Ανθρωπονυμια στον Ομηρο (γυναικεια)

Τα έπη του Ομήρου είναι αναμφισβήτητα τα σπουδαιότερα επικά έργα που δημιούργησε ποτέ ο ανθρώπινος νους. Είναι επίσης τα αρχαιότερα λογοτεχνήματα που έχουμε. Στα έπη αυτά που είναι γραμμένα σε δακτυλικό εξάμετρο απαντάται ένας απεριόριστος αριθμός αντιπαραθέσεων, ηρωισμών, προφητιών και χαμού επιφανών ατόμων της Αρχαίας Ελλάδας. Ανάμεσα στις αμέτρητες ιστορικές αλήθειες της “Ιλιάδας” και της “Οδύσσειας” βρίσκουμε και χιλιάδες ανθρωπονύμια.

Τα γυναικεία ανθρωπωνύμια που ακολουθούν πιο κάτω απαντώνται στην «Ιλιάδα» μόνον και αποτελούν ένα πολύ μικρό ποσοστό του συνόλου των ονομάτων που χρησιμοποιούσαν οι αρχαίοι Έλληνες. Υπολογίζεται ότι όλα τα ονόματα της Αρχαίας Ελλάδας ξεπερνούν τις 200,000. Συνεπώς δεν μπορούμε να τα συμπεριλάβουμε όλα εδώ. Μπορούμε όμως να συμπεριλαμβάνουμε ένα σημαντικό αριθμό αρχαίων ελληνικών ονομάτων (647 στο σύνολο) που απαντούν στις σελίδες της Ιλιάδας του Ομήρου.

image002

Η παρένθεση δίπλα στο κάθε όνομα πιο κάτω δίνει τη ραψωδία και το στίχο όπου θα βρούμε το όνομα στην Ιλιάδα. Ανάμεσα στις δύο παύλες – – δίδεται το σύνολο των ονομάτων για το συγκεκριμένο γράμμα.

ΘΗΛΥΚΟΥ ΓΕΝΟΥΣ ΟΝΟΜΑΤΑ

[tabby title=”A”]

Α
-24-
Αγαύη (Σ 42)
Αγλαΐη (Β 672)
Αδρήστεια (Β 828)
Αδρηστίνη (Ε 412)
Αιγιάλεια (Ε 412)
Αίθρη (Γ 144)
Ακταίη (Σ 41)
Αλαλκομενηΐς (Δ 8)
Αλίη (Σ 40)
Άλκηστις (Β 715)
Αλκμήνη (Ξ 323)
Αλκυόνη (Ι 563)
Αμάθεια (Σ 48)
Αμφιγένεια (Β 593)
Αμφιθόη (Σ 42)
Αμφινόμη (Σ 44)
Ανδρομάχη (Ζ 271)
Ανεμώρεια (Β 521)
Άνθεια (Ι 151)
Αραιθυρέη (Β 571)
Αριάδνη (Σ 592)
Άντεια (Ζ 160)
Αστυόχη (Β 513)
Αψευδής (Σ 46)

[tabby title=”B”]

Β
-1-
Βρισηίς (Α 184)

[tabby title=”Γ”]

Γ
-3-
Γαλάτεια (Σ 45)
Γλαύκη (Σ 39)
Γοργώ (Θ 349)

[tabby title=”Δ”]

Δ
-7-
Δανάη (Ξ 319)
Δεξαμένη (Σ 44)
Διώνη (Ε 370)
Δυναμένη (Σ 43)
Δύσπαρις (Γ 39)
Δωρίς (Σ 45)
Δωτώ (Σ 43)

[tabby title=”Ε”]

Ε
-10-
Εκάβη (Ζ293)
Εκαμήδη (Λ 624)
Ελένη (Β 161)
Ενυώ (Ε 333)
Έρις (Δ 440)
Εριώπις (Ν 697)
Ερμιόνη (Β 560)
Ετεοκληείη (Δ 386)
Ευηνίνη (Ι 557)
Ευρυνόμη (Σ 398)

[tabby title=”Θ”]

Θ
-5-
Θάλεια (Σ 39)
Θεανώ (Ε 70)
Θέμις (Ο 87)
Θέτις (Α 413)
Θόη (Σ 40)

[tabby title=”Ι”]

Ι
-7-
Ίαιρα (Σ 42)
Ιάνασσα (Σ 47)
Ιάνειρα (Σ 47)
Ιπποδάμεια (Β 742)
Ίρις (Β 786)
Ιφιάνασσα (Ι 145)
Ίφις (Ι 667)

[tabby title=”Κ”]

Κ
-11-
Καλλιάνασσα (Σ 46)
Καλλιάνειρα (Σ 44)
Κασσάνδρη (Ν 366)
Καστιάνειρα (Θ 305)
Κισσηΐς (Λ 223)
Κλεοπάτρη (Ι 556)
Κλημένη (Σ 47)
Κλυμένη (Γ 144)
Κλυταιμνήστρα (Α 113)
Κυμοδόκη (Σ 39)
Κυμοθόη (Σ 41)

[tabby title=”Λ”]

Λ
-4-
Λαοδαμείη (Ζ 198)
Λαοδίκη (Γ 124)
Λαοθόη (Φ 85)
Λιμνώρεια (Σ 41)

[tabby title=”Μ”]

Μ
-10-
Μαίρα (Σ 48)
Μαρπήσση (Ι 557)
Μελίτη (Σ 42)
Μεσσηΐς (Ζ 45
Μηδισικάστη (Ν 173)
Μυρίνη (Β 814)
Νημερτής (Σ 46)
Νηρηΐς (Σ 38)
Νιόβη (Ω 602)
Νησαίη (Σ 40)

[tabby title=”Ο”]

Ο
-1-
Ολυμπιάς (Β 491)

[tabby title=”Π”]

Π
-6-
Πανόπη (Σ 40)
Πασιθέη (Ξ 269)
Περίβοια (Φ 142)
Ποδάργη (Π 150)
Πολυμήλη (Π 180)
Πρωτώ (Σ 43)

[tabby title=”Ρ”]

Ρ
-1-
Ρήνη (Β 728)

[tabby title=”Σ”]

Σ
-2-
Σεμέλη (Ξ 323)
Σπειώ (Σ 40)

[tabby title=”Τ”]

Τ
-1-
Τηθύς (Ξ 201)

[tabby title=”Υ”]

Υ
-1-
Υψιπύλη (Η 469)

[tabby title=”Φ”]

Φ
-3-
Φέρουσα (Σ 43)
Φρόντις (Ρ 40)
Φυλομέδουσα (Η 10)

[tabby title=”Χ”]

Χ
-4-
Χάρις (Σ 382)
Χρύση (Α 37)
Χρυσηΐς (Α111)
Χρυσόθεμις (Ι 145)

[tabby title=”Ω”]

Ω
-1-
Ωρείθυια (Σ 48)

[tabbyending]

Σύνολο: 102

Στατιστικά:

Στην ονομασία των γυναικών και πάλι το γράμμα Α υπερισχύει και ακολουθούν το Ε το Κ και το Μ. Δεν υπάρχουν τα γράμματα Ζ, Η, Ν, Ξ, Ψ.
Επίσης υπάρχουν σχεδόν πέντε φορές περισσότερα ονόματα ανδρών στην Ιλιάδα παρά γυναικών. Αυτό μπορεί να αποδοθεί στο ότι η γυναίκα παίζει δευτερεύοντα ρόλο στις συρράξεις όπως αυτής του Τρωικού Πολέμου.
Είναι φανερό ότι ιδιαίτερη προτίμηση των αρχαίων υπήρχε στο γράμμα Α, το πρώτο του αλφαβήτου και το πρώτο των φωνηέντων. Επίσης το Α σήμερα είναι το πρώτο γράμμα του αλφαβήτου πολλών γλωσσών του κόσμου, κυρίως αυτών που πηγάζουν από τα Λατινικά, που με τη σειρά τους ήταν αντιγραφή και μετατροπή του ελληνικού αλφαβήτου.

Σημειωτέο ότι το μικρό άλφα αριθμητικά δηλώνει:
α΄ = 1 και α = 1000

Ο καθηγητής Γ. Μπαμπινιώτης σημειώνει ότι «…οι Έλληνες δημιούργησαν, στην πραγματικότητα, το πρώτο συστηματικό αλφάβητο, την πρώτη αλφαβητική γραφή.»

Ανθρωπονύμια αρσενικού γένους

Πλατανα (Akçaabat)

Πλάτανα (Ακτσέ Αμπάδ ή Ακτσά Αμπάντ) σημερινό Akçaabat

Βρίσκεται στα παράλια του Ευξείνου Πόντου, 15 χιλιόμετρα Δυτικά της Τραπεζούντας. Σύμφωνα με ορισμένους μελετητές στη θέση των Πλάτανων ήταν χτισμένη η αρχαία Ερμώνασσα η οποία στους χρόνους του βασιλιά του Πόντου Φαρνάκη Α’ μετονομάστηκε Φαρνάκια.

Πρωτεύουσα της υποδιοικήσεως Ακτσέ Αμπάδ, είχε 2 ενορίες, δύο εξατάξιους αστικές σχολές και δύο μεγάλους ναούς…

Πλάτανα 1

Στην κωμόπολη εκτός από τους ναούς των Ταξιαρχών και του Αγίου Γρηγορίου, υπήρχε και μια άλλη εκκλησία του Αγ. Γεωργίου. Κοντά στο ναό του Αγ Γεωργίου βρισκόταν το 7τάξιο σχολείο (Φροντιστήριον) των Πλατάνων.

Πριν την ανταλλαγή, εκτός από τις δύο Ελληνικές συνοικίες, η κωμόπολη είχε και δύο Μουσουλμανικές, που ονομάζονταν Τιρπισάρ και Ορτά Μαχαλά. Οι Ελληνικές ήταν τα Κυρίως Πλάτανα (Τρ. Νέσφι Πλάτανα), και η ενορία Γιανλού.

Πλάτανα 2

 

Αρχείο Κωνσταντίνου Νίγδελη

ΠΥΛΗ ΑΔΡΙΑΝΟΥ

Πύλη Αδριανού

Ο αυτοκράτορας Αδριανός έχτισε την Αψίδα, ως μέρος του τείχους που χώριζε την παλιά από τη νέα πόλη…Η πύλη- αψίδα έλαβε το όνομά του, την οποία σήμερα ονομάζουμε Πύλη του Αδριανού και αποπεράτωσε το Ναό του Ολυμπίου Διός…

Ανέγειρε επίσης ένα τεράστιο χρυσελεφάντινο άγαλμα του Δία στο σηκό του ναού. Τ’ αετώματα κοσμούνταν από πολλά αγάλματα, αλλά και σ’ ολόκληρο το ναό υπήρχαν αγάλματα και προτομές φημισμένων ανδρών. Οι Αθηναίοι, για να δείξουν την ευγνωμοσύνη τους στον Αδριανό, του έκτισαν άγαλμα πίσω απ’ το ναό. Δυστυχώς κανένα από τα γλυπτά που κοσμούσαν το ναό, δεν έχει διασωθεί. Δεν είναι γνωστό πότε ακριβώς καταστράφηκε ο ναός αλλά εικάζεται ότι όπως και άλλα μεγάλα κτίρια στην Αθήνα καταστράφηκε μάλλον από κάποιο σεισμό κατά τη διάρκεια των Βυζαντινών χρόνων και τα ερείπια του χρησιμοποιήθηκαν για την κατασκευή άλλων κτιρίων.

pyli-adrianou

Φωτογραφικό υλικό από το αρχείο του Κωνσταντίνου Νίγδελη

Ρωμαιος Αυτοκρατορας ΑΔΡΙΑΝΟΣ

Caesar_Adrianos-2Πόπλιος Αίλιος Αδριανός (76-138): Από τους σημαντικότερους Ρωμαίους αυτοκράτορες, γνωστός για τα φιλελληνικά του αισθήματα. Γεννήθηκε στις 24 Ιανουαρίου 76 στην πόλη Ιταλική, κοντά στη σημερινή Σεβίλλη της Ισπανίας. Καταγόταν από την πόλη Αδρία της Ιταλίας (σημερινό Άτρι), εξ ου και το όνομά του Αδριανός. Ήταν γιος συγκλητικού κι εξάδελφος του αυτοκράτορα Τραϊανού. Το πλήρες όνομά του ήταν Πόπλιος Αίλιος Τραϊανός Αδριανός.

Έλαβε άρτια εκπαίδευση και από μικρός είχε γνώση της ελληνικής γραμματείας, γι’ αυτό του δόθηκε το προσωνύμιο «Γκρεκούλους» (Ελληνάκι). Επί βασιλείας Δομητιανού, ο Αδριανός κατατάχθηκε στο στρατό και υπηρέτησε στις περιοχές της Γερμανίας, της Πανονίας (σημερινής Ουγγαρίας), διακρίθηκε στους πολέμους κατά των Δακών και Πάρθων, ενώ διετέλεσε κυβερνήτης της Συρίας. Λέγεται ότι συνδύαζε την ελληνική λεπτότητα και τη ρωμαϊκή σταθερότητα.

Ο Αδριανός ανέβηκε στο θρόνο το 117, σε ηλικία 41 ετών, με την υποστήριξη του στρατού και της Συγκλήτου. Ήταν ευνοούμενος της Πλωτίνας, συζύγου του εξαδέλφου του Τραϊανού, ο οποίος τον υιοθέτησε και τον έχρισε διάδοχό του. Υπάρχει η άποψη ότι η Πλωτίνα και ο Αδριανός πλαστογράφησαν τα έγγραφο της υιοθεσίας, με σκοπό να πείσουν τη Σύγκλητο ότι ο διάδοχος του θρόνου είχε την υποστήριξη του Τραϊανού.

Η πρώτη ενέργεια του Αδριανού ήταν η διαγραφή των καθυστερούμενων φόρων, ένα μέτρο που ανακούφισε τους υπηκόους του και τον έκανε αγαπητό στο λαό. Άλλωστε, ο ίδιος είχε ως προγραμματική αρχή τη ρήση του «Ο ηγεμών είναι για τον λαό και όχι ο λαός για τον ηγεμόνα». Η βασιλεία του συνέπεσε με μία ειρηνική περίοδο της ρωμαϊκής ιστορίας. Οι στρατιωτικές συγκρούσεις ήταν περιορισμένες και ο Αδριανός βρήκε την ευκαιρία να θωρακίσει την αυτοκρατορία, κατασκευάζοντας τείχη (limes) κατά μήκος των συνόρων, με πιο ονομαστά αυτά της Βρετανίας, του Δούναβη και του Ρήνου.

O Αδριανός εξασφάλισε τις κατακτήσεις του Τραϊανού στη Μεσοποταμία, ενώ συνήψε ειρήνη με τους Πάρθους στα ανατολικά της αυτοκρατορίας. Κατέστειλε την εξέγερση των Εβραίων υπό τους Μπαρ Κόχμπα και ραβίνο Ακίβα (132-135), συνεχίζοντας στη θρησκευτική τους καταπίεση. Μετονόμασε την Ιερουσαλήμ σε Αιλία Καπιτωλίνα και τους απαγόρευσε να την επισκέπτονται, επί ποινή θανάτου. Περίπου 600.000 Εβραίοι θανατώθηκαν ή εξορίστηκαν από τις λεγεώνες του Αδριανού.

Το μεγαλύτερο μέρος της βασιλείας του το πέρασε ταξιδεύοντας, προκειμένου να επιβλέπει και να δίνει οδηγίες για τα μεγάλα δημόσια έργα που κατασκευάζονταν σε διάφορα μέρη της αχανούς αυτοκρατορίας. Πίστευε ότι η αυτοκρατορία θα θωρακισθεί καλύτερα από τους εχθρούς της με έργα υποδομής, παρά με κατακτητικούς πολέμους.

Ο Αδριανός λάτρευε τον ελληνικό πολιτισμό και το 124 ήλθε για πρώτη φορά στην Αθήνα, για να λάβει μέρος στα Ελευσίνια Μυστήρια. Έγινε Αθηναίος Πολίτης και προίκισε την Αθήνα με σημαντικά μνημεία και έργα. Έχτισε την Αψίδα, ως μέρος του τείχους που χώριζε την παλιά από τη νέα πόλη, την οποία σήμερα ονομάζουμε Πύλη του Αδριανού και αποπεράτωσε το Ναό του Ολυμπίου Διός, ο οποίος είχε ξεκινήσει να ανεγείρεται επί Πεισιστράτου, πριν από περίπου 600 χρόνια (οι σημερινοί «Στύλοι του Ολυμπίου Διός»).

Η σημαντικότερη και ευεργετικότερη προσφορά του στην Αθήνα ήταν το Αδριάνειο Υδραγωγείο, σχεδόν το μόνο μέσο ύδρευσης της πρωτεύουσας μέχρι το 1930. Διαπλάτυνε τη μεταξύ Κορίνθου και Μεγάρων δύσβατη οδό (τη σημερινή «Κακιά Σκάλα»), τόσο, ώστε να μπορούν άνετα να κινούνται δύο άρματα εξ αντιθέτων διευθύνσεων. Προσπάθησε να ενώσει όλες τις ελληνικές πόλεις υπό το «Πανελλήνιον», αλλά απέτυχε.

Μετά τις περιοδείες του, που κράτησαν 13 χρόνια (121-134), επανήλθε στη Ρώμη, όπου αποσύρθηκε στην πολυτελή του έπαυλη, κοντά στα Τίβουρα (σημερινό Τίβολι), την οποία εκόσμησε με αναπαραστάσεις ελληνικών μνημείων. Έπασχε από υδρωπικία και είχε γίνει άλλος άνθρωπος. Ήταν νευρικός, ευερέθιστος καχύποπτος και μισάνθρωπος.

Ο Αδριανός παντρεύτηκε τη συγγενή τού εξαδέλφου του Τραϊανού, Βιβία Σαβίνα, αλλά δεν έκανε παιδιά. Πέθανε σε ηλικία 62 ετών στις 10 Ιουλίου 138 στην πατρική του οικία στην Ιταλική, αφού υιοθέτησε κι έχρισε ως διάδοχό του τον Αντωνίνο τον Ευσεβή.

(αναδημοσίευση από τη σελίδα sansimera.gr)

“Σμιγοπελαγες Παναγιες” του Νοτου

ΑΦΙΕΡΩΜΑ ΣΤΙΣ «ΣΜΙΓΟΠΕΛΑΓΕΣ ΠΑΝΑΓΙΕΣ» ΤΟΥ ΝΟΤΟΥ
ΚΥΘΗΡΑ – ΕΛΑΦΟΝΗΣΟΣ – ΒΑΤΙΚΑ – ΜΟΝΕΜΒΑΣΙΑ

“Η Ιροπλόος, Ιοστέφανη και Σμιγοπέλαγη Παναγιά”

Η προστάτιδα των θαλασσών Παναγιά είναι για τους Έλληνες ναυτικούς “ Ιροπλόος και Ιοστέφανη”, για τις κυανέμβολες απολήξεις της Λακωνικής “ Ιροπλόος, Ιοστέφανη, και Σμιγοπέλαγη” και για τα Κύθηρα και την Ελαφόνησο “ Ιροπλόος, Ιοστέφανη, Σμιγοπέλαγη και Νησοστέφανη”.

“Παναγιές του Σμιγοπέλαγου πολιτισμού στα Ναοστόλιστα Πελαγοστάσια του Νότου”

 panagia1 panagia2 panagia3

 

Η Παναγιά η Μυρτιδιώτισσα των Κυθήρων,
η σπάνιας  τεχνοτροπίας και έκφρασης Νησοστέφανη Παναγιά ή  Παναγιά  «Κατωνησιώτισσα» στην Ελαφόνησο και η Παναγιά η Χρυσαφίτισσα στη Μονεμβάσια 

ΤΑ ΝΑΟΣΤΟΛΙΣΤΑ ΚΥΘΗΡΑ

Γλυκοθώρητο Πελαγοστάσι των εραστών της θάλασσας, πολυπρισματικά και υπέρμετρα μεγαλειώδη, με σπάνιους ναούς, θησαυρίσματα κυρίως της μεσαιωνικής εποχής, εντυπωσιάζουν τους περιηγητές της Ν. Ελλάδας.
Στο ιστορικό και θρησκευτικό οδοιπορικό μας ξεχωρίζουν:

  • Η Παναγιά η Μυρτιδιώτισσα,
  • η Παναγιά η Ορφανή και
  • η Παναγιά η Καστρινή ή Μυρτιδιώτισσα στο κάστρο της Χώρας,
  • η Παναγιά η Μεσοχωρίτισσα στο Μέσα Βούργο,
  • η Παναγιά η Ιλαριώτισσα στην περιοχή του Ποταμού,
  • η Παναγιά η Μεσοσπορίτισσα στο Φρούριο του Μυλοπόταμου και
  • η Παναγιά η Κοντελεττού στο Λιβάδι.

ΜΟΝΕΜΒΑΣΙΑ ΤΟ ΒΥΖΑΝΤΙΝΟ ΧΟΡΟΣΤΑΣΙ ΤΟΥ ΝΟΤΟΥ

Η Λουλουδοκοίμητη Καστρονησούπολη και Κυμοδόκη του Νότου, το Ροσμαρί της Ανατολής, το Μενεξέ Καλεσί, το Γιγάντιο Μετεώρισμα της Λακωνικής γης, η «Θεόσωστος» πόλη, αποτελεί θησαύρισμα Μεσαιωνικής εποχής.

Στο ιστορικό και θρησκευτικό οδοιπορικό μας ξεχωρίζουν:

  • Η Παναγιά η Μυρτιδιώτισσα ή Κρητικιά,
  • η Παναγιά η Χρυσαφίτισσα,
  • η “Οδυνόμενη Παναγία” του Ελκόμενου,
  • τα ερειπωμένα μοναστήρια της Παναγίας και της Οδηγήτριας και
  • από τις πλησίον περιοχές ο υστεροβυζαντινός ναός της Κοιμήσεως της Θεοτόκου στα Φούτια,
  • η Παναγία στα Λιρά και

ο βυζαντινός ναός της Κοιμήσεως της Θεοτόκου στην Πανηγυρίστρα στο Φοινίκι.

ΤΑ ΛΕΥΚΟΘΩΡΗΤΑ ΒΑΤΙΚΑ ΚΑΙ Ο ΠΕΛΑΓΟΣΜΙΚΤΟΣ ΚΑΒΟ-ΜΑΛΙΑΣ

Στα γαλαζόβλεφα ακροπατήματα της Ν. Ελλάδας, στις αφροντυμένες ακτές, στα παραμυθένια κάστρα, στις νεροσυρμές των ανέμων και στις αετόβολες αγκαλιές των βράχων ξεχωρίζουν:

  • Ο μικρός ναός της Θεοτόκου (του 1818) στο Λάχι,
  • ο ναός της Κοιμήσεως στα Καλλένια,
  • η γυναικεία Βυζαντινή μονή της Κοιμήσεως στο Παραδείσι και
  • ο ναός της Παναγιάς.

Η ΣΜΙΛΕΜΕΝΗ ΚΑΙ ΣΜΙΓΟΠΕΛΑΓΗ ΕΛΑΦΟΝΗΣΟΣ

Στο τροπικό, γλαυκοθώρητο και σμιγοπέλαγο νησί της Λακωνικής συναντάμε τη Νησοστέφανη Παναγιά ή την Παναγιά την «Κατωνησιώτισσα» στην τοπική διάλεκτο.

Δρ. Μέντης Κων/νος
Συγγραφέας, Πανεπιστημιακός, Ιστορικός Ερευνητής

Μυτιλήνη

 

Η Μυτιλήνη είναι κτισμένη στο νοτιοανατολικό άκρο της νήσου Λέσβου. Είναι πρωτεύουσα του νησιού, έδρα του νομού Λέσβου και της περιφέρειας Βορείου Αιγαίου, με πληθυσμό 27.247 κατοίκους (απογραφή 2001).

Απλωμένη αμφιθεατρικά σε επτά λόφους, με το φρούριό της να ξεχωρίζει από μακριά, η Μυτιλήνη, μαγεύει τους επισκέπτες της από την πρώτη στιγμή. Αποτελεί μία από τις αρχαιότερες πόλεις της Ελλάδας και σύμφωνα με τα ιστορικά στοιχεία, η ίδρυσή της τοποθετείται στις αρχές του 10ου αιώνα π.χ.

Το Κάστρο της πόλης εντυπωσιάζει με το μεσαιωνικό του χρώμα.

Μυτιλήνη

Χτίστηκε επί Ιουστινιανού, ενώ αλλαγές πραγματοποιήθηκαν και κατά την τουρκοκρατία. Ανάμεσα στα αξιοθέατα είναι και το Αρχαίο Θέατρο στον πευκόφυτο λόφο της Aγίας Kυριακής, η κατασκευή του οποίου χρονολογείται στα υστερορωμαϊκά χρόνια. Θεωρείται ως ένα από τα μεγαλύτερα θέατρα της αρχαιότητας, με μέση χωρητικότητα 15.000 άτομα και εξαιρετική ακουστική. Πασίγνωστο είναι και το Mουσείο Θεοφίλου στη Μυτιλήνη, που περιλαμβάνει 86 πίνακες του Θεόφιλου. Ο Θεόφιλος Χατζημιχαήλ ως αυτοδίδακτος ζωγράφος, αποτελεί τον κυριότερο εκπρόσωπο της ελληνικής λαϊκής ζωγραφικής του 2ου αιώνα.

Μνήμες – αρχείο Κωνσταντίνου Νίγδελη

[vsw id=”ox32tHqoS88″ source=”youtube” width=”680″ height=”480″ autoplay=”no”]

Ρόδος

Το νησί της Ρόδου βρίσκεται στο σταυροδρόμι δυο μεγάλων θαλάσσιων διαδρομών της Μεσογείου, ανάμεσα στο Αιγαίο πέλαγος και των ακτών της Μέσης Ανατολής όπως είναι η Κύπρος και η Αίγυπτος. Ως σημείο συνάντησης τριών πολιτισμών, η Ρόδος έχει γνωρίσει πολλούς πολιτισμούς.

Μέσω της μακραίωνης της ιστορίας, όλοι οι διαφορετικοί λαοί που κατοίκησαν στη Ρόδο έχουν αφήσει το σημάδι τους σε όλες τις πλευρές του πολιτισμού του νησιού: στην τέχνη, τη γλώσσα, την αρχιτεκτονική. Η στρατηγική του θέση απέφερε στο νησί μεγάλο πλούτο και κατέστησε την πόλη της Ρόδου μια από τις εξέχουσες πόλεις της αρχαίας Ελλάδας.

Rhodes

Η Ρόδος με έκταση 1400,68  km2 είναι το μεγαλύτερο νησί της Δωδεκανήσου. Η πρωτεύουσα του νησιού βρίσκεται στο βόρειο άκρο του και αποτελεί την πρωτεύουσα του νομού έχοντας στο κέντρο της την Μεσαιωνική Πόλη. Το 1988, η Μεσαιωνική Πόλη αναγνωρίστηκε ως Πόλη Παγκόσμιας Πολιτιστικής Κληρονομιάς. Η Μεσαιωνική Πόλη είναι μείγμα διαφορετικών αρχιτεκτονικών από διάφορες ιστορικές περιόδους με δεσπόζουσα την περίοδο της παραμονής στο νησί του τάγματος των Ιπποτών του Αγίου Ιωάννη καθώς και αυτής των Οθωμανών. Σήμερα, αποτελεί ένα ζωντανό κομμάτι της σύγχρονης πόλης όπου αναπτύσσονται εμπορικές, τουριστικές και ψυχαγωγικές δραστηριότητες ενώ περιλαμβάνει και κατοικήσιμες περιοχές.

Μνήμες – φωτογραφίες αρχείου Κωνσταντίνου Νίγδελη