Ηπειρος και Γιαννενα

Λίγα λόγια για την Ήπειρο και τα Γιάννενα

του Αλέκου Αγγελίδη

Μακραίωνη και πολυτάραχη, πλούσια και δοξασμένη είναι η ιστορία των Ιωαννίνων και της Ηπείρου. Αναρίθμητοι είναι οι αγώνες των Ηπειρωτών για την απόκτηση και τη διατήρηση της λευτεριάς της Ελλάδας και ανεξάντλητες οι προσφορές των Ιωαννίνων για τη διατήρηση, τη βελτίωση και τη διαιώνιση της ελληνικής γλώσσας και της ελληνικής συνείδησης στα χρόνια της τουρκοκρατίας. Στα μαύρα εκείνα χρόνια, που όλα «τά ‘σκιαζε η φοβέρα και τα πλάκωνε η σκλαβιά», η Ήπειρος όρθωσε το ηρωικό της ανάστημα κι έπαιξε σπουδαίο ρόλο και στα άρματα και στα γράμματα.

Στο σημείωμα αυτό δε θα προσπαθήσω να απαριθμήσω τις αναρίθμητες προσφορές των Ιωαννίνων και της Ηπείρου στην ελληνική υπόθεση, αλλά θα αναφερθώ μόνο με λίγα λόγια στις δυσκολίες που συνάντησαν τα Γιάννενα στην εκπλήρωση των πόθων τους και στην πραγμάτωση των προσπαθειών τους αυτών.

Ο Φάνης Μιχαλόπουλος στο βιβλίο του «Τα Γιάννενα και η Νεοελληνική Αναγέννηση,» γράφει:

«Εκεί στα Γιάννενα ο ελληνικός μεσαίων έδωσε την κρίσιμη μάχη προς το νεώρετο πνεύμα . . .».

Είναι γνωστό, ότι τα σχολεία των Ιωαννίνων την περίοδο της τουρκοκρατίας έγιναν εστία μιας γλωσσικής αναγέννησης και μιας εκπαιδευτικής επανάστασης στην Ελλάδα και είναι γνωστό, ότι οι μεγάλοι Ηπειρώτες δάσκαλοι, ο Αθανάσιος Ψαλίδας και ο Ιωάννης Βηλαράς, μαζί με χορεία και άλλων διαλεχτών Ηπειρωτών δασκάλων, αποτέλεσαν τους στυλοβάτες της επανάστασης αυτής.

Στη σχολή των Ιωαννίνων, κατά τα μέσα του 7ου αιώνα, έγιναν οι πρώτες νύξεις διδασκαλίας αριθμητικής, κατά τα τότε ευρωπαϊκά υποδείγματα, από το μεγάλο Ηπειρώτη δάσκαλο Αθανάσιο Παπαβασιλείου.

Τον Παπαβασιλείου διαδέχτηκε ο Γεώργιος Σγουρίδης. Ο μεγάλος αυτός Ηπειρώτης δάσκαλος δίδαξε στα Γιάννενα από το 1683 μέχρι το 1709. Πρώτος αυτός δίδαξε φυσική και συστηματικά μαθηματικά Αριστοτελικής και νεότερης φιλοσοφίας. Δυστυχώς, όμως και πάλι, η διδασκαλία του Σγουρίδη «ήγειρε θύελλαν διαμαρτυριών», όπως μας λέει ο ιστορικός και ο τότε μητροπολίτης Ιωαννίνων Κλήμης ζήτησε τον αφορισμό του.

Ευγένιος Βούλγαρης
Ευγένιος Βούλγαρης

Ένας από τους φημισμένους μαθητές του Σγουρίδη ήταν και ο Μεθόδιος ο Ανθρακίτης, ο οποίος διαδέχθηκε το δάσκαλό του και δίδαξε στα Γιάννενα, στο σχολείο του Γκιούμα, από το 1709 ως το 1723. Ο Μεθόδιος γεννήθηκε στα Ζαγοροχώρια της Ηπείρου και σπούδασε στα Γιάννενα και στο εξωτερικό. Ήταν κληρικός, πολυμαθέστατος και διετέλεσε ιερέας στην ελληνική εκκλησία της Βενετίας, στον Άγιο Γεώργιο. Ήταν ο πρώτος που δίδαξε Γεωμετρία, Άλγεβρα και Τριγωνομετρία στην Ελλάδα. Κι αυτός κατηγορήθηκε σαν άθεος και νεοτεριστής και παρ’ ότι οι κοινοτικοί άρχοντες των Ιωαννίνων δεν βρήκαν καμιά σε βάρος του κατηγορία, εντούτοις το Πατριαρχείο τον κάλεσε σε απολογία και τον διέταξε να πάει στην Κωνσταντινούπολη για να απολογηθεί. Η κοινότητα Ιωαννίνων, με αναφορά της προς το Πατριαρχείο, στην οποία υπογραμμίζει τις αρετές του Μεθοδίου, ζήτησε την ανάκληση της πατριαρχικής διαταγής και παρακάλεσε τον πατριάρχη, για την αποκατάσταση του διδασκάλου. Παρ’ όλες, όμως, τις προσπάθειές τους οι Γιαννιώτες δεν κατάφεραν τίποτα κι ο ρασοφόρος γεροδάσκαλος ξεκίνησε πεζός από τα Γιάννενα για την Κωνσταντινούπολη. Δεν μπόρεσε να φτάσει έγκαιρα στην Πόλη, για να απολογηθεί. Όταν έφτασε βρήκε τη σκληρή και άδικη απόφαση του εκκλησιαστικού δικαστηρίου να τον περιμένει. Έτσι, αυτός μεν καθαιρέθηκε και αποσχηματίστηκε. Τα βιβλία του κάηκαν με απόφαση της συνόδου και ο ίδιος υποχρεώθηκε να πετάξει στη φωτιά, με τα ίδια του τα χέρια, τις σημειώσεις των παραδόσεών του.

Από το Μουσείο Κέρινων Ομοιομάτων του Παύλου Βρέλλη
Από το Μουσείο Κέρινων Ομοιομάτων του Παύλου Βρέλλη

Στα Γιάννενα δίδαξαν και οι μεγάλοι δάσκαλοι Ευγένιος Βούλγαρης και Αθανάσιος Ψαλίδας. Κι αυτοί, όμως, κατηγορήθηκαν, όπως και οι προηγούμενοι και ο μεν πρώτος κινδύνεψε να λιθοβοληθεί, ο δε δεύτερος σώθηκε με την προστασία του Αλή πασά.

Πραγματικά, όμως, παρ’ όλους τους διωγμούς των μεγάλων διδασκάλων, τα Γιάννενα έγιναν την εποχή αυτή η Αθήνα της τουρκοκρατίας και, μέσα στα βάθη και στο λίθαργο της μαύρης σκλαβιάς, αποτέλεσαν το κέντρο ενός άλλου κόσμου. Ενός κόσμου, ο οποίος προσπάθησε να δώσει ψυχή και κουράγιο στους σκλάβους Έλληνες, να τους ξυπνήσει, να τους ζεστάνει και να φωτίσει το δρόμο τους προς τη λευτεριά.

Τα Γιάννενα έριχναν φως εκεί όπου οι τότε επίσημες του γένους αρχές προτιμούσαν σκοτάδι. Τα Γιαννενα ύψωσαν τη σημαία της επανάστασης και έψαλαν τραγούδια και θούρια λευτεριάς, όταν οι πατριάρχες Γερμανός ο Δ’ και Άνθιμος ο Στ’ στην Κωνσταντινούπολη ύψωναν τα χέρια προς τον ουρανό και έψαλαν δεήσεις υπέρ της νίκης των τουρκικών όπλων.

Πολλά πρόσφεραν οι Ηπειρώτες στους αγώνες του 1921 και πολλά, πάρα πολλά υπέφεραν απ’ τους Τούρκους την εποχή αυτή. Οι Ηπειρώτες, μαζί με τους άλλους Έλληνες αγωνιστές, έγιναν οι κύριοι συντελεστές για την απελευθέρωση της Νότιας Ελλάδας και τη δημιουργία του πρώτου πυρήνα του ελεύθερου ελληνικού βασιλείου, όπως αυτό διαμορφώθηκε μετά τη ναυμαχία του Ναυαρίνου και τις συνθήκες Πόρου, Λονδίνου και Ανδριανουπόλεως του 1828 και 1829. Οι συνθήκες αυτές, παρ’ όλο το ηπειρώτικο αίμα που χύθηκε, άφησαν τους ηρωικούς αγωνιστές της Ηπείρου σκλάβους. Και το επίσημο ελληνικό κράτος, υπακούοντας στις θελήσεις της Αγγλίας, του Πάλμερσον και της δυτικής διπλωματίας γενικότερα, τους εγκατέλειψε στη σκλαβιά για ακόμα 84 ολόκληρα χρόνια.

