους Αρχαίους Έλληνες, πριν από 2.100 περίπου χρόνια ανάμεσα στο 100 και 150 π.Χ. Ενσωμάτωνε καινοτόμες τεχνολογίες για την εποχή, όπως μη γραμμικά γρανάζια και υψηλού επιπέδου αστρονομικές και μαθηματικές γνώσεις που έδιναν τη δυνατότητα για πολυσύνθετους αστρονομικούς υπολογισμούς.

Σημείωση: Το «Olympic games», δεν αποδίδει την ονομασία «Ολυμπιακοί αγώνες».

Game, σημαίνει: Παιχνίδι και δεν έχει την έννοια του αγωνίζεσθαι.

Αγών, σημαίνει:Προσπάθεια για τη νίκη… Την εν σταδίω μάχη… Τον συναγωνισμό…
(Λεξικό Σκαρλάτου Δ. του Βυζαντίου).
Επίπονη προσπάθεια για την επίτευξη σκοπού…
(Λεξικό Μπαμπινιώτη).

Πηγές:

  • Παυσανίου Ελλάδος Περιήγησις – Ηλιακά
  • Ολυμπία, Αρχαία Ήλις – Α. και Ν. Γιαλούρη
  • Αρχαιολογικά εκδρομαί εν Ελλάδι – Ch. Diehl
  • Μεγάλη Ελληνική Εγκυκλοπαίδεια
  • Παγκόσμιος Ιστορία του Πολιτισμού – Will Durant
  • Αρχαία Ήλις – Ανδρέα Μπούτσικα
  • Ομηρικό Λεξικό – Μιχ. Κωνσταντινίδου

Σύνδεσμος Ιθακησίων Μελβούρνης

Σύνδεσμος Ιθακησίων “Οδυσσεύς”

Ο Ρόλος του Συνδέσμου Ιθακησίων Οδυσσεύς στα παροικιακά και στις σχέσεις Αυστραλών και Ελλήνων. Σε μικρό χρονικό διάστημα μετά αυτό τον ερχομό μου στη Μελβούρνη 6-12-37, παρευρέθηκα σε Συνέλευση του Συνδέσμου που είχε σκοπό να μαζέψει χρήματα δια την Ελληνική Αεροπορία. Με εντυπωσίασε ο θερμός πατριωτισμός των ομιλητών και επίσης έμαθα δια τη δράση του Συνδέσμου, δια την οποίαν διαβεβαιώθηκα στα μεθεπόμενα 11 χρόνια ως Γραμματέας του Συνδέσμου. Στο μεγάλο πρόβλημα των όχι καλών σχέσεων των μεταναστών με τους εντόπιους, ο Συνδεσμός μας έπαιξε αρκετά σημαντικό ρόλο. Τον Σεπτέμβριο του 1939, ο Ετήσιος Χορός της Κοινότητος έγινε δια την ανοικοδόμιση του Melbourne Hospital. Σε αυτή την προσπάθεια ο Σύνδεσμος διέθεσε μεγάλο αριθμό εισητηρίων, το σημαντικότερο όμως γεγονός τον χορού ήταν η παρουσία μεγάλου αριθμού ιατρών με τις γυναίκες τους.

Την ιδέα να σταλούν επιστολές και εισιτήρια ήταν του Πρόεδρου της Κοινότητος Ιθακησίων Σπύρου Ραυτόπουλου (Μπαλατσίκου).

Αυτή η συγκέντρωση είχε από δύο πλευρές μεγάλη επιτυχία, τόσο χρηματική, όσο και ηθική, διότι ήταν η πρώτη επίσημα γνωριμία μας με τους εντόπιους, οι οποίοι απεκόμισαν καλές εντυπώσεις δια τον Ελληνισμό.

Μετά δύο έτη πάλι ο Σύνδεσμος μας έλαβε μέρος δια την των πολεμικών εράνων προσπάθεια της Αυστραλίας χρηματικής βοηθείας. Έγινε διαγωνισμός μεταξύ των Ελληνικών Σωματείων, με τον τρόπο «Popular Girl». Κέρδισε η Φιφή Κυριακοπούλου «Ιατρός», του Συνδέσμου Ορφέας. Στην τελική τελετή που έγινε η παράδοση των εισπραχθέντων χρημάτων, εξ όλων των άλλων συμμαχικών εθνικοτήτων οι Έλληνες προσφέραν διπλάσιο ποσόν.

