Πανω απο εκατο χρονια μετα…

120 χρονια μετα, τι μαθαμε;

Εμείς οι πιο παλιοί αναφερόμενοι στο παρελθόν με νοσταλγία μιλάμε για τους «παλιούς καλούς καιρούς». Στο ίδιο μοτίβο ο πατέρας μου πάντα έλεγε: «Κάθε πέρυσι και καλύτερα». Νομίζω πολλοί συμπατριώτες μας σήμερα ταυτίζονται με τέτοιες φράσεις πολύ εύκολα, αντιλαμβανόμενοι τις δυσκολίες διαβίωσης μιας κοινωνίας που την έχει διαφθείρει η απληστία των ολίγων, εκείνων που μπορούν γιατί βρέθηκαν σε θέση ισχύος, κι η ανάγκη εκείνων που η καθημερινή και άνιση πάλη επιβίωσης με τα φαινόμενα είναι ολοκληρωτικά αποκαρδιωτική και δυσάρεστη.

Είναι όμως καλύτερα το πέρυσι, ή απλά ανακυκλώνουμε τα παθήματα και τις ίδιες γκάφες του παρελθόντος δίχως ελπίδα διόρθωσης των παθών μας από τις απροσδόκητες εμπειρίες οι οποίες θα έπρεπε να είναι διδακτικές;

Στο άρθρο αυτό αναδημοσιεύουμε παλιές σοβαρές διαφημίσεις του τότε που σήμερα έχουν μια εύθυμη νότα, επανεμφανίζουμε σκίτσα που ήταν σύγχρονα τη δεκαετία του 1890 και με κάποιες μικροαλλαγές μπορούν να είναι σύγχρονα και σήμερα, καθώς και υποδείξεις για δήθεν άρθρα του συντάγματος, ευθυμολογώντας. Οι περισσότερες εικόνες δεν χρειάζονται επεξηγήσεις. Αναγνωρίζοντας την εποχή που δημοσιεύθηκαν μπορούμε εύκολα να κάνουμε μια σύγκριση με το παρόν… Όλες ανήκουν στις χρονολογίες μεταξύ του 1893 και του 1928 και από τις εφημερίδες “Σκριπ”, “Ριζοσπάστης” και “Εμπρός”.

 Διαφήμιση 1900
Καπέλα 1898
 Εμπρός 1896  Σκριπ 1895

Ριζοσπάστης 1928
 Σκριπ 1898
Rizospastis 1928 Rizospastis_1928
 Skrip_1898  Skrip_1898
 Skrip_1900 Skrip_1898
 Skrip_1898 Skrip_1900
Skrip_1898 Skrip_1898

Αρχίζοντας από τη διαφήμιση ενός «Εργοστασίου Γυναικείων Πιλών» στη Στοά Λιζιερή, τα είδη κορσέ από «τας Παρισίους» και το «Αντιβλενορροιακόν υγρόν εστεμμένον από χιλιάδων επιτυχιών» είναι εμφανές πως όχι μόνον μας κορόιδευαν τότε όπως και σήμερα αλλά δημιουργούσαν και κάποια προηγούμενα τα οποία ακόμη μας ταλαιπωρούν.

protasi_skrip_1893_syntagma1protasi_skrip_1893_syntagma2protasi_skrip_1893_syntagma3

Αν εξετάσουμε τα διάφορα “άρθρα του Συντάγματος” που προτείνει η εφημερίδα «Σκρίπ» το 1893 μπορούμε κάλλιστα να τα μεταπλάσουμε στη σημερινή πραγματικότητα αλλάζοντας απλά τα ονόματα των πολιτικών που εμπεριέχουν στους σημερινούς ‘λεβέντες’ της βουλής μας.

kanonismoi_skrip_1893

skitso_skrip_1893_probata2

Μεγαλύτερη επιτυχία όμως έχουν τα σκίτσα της «Σκριπ» που και πάλι μπορούν να εμφανίζονται στα έντυπα της εποχής μας πάνω από εκατό χρόνια αργότερα. Άραγε τι μάθαμε τον αιώνα που πέρασε; Λίγα… μέχρι τίποτα.