Αλλά και στην εθνοσυνέλευση του 1844, για τη σύνταξη του πρώτου μετά την απελευθέρωση Συντάγματος της Γ/Σ, με πρόταση του τότε αρχηγού του αγγλικού κόμματος Μαυροκορδάτου, αποκλείστηκε το δικαίωμα στους Ηπειρώτες να έχουν κι αυτοί δικούς τους αντιπροσώπους στη Βουλή, όπως αποκλείστηκε το δικαίωμα αυτό κι από τους Θεσσαλούς και Μακεδόνες εποίκους.

Αργότερα, το 1853-54, με την άφιξη του απεσταλμένου του τσάρου πρίγκηπα Μεντζικώφ στην Κωνσταντινούπολη και την εν συνεχεία κήρυξη του Κριμαϊκού πολέμου, πρώτοι οι Ηπειρώτες είδαν την παρουσιαζόμενη ευκαιρία, για να απελευθερωθούν από τον τουρκικό ζυγό και πρώτοι αυτοί ξεσηκώνονται, επαναστατούν και ζητούν τη λευτεριά τους.

Από το Μουσείο Κέρινων Ομοιομάτων
Από το Μουσείο Κέρινων Ομοιομάτων

Στις 30 Ιανουαρίου 1854, ο γιος του ήρωα του ’21 Γ. Καραϊσκάκη, ο Δημ. Καραϊσκάκης, υψώνει στην Ήπειρο τη σημαία της επανάστασης, κυκλοφορεί προκήρυξη και καλεί τους Ηπειρώτες και όλους τους Έλληνες να αρπάξουν τα όπλα και να αγωνιστούν για τη λευτεριά τη δική τους και όλων των σκλαβωμένων αδερφών.

Επαναστατούν οι Θεσσαλοί, οι Μακεδόνες και η επανάσταση ανάβει και φτάνει μέχρι τη Χαλκιδική. Οι επαναστάτες προχωρούν από νίκη σε νίκη κι από επιτυχία σε θρίαμβο. Η Ήπειρος λευτερώνεται σχεδόν όλη και στα Γιάννενα φτάνει από παντού χαρούμενος κι ελπιδοφόρος ο αέρας της λευτεριάς. Ο Θεσσαλικός κάμπος είναι λεύτερος και οι Τούρκοι της Καλαμπάκας διαπραγματεύονται τους όρους της παράδοσης της πολιορκημένης πόλης στους επαναστάτες. Η Αγγλία, όμως, δεν θέλει να ενοχλείται από κανέναν η φίλη και σύμμαχός της Τουρκία και προσπαθεί με κάθε τρόπο να καταπνίξει την επανάσταση. Εξασκεί κάθε πίεση στο επίσημο ξενοκίνητο κράτος των Αθηνών, το οποίο, κατ’ εντολή και απαίτηση των Άγγλων, καταδικάζει και αποκηρύσσει επίσημα την ηπειροθεσσαλική επανάσταση. Οι επαναστάτες εγκαταλείπονται και οι Άγγλοι ενισχύουν τον τουρκικό στρατό της Ηπείρου με πυροβολικό, αποβιβάζοντας Αγγλογάλλους πυροβολητές με κανόνια, οι οποίοι και παίρνουν μέρος δίπλα στους Τούρκους στον αγώνα κατά των επαναστατών.

Έτσι, στις 12 Απριλίου 1854, διαλύεται το στρατόπεδο του Τζαβέλλα στο Πέτα. Η ξενοκίνητη κυβέρνηση Μαυροκορδάτου-Καλλέργη, με επίσημους απεσταλμένους της στις επαναστατημένες περιοχές, προσπαθεί με κάθε τρόπο, υπακούοντας στα κελεύσματα των Άγγλων, να καταπνίξει την επανάσταση. Στην κυβερνητική αυτή προσπάθεια πρωτοστατεί ο επίσημα απεσταλμένος από την κυβέρνηση στις επαναστατημένες περιοχές ταγματάρχης Πάμκτορας. Ο ταγματάρχης έχει εντολή να διαβρώσει, όσο μπορεί περισσότερο, τους επαναστάτες με φοβέρες, απειλές ή υποσχέσεις. Η προσπάθεια αυτή της ξενοκίνητης κυβέρνησης των Αθηνών αποτελεί τη συνισταμένη των αγγλικών αξιώσεων και είναι συντονισμένη και παράλληλη με τις γενικότερες προσπάθειες των Τούρκων, για την κατάπνιξη της επανάστασης. Το όλο έργο κατευθύνει ο Φουάτ πασάς, ο οποίος και έφτασε ειδικά για το σκοπό αυτό από την Πρέβεζα. Ύστερα από τόσα χτυπήματα, οι επαναστάτες διαλύονται, η επανάσταση πνίγεται στο αίμα της και όλα τα απελευθερωθέντα με αίμα ελληνικά ηπειροθεσσαλικά εδάφη ξαναπαραδίνονται στους Τούρκους.

Δυστυχία επικρατεί και πάλι στην Ήπειρο και μαύρη σκλαβιά ξανασκεπάζει τα ηρωικά χωριά, τους κάμπους, τις πλαγιές και τα βουνά της δύστυχης αυτής περιοχής.

Η Ήπειρος, για μια ακόμα φορά, κλαίει για τα παιδιά της που έπεσαν ηρωικά γι’ αυτήν και χάθηκαν άδικα. Κλαίει για το αίμα και το δάκρυ που χύθηκε και που πρόκειτα να ξαναχυθεί. Κλαίει για την απανθρωπιά και την τόση αδικία των Μεγάλων Δυνάμεων και κλαίει για τη δουλοπρέπεια των εθναρχών και τη δολοφονική αδιαφορία και τη δουλοφροσύνη των αρμοδίων της Αθήνας.

Παρ’ όλη, όμως, αυτή την εγκατάλειψη, ο ηρωικός ηπειρωτικός λαός δεν πτοείται και δεν σταματά να ζητά και να διεκδικεί τη λευτεριά του. Γίνονται κι άλλες στο μεταξύ επαναστάσεις, οι οποίες, δυστυχώς, πνίγονται κι αυτές στο αίμα τους, ώσπου, στις 21 Φεβρουαρίου 1913, με τη βοήθεια και των άλλων παιδιών της Ελλάδας, η Ήπειρος σπάει τελικά τα δεσμά της σκλαβιάς της.

Τη μέρα αυτή, ο Εσάτ πασάς, ο παλιός γνώριμος και πρώην συσπουδαστής του τότε διαδόχου Κωνσταντίνου στη Γερμανική Ακαδημία Πολέμου, ύστερα από την κατάληψη του οχυρού υψώματος του Αγίου Ιωάννου από το ηρωικό τάγμα του Ιωάν. Βελισσαρίου, διακρίνοντας την απελπιστική θέση στην οποία περιήλθε, αναγκάζεται να παραδοθεί. Τριάντα χιλιάδες τουρκικού στρατού και 120 πυροβόλα παραδίνονται στους Έλληνες. Στις 21 Φεβρουαρίου 1913, για πρώτη φορά ανεμίζει στον ουρανό των Ιωαννίνων και της Ηπείρου, καμαρωτή και ελεύθερη η Γαλανόλευκη.

Τιμή και δόξα στους γνωστούς και άγνωστους αγωνιστές, που έπεσαν για την τιμή και τη λευτεριά. Τιμή και δόξα στους αφανείς και άσημους πατριώτες, που θυσίασαν τα πάντα στο βωμό της Πατρίδας. Και τιμή και δόξα σε όλους τους μεταγενέστερους Έλληνες που καίνε καντήλι ακοίμητο ευγνωμοσύνης στις καρδιές τους για τους εθνομάρτυρες αυτούς.

Την άγια αυτή ώρα κι εμείς οι ξενητεμένοι Έλληνες από δω από τη μακρινή Αυστραλία, ας στρέψουμε το νου και την καρδιά μας στη μακρινή Ήπειρο και ευλαβικά ας στεφανώσουμε με τη σκέψη μας τους χορταριασμένους τάφους, όπου κι αν είναι αυτοί, όλων των παιδιών της Πατρίδας, που θυσιάστηκαν για τη λευτεριά της Ηπείρου, τη λευτεριά της Ελλάδας, για τη δική μας λευτεριά.

Η αρχαία Δίολκος

volanakis

Τα εγκαίνια της Διώρυγος της Κορίνθου (1893), έργο του γνωστού ζωγράφου Κωνσταντίνου Βολανάκη.Tο 1893 επί πρωθυπουργίας Χαριλάου Τρικούπη  έγιναν τα επίσημα εγκαίνια της Διώρυγας της Κορίνθου

“Η Δίολκος (ορθό και ως αρσενικό: Ο Δίολκος) ήταν ο ειδικής κατασκευής πλακόστρωτος δρόμος που συνέδεε τις δύο άκρες του Ισθμού της Κορίνθου και πάνω στον οποίο σύρονταν κατά την αρχαιότητα από δούλους τα πλοία από τον Κορινθιακό στον Σαρωνικό Κόλπο και αντίστροφα.