Η τελετή έγινε εις το Δημαρχείο Μελβούρνης. Η παρουσία της Κυριακοπούλου με λευκήν αρχαίαν Ελληνική Ενδυμασία, καταχειροκροτήθηκε από την γεμάτη κόσμο αίθουσα του Δημαρχείου. Αυτή ήταν η δεύτερη συνάντηση με Αυστραλούς επισήμους και κερδίσαμε ως Έλληνες αρκετή εκτίμηση.

Ο Σύνδεσμος δεν αρνήθηκε ποτέ την συνεργασίαν του στην παροικία για ότι έγινε για το καλό και ωφέλιμο της φυλής μας. Τολμώ να πω ότι πρωτοστατούσε.

Επίσης στη φιλανθρωπική του δράση ήταν και είναι ασυναγώνιστος. Ποτέ μα ποτέ δεν αρνήθηκε να προσφέρει βοήθεια όταν του εζητήτο. Τα ονόματα των Ιθακησίων που χρημάτισαν προέδροι της Κοινότητος Μελβούρνης από το 1916-1942 και αναφορά σε μερικούς που υπηρέτησαν στο Διοικ. Συμβούλιο, του Συνδέσμου Ιθακησίων. Αντώνιος Λεκατσάς, Κωνσταντίνος Μαυροκέφαλος, Άγγελος Λεκατσάς, Μαρίνος Λεκατσάς, Ιωάννης Φλωρίας, Σπύρος Ραυτόπουλος (Μπαλατσίκος)

Αντώνιος Λεκατσάς (Australian Dictionary of Biographies). Πρώτος και επίτιμος πρόεδρος του Σύνδεσμου. Δεύτερος πρόεδρος της Κοινότητος Μελβούρνης. Πρόξενος της Ελλάδος στη Μελβούρνη. Έξυπνος επιχειρηματίας, με μεγάλες επιτυχίες σημαντικός ευεργέτης.

Άγγελος Λεκατσάς. Δεύτερος Πρόεδρος τον Σύνδεσμου, 9 χρόνια Πρόεδρος της Κοινότητος Μελβούρνης. Άνθρωπος σοβαρός και αξιοσέβαστος.

Σπύρος Ραυτόπουλος (Μπαλατσίκος). Τον γνώρισα πάρα πολύ καλά, διότι ήτο πεθερός μου. Μεγάλος πατριώτης και προπάντων Ιθακήσιος. Έξυπνος έμπορος, είχε μεγάλη εμπιστοσύνη από τον εμπορικό κόσμο της Μελβούρνης και από τους υδρητάς της πρώτης Ελληνικής Εταιρείας χονδρικής πωλήσεως, Regal Trading P/L το 1928.

Νικηφόρος Λεκατσάς. Πρόεδρος της ΑΧΕΠΑ. Πρόεδρος του Σύνδεσμου για δύο περιόδους περισσότερα από κάθε άλλον. Εις αυτόν οφείλεται η ανασυγκρότηση του Συνδέσμου όταν ανέλαβε για δεύτερη φορά την προεδρίαν το 1938. Επί προεδρίαν του γράφτηκε το καταστατικο, διενεργήθησαν δύο επιτυχείς εράνοι. Ήταν άνθρωπος αυτοδίδακτος με μεγάλη εγκυκλοπαιδική μόρφωση γνώστης και των δύο γλωσσών, αξιόλογος με την καλή σημασία της λέξεως, και απεχθανόταν την υπερμετριοφροσύνη. Πρόσφερε αφιλοκερδώς τις υπηρεσίες του ως διερμηνέας, και μεταφραστής.

Πλάτων Βαρβαρήγος. Πρόεδρος της ΑΧΕΠΑ και του Συνδέσμου. Έντιμος χαρακτήρας και τα μέλη του Σύνδεσμου τον τίμησαν κάτα την γνώμη μου όσο κανένα άλλον Ιθακήσιον.

Νίκος Βαρβαρήγος. Από τα πρώτα μέλη της ΑΧΕΠΑ. Χρημάτισε Πρόεδρος του Συνδέσμου στην περίοδο που έπρεπε να ξεχρεωθεί το κτίριο. Η απόφαση να πρωτοπληρωθούν πέντε συνδρομές, που απ ότι άκουσα η ιδέα ήταν του Ζαχαρία Μωραΐτη, βοήθησε πάρα πολύ την κατάσταση και ήταν από τους καλούς πρόεδρους του Συνδέσμου.

Ανδρέας Παππαδόπουλος. Ο πρώτος Γραμματέας του Συνδέσμου, ο οποίος χρημάτισε και Πρόεδρος. Αυτοδίδακτος καλός ομιλητής και έτρεφε ιδιαίτερη αγάπη στο Συνδέσμο. Ως διερμηνέας και μεταφραστής βοηθούσε το κοινό.

Σπύρος Ραυτόπουλος. Τακτικό μέλος του Συνδέσμου. Για πολλά χρόνια Πρόεδρος του Συνδέσμου της Ενώσεως των Ελλήνων Παλαιών Πολεμιστών.

Σωτήρης Συκιώτης. Κατά γενικήν ομολογίαν, ο Σωτήρης εργάστηκε πολύ περισσότερο από κάθε άλλον για τον Σύνδεσμο. Επίσης για τον  Ελληνικό Προσκοπισμό σα διερμηνέας στο Νοσοκομείο Royal Childrens’ Hospital, και βοήθησε πολλούς συμπατριώτες που είχαν προβλήματα με την Αγγλικη Γλώσσα, και τους εξηπερετούσε σε γιατρούς και δικηγόρους.

Στράτος Παΐζης. Από τα πρώτα μέλη της ΑΧΕΠΑ. Εξαιρετικός εργάτης εις τον Σύνδεσμο, αλλά και καλός συνεργάτης με τους συναδέλφούς του, 11 χρόνια στις δύσκολες εποχές στο Συμβούλιο. Είχε την εκτίμηση των μελών και του είχαν μεγάλη εμπιστοσύνη.

Γεράσιμος Ραυτόπουλος. Χρημάτισε Γραμματέας του Συνδέσμου. Πάντα πρόθυμος να βοηθήσει και αυτός αφιλοκερδώς σαν διερμηνέας και μεταφραστής. «Πολύτιμη εξυπηρέτηση την εποχή εκείνη». Βοήθησε ως υπάλληλος του γραφείου των Κοινωνικών Ασφαλίσεων, όσους συμπατριώτες δεν γνώριζαν καλά την Αγγλική γλώσσα να πάρουν την σύνταξη τους.

Στην Ιστορία του Συνδέσμου μας πρέπει να γραφτεί ότι οι γυναίκες πάντοτε εργάσθησαν με ζήλο τα τελευταία χρόνια, και επί προεδρίας του Στάθη Ραυτοπούλου έγιναν τακτικά μέλη. Ελπίζω ότι εις την ιστορία του Οδυσσέα θα γραφτεί η έκθεση του πατριωτικού εράνου του 1944. Εκεί αναφέρονται τα ονόματα γυναικών που εργάστηκαν τότε με μεγάλη προθυμία και ενθουσιασμό. Επίσης μερικές εργάστηκαν για την Κοινότητα και τον Ελληνικό Ερυθρό Σταυρό.

του Πανογιάννη Ραυτόπουλου
πηγή – Ithacanews


Α Ρ Θ Ρ Α - Τ Η Σ - Ι Δ Ι Α Σ - Κ Α Τ Η Γ Ο Ρ Ι Α Σ :
  1. Η Έξοδος των Ελλήνων από την Αίγυπτο
    1955-1965 Κάιρο, 17-21 Αυγούστου 1957. Από την επίσημη επίσκεψη του Κων. Καραμανλή στην Αίγυπτο, έπειτα από πρόσκληση του προέδρου Νάσερ. Στη φωτογραφία, ο Αιγύπτιος πρόεδρος απονέμει στον Ελληνα πρωθυπουργό κορυφαία τιμητική διάκριση (Φωτογραφικό Αρχείο Ιδρύματος Κωνσταντίνος Γ. Καραμανλής). Ο Νάσερ, το κύμα φυγής και η επίσκεψη Κωνσταντίνου Καραμανλή Η ελληνική παρουσία στην Αίγυπτο πηγαίνει βαθιά πίσω στους αιώνες, στην εποχή των επιγόνων του Μεγάλου Αλεξάνδρου. Ωστόσο τις πρώτες αμιγώς ελληνικές κοινότητες με εθνική συνείδηση συνέπηξαν οι Έλληνες μετανάστες που αναζήτησαν στη φιλόξενη γη της Αιγύπτου καλύτερες συνθήκες διαβίωσης όσο η Ελλάδα παρέμενε υπόδουλη υπό οθωμανικό ζυγό. Την περίθαλψη και φροντίδα τους ως την ίδρυση του πρώτη ελληνικού προξενείου στην Αλεξάνδρεια, το 1833, είχε το Πατριαρχείο Αλεξανδρείας, αργότερα και πάσης Αφρικής, ένας μακραίων θεσμός και φάρος της Ορθοδοξίας από την εποχή της ιδρύσεώς του, τον πρώτο αιώνα μ.Χ.
  2. Οι Έλληνες της Προαζοφικής
    Οι Έλληνες αποτελούν ένα από τα αρχαιότερα έθνη που διέμεναν στα εδάφη της σημερινής Ουκρανικής Επικράτειας. Από τον 8ο έως τον 6ο π. Χ. αιώνα οι Έλληνες εμφανίσθηκαν στα βόρεια παράλια του Ευξείνου Πόντου, ασχολήθηκαν με το εμπόριο και ίδρυσαν πόλεις-αποικίες. Η πρώτη από αυτές ιδρύθηκε από Έλληνες καταγόμενους από τη Μίλητο (Μικρά Ασία) στη νήσο Μπερεζάν το δεύτερο ήμισυ του 7ου π. Χ. αιώνα.
  3. Ο παροικιακός Ελληνισμός της Βιέννης
    Η παρουσία του Ελληνισμού στην Βιέννη έχει τις ρίζες της στις αρχές του 18ου αιώνα και συγκεκριμένα στις συνθήκες του Κάρλοβιτς (1699) και του Πασάροβιτς (1718) που υπογράφτηκαν μεταξύ της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας και των Αψβούργων. Οι συνθήκες αυτές προέβλεπαν μια σειρά από αμοιβαία προνόμια για τους υπηκόους των 2 Αυτοκρατοριών που είχαν ως στόχο την τόνωση του εμπορίου. Γενικότερα η μακροπρόθεσμη πολιτική των Αψβούργων στην περιοχή είχε ως τελικό στάδιο την εμπορική (και πιθανά εδαφική) έξοδο της Αυτοκρατορίας στην Ανατολική Μεσόγειο μέσω της Θεσσαλονίκης. Οι συνθήκες που διαμορφώθηκαν από το γεωπολιτικό αυτό πλαίσιο ευνόησαν τους Έλληνες της Ηπείρου και της Μακεδονίας που γνώριζαν αρκετά καλά τους χερσαίους δρόμους μέσω Βοσνίας και Βουλγαρίας προς την Βιέννη και ως υπήκοοι της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας είχαν την ευκαιρία να εγκατασταθούν στην Βιέννη και να αναπτύξουν μια ζωηρή εμπορική αλλά και πολιτισμική δραστηριότητα.
  4. Ελληνικη Κοινοτητα Βενετιας
    Δυο βήματα από τη φημισμένη πλατεία του Αγίου Μάρκου στο κέντρο της Βενετίας, υπάρχει το κανάλι των Ελλήνων (Rio dei Greci), το οποίο οριοθετεί μία ομώνυμη νησίδα (Campo dei Greci). Σ’ αυτή έζησαν, πρόκοψαν και παρήγαγαν επί αιώνες ανεκτίμητο πνευματικό έργο χιλιάδες Έλληνες μέτοικοι από την Ελλάδα και φυγάδες από την αλωμένη Κωνσταντινούπολη.
  5. Ελληνική Κοινότητα Μπρνο
    Η Ελληνική Κοινότητα Μπρνο είναι μία οργάνωση μη κερδοσκοπική. Ο σκοπός της είναι να φέρνει ποιο κοντά μεταξύ τους, τους Έλληνες και τις οικογένειές τους που ζουν στο Μπρνο και τα περίχωρα του, αλλά και να ενισχύσει τους δεσμούς φιλίας με αλλοεθνής φίλους της Ελλάδας, της ελληνικής γλώσσας και του ελληνικού πολιτισμού.
  6. Ελληνική Κοινότητα Στουτγάρδης
    Οι πρώτοι Έλληνες εργάτες έφτασαν στην Στουτγάρδη το 1941/1942. Οι περισσότεροι ήρθαν με συμβόλαια ως „Fremdarbeiter“, αφού είχαν περάσει τις ιατρικές εξετάσεις που διεξήγαγαν τα γερμανικά κλιμάκια. Ορισμένα ονόματα από εκείνη την εποχή: Χατζηανδρέου, Γιώργος και Παναγιώτης Παπαηλιού, Γιάννης Κοφτερός, Σταύρος Καραγκούνης, Τάκης Βελισσάριος, Σταμάτης Νισύριος
  7. Ελληνικη Κοινοτητα Συδνεϋ
    Η Ελληνική Ορθόδοξη Κοινότητα Νέας Νότιας Ουαλίας (Ε.Ο.Κ. NNO) δημιουργήθηκε αρχικά για να στηρίξει την κατασκευή μιας εκκλησίας, της Αγίας Τριάδας. Η Ορθόδοξη Αγία Τριάδα ήταν η πρώτη εκκλησία του νοτίου ημισφαιρίου εφόσον κτίστηκε το 1898 από Έλληνες και Σύριους επιχειρηματίες.
  8. Ελληνικό Ίδρυμα Πολιτισμού Βερολίνου
    Το Ελληνικό Ίδρυμα Πολιτισμού Βερολίνου υποστηρίζει και προωθεί τον ελληνικό πολιτισμό σε ολόκληρη τη γερμανόφωνη Ευρώπη. Από το 1995, χρονιά ίδρυσης του Παραρτήματος, στεγάζεται στο κέντρο του Βερολίνου και διαθέτει βιβλιοθήκη και χώρο πολλαπλών εκδηλώσεων. Η εργασία του επικεντρώνεται κυρίως στην παρουσίαση εικαστικών εκθέσεων, λογοτεχνικών αναγνώσεων, θεατρικών και κινηματογραφικών έργων από την Ελλάδα, στη διοργάνωση διαλέξεων και σεμιναρίων, καθώς και στην λειτουργία της βιβλιοθήκης, την παροχή γενικών πληροφοριών για πολιτιστικά θέματα καθώς και την προσφορά μαθημάτων ελληνικής γλώσσας.
  9. Ελληνικη Κοινοτητα Βερολινου
    Η Ελληνική Κοινότητα Βερολίνου ιδρύθηκε το 1975 ως διάδοχος της Ελληνικής Κοινότητας της δεκαετίας του ’60. Την 1η Ιουνίου 1990 η έδρα της μεταφέρθηκε υπό την αιγίδα του Ελληνικού Πολιτιστικού Κέντρου (Ε.Π.Κ.) στο κτίριο της οδού Mittelstr. 33, Berlin-Steglitz bezogen.
  10. Ελληνικη Κοινοτητα Στοκχολμης
    Το 1642 βασίλισσα της Σουηδίας ήταν η Χριστίνα. Ένας μεγάλος αριθμός των Ελλήνων βρισκόταν ήδη στη Σουηδία και περιφέρονταν σε πόλεις και χωριά της Σουηδίας κάνοντας εράνους για να πληρώσουν λύτρα για την απελευθέρωση Ελλήνων που ήταν φυλακισμένοι σε Οθωμανικές φυλακές.
  11. Ελληνικη Κοινοτητα Ζυριχης
    Η Ελληνική Κοινότητα Ζυρίχης (ΕΚΖ) στην σημερινή της μορφή σαν θρησκευτικά και κομματικά ανεξάρτητη οργάνωση των Ελλήνων μεταναστών στη Ζυρίχη και στην ευρύτερη περιφέρειά της υπάρχει από τον Οκτώβριο του 1979. Λειτουργεί σαν Νομικό Πρόσωπο σύμφονα με το άρθρο 60 του Ελβετικού Αστικού Κώδικα και αποτελείται σήμερα από 310 μέλη.
  12. Μελβούρνη - Οι Διακρίσεις Χελλένικ
    Παρά την εντυπωσιακά μεγάλη και πολυσχιδή δράση του, ο Σύνδεσμος Χελλένικ έμεινε περισσότερο γνωστός για τη διοργάνωσή του των απονομών διακρίσεων εξαίρετης απόδοσης στους ομογενείς μας της Μελβούρνης. Οι βραβεύσεις αυτές, με τη γενική ονομασία "Διακρίσεις Χελλένικ - Hellenic Distinctions", απονέμονταν επί είκοσι συναπτά χρόνια σε άτομα που είχαν ξεχωρίσει με τις επιτεύξεις τους στους τομείς της δραστηριότητας τους και βασίζονταν στις κρίσεις επιτροπών, που επιλέγονταν ανεξάρτητα από τον ίδιο το Σύνδεσμο.
  13. Πανηπειρωτική Ομοσπονδία Αμερικής
    Με πρωτοβουλία των Ηπειρωτικών οργανώσεων της Νέας Υόρκης,Φιλαδελφείας και Γούστερ και κατόπιν πολλών συσκέψεων, αποφασίστηκε η πρώτη σύγκληση Πανηπειρωτικού Συνεδρίου σε μιά έπαυλη στο Northboro, μιά μικρή πόληκοντά στο Γούστερ. Το Συνέδριο ορίστικε γιά την 19-21 Ιουλίου 1942. Ιστορική θα μείνη στα χρονικά του Ηπειρωτισμού της Αμερικής αυτή η Πανηπειρωτική συγκέντρωση. Η αθρόα προσέλευση των Ηπειρωτών από κάθε γωνιά τηςΑμερικής, ο ενθουσιασμός, η αγάπη, η ευθυμία και οι παντός είδους εκδηλώσεις εκείνωντων τριών ημερών θα μείνουν αξέχαστες
  14. ΟΕΚ Γερμανίας
    Η ΟΕΚ επιδιώκει τη δημιουργία στενών φιλικών σχέσεων μεταξύ του Ελληνισμού στην ΟΔΓ και του γερμανικού λαού καθώς και των άλλων εθνικοτήτων στη χώρα που ζούμε και εργαζόμαστε. Η ΟΕΚ είναι ανεξάρτητη από κρατικές ή άλλες αρχές, οργανισμούς και πολιτικά κόμματα. Η ύπαρξή της και δραστηριότητά της βασίζεται στις αρχές της δημοκρατίας, της φιλίας ανάμεσα στους λαούς και της ειρήνης. Σε ζητήματα εθνικής σημασίας ή που αφορούν τις βασικές αρχές του ανθρωπισμού και της δημοκρατίας, μπορεί να εκφράζει ελεύθερα τις απόψεις της.
  15. Σύνδεσμος Ιθακησίων Μελβούρνης
    Ο Ρόλος του Συνδέσμου Ιθακησίων Οδυσσεύς στα παροικιακά και στις σχέσεις Αυστραλών και Ελλήνων. Σε μικρό χρονικό διάστημα μετά αυτό τον ερχομό μου στη Μελβούρνη 6-12-37, παρευρέθηκα σε Συνέλευση του Συνδέσμου που είχε σκοπό να μαζέψει χρήματα δια την Ελληνική Αεροπορία. Με εντυπωσίασε ο θερμός πατριωτισμός των ομιλητών και επίσης έμαθα δια τη δράση του Συνδέσμου, δια την οποίαν διαβεβαιώθηκα στα μεθεπόμενα 11 χρόνια ως Γραμματέας του Συνδέσμου.
  16. Διεθνές Κέντρο Ελληνικών Ερευνών
    «Όσα φέρνει μια στιγμή δεν τα φέρνει ο χρόνος». Αυτό είναι το ρητό που διάλεξα εδώ παρουσιάζοντας την τόσο σημαντική έρευνα, δραστηριότητα και πάνω από όλα δημιουργία του Διεθνούς Κέντρου Ελληνικών Ερευνών που εδρεύει στη Γαλλία. Στην όμορφη ιστοσελίδα του Κέντρου μπορεί ο αναγνώστης να βρει αρκετό υλικό για τις δραστηριότητες του. Το Δ.Κ.Ε.Ε. αποτελεί ένα σημαντικότατο πνευματικό Κέντρο προώθησης του Ελληνικού Πολιτισμού της Διασποράς.
  17. Ελληνική Κοινότητα Βραΐλας
    Στα τέλη της δεκαετίας του 1860 ιδρύθηκαν, χάρη στην πρωτοβουλία ελληνικών συλλόγων, κατώτερο αρρεναγωγείο και παρθεναγωγείο, που φρόντιζε για τους άπορους "ελληνόπαιδες". Τα σχολεία αυτά, που μετατράπηκαν σε κοινοτικά στις επόμενες δεκαετίες, δεν ήταν τα μόνα ελληνικά σχολεία, καθώς στη Βραΐλα, μέχρι και τις αρχές του 20ού αιώνα, ιδρύθηκαν πάρα πολλά ελληνικά ιδιωτικά σχολεία, τόσο θηλέων, όσο και αρρένων.
  18. Ελληνικές Κοινότητες Βελγίου
    Η ελληνική παρουσία στο Βέλγιο έγινε αισθητή μόνο κατά τη μεταπολεμική περίoδο. Ώς τα μέσα της δεκαετίας του 1950 οι χίλιοι περίπου Έλληνες της χώρας αυτής ήταν,στην πλειονότητά τους, εγγράμματοι έμποροι ή γενικότερα ελεύθεροι επαγγελματίες. Από το 1953 ώς και το 1964 η εικόνα αυτή αλλάζει ποσοτικά και ποιοτικά: στην περίοδο αυτή ο αριθμός των Ελλήνων που ζούσαν στο Βέλγιο πολλαπλασιάστηκε δραματικά, φτάνοντας τα 20.069 άτομα.
  19. Έλληνες δούλοι στη Βοστώνη - 1827
    Ο Χριστόφορος Πλάτων Καστάνης (1814-1866) καταγόταν από τη Λιβαδειά της Χίου. Έχασε την οικογένειά του στη σφαγή του νησιού και αιχμαλωτίστηκε, πουλήθηκε ως δούλος και αναγκάστηκε να γίνει Μωαμεθανός. Η Γ. Μοχάλβη (μάλλον Γαρυφαλιά Μοχάλβη στην Ελληνική 1817-1830) γεννήθηκε στα Ψαρά και οι γονείς της σκοτώθηκαν στην σφαγή της Χίου. Πουλήθηκε στους Τούρκους ως δούλη και ο Αμερικανός Πρόξενος Joseph Langston την βρήκε στη Σμύρνη και την απελευθέρωσε το 1827.
  20. Η ελληνική παροικία της Οδησσού στα τέλη του 19ου αιώνα
    Τα απογραφικά δελτία είναι συγκεντρωμένα στο Κρατικό Αρχείο Οδησσού (G.A.O.O.). Βάση της απογραφής είναι το νοικοκυριό που διαρθρώνεται γύρω από τον αρχηγό της οικογένειας. Κάθε απογραφικό δελτίο καταγράφει τα μέλη μιας εστίας, συμπεριλαμβάνοντας το υπηρετικό προσωπικό και άλλα άτομα μη συγγενικά προς την οικογένεια που κατοικούν κάτω από την ίδια στέγη. Τα δελτία έχουν συμπεριλάβει 5086 Έλληνες, με βάση τη μητρική γλώσσα.
  21. Ελληνικη Κοινοτητα Αδελαϊδας - Σχολεια
    Δικαίωμα αναλλοίωτο κάθε Έλληνα της διασποράς ή Ελληνο-Αυστραλού απολετεί ο εμπλουτισμός της διάνοιάς του διαμέσου της μετάδοσης και διδασκαλίας τόσο της Ελληνικής γλώσσας όσο και των στοιχείων πολιτισμού, ιστορίας και φιλοσοφίας που σε αφθονία υφίστανται στην πολιτισμική μας κληρονομιά. Τόσο το αρχαίο ελληνικό πνεύμα όσο και η πιο σύγχρονη λαϊκή σοφία αποτελούν δυναμικά εφόδια για την διάπλαση του ήθους των νέων μας αλλά και την ενδυνάμωσή τους για την αποτελεσματικότερη αντιμετώπιση της ζωής και του μέλλοντος.
  22. Ελληνική Κοινότητα Αδελαΐδας
    Αν προσπαθήσουμε να εξετάσουμε πώς η έννοια της κοινότητας εφαρμόζεται στην Ελληνική Ορθόδοξη Κοινότητα Νότιας Αυστραλίας, θα πρέπει στις διαστάσεις της εθνικής ταυτότητας και του διοικητικού χαρακτήρα του οργανισμού να προσθέσουμε την ψυχή και την καρδιά των Ελλήνων της διασποράς. Αλλά ας εξετάσουμε πιο διεξοδικά τη γέννηση, το ξεκίνημα, το δυνάμωμα και την ανάπτυξη του ζωντανού αυτού δημοκρατικού οργανισμού που αποκαλούμε Ελληνική Ορθόδοξη Κοινότητα Ν.Α.
  23. Ελληνική Κοινότητα Πιατιγκόρσκ
    Οι πρώτες αναφορές για την ύπαρξη στο Πιατιγκόρσκ μιας οργάνωσης που να ενώνει όλους τους έλληνες της πόλης μας, αναφέρονται στην αρχή του περασμένου αιώνα. Όμως ένα από τα φύλλα της δημοτικής εφημερίδας «Γκόλος» (μπορείτε να το δείτε εδώ) που διασώθηκε τυχαία στο δημοτικό εθνογραφικό μουσείο διηγείται μια βραδιά που έκανε η ελληνική κοινότητα της πόλης Πιατιγκόρσκ στις 26 Δεκεμβρίου το 1917. - Η Πόλη Πιατιγκόρσκ είναι η δεύτερη μεγαλύτερη πόλη του νομού Σταυρούπολης.
  24. Ελληνική Κοινότητα Νέας Ζηλανδίας
    To 2006 υπολογίζεται ότι υπήρχαν γύρω στους 3000 Ελληνικής καταγωγής πολίτες στη Νέα Ζηλανδία πρώτης, δεύτερης, τρίτης και τέταρτης γενιάς. Οι περισσότεροι ζούσαν στο Wellington, την πρωτεύουσα της χώρας, με διάσπαρτες άλλες ομάδες στα υπόλοιπα διαμερίσματά της όπως στο Auckland, Christchurch, Napier, Wanganui, Palmerston North και αλλού. Ο Πανελλήνιος Σύλλογος (Pan-Hellenic Association) ήταν ο πρώτος εγγεγραμμένος οργανισμός των Ελλήνων της Νέας Ζηλανδίας και δημιουργήθηκε στο Wellington το 1929.
  25. Ελληνική Κοινότητα Λονδίνου
    Η ελληνική παρουσία στο Λονδίνο μπορεί να φτάσει μέχρι τις αρχές του δέκατου πέμπτου αιώνα. Οι δύο αδελφοί, Aνδρόνικος και Aλέξιος Εφφομάτος, που περιγράφηκαν στα εναπομείναντα έγγραφα ως “Γρεκοί”, καταγράφηκαν ώς κάτοικοι στην πόλη το έτος 1440. Ήταν από την Κωνσταντινούπολη, τώρα Ινσταμπούλ, η οποία έγινε έπειτα η πρωτεύουσα της ελληνόφωνης Βυζαντινής Αυτοκρατορίας. Από τo 1440, η Κωνσταντινούπολη ήταν κάτω από πολιορκία και μόνο δέκα τρία έτη αργότερα, τον Μάιο του 1453
  26. Ελληνική Κοινότητα Μελβούρνης
    Η μετανάστευση Ελλήνων στην Πολιτεία της Βικτώριας άρχισε με την ανακάλυψη του χρυσού (Αύγουστος 1851) στην τότε νεοϊδρυθείσα βρετανική αποικία. Σύμφωνα με μια από τις πρώτες απογραφές που διεξήχθησαν στη Βικτώρια το 1854, υπήρχαν 65 άντρες από την «Ελληνική Ορθόδοξη Εκκλησία» που κατοικούσαν στην τότε αποικία. Το πρώτο κύμα των Ελλήνων μεταναστών υιοθέτησε τη νοοτροπία του «Ελντοράντο» αναζητώντας τον εύκολο πλουτισμό. Η πλειοψηφία αυτών των Ελλήνων, αναζητώντας εργασία, υπέγραφαν συμφωνίες με ναυτιλιακές εταιρείες σε διάφορα λιμάνια της Αγγλίας.
  27. Ελληνική Κοινότητα Αλεξάνδρειας
    Ιστορικό υλικό που λάβαμε από την Ελληνική Κοινότητα Αλεξανδρείας και τον κύριο Γιώργο Δήμα για την ιστορία της Κοινότητας από το 1843 μέχρι τις μέρες μας. Με τι όνομα ξεκίνησε, ποιοι ήταν οι πρώτοι ηγέτες της, ποιοι στήριξαν την Κοινότητα και ποιοι την έφεραν στο ζηλευτό αυτό σημείο της ακμής της, όλη αυτή την περίοδο. 1843-1854 Ακόμα και πριν απ' την επίσημη ίδρυση της Ε.Κ.Α., το 1843, η μικρή παροικία της Αλεξάνδρειας συντηρούσε σχολείο και νοσοκομείο.
  28. Η Ελληνική Παροικία στην Αίγυπτο
    Πρόκειται για μια πολύ συνοπτική, πολύ περιληπτική περιγραφή της παροικίας μας στην Αίγυπτο. Δεν είναι δυνατό να αποδοθεί ικανοποιητικά και σε λίγα λεπτά μια ιστορία σχεδόν τριών χιλιάδων χρόνων, ένα πέρασμα που δημιούργησε σημαντικότατα ορόσημα στην ιστορία όλου του κόσμου. Βέβαια πολλές από τις λεπτομέρειες της ομιλίας είναι – ή τουλάχιστον πρέπει να είναι – γνωστές στους Αιγυπτιώτες, καλό όμως είναι κάθε τόσο να τις ξαναζωντανεύουμε στη μνήμη μας για να μη ξεχνούμε την υποχρέωση που έχουμε να διατηρήσουμε τις παραδόσεις που μας κληροδότησαν όλες οι γενιές, που παλαιότερα πάσχισαν να δημιουργήσουν όσα άφησαν ανεξίτηλη τη σφραγίδα τους στη γη των πυραμίδων.