 skitso_skrip_1893_salepitzis  skitso_skrip_1893_spirta

Οι μόνες εικόνες κειμένου στη σελίδα αυτή που δεν μπορούν να εφαρμοστούν απόλυτα στο σήμερα είναι οι ιστορίες από πολέμους στους οποίους συμμετείχε η πατρίδα μας και τα τρομερά παθήματα τωμ τότε στρατιωτικών μας.

polemos_skrip_1898_heading polemos_skrip_1898_stratiotis

polemos_skrip_1898_upoloxagos

Για τις ΜΝΗΜΕΣ – Ιάκωβος Γαριβάλδης
Πηγή – Εθνική Βιβλιοθήκη Αθηνών

 

Κερκυρα

sap40_or033170_pΗ Κέρκυρα ταυτίζεται από τους περισσότερους αρχαιολόγους με το μυθικό νησί των Φαιάκων. Εδώ ο Όμηρος τοποθέτησε, σύμφωνα με αυτούς που δέχονται την ταύτιση της Σχερίας με την Κέρκυρα, τον προτελευταίο σταθμό που ναυαγός έφθασε ο πολυμήχανος Οδυσσέας.

Οι αρχαίοι Κερκυραίοι επαίρονταν για το ότι κατάγονταν από τους μυθικούς Φαίακες, την Ναυσικά και τον βασιλιά Αλκίνοο, σε σημείο που ονόμασαν το πολεμικό τους λιμάνι, “Λιμήν Αλκινόου”. Μέχρι σήμερα, παρόλες τις προσπάθειες σπουδαίων αρχαιολόγων όπως ο Dorpfeld και ο Bulle, δε βρέθηκε το ανάκτορο του Αλκινόου και η Μυκηναϊκή Σχερία, παρότι βρέθηκαν στη δυτική παραλία του νησιού Μυκηναϊκές εγκαταστάσεις.

Στους Φαίακες αναφέρεται και ο Απολλώνιος ο Ρόδιος στα Αργοναυτικά, όπου ο Ιάσονας και οι Αργοναύτες βρήκαν καταφύγιο στο νησί του Αλκινόου και της Αρήτης. Εκεί, στη σπηλιά της Μάκριδας, έγιναν οι γάμοι του Ιάσονα και της Μήδειας.

Kerkyra

Η μυθολογία παρέδωσε στους νεότερους Κερκυραίους το σημερινό έμβλημα της πόλης. Η “Απήδαλος Ναυς” εξακολουθεί να παραμένει σύμβολο της ναυτικής δεξιοτεχνίας των Φαιάκων.

Εκτός από το Ομηρικό όνομα Σχερία στις φιλολογικές πηγές συναντάμε και διάφορες άλλες ονομασίες, όπως Δρεπάνη ή Άρπη, Μάκρη, Κασσωπαία, Άργος, Κεραυνία, Φαιακία, Κόρκυρα ή Κέρκυρα (Δωρικά), Γοργώ ή Γοργύρα και πολύ αργότερα τα μεσαιωνικά ονόματα Κορυφώ ή Κορφοί, εξ΄ αιτίας των δύο χαρακτηριστικών κορυφαίων βράχων του Παλαιού Φρουρίου της Κέρκυρας.

για τις ΜΝΗΜΕΣ, Κωνσταντίνος Νίγδελης

Κοτυωρα

kotyora_ortntou_sygxroni_poli

Κοτυωρα Ορντου

Κατά την αρχαιότητα, και πριν από την περσική κυριαρχία, τα Κοτύωρα αποτελούσαν ανεξάρτητη δημοκρατική πολιτεία, ενώ ο Αρριανός, στο έργο του «Περίπλους Ευξείνου», κατά το 2ο αι. μ.Χ. τα αναφέρει ως μια μικρή πόλη. Κατά την εποχή του Φαρνάκη Α΄ (185-170 π.Χ.) η πόλη των Κοτυώρων υπέπεσε σε κατάσταση μικρού αλιευτικού οικισμού και μετά το 63 π.Χ. ο Πομπήιος εγκατέστησε εδώ μερικές αλιευτικές οικογένειες για τις ανάγκες των ρωμαϊκών λεγεώνων.

Επί βυζαντινών τα Κοτύωρα δεν έχουν ιδιαίτερα σημαντική παρουσία, ενώ το 1204 υπάγονται στην Αυτοκρατορία της Τραπεζούντας. Το 1454 περιέρχονται στην κυριαρχία του Σουλεϊμάν, ο οποίος παρέδωσε την πόλη στον Πορθητή, το 1461. Να σημειωθεί πως διερχόμενος ο Πορθητής παρατήρησε πως οι Έλληνες κάτοικοί της εγκατέλειψαν την πόλη τους και έφυγαν προς διάφορες κατευθύνσεις, αφού προηγουμένως έκαψαν τα σπίτια τους για να μην τα χρησιμοποιήσουν οι Τούρκοι. Τότε διέταξε την εκ θεμελίων καταστροφή της για να εξαφανιστεί κάθε ίχνος της.

Kotyora

Τα σημερινά Κοτύωρα, Ορντού, σύμφωνα με τη σύγχρονη ονομασία, εικάζεται πως έχουν χτιστεί στην ίδια ή σε παρακείμενη με την αρχαία πόλη τοποθεσία, πράγμα που επιβεβαιώνουν και τα ευρήματα που έφεραν στο φως αρχαιολογικές ανασκαφές. Ο Παπαμιχαλόπουλος αναφέρει ότι στα Κοτύωρα, το 19ο αι., βρέθηκε άγαλμα ανδρός που παραπέμπει στο θεό Ερμή.

Φωτογραφικό υλικό από το αρχείο του Κωνσταντίνου Νίγδελη

Πυργος και Παραλια

Πύργος 1

1 – 16 Λευκός Πύργος ή πύργος του Kanli Kule – αίματος, ή των Λεόντων

Είναι εξαώροφος με συνολικό ύψος 30 μ. και περίμετρο 70 μ. Σύμφωνα με μια εκδοχή κτίστηκε μεταξύ των ετών 1423-1430 από Ενετούς ενώ κατά μια άλλη και ίσως η πιθανότερη, το 1536… Το προτείχισμα του περιβάλλοντος χώρου κατεδαφίστηκε το 1911.

 17

17 Παραλιακό μέτωπο β

Η περιοχή αντιστοιχεί στη σημερινή περιοχή των δικαστηρίων. Πρόκειται για σπανιότατο φωτογραφικό ντοκουμέντο που απαθανατίζει την ακτή  στα τέλη του 19ου αιώνα. Διακρίνονται: ο πυργίσκος και το τείχος του Τοπ χανέ, προ της διαμόρφωσης του παραλιακού μετώπου, το δυτικό τείχος και οι αποθήκες των δημητριακών του Ιστηρά… και στο κάτω μέρος το Ταμπάγχανε τζαμί- βυρσοδεψών.

 

Πύργος 2

18-26 Παραλιακή… μέτωπο

Πανοραμικές φωτογραφίες των αρχών του 20ου αιώνα με τη λήψη τους να έχουν γίνει από την πλευρά της θάλασσας… με κτήρια ακαθόριστου αρχιτεκτονικού ρυθμού, το χαρακτηριστικό χρώμα της πόλης και ένα δάσος από μιναρέδες των τζαμιών… Σε κάποιες από αυτές στο βάθος ψηλά διακρίνεται το βόρειο τείχος, το Επταπύργιο και ο Πύργος Τριγωνίου.

 

Πύργος 3

27-54 Παραλιακή λεωφόρος

Επιχρωματισμένα φωτογραφικά ντοκουμέντα των αρχών του 20ου αιώνα που απαθανατίζουν την παραλία της πόλης. Το 1866 επί της εποχής του βαλή Σαμπρή Πασά κατεδαφίζεται το παραλιακό τείχος για τη διάνοιξη της παραλιακής λεωφόρου… Το 1902 επί της εποχής του βαλή Γκαλήπ κατασκευάστηκε το κρηπίδωμα και

 lp1

Πλατεία του Λ. Πύργου

Θαυμάσιο ντοκουμέντο με μια περίεργη χαμηλή λήψη στην οποία απαθανατίζονται τα νέα κτήρια της παραλιακής οδού, τα έργα για τον καλλωπισμό της μετά τις επιχωματώσεις, η γωνίωση της προκυμαίας μπροστά στον Λ. Πύργο,  και στο βάθος το  καφενείο- εστιατόριο Ερμείο…

lp2lp79

 Αρχείο Κωνσταντίνου Νίγδελη για τις ΜΝΗΜΕΣ

Περισσότερες πληροφορίες στη σελίδα του Υπουργείου Πολιτισμού “Οδυσσεύς

 

 

Ζαππειο

800px-Zappeion-Athens

Το Ζάππειο βρίσκεται στην καρδιά της Αθήνας, δίπλα στο κτήριο του Κοινοβουλίου, την πλατεία Συντάγματος, το Προεδρικό Μέγαρο και το Μέγαρο Μαξίμου.

Ήταν το πρώτο κτίριο που ανεγέρθη παγκοσμίως για την εξυπηρέτηση Ολυμπιακών αναγκών. Τα εγκαίνια έγιναν με κάθε επισημότητα στις 20 Οκτωβρίου 1888…Η αρχιτεκτονική του ακολουθεί τον νεοκλασικό ρυθμό, με πρόπυλο κορινθιακού ρυθμού. Το σύνολο των χρημάτων για την ανέγερσή του διετέθη από τον Ε. Ζάππα τα δε σχέδια- επίβλεψη εργασιών ανατέθηκαν διαδοχικά στους αρχιτέκτονας Φ. Μπουανζέ αρχικά και στον Θεόφιλο Χάνσεν στη συνέχεια.

Το νεοκλασικό μέγαρο είναι συνυφασμένο με την ιστορία της νεώτερης Ελλάδας και σήμερα χρησιμοποιείται για δημόσιες και ιδιωτικές εκθέσεις και τελετές.

Zappeio

Ο Ευαγγέλης Ζάππας και το υπόμνημα του 1856

Ενώ στην Ελλάδα «ζυμώνεται» το θέμα της αναβίωσης αρχαίων τελετών και αγώνων ήδη από το πρώτο μισό του 19ου αιώνα, ο Ευαγγέλης Ζάππας βρίσκεται στη Ρουμανία. Εκεί γεννιέται ο προβληματισμός του για τον τρόπο, με τον οποίο θα μπορούσαν να αναβιώσουν ανάλογοι θεσμοί, επιμένοντας, μάλιστα, να ονομάζονται «Ολυμπιακοί». Επιθυμία του Ζάππα ήταν να ενισχύσει την πατρίδα του, λαμβάνοντας πάντοτε υπόψη του το «έκαστος δέον τη πατρίδι χρήσιμος γενέσθαι και ουδέποτε άχθος αυτής». Ο Παναγιώτης Σούτσος, ο θεμελιωτής της σύγχρονης ελληνικής Ολυμπιακής ιδεολογίας και ο άνθρωπος, ο οποίος ενέπνευσε τον Ε. Ζάππα, υπήρξε ο ουσιαστικός εισηγητής της ίδρυσης των παράλληλων πολιτιστικών δρώμενων και των εκθέσεων, έχοντας μάλιστα ως πρότυπο την Α΄ Διεθνή Έκθεση του Λονδίνου (1851). Ο Ε. Ζάππας, γνωρίζοντας τις μη επιτυχημένες προσπάθειες του παρελθόντος, προχώρησε στη σύνταξη υπομνήματος για την καθιέρωση ενός θεσμού, ο οποίος θα βοηθούσε την Ελλάδα να ακολουθήσει τους ρυθμούς της βιομηχανικής επανάστασης. Το υπόμνημα εστάλη στις αρχές του 1856 και διατύπωνε την πρόταση για διοργάνωση Αγώνων στην Αθήνα στις 25 Μαρτίου 1857. Ο Ζάππας αναλάμβανε τα έξοδα αυτών, καθώς και την ανέγερση ενός Ολυμπιακού κτηρίου, όπου θα γινόταν η έκθεση των δειγμάτων της ελληνικής τέχνης και βιομηχανίας, το οποίο θα μπορούσε να λειτουργήσει και ως μουσείο με αρχαιότητες για τους ξένους επισκέπτες. Έσπευσε επίσης να στείλει και 2.000 αυστριακά φλορίνια για τα έξοδα των Α΄ Ολυμπίων. Τα επόμενα δύο χρόνια είχε τακτική επαφή με τον εκπρόσωπο της ελληνικής κυβέρνησης, τον υπουργό Εξωτερικών Αλέξανδρο Ρίζο Ραγκαβή, ο οποίος συνέτεινε και αυτός στην τελική διαμόρφωση του θεσμού.

πηγή: (Ζάππειο – Ιστορία)


Α Ρ Θ Ρ Α - Τ Η Σ - Ι Δ Ι Α Σ - Κ Α Τ Η Γ Ο Ρ Ι Α Σ :
  1. Οι «δεσμώτες του Φαλήρου»
    Μια συγκλονιστική αρχαιολογική ανακάλυψη «ανταγωνίζεται» το μεγαλοπρεπές Κέντρο Πολιτισμού του Ιδρύματος «Σταύρος Νιάρχος». Ενώ η Εθνική Βιβλιοθήκη και η Όπερα ετοιμάζονται για τα εγκαίνιά τους, δεκάδες σιδηροδέσμιοι σκελετοί, με το μυστήριο και το μαρτύριό τους, έρχονται ξαφνικά στο προσκήνιο ύστερα από σχεδόν τρεις χιλιετίες αναμονής!
  2. ΚΥΡ
    Γεννήθηκε στην Αθήνα με καταγωγή από την Αττάλεια της Μικράς Ασίας. Σπούδασε στη Σχολή Καλών Τεχνών της Ρώμης. Πρωτοδημοσίευσε σκίτσα του σε ιταλικά περιοδικά και εφημερίδες.
  3. Η Πλάκα
    Η Πλάκα είναι όχι μόνο η παλαιότερη γειτονιά της Αθήνας αλλά και η μοναδική στην οποία μπορεί κανείς να δει τα δρομάκια και την πόλη όπως ήταν εκατό χρόνια πριν. Κι αυτό γιατί μεταπολεμικά, τα κτίσματα της Πλάκας κρίθηκαν διατηρητέα στο σύνολό τους, με αποτέλεσμα το αρχιτεκτονικό μεγαλείο της περιοχής να μείνει ως έχει για να το απολαμβάνουμε «ατόφιο».
  4. Ζαππειο
    Ήταν το πρώτο κτίριο που ανεγέρθη παγκοσμίως για την εξυπηρέτηση Ολυμπιακών αναγκών. Τα εγκαίνια έγιναν με κάθε επισημότητα στις 20 Οκτωβρίου 1888…Η αρχιτεκτονική του ακολουθεί τον νεοκλασικό ρυθμό, με πρόπυλο κορινθιακού ρυθμού. Το σύνολο των χρημάτων για την ανέγερσή του διετέθη από τον Ε. Ζάππα τα δε σχέδια- επίβλεψη εργασιών ανατέθηκαν διαδοχικά στους αρχιτέκτονας Φ. Μπουανζέ αρχικά και στον Θεόφιλο Χάνσεν στη συνέχεια.
  5. Αέρηδες
    Στα ανατολικά της Ρωμαϊκής Αγοράς βρίσκεται ο Πύργος των Aνέμων ή το Ωρολόγιον του Κυρρήστου ή αέρηδες. Οφείλει το όνομα του στον κατασκευαστή του αστρονόμο Ανδρόνικο οπό την Κύρρο της Μακεδονίας. Η μεταγενέστερη ονομασία του, Ναός του Αιόλου ή Αέρηδες, προήλθε οπό τις αναπαραστάσεις με επιγραφές των ονομάτων οκτώ ανέμων στο επιστήλιό του.
  6. Περίπατος στην παλιά Αθήνα
    Οι παλιές φωτογραφίες και ειδικότερα της Αθήνας πάντα με συγκινούσαν από μικρό παιδί. Με έκαναν να αναλογιστώ την διαδρομή της στο πέρασμα της ιστορίας και να κατανοήσω πόσο τα πράγματα έχουν αλλάξει. Ακόμα και σήμερα στον τακτικό μου Σαββατιάτικο περίπατο στο Μοναστηράκι κάθομαι στα παλιατζίδικα και χαζεύω ότι το πιο παλιό από φωτογραφίες, εφημερίδες της εποχής, παλιά καρτ ποστάλ και αντικείμενα. Νοερά ζω στην παλιά Αθήνα…

Μνημειο Λυσικρατη

Μνημειο Λυσικρατη ή Φαναρι του Διογενη

Χορηγικό μνημείο κτίστηκε από τον Λυσικράτη το 335 π.Χ. σύμφωνα με την χαραγμένη επιγραφή στο επιστύλιο του… Κτίσμα κυκλικό με έξι κορινθιακούς κίονες φέρει στη ζωοφόρο του σκηνές από τη ζωή του Διονύσου…

Με τις ανασκαφές της Αρχαιολογικής Εταιρείας βρέθηκαν τα εξής (σε άρθρο της Γεωργίας Μαλούχου):

H αρχαία οδός των Tριπόδων άρχιζε από το Πρυτανείο και κατέληγε στο θέατρο του Διονύσου (Παυσανίου I. 20. 1). Tο όνομά της οφειλόταν στους χαλκούς τρίποδες, που δίδονταν ως βραβεία στους νικητές χορηγούς στους αγώνες διθυράμβου στα Διονύσια, οι οποίοι είχαν και την υποχρέωση να αναθέσουν τον τρίποδα. Tα χορηγικά μνημεία ιδρύονταν κατά μήκος της οδού, και ήταν άλλοτε απλά και άλλοτε μνημειώδη, όπως το μνημείο του Λυσικράτους (335/4 π.X.).

AthenaΓια την αποκάλυψη της αρχαίας οδού η Aρχαιολογική Eταιρεία διενήργησε ανασκαφή το 1921 στην σημερινή πλατεία Λυσικράτους υπό την διεύθυνση του Συμβούλου της Aλ. Φιλαδελφέως και την συνεργασία του Eταίρου του Γερμανικού Iνστιτούτου G. Welter. Aμέσως βορείως του μνημείου του Λυσικράτους ερευνήθηκε ήδη γνωστό θεμέλιο χορηγικού μνημείου μεγάλων διαστάσεων (εικ. 1, B), που πιθανόν στήριζε μνημείο σε σχήμα ναΐσκου. Aνάμεσα σε αυτό και το μνημείο του Λυσικράτους διαπιστώθηκε ότι περνούσε ανηφορική οδός, που οδηγούσε από την οδό των Tριπόδων στον Περίπατο και το άνω διάζωμα του Διονυσιακού θεάτρου. Aμέσως προς νότον και προς δυσμάς του Λυσικρατείου μνημείου αποκαλύφθηκαν τοίχοι της μονής των γάλλων Kαπουτσίνων, που εγκαταστάθηκε το 1669 στον χώρο του μνημείου (εικ. 2). Bρέθηκαν σε μεγαλύτερο βάθος αγωγοί των ρωμαϊκών, βυζαντινών και της τουρκοκρατίας χρόνων, καθώς και τάφοι των υστέρων ρωμαϊκών χρόνων αλλά και χριστιανικοί, διότι ο χώρος από τον 11ο έως τον 14ο αιώνα μ.X. λειτουργούσε ως κοιμητήριο. Nοτίως του Λυσικρατείου μνημείου αποκαλύφθηκαν τα θεμέλια δύο ακόμη χορηγικών μνημείων (εικ. 1, Δ, E). Eρευνήθηκε επίσης ήδη γνωστό θεμέλιο χορηγικού μνημείου στην συμβολή των οδών Tριπόδων και Θέσπιδος (εικ. 1, A). Tέλος, εντοπίστηκε σε βάθος τριών μέτρων τμήμα της αρχαίας οδού της κλασικής εποχής.

Για την διερεύνηση του τέρματος της οδού έγινε δοκιμαστική ανασκαφή στην ανατολική πάροδο του Διονυσιακού θεάτρου. Aπό την έρευνα των επιχώσεων προέκυψε η υπόθεση ότι η οδός κατέληγε σε πρόπυλο που υπήρχε στην ανατολική πάροδο (βλ. εικ. 1), και το οποίο αναφέρει ο Aνδοκίδης (Περί των Mυστηρίων 38). H υπόθεση αυτή επιβεβαιώθηκε από την νεώτερη έρευνα (βλ. Kορρές 1980). Xάρη στις ανασκαφές της Eταιρείας έγινε γνωστή η θέση και η πορεία της οδού των Tριπόδων στις ανατολικές υπώρειες της Aκροπόλεως. Nεώτερα στοιχεία προσέφεραν οι ανασκαφές του Mηλιάδη το 1956 και ιδίως της A΄ Eφορείας Aρχαιοτήτων.

Οδ. Βάκχου και Βύρωνος. Mικρή ανασκαφή διενήργησε το 1919 ο A. Kεραμόπουλλος με δαπάνη της Aρχαιολογικής Eταιρείας νοτίως του μνημείου του Λυσικράτους, στην συμβολή των οδών Bάκχου και Bύρωνος, όπου επρόκειτο να ανεγερθεί οικία. Bρέθηκε (όχι κατά χώραν) σημαντική επιγραφή (Inscriptiones Graecae I³, 257) του δευτέρου μισού του 5ου αι. π.X.: ιερός νόμος (ή ψήφισμα), ελλιπώς σωζόμενος, που μεταξύ άλλων απαγορεύει βυρσοδεψικές εργασίες στον Iλισσό πιό πάνω από το Hράκλειον (πιθανώτατα εννοείται το Hράκλειον του Kυνοσάργους, η ακριβής θέση του οποίου δεν είναι γνωστή). H στήλη φυλάσσεται στο Eπιγραφικό Mουσείο (EM 12553).

Βιβλιογραφία

Aνασκαφή
  • A. Kεραμόπουλλος, Πρακτικά της εν Αθήναις Αρχαιολογικής Εταιρείας (ΠΑΕ) (1919) 15.
  • A. Φιλαδελφεύς, ΠAE (1921) 25-26. Aρχαιολογική Eφημερίς (AE) (1921) 83-97.
Ειδική βιβλιογραφία
  • S.G. G. Welter, Die Tripodenstrasse in Athen, AM 47 (1922) 72, 75 αρ. 2.
  • X. Kαρούζος, Aπό το Hράκλειον του Kυνοσάργους,  8 (1923) 85-102 (ειδ. 96-98, αρ. 3, εικ. 5).
  • St. MillerHesperia 39 (1970) 223-231.
  • J. Travlos, Pictorial Dictionary of Ancient Athens (1971) 340 εικ. 442 (Kynosarges), 566-568 εικ. 709-713 (Tripods, Street of).
  • P. Amandry, BCH 100 (1976) 15-93.
  • Mαν. Kορρές,  35 (1980) B1, 11-14 (σχέδ. 1-2).
  • A. Σπετσιέρη- Xωρέμη, H οδός των Tριπόδων και τα χορηγικά μνημεία στην αρχαία Aθήνα, στο: Coulson et al. (επιμ.), The Archaeology of Athens and Attica under the Democracy, Oxbow Monograph 37 (1994) 31-42.
  • K. Kαζαμιάκης, H οδός των Tριπόδων – τεχνικά και κατασκευαστικά στοιχεία, ό.π.43-44.
  • A. Matthaiou, στό: R. Osbone – S. Hornblower (επιμ.), Ritual, Finance, Politics. Athenian Democratic Accounts presented to David Lewis (1994) 183-188.
  • Π. Kαλλιγάς,  49-50 (1994-95) A΄, 35-39.
  • St. Miller, στο: M.H. Hansen (επιμ.), Sources for the Ancient Greek City-State (1995) 211.

1 425px-Choragic_Monument_of_Lysicrates 7509995_l sap01_08l02742_p sap04_nrm00108_p

 

 Γεωργία Μαλούχου