Είναι εύκολο να γίνει αντιληπτή η σκοπιμότητα και η σπουδαιότητα αυτής της κατασκευής για το εμπόριο των αρχαίων Ελλήνων, αφού απάλλασσε τα πλοία από τον πολυήμερο τότε περίπλου της Πελοποννήσου και από τους αντίστοιχους κινδύνους, κυρίως από το πέρασμα των πολυτάραχων ακρωτηρίων Μαλέα και Ταινάρου.  Η Δίολκος πρέπει να κατασκευάσθηκε είτε στα τέλη του 7ου αιώνα π.Χ., είτε, το πιθανότερο, στις αρχές του 6ου αιώνα π.Χ., όταν τύραννος στην Κόρινθο ήταν ο Περίανδρος (…)

Ως το 1956, οπότε άρχισαν ανασκαφικές εργασίες στην περιοχή του Ισθμού της Κορίνθου για την αποκάλυψη της Διόλκου, είχαν εκφρασθεί από τους νεότερους μελετητές διάφορες γνώμες σχετικά με τη θέση και τη μορφή της. Ο Φρέιζερ θεωρούσε ότι η Δίολκος θα έπρεπε να είχε τη μορφή «τροχιοδρόμου» (tramway), στηριζόμενος στην παρατήρηση ενός μικρού τμήματος που είχε διατηρηθεί κοντά στη γέφυρα της διώρυγας (από την αναφορά του Παυσανία). Στη Δίολκο είχε αποδώσει και ο Φάουλερ (Corinth, τ. Ι, σ. 50) ένα άλλο τμήμα οδού στο πελοποννησιακό έδαφος, στο στόμιο της διώρυγας προς τον Κορινθιακό Κόλπο.

Από την άποψη της τεχνικής κατασκευής της, η Δίολκος είχε τη μορφή δρόμου στρωμένου με κυβόλιθους κομμένους από πωρόλιθο. Το πλάτος της κυμαινόταν από 3,5 μέχρι 5 μέτρα. Στο μέσο του υπάρχουν δύο παράλληλες αυλακώσεις, οι οποίες είναι βέβαιο πως δεν οφείλονται στη φθορά από την τριβή που προκαλούσε η μεταφορά των πλοίων, αλλά αποτελούν μέρος της κατασκευής. Σκοπός τους ήταν η προφύλαξη από εκτροπές σε σημεία ιδιαίτερης επικινδυνότητας, όπως οι στροφές. Τον ίδιο σκοπό εξυπηρετούσαν και τα θεμέλια, τα οποία προστέθηκαν στο πιο επικίνδυνο σημείο του έργου, που ανακαλύφθηκε στον χώρο της Σχολής Μηχανικού και αντιστοιχεί σε κλειστή στροφή. (Βικιπαιδεία)

diolkos2

Το ανασκαμμένο δυτικό άκρο της Διόλκου, κοντά στον Κορινθιακό Κόλπο. Προσωπικό αρχείο Φοίβου Βερδελή.

Οι αρχαίοι συγγραφείς δεν άφησαν επαρκείς πληροφορίες για το τόσο μεγάλης σημασίας τεχνικό αυτό έργο, ή αυτές οι πληροφορίες δεν σώθηκαν μέχρι την εποχή μας. Ο Θουκυδίδης δεν αναφέρει ονομαστικά τη Δίολκο, οπωσδήποτε όμως αυτόν εννοεί όταν γράφει: «και ολκούς παρεσκεύαζον των νεών εν τω Ισθμώ ως υπεροίσοντες εκ της Κορίνθου ες την προς Αθήνας θάλασσαν και ναυσί και πεζώ άμα επιόντες» (Γ, 15, 1).

Ο Αριστοφάνης στις Θεσμοφοριάζουσες (στίχοι 647 κ.ε.) μας δίνει σαφέστερες πληροφορίες για τον τρόπο λειτουργίας της Διόλκου, χωρίς πάντως να κάνει συγκεκριμένη αναφορά: «επεί τας ναύς δια του Ισθμού είλκον ώστε μη περιέρχεσθαι, τούτο δε διισθμονίσαι εκάλουν». Ο Παυσανίας μας πληροφορεί πως ένα τμήμα της σωζόταν ακόμα στην εποχή του (Ελλάδος περιήγησις, ΙΙΙ, 5).

Ο Πολύβιος, ο Δίων Κάσσιος, ο Στράβων, ο Πλίνιος ο Πρεσβύτερος, ο Ησύχιος και το Λεξικό της Σούδας επίσης αναφέρουν το έργο αυτό, τις περισσότερες φορές όμως χωρίς σαφήνεια. (Βικιπαιδεία)

Κόστος της διώρυγας. (Εφημ. ΣΚΡΙΠ, Απρίλιος 1903, σελ. 4)
Κόστος συμπληρωματικών εργασιών της διώρυγας Κορίνθου. (Εφημ. ΣΚΡΙΠ, Απρίλιος 1903, σελ. 4)

Οι ανασκαφές του Ν. Βερδελή όμως απεκάλυψαν ένα αρκετά μεγάλο τμήμα της Διόλκου και έλυσαν τις απορίες που συνδέονταν με αυτή. Πρώτα-πρώτα, προσδιορίσθηκε η ακριβής διαδρομή την οποία ακολουθούσε: Ξεκινούσε στον Κορινθιακό από το σημείο όπου σήμερα βρίσκεται ο σηματοδότης για τα πλοία που κατευθύνονται προς τη διώρυγα, προχωρούσε για ένα διάστημα προς τα ανατολικά και από εκεί στρεφόταν προς τα βορειοανατολικά και πάλι προς τα νοτιοανατολικά, ώσπου κατέληγε στον Σαρωνικό Κόλπο ανατολικά της διώρυγας, στο σημερινό Καλαμάκι Κορινθίας, τον αρχαίο Σχοινούντα, όπως ακριβώς αναφέρει ο Στράβων. Η Δίολκος δεν ακολουθούσε ευθεία γραμμή, αλλά είχε στροφές, επειδή το έδαφος παρουσιάζει αρκετή κλίση, με υψόμετρο μέχρι 90 μέτρα περίπου, οπότε θα ήταν ιδιαίτερα δύσκολη η μεταφορά των πλοίων. Τα εμπορικά πλοία δεν μεταφέρονταν φορτωμένα, αλλά άφηναν τα εμπορεύματά τους στις Κεγχρεές ή το Λέχαιον, ανάλογα με την κατεύθυνσή τους. Με αυτή τη σημασία μόνο μπορούν να ερμηνευθούν οι πληροφορίες του Πλίνιου και του Ησύχιου, οι οποίοι τοποθετούσαν την αρχή και το τέλος της Διόλκου στα δύο αυτά λιμάνια.

Παρότι δεν αποκαλύφθηκε ολόκληρο το μήκος της Διόλκου, οι ανασκαφικές έρευνες τερματίστηκαν, καθώς η πιο εκτεταμένη ανασκαφή ήταν και δύσκολη εξαιτίας των επιχώσεων από τα μπάζα της τομής της Διώρυγας, και επιζήμια για τα καλλιεργούμενα χωράφια της περιοχής”(…)

palio-monopati

Το παλιό ερειπωμένο μονοπάτι που χρησίμευε στη ρυμούλκηση (με τη δύναμη των χεριών) των ιστιοφόρων.

Μαρτυρίες αναφέρουν πως υπάρχουν και κάποια επαναστατικά “γκράφιτι” χαραγμένα στα τοιχώματα της διώρυγας από εργάτες που πήραν μέρος στις εργασίες διάνοιξης.

Περισσότερες πληροφορίες στη Βικιπαιδεία

Diolkos

Ισθμός 1922
Ισθμός 1922
Ισθμός 1925
Ισθμός 1925
πρόσφατη αεροφωτογραφία
πρόσφατη αεροφωτογραφία
Αεροφωτογραφίες του γερμανικού επιτελείου (πιθανόν πριν την επίθεση)
Αεροφωτογραφίες του γερμανικού επιτελείου (πιθανόν πριν την επίθεση)
Η ανατίναξη της Διώρυγας από τις γερμανικές δυνάμεις το 1944, κατά τη διάρκεια της αποχωρησής τους.
Η ανατίναξη της Διώρυγας από τις γερμανικές δυνάμεις το 1944, κατά τη διάρκεια της αποχωρησής τους.
Η Αρχαία Δίολκος
Η Αρχαία Δίολκος
Ισθμός το 1935
Ισθμός το 1935
Εργασίες διάνοιξης της Διώρυγας
Εργασίες διάνοιξης της Διώρυγας
Εξώρυξη 1893
Εξώρυξη 1893
 Άποψις Εργοταξίου
Άποψις Εργοταξίου
Εργασίες αποκατάστασης της Διώρυγας μετά τον πόλεμο
Εργασίες αποκατάστασης της Διώρυγας μετά τον πόλεμο
Εργασίες αποκατάστασης της Διώρυγας μετά τον πόλεμο
Εργασίες αποκατάστασης της Διώρυγας μετά τον πόλεμο
Γερμανοί στρατιώτες επιβιβασμένοι σε πλοίο που ετοιμάζεται να διασχίσει τον Κορινθιακό Κόλπο δηλώνουν με τη σημαία τους την παρουσία της Luftwaffe (23 Μαίου 1943).
Γερμανοί στρατιώτες επιβιβασμένοι σε πλοίο που ετοιμάζεται να διασχίσει τον Κορινθιακό Κόλπο δηλώνουν με τη σημαία τους την παρουσία της Luftwaffe (23 Μαίου 1943).
Ισθμός 1998
Ισθμός 1998
Το παλιό ερειπωμένο μονοπάτι που χρησίμευε στη ρυμούλκηση (με τη δύναμη των χεριών) των ιστιοφόρων.
Το παλιό ερειπωμένο μονοπάτι που χρησίμευε στη ρυμούλκηση (με τη δύναμη των χεριών) των ιστιοφόρων.
 Magnify Image Τυμβωρύχοι στον Ισθμό της Κορίνθου.
Magnify Image Τυμβωρύχοι στον Ισθμό της Κορίνθου.
Τα εγκαίνια της Διώρυγος της Κορίνθου (1893), έργο του γνωστού ζωγράφου Κωνσταντίνου Βολανάκη.
Τα εγκαίνια της Διώρυγος της Κορίνθου (1893), έργο του γνωστού ζωγράφου Κωνσταντίνου Βολανάκη.
Tα εγκαίνια της Διώρυγας. Πέρασμα του Ισθμού το1937 και, πάνω, ένα ομόλογο "εις χρυσόν εγγυημένον".
Tα εγκαίνια της Διώρυγας. Πέρασμα του Ισθμού το1937 και, πάνω, ένα ομόλογο "εις χρυσόν εγγυημένον".

Ελληνική Κοινότητα Μπρνο

mprno1

Η Ελληνική Κοινότητα Μπρνο είναι μία οργάνωση μη κερδοσκοπική. Ο σκοπός της είναι  να  φέρνει ποιο κοντά μεταξύ τους, τους Έλληνες και τις οικογένειές τους που ζουν στο Μπρνο και τα περίχωρα του, αλλά και να ενισχύσει τους δεσμούς φιλίας με αλλοεθνής φίλους της Ελλάδας, της ελληνικής γλώσσας και του ελληνικού πολιτισμού. Η αποστολή μας είναι η εκπροσώπηση του ελληνικού πολιτισμού και της γλώσσας, της εθνικής συνείδησης και την εθνικής ταυτότητας. Σε αυτή την κατεύθυνση ενθαρρύνουμε την συνεργασία και τον διάλογο με τα Τσέχικα και τα Ελληνικά αντίστοιχα ιδρύματα και με τις μη κυβερνητικές οργανώσεις που δραστηριοποιούνται στον τομέα του πολιτισμού και της εκπαίδευσης. Βασικό ενδιαφέρων μας είναι η οικοδόμηση  μιας ανοικτής, φιλικής και φιλόξενης κοινωνίας που θα συμβάλει ενεργά στην περαιτέρω ανάπτυξη των φιλικών σχέσεων ανάμεσα στην Ελλάδα και την Τσεχία.

Η Ελληνική Κοινότητα Μπρνο είναι μέλος  του Συνδέσμου Ελληνικών Κοινοτήτων της Τσεχικής Δημοκρατίας.

Δραστηριότητες :

  • Προσδιορισμός και παρουσία της ελληνικής μειονότητας και η συμμετοχή της σε πολιτιστικές εκδηλώσεις.
  • Οργάνωση μαθημάτων  Ελληνικής γλώσσας για μικρά παιδιά και νέους με έμφαση σε στοιχεία  της ελληνικής ιστορίας και μυθολογίας, του ελληνικού πολιτισμού και της ελληνικής παράδοσης.
  • Οργάνωση μαθημάτων  ελληνικών χορών για παιδιά, νέους και ενήλικες.
  • Παρουσίαση της ελληνικής λαογραφίας σε διάφορα λαογραφικά φεστιβάλ και πολιτιστικές εκδηλώσεις.
  • Οργάνωση  συναντήσεων μεταξύ Ελλήνων του Μπρνο και Τσέχων της τρίτης ηλικίας.
  • Οργάνωση του εορτασμού των μεγάλων εθνικών εορτών της Ελληνικής Δημοκρατίας (25η Μαρτίου, 28η Οκτώβριου),  Χριστουγέννων, κλπ.
  • Παροχή βοήθειας σε αναζήτηση επαφών με  συγγενείς, με πρώην συμμαθητές ή συναδέλφους  που αφορούν στην ελληνική κοινότητα.
  • Διοργάνωση συγκεντρώσεων και εκδρομών για τα παιδιά με σκοπό να εμβαθύνουν τη γνώση της ελληνικής γλώσσας και των ελληνικών χορών καθώς και να  παρουσιάσουν  τα αποτελέσματα της εργασίας τους στο ελληνικό σχολείο.
  • Οργάνωση  εκπαιδευτικών, αθλητικών και πολιτιστικών εκδηλώσεων.
  • Βοήθεια για  αρχική προσαρμογή των Ελλήνων που έρχονται στην Τσεχία με   παροχή πληροφοριών σχετικά με τη στέγαση, την εκπαίδευση και την υγεία. 

Πρόγραμμα 2013

Πρόγραμμα της Ελληνικής Κοινότητας Μπρνο για το δεύτερο εξάμηνο του 2013

17. – 21. 9. 2013  Babylonfest – φεστιβάλ εθνικών μειονοτήτων

Πρόγραμμα:  δείτε την συντεμένη πρόσκληση.

2710. 2013 20:00 Ελληνική βραδιά για την εθνική εορτή του Όχι και τον επέτειο της άφιξης των Ελλήνων στην Τσεχοσλοβακία

Τοποθεσία: Αίθουσα χορού Ντόμινικ (Taneční sál Dominik), Šilingrovo náměstí, Μπρνο

Μουσική: Ακρόπολη (Πράγα)

Θα συμμετάσχει το χορευτικό συγκρότημα «Προμηθέας»

2311. 2013 20:00 Συναυλία του Γιάννη Μόρα και ελληνικό παρτι

Τοποθεσία: Vyhlídka sound café&bar, Dům pánů z Lipé, náměstí Svobody 17, Brno

Πρόγραμμα: Συναυλία του Γιάννη Μόρα, DJ GNU (Stavros)

812. 2013 16:30 Αγιος Νικόλάος και θέατρο για τα παιδιά

Τοποθεσίαπρος επιβεβαίωση

Εγγραφή μέχρι 3/12 στο robrno@robrno.cz ι στο τηλ. 775303285 (M.Veitová)

25. 12. 2013  20:00 Ελληνική βραδιά

Τοποθεσία: KC Semilasso, Palackého třída 126, Brno – Královo Pole

Μουσική … Η Παρέα.

Θα συμμετάσχουν τα παιδιά του ελληνικού σχολειού.

mprno2ΜΑΘΗΜΑΤΑ ΧΟΡΟΥ

Εγγραφή στο robrno@robrno.cz ή στο τηλ. 728283369 (Α. Γεωργίου)

ΒΙΒΛΙΟΘΗΚΗ Τηλ. 728283369 (Α. Γεωργίου)

Μαθήματα Ελληνικής Γλώσσας

Μαθήματα ελληνικής γλώσσας στο πλαίσιο της Ομοσπονδίας Ελληνικών Κοινοτήτων της Τσεχίας με χρηματική υποστήριξη του Υπουργείου Παιδείας, Νεολαίας και Φυσικής Αγωγής της  Τσεχίας  για μαθητές από 4 έως 26 ετών

Στους χώρους της Ελληνικής Κοινότητας Μπρνο, στην οδό Radnická 8, πραγματοποιούνται τακτικά από τα τέλη του Σεπτεμβρίου μαθήματα νεοελληνικής γλώσσας με καθηγήτριες τις Μgr. Simone Sumelidu (tel. 605 475 832) και Mgr. Tereza Keslová (tel. 728 851 690).

Τακτικά μαθήματα:

  • μαθητές 2ας – 4ης τάξης: Τετάρτη 16.00 – 16.50
  • μαθητές 5ης – 7ης τάξης: Τετάρτη 17.00 -18.00
  • νεολαία: 18.00 – 19.30
  • προχωρημένοι: Παρασκευή 16.30-17.30

Άλλα μαθήματα γλώσσας:

  • Μία φορά τον μήνα συναντήσεις το Σαββατοκύριακο με παιχνίδια και μαθήματα γλώσσας.
  • Δύο φορές το χρόνο Σαββατοκύριακο με μαθήματα γλώσσας με διαμονή σε εξοχή (Σεπτέμβριος, Ιούνιος).
  • Γιορτές, Άγιος Νικόλαος, ελληνικά Χριστούγεννα και Πάσχα.
  • Ενήλικες: βραδινά μαθήματα ελληνικής γλώσσας στη Φιλοσοφική Σχολή MU
  • Μαθήματα για διάφορα επίπεδα με κύριο στόχο την ομιλία γνωριμία με τον ελληνικό πολιτισμό, την ιστορία και τη σημερινή ζωή στην Ελλάδα. Περισσότερες πληροφορίες θα βρείτε στις ιστοσελίδες του Ινστιτούτου Κλασικών Σπουδών ΦΣ Πανεπιστημίου Μάσαρυκ: http://is.muni.cz/obchod/fakulta/phil/v_kurzy/ ή από την Mgr. Simone Sumelidu (τηλ. 605 475 832).

mprno3

Στο Ινστιτούτο Κλασικών Σπουδών της ΦΣ του Πανεπιστημίου Μάσαρυκ λειτουργεί επίσης ο κλάδος Νεοελληνική γλώσσα και λογοτεχνία.

Επίσης παραδίδονται ιδιαίτερα μαθήματα ελληνικής γλώσσας. Οι ενδιαφερόμενοι μπορούν να επικοινωνήσουν μαζί μας για περισσότερες πληροφορίες.

Από την ιστοσελίδα της Ελληνικής Κοινότητας Μπρνο

Pozvánka_žijeme_v_jednom_meste


Α Ρ Θ Ρ Α - Τ Η Σ - Ι Δ Ι Α Σ - Κ Α Τ Η Γ Ο Ρ Ι Α Σ :
  1. Η Έξοδος των Ελλήνων από την Αίγυπτο
    1955-1965 Κάιρο, 17-21 Αυγούστου 1957. Από την επίσημη επίσκεψη του Κων. Καραμανλή στην Αίγυπτο, έπειτα από πρόσκληση του προέδρου Νάσερ. Στη φωτογραφία, ο Αιγύπτιος πρόεδρος απονέμει στον Ελληνα πρωθυπουργό κορυφαία τιμητική διάκριση (Φωτογραφικό Αρχείο Ιδρύματος Κωνσταντίνος Γ. Καραμανλής). Ο Νάσερ, το κύμα φυγής και η επίσκεψη Κωνσταντίνου Καραμανλή Η ελληνική παρουσία στην Αίγυπτο πηγαίνει βαθιά πίσω στους αιώνες, στην εποχή των επιγόνων του Μεγάλου Αλεξάνδρου. Ωστόσο τις πρώτες αμιγώς ελληνικές κοινότητες με εθνική συνείδηση συνέπηξαν οι Έλληνες μετανάστες που αναζήτησαν στη φιλόξενη γη της Αιγύπτου καλύτερες συνθήκες διαβίωσης όσο η Ελλάδα παρέμενε υπόδουλη υπό οθωμανικό ζυγό. Την περίθαλψη και φροντίδα τους ως την ίδρυση του πρώτη ελληνικού προξενείου στην Αλεξάνδρεια, το 1833, είχε το Πατριαρχείο Αλεξανδρείας, αργότερα και πάσης Αφρικής, ένας μακραίων θεσμός και φάρος της Ορθοδοξίας από την εποχή της ιδρύσεώς του, τον πρώτο αιώνα μ.Χ.
  2. Οι Έλληνες της Προαζοφικής
    Οι Έλληνες αποτελούν ένα από τα αρχαιότερα έθνη που διέμεναν στα εδάφη της σημερινής Ουκρανικής Επικράτειας. Από τον 8ο έως τον 6ο π. Χ. αιώνα οι Έλληνες εμφανίσθηκαν στα βόρεια παράλια του Ευξείνου Πόντου, ασχολήθηκαν με το εμπόριο και ίδρυσαν πόλεις-αποικίες. Η πρώτη από αυτές ιδρύθηκε από Έλληνες καταγόμενους από τη Μίλητο (Μικρά Ασία) στη νήσο Μπερεζάν το δεύτερο ήμισυ του 7ου π. Χ. αιώνα.
  3. Ο παροικιακός Ελληνισμός της Βιέννης
    Η παρουσία του Ελληνισμού στην Βιέννη έχει τις ρίζες της στις αρχές του 18ου αιώνα και συγκεκριμένα στις συνθήκες του Κάρλοβιτς (1699) και του Πασάροβιτς (1718) που υπογράφτηκαν μεταξύ της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας και των Αψβούργων. Οι συνθήκες αυτές προέβλεπαν μια σειρά από αμοιβαία προνόμια για τους υπηκόους των 2 Αυτοκρατοριών που είχαν ως στόχο την τόνωση του εμπορίου. Γενικότερα η μακροπρόθεσμη πολιτική των Αψβούργων στην περιοχή είχε ως τελικό στάδιο την εμπορική (και πιθανά εδαφική) έξοδο της Αυτοκρατορίας στην Ανατολική Μεσόγειο μέσω της Θεσσαλονίκης. Οι συνθήκες που διαμορφώθηκαν από το γεωπολιτικό αυτό πλαίσιο ευνόησαν τους Έλληνες της Ηπείρου και της Μακεδονίας που γνώριζαν αρκετά καλά τους χερσαίους δρόμους μέσω Βοσνίας και Βουλγαρίας προς την Βιέννη και ως υπήκοοι της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας είχαν την ευκαιρία να εγκατασταθούν στην Βιέννη και να αναπτύξουν μια ζωηρή εμπορική αλλά και πολιτισμική δραστηριότητα.
  4. Ελληνικη Κοινοτητα Βενετιας
    Δυο βήματα από τη φημισμένη πλατεία του Αγίου Μάρκου στο κέντρο της Βενετίας, υπάρχει το κανάλι των Ελλήνων (Rio dei Greci), το οποίο οριοθετεί μία ομώνυμη νησίδα (Campo dei Greci). Σ’ αυτή έζησαν, πρόκοψαν και παρήγαγαν επί αιώνες ανεκτίμητο πνευματικό έργο χιλιάδες Έλληνες μέτοικοι από την Ελλάδα και φυγάδες από την αλωμένη Κωνσταντινούπολη.
  5. Ελληνική Κοινότητα Μπρνο
    Η Ελληνική Κοινότητα Μπρνο είναι μία οργάνωση μη κερδοσκοπική. Ο σκοπός της είναι να φέρνει ποιο κοντά μεταξύ τους, τους Έλληνες και τις οικογένειές τους που ζουν στο Μπρνο και τα περίχωρα του, αλλά και να ενισχύσει τους δεσμούς φιλίας με αλλοεθνής φίλους της Ελλάδας, της ελληνικής γλώσσας και του ελληνικού πολιτισμού.
  6. Ελληνική Κοινότητα Στουτγάρδης
    Οι πρώτοι Έλληνες εργάτες έφτασαν στην Στουτγάρδη το 1941/1942. Οι περισσότεροι ήρθαν με συμβόλαια ως „Fremdarbeiter“, αφού είχαν περάσει τις ιατρικές εξετάσεις που διεξήγαγαν τα γερμανικά κλιμάκια. Ορισμένα ονόματα από εκείνη την εποχή: Χατζηανδρέου, Γιώργος και Παναγιώτης Παπαηλιού, Γιάννης Κοφτερός, Σταύρος Καραγκούνης, Τάκης Βελισσάριος, Σταμάτης Νισύριος
  7. Ελληνικη Κοινοτητα Συδνεϋ
    Η Ελληνική Ορθόδοξη Κοινότητα Νέας Νότιας Ουαλίας (Ε.Ο.Κ. NNO) δημιουργήθηκε αρχικά για να στηρίξει την κατασκευή μιας εκκλησίας, της Αγίας Τριάδας. Η Ορθόδοξη Αγία Τριάδα ήταν η πρώτη εκκλησία του νοτίου ημισφαιρίου εφόσον κτίστηκε το 1898 από Έλληνες και Σύριους επιχειρηματίες.
  8. Ελληνικό Ίδρυμα Πολιτισμού Βερολίνου
    Το Ελληνικό Ίδρυμα Πολιτισμού Βερολίνου υποστηρίζει και προωθεί τον ελληνικό πολιτισμό σε ολόκληρη τη γερμανόφωνη Ευρώπη. Από το 1995, χρονιά ίδρυσης του Παραρτήματος, στεγάζεται στο κέντρο του Βερολίνου και διαθέτει βιβλιοθήκη και χώρο πολλαπλών εκδηλώσεων. Η εργασία του επικεντρώνεται κυρίως στην παρουσίαση εικαστικών εκθέσεων, λογοτεχνικών αναγνώσεων, θεατρικών και κινηματογραφικών έργων από την Ελλάδα, στη διοργάνωση διαλέξεων και σεμιναρίων, καθώς και στην λειτουργία της βιβλιοθήκης, την παροχή γενικών πληροφοριών για πολιτιστικά θέματα καθώς και την προσφορά μαθημάτων ελληνικής γλώσσας.
  9. Ελληνικη Κοινοτητα Βερολινου
    Η Ελληνική Κοινότητα Βερολίνου ιδρύθηκε το 1975 ως διάδοχος της Ελληνικής Κοινότητας της δεκαετίας του ’60. Την 1η Ιουνίου 1990 η έδρα της μεταφέρθηκε υπό την αιγίδα του Ελληνικού Πολιτιστικού Κέντρου (Ε.Π.Κ.) στο κτίριο της οδού Mittelstr. 33, Berlin-Steglitz bezogen.
  10. Ελληνικη Κοινοτητα Στοκχολμης
    Το 1642 βασίλισσα της Σουηδίας ήταν η Χριστίνα. Ένας μεγάλος αριθμός των Ελλήνων βρισκόταν ήδη στη Σουηδία και περιφέρονταν σε πόλεις και χωριά της Σουηδίας κάνοντας εράνους για να πληρώσουν λύτρα για την απελευθέρωση Ελλήνων που ήταν φυλακισμένοι σε Οθωμανικές φυλακές.
  11. Ελληνικη Κοινοτητα Ζυριχης
    Η Ελληνική Κοινότητα Ζυρίχης (ΕΚΖ) στην σημερινή της μορφή σαν θρησκευτικά και κομματικά ανεξάρτητη οργάνωση των Ελλήνων μεταναστών στη Ζυρίχη και στην ευρύτερη περιφέρειά της υπάρχει από τον Οκτώβριο του 1979. Λειτουργεί σαν Νομικό Πρόσωπο σύμφονα με το άρθρο 60 του Ελβετικού Αστικού Κώδικα και αποτελείται σήμερα από 310 μέλη.
  12. Μελβούρνη - Οι Διακρίσεις Χελλένικ
    Παρά την εντυπωσιακά μεγάλη και πολυσχιδή δράση του, ο Σύνδεσμος Χελλένικ έμεινε περισσότερο γνωστός για τη διοργάνωσή του των απονομών διακρίσεων εξαίρετης απόδοσης στους ομογενείς μας της Μελβούρνης. Οι βραβεύσεις αυτές, με τη γενική ονομασία "Διακρίσεις Χελλένικ - Hellenic Distinctions", απονέμονταν επί είκοσι συναπτά χρόνια σε άτομα που είχαν ξεχωρίσει με τις επιτεύξεις τους στους τομείς της δραστηριότητας τους και βασίζονταν στις κρίσεις επιτροπών, που επιλέγονταν ανεξάρτητα από τον ίδιο το Σύνδεσμο.
  13. Πανηπειρωτική Ομοσπονδία Αμερικής
    Με πρωτοβουλία των Ηπειρωτικών οργανώσεων της Νέας Υόρκης,Φιλαδελφείας και Γούστερ και κατόπιν πολλών συσκέψεων, αποφασίστηκε η πρώτη σύγκληση Πανηπειρωτικού Συνεδρίου σε μιά έπαυλη στο Northboro, μιά μικρή πόληκοντά στο Γούστερ. Το Συνέδριο ορίστικε γιά την 19-21 Ιουλίου 1942. Ιστορική θα μείνη στα χρονικά του Ηπειρωτισμού της Αμερικής αυτή η Πανηπειρωτική συγκέντρωση. Η αθρόα προσέλευση των Ηπειρωτών από κάθε γωνιά τηςΑμερικής, ο ενθουσιασμός, η αγάπη, η ευθυμία και οι παντός είδους εκδηλώσεις εκείνωντων τριών ημερών θα μείνουν αξέχαστες
  14. ΟΕΚ Γερμανίας
    Η ΟΕΚ επιδιώκει τη δημιουργία στενών φιλικών σχέσεων μεταξύ του Ελληνισμού στην ΟΔΓ και του γερμανικού λαού καθώς και των άλλων εθνικοτήτων στη χώρα που ζούμε και εργαζόμαστε. Η ΟΕΚ είναι ανεξάρτητη από κρατικές ή άλλες αρχές, οργανισμούς και πολιτικά κόμματα. Η ύπαρξή της και δραστηριότητά της βασίζεται στις αρχές της δημοκρατίας, της φιλίας ανάμεσα στους λαούς και της ειρήνης. Σε ζητήματα εθνικής σημασίας ή που αφορούν τις βασικές αρχές του ανθρωπισμού και της δημοκρατίας, μπορεί να εκφράζει ελεύθερα τις απόψεις της.
  15. Σύνδεσμος Ιθακησίων Μελβούρνης
    Ο Ρόλος του Συνδέσμου Ιθακησίων Οδυσσεύς στα παροικιακά και στις σχέσεις Αυστραλών και Ελλήνων. Σε μικρό χρονικό διάστημα μετά αυτό τον ερχομό μου στη Μελβούρνη 6-12-37, παρευρέθηκα σε Συνέλευση του Συνδέσμου που είχε σκοπό να μαζέψει χρήματα δια την Ελληνική Αεροπορία. Με εντυπωσίασε ο θερμός πατριωτισμός των ομιλητών και επίσης έμαθα δια τη δράση του Συνδέσμου, δια την οποίαν διαβεβαιώθηκα στα μεθεπόμενα 11 χρόνια ως Γραμματέας του Συνδέσμου.
  16. Διεθνές Κέντρο Ελληνικών Ερευνών
    «Όσα φέρνει μια στιγμή δεν τα φέρνει ο χρόνος». Αυτό είναι το ρητό που διάλεξα εδώ παρουσιάζοντας την τόσο σημαντική έρευνα, δραστηριότητα και πάνω από όλα δημιουργία του Διεθνούς Κέντρου Ελληνικών Ερευνών που εδρεύει στη Γαλλία. Στην όμορφη ιστοσελίδα του Κέντρου μπορεί ο αναγνώστης να βρει αρκετό υλικό για τις δραστηριότητες του. Το Δ.Κ.Ε.Ε. αποτελεί ένα σημαντικότατο πνευματικό Κέντρο προώθησης του Ελληνικού Πολιτισμού της Διασποράς.
  17. Ελληνική Κοινότητα Βραΐλας
    Στα τέλη της δεκαετίας του 1860 ιδρύθηκαν, χάρη στην πρωτοβουλία ελληνικών συλλόγων, κατώτερο αρρεναγωγείο και παρθεναγωγείο, που φρόντιζε για τους άπορους "ελληνόπαιδες". Τα σχολεία αυτά, που μετατράπηκαν σε κοινοτικά στις επόμενες δεκαετίες, δεν ήταν τα μόνα ελληνικά σχολεία, καθώς στη Βραΐλα, μέχρι και τις αρχές του 20ού αιώνα, ιδρύθηκαν πάρα πολλά ελληνικά ιδιωτικά σχολεία, τόσο θηλέων, όσο και αρρένων.
  18. Ελληνικές Κοινότητες Βελγίου
    Η ελληνική παρουσία στο Βέλγιο έγινε αισθητή μόνο κατά τη μεταπολεμική περίoδο. Ώς τα μέσα της δεκαετίας του 1950 οι χίλιοι περίπου Έλληνες της χώρας αυτής ήταν,στην πλειονότητά τους, εγγράμματοι έμποροι ή γενικότερα ελεύθεροι επαγγελματίες. Από το 1953 ώς και το 1964 η εικόνα αυτή αλλάζει ποσοτικά και ποιοτικά: στην περίοδο αυτή ο αριθμός των Ελλήνων που ζούσαν στο Βέλγιο πολλαπλασιάστηκε δραματικά, φτάνοντας τα 20.069 άτομα.
  19. Έλληνες δούλοι στη Βοστώνη - 1827
    Ο Χριστόφορος Πλάτων Καστάνης (1814-1866) καταγόταν από τη Λιβαδειά της Χίου. Έχασε την οικογένειά του στη σφαγή του νησιού και αιχμαλωτίστηκε, πουλήθηκε ως δούλος και αναγκάστηκε να γίνει Μωαμεθανός. Η Γ. Μοχάλβη (μάλλον Γαρυφαλιά Μοχάλβη στην Ελληνική 1817-1830) γεννήθηκε στα Ψαρά και οι γονείς της σκοτώθηκαν στην σφαγή της Χίου. Πουλήθηκε στους Τούρκους ως δούλη και ο Αμερικανός Πρόξενος Joseph Langston την βρήκε στη Σμύρνη και την απελευθέρωσε το 1827.
  20. Η ελληνική παροικία της Οδησσού στα τέλη του 19ου αιώνα
    Τα απογραφικά δελτία είναι συγκεντρωμένα στο Κρατικό Αρχείο Οδησσού (G.A.O.O.). Βάση της απογραφής είναι το νοικοκυριό που διαρθρώνεται γύρω από τον αρχηγό της οικογένειας. Κάθε απογραφικό δελτίο καταγράφει τα μέλη μιας εστίας, συμπεριλαμβάνοντας το υπηρετικό προσωπικό και άλλα άτομα μη συγγενικά προς την οικογένεια που κατοικούν κάτω από την ίδια στέγη. Τα δελτία έχουν συμπεριλάβει 5086 Έλληνες, με βάση τη μητρική γλώσσα.
  21. Ελληνικη Κοινοτητα Αδελαϊδας - Σχολεια
    Δικαίωμα αναλλοίωτο κάθε Έλληνα της διασποράς ή Ελληνο-Αυστραλού απολετεί ο εμπλουτισμός της διάνοιάς του διαμέσου της μετάδοσης και διδασκαλίας τόσο της Ελληνικής γλώσσας όσο και των στοιχείων πολιτισμού, ιστορίας και φιλοσοφίας που σε αφθονία υφίστανται στην πολιτισμική μας κληρονομιά. Τόσο το αρχαίο ελληνικό πνεύμα όσο και η πιο σύγχρονη λαϊκή σοφία αποτελούν δυναμικά εφόδια για την διάπλαση του ήθους των νέων μας αλλά και την ενδυνάμωσή τους για την αποτελεσματικότερη αντιμετώπιση της ζωής και του μέλλοντος.
  22. Ελληνική Κοινότητα Αδελαΐδας
    Αν προσπαθήσουμε να εξετάσουμε πώς η έννοια της κοινότητας εφαρμόζεται στην Ελληνική Ορθόδοξη Κοινότητα Νότιας Αυστραλίας, θα πρέπει στις διαστάσεις της εθνικής ταυτότητας και του διοικητικού χαρακτήρα του οργανισμού να προσθέσουμε την ψυχή και την καρδιά των Ελλήνων της διασποράς. Αλλά ας εξετάσουμε πιο διεξοδικά τη γέννηση, το ξεκίνημα, το δυνάμωμα και την ανάπτυξη του ζωντανού αυτού δημοκρατικού οργανισμού που αποκαλούμε Ελληνική Ορθόδοξη Κοινότητα Ν.Α.
  23. Ελληνική Κοινότητα Πιατιγκόρσκ
    Οι πρώτες αναφορές για την ύπαρξη στο Πιατιγκόρσκ μιας οργάνωσης που να ενώνει όλους τους έλληνες της πόλης μας, αναφέρονται στην αρχή του περασμένου αιώνα. Όμως ένα από τα φύλλα της δημοτικής εφημερίδας «Γκόλος» (μπορείτε να το δείτε εδώ) που διασώθηκε τυχαία στο δημοτικό εθνογραφικό μουσείο διηγείται μια βραδιά που έκανε η ελληνική κοινότητα της πόλης Πιατιγκόρσκ στις 26 Δεκεμβρίου το 1917. - Η Πόλη Πιατιγκόρσκ είναι η δεύτερη μεγαλύτερη πόλη του νομού Σταυρούπολης.
  24. Ελληνική Κοινότητα Νέας Ζηλανδίας
    To 2006 υπολογίζεται ότι υπήρχαν γύρω στους 3000 Ελληνικής καταγωγής πολίτες στη Νέα Ζηλανδία πρώτης, δεύτερης, τρίτης και τέταρτης γενιάς. Οι περισσότεροι ζούσαν στο Wellington, την πρωτεύουσα της χώρας, με διάσπαρτες άλλες ομάδες στα υπόλοιπα διαμερίσματά της όπως στο Auckland, Christchurch, Napier, Wanganui, Palmerston North και αλλού. Ο Πανελλήνιος Σύλλογος (Pan-Hellenic Association) ήταν ο πρώτος εγγεγραμμένος οργανισμός των Ελλήνων της Νέας Ζηλανδίας και δημιουργήθηκε στο Wellington το 1929.
  25. Ελληνική Κοινότητα Λονδίνου
    Η ελληνική παρουσία στο Λονδίνο μπορεί να φτάσει μέχρι τις αρχές του δέκατου πέμπτου αιώνα. Οι δύο αδελφοί, Aνδρόνικος και Aλέξιος Εφφομάτος, που περιγράφηκαν στα εναπομείναντα έγγραφα ως “Γρεκοί”, καταγράφηκαν ώς κάτοικοι στην πόλη το έτος 1440. Ήταν από την Κωνσταντινούπολη, τώρα Ινσταμπούλ, η οποία έγινε έπειτα η πρωτεύουσα της ελληνόφωνης Βυζαντινής Αυτοκρατορίας. Από τo 1440, η Κωνσταντινούπολη ήταν κάτω από πολιορκία και μόνο δέκα τρία έτη αργότερα, τον Μάιο του 1453
  26. Ελληνική Κοινότητα Μελβούρνης
    Η μετανάστευση Ελλήνων στην Πολιτεία της Βικτώριας άρχισε με την ανακάλυψη του χρυσού (Αύγουστος 1851) στην τότε νεοϊδρυθείσα βρετανική αποικία. Σύμφωνα με μια από τις πρώτες απογραφές που διεξήχθησαν στη Βικτώρια το 1854, υπήρχαν 65 άντρες από την «Ελληνική Ορθόδοξη Εκκλησία» που κατοικούσαν στην τότε αποικία. Το πρώτο κύμα των Ελλήνων μεταναστών υιοθέτησε τη νοοτροπία του «Ελντοράντο» αναζητώντας τον εύκολο πλουτισμό. Η πλειοψηφία αυτών των Ελλήνων, αναζητώντας εργασία, υπέγραφαν συμφωνίες με ναυτιλιακές εταιρείες σε διάφορα λιμάνια της Αγγλίας.
  27. Ελληνική Κοινότητα Αλεξάνδρειας
    Ιστορικό υλικό που λάβαμε από την Ελληνική Κοινότητα Αλεξανδρείας και τον κύριο Γιώργο Δήμα για την ιστορία της Κοινότητας από το 1843 μέχρι τις μέρες μας. Με τι όνομα ξεκίνησε, ποιοι ήταν οι πρώτοι ηγέτες της, ποιοι στήριξαν την Κοινότητα και ποιοι την έφεραν στο ζηλευτό αυτό σημείο της ακμής της, όλη αυτή την περίοδο. 1843-1854 Ακόμα και πριν απ' την επίσημη ίδρυση της Ε.Κ.Α., το 1843, η μικρή παροικία της Αλεξάνδρειας συντηρούσε σχολείο και νοσοκομείο.
  28. Η Ελληνική Παροικία στην Αίγυπτο
    Πρόκειται για μια πολύ συνοπτική, πολύ περιληπτική περιγραφή της παροικίας μας στην Αίγυπτο. Δεν είναι δυνατό να αποδοθεί ικανοποιητικά και σε λίγα λεπτά μια ιστορία σχεδόν τριών χιλιάδων χρόνων, ένα πέρασμα που δημιούργησε σημαντικότατα ορόσημα στην ιστορία όλου του κόσμου. Βέβαια πολλές από τις λεπτομέρειες της ομιλίας είναι – ή τουλάχιστον πρέπει να είναι – γνωστές στους Αιγυπτιώτες, καλό όμως είναι κάθε τόσο να τις ξαναζωντανεύουμε στη μνήμη μας για να μη ξεχνούμε την υποχρέωση που έχουμε να διατηρήσουμε τις παραδόσεις που μας κληροδότησαν όλες οι γενιές, που παλαιότερα πάσχισαν να δημιουργήσουν όσα άφησαν ανεξίτηλη τη σφραγίδα τους στη γη των πυραμίδων.

Ελληνική Κοινότητα Στουτγάρδης

Η Ιστορια της Ελληνικης Κοινοτητας Στουτγαρδης

Οι πρώτοι Έλληνες εργάτες έφτασαν στην Στουτγάρδη το 1941/1942. Οι περισσότεροι ήρθαν με συμβόλαια ως „Fremdarbeiter“, αφού είχαν περάσει τις ιατρικές εξετάσεις που διεξήγαγαν τα γερμανικά κλιμάκια. Ορισμένα ονόματα από εκείνη την εποχή: Χατζηανδρέου, Γιώργος και Παναγιώτης Παπαηλιού, Γιάννης Κοφτερός, Σταύρος Καραγκούνης, Τάκης Βελισσάριος, Σταμάτης Νισύριος, Χριστόφορος Μπαγιάτης, Ζαφείρης και Χριστόφορος Χριστοφορίδης, Γιώργος Φλιώνης, Ξενοφών-Δάγκας, Χριστόφορος Λουκίδης και Γιώργος Αναιρούσης που ζει ακόμη στη Στουτγάρδη. Σύμφωνα με τον κ. Αναιρούση στην πόλη Ballingen υπήρχαν και 40 Έλληνες „Zwangsarbeiter“.

Mετά το τέλος του πολέμου οι περισσότεροι απ΄ αυτούς έμειναν εδώ. Οι Αμερικάνοι έβλεπαν τους Έλληνες σαν συμμάχους και τους έδιναν κατά προτίμηση δουλειά στις αμερικάνικες στρατιωτικές μονάδες. Ακόμη και όταν η ελληνική πρεσβεία ζήτησε επίσημα από τους Αμερικάνους νικητές να μεσολαβήσουν και να αναγκάσουν τους Έλληνες να επιστρέψουν στη Ελλάδα, αυτοί, λόγω του εμφυλίου πολέμου που είχε ξεσπάσει στην πατρίδα, κατάφεραν να μείνουν.
Δεν υπάρχουν γνωστά στοιχεία που να περιγράφουν την ζωή και τη δράση αυτών των ανθρώπων μέχρι και το 1953. Οι πληροφορίες που έχουμε προέρχονται από ένα μόνο άτομο. Για αυτήν την περίοδο πρέπει να βρεθούν περισσότεροι μάρτυρες. Η γνωστή ελληνική ταβέρνα „Piräus“ ήταν το ελληνικό κέντρο της Στουτγάρδης. Εκεί συγκεντρωνόντουσαν οι Έλληνες και εκεί θα γεννήθηκε και η ιδέα ίδρυσης ενός ελληνικού συλλόγου. Πότε, τι και πως εξελίχθηκαν τα πράγματα δεν είναι ακόμη γνωστό. Αυτό που δεν μπορεί να αμφισβητηθεί είναι η εορταστική εκδήλωση για την 25η Μαρτίου που διοργάνωσε η νεοιδρυθείσα Ελληνική Κοινότητα το 1954. Αυτό σημαίνει, πως, αν όχι νωρίτερα, το αργότερο το 1953 θα πρέπει να ιδρύθηκε η Ελληνική Κοινότητα, ίσως με κάποια διαφορετική ονομασία και ίσως χωρίς την νομική αναγνώρισή της (e.V.).

Το 1955 ζούσαν στην Στουτγάρδη 285 Έλληνες. Οι 151 πήραν μέρος στην ιδρυτική συνέλευση, όπου και ιδρύθηκε ο Σύνδεσμος Ελλήνων Στουτγάρδης και Βάδης-Βυρτεμβέργης. Ο Σύνδεσμος αυτός μετονομάστηκε το 1957 σε Ελληνική Κοινότητα Στουτγάρδης και Βάδης-Βυρτεμβέργης. Γι΄ αυτό και το έτος αυτό φέρετε σαν έτος ίδρυσης της Κοινότητας. Από το πρωτοδικείο αναγνωρίστηκε στις 22. Μαρτίου του 1958 και πρώτος πρόεδρος ήταν ο πριν λίγα χρόνια αποθανόν Γεώργιος Παπαηλίου, „Fremdarbeiter“ από 1941. Με το Βασιλικό Διάταγμα 173 που δημοσιεύτηκε στις 22. Οκτωβρίου 1958 στην εφημερίδα της κυβερνήσεως, η Ελληνική Κοινότητα Στουτγάρδης αναγνωρίστηκε σαν «Ελληνική Κοινότητα χωρίς γεωγραφικά (κοινοτικά) σύνορα». Μόνο τρεις Ελληνικές Κοινότητες έχουν πάρει αυτήν την αναγνώριση. Τορόντο, Μελβούρνη και Στουτγάρδη.

Το στέκι της Κοινότητας παρέμεινε η ταβέρνα „Piräus“ και οι βασικές δραστηριότητές της ήταν οι αγοραπωλησίες αυτοκινήτων. Τα περισσότερα μέλη τότε ήταν έμποροι. Με τον ερχομό νέων μεταναστών ο αριθμός των Ελλήνων αυξάνονταν συνεχώς. Και δεν έρχονταν μόνο άνδρες αλλά και γυναίκες. Τους πρώτους γάμους τους έκανε ένας Ρουμάνος ορθόδοξος παπάς. Το εστιατόριο „Piräus“ δεν μπορούσε πια να παραμείνει στέκι των Ελλήνων. Έτσι με μια κοινή προσπάθεια όπου συμμετείχε το ελληνικό προξενείο, η εκκλησία, τα συνδικάτα και ο Δήμος της Στουτγάρδης βρέθηκαν καινούρια γραφεία στην Rosenstrasse 26.

Οι μεγαλύτερης ηλικίας συμπατριώτες θυμούνται ακόμη το „Bohnenviertel“. Αυτήν την ελληνική γειτονιά της Στουτγάρδης. Εκεί βρισκόταν από το 1960 το κτίριο της Ελληνικής Κοινότητας.

Με τον μαζικό ερχομό των πρώτων ελλήνων μεταναστών, αρχές της δεκαετίας του 1960, άλλαξε η σύνθεση των Ελλήνων της Στουτγάρδης. Στις εκλογές του 1963 τρεις συμπατριώτες οι κ.κ. Ηλίας Καψημάλης, Λεωνίδας Κοντοζής, και Γρηγόρης Σπορίδης εκλέχθηκαν στο ΔΣ. Οι συμπατριώτες αυτοί μαζί με άλλους Έλληνες από την περιοχή Στουτγάρδης ίδρυσαν την «Ενιαία Δημοκρατική Παράταξη» που αργότερα μετονομάστηκε Δημοκρατική Ενότητα. Τα μέλη του Δ.Σ., σύμφωνα με το τότε καταστατικό της Κοινότητας, έβγαιναν από μια λίστα. Οι 9 πρώτοι σε σταυρούς αποτελούσαν το Δ.Σ. και μαζί με τους επόμενους 16, σχημάτιζαν το 25μελές κοινοτικό συμβούλιο. Μόνιμη θέση στο Δ.Σ. είχαν ο εκπρόσωπος του ελληνικού προξενείου, της ελληνικής εκκλησίας και του φοιτητικού συλλόγου. Το Δ.Σ. που βγήκε από τις εκλογές του 1963 είχε τρία μέλη εργάτες. Τα τρία αυτά μέλη προσπάθησαν να φέρουν δημοκρατικές διαδικασίες στην λειτουργία της κοινότητας, πρότειναν δωρεάν εξυπηρέτηση και έβαζαν συνεχώς εμπόδια στα σχέδια της „εμπορικής“ πλειοψηφίας του Δ.Σ. Αυτό φυσικά δεν άρεσε στους εμπόρους και έτσι τους κάρφωσαν στην αστυνομία σαν αριστερούς. Με μεσολάβηση του πρωτοδικείου οι κ. κ. Χρηστοφορίδης, Κηρίτσης και Φλαμουράκης, ανέλαβαν την διεξαγωγή των εκλογών το 1964, όπου πρόεδρος εκλέγει ο Φλαμουράκης.

Η εικοσαετία της Δημοκρατικής Ενότητας (ΔΕ)

Για μια ολόκληρη εικοσαετία, μέχρι το 1982, το έργο της Κοινότητας έφερε την σφραγίδα της «Δημοκρατικής Ενότητας ή της ελληνικής αριστεράς», Στην περίοδο αυτή ιδρύθηκε και η Ομοσπονδία Ελληνικών Κοινοτήτων (ΟΕΚ) στη πόλη Fellbach το 1966. Πέρα από τις συνηθισμένες δραστηριότητες της Κοινότητας, υλοποιήθηκαν τρεις βασικοί στόχοι: (1) με τον αντιδικτατορικό αγώνα κρατήθηκε στο επίκεντρο της επικαιρότητας το ελληνικό τότε πρόβλημα (1967-1974), (2) με την επιστημονική επεξεργασία και με την πρόταση για γερμανικό σχολείο και ένταξη των ελληνικών μαθημάτων στο γερμανικό σχολικό πρόγραμμα βοήθησε τους Έλληνες γονείς να δώσουν σωστή εκπαίδευση στα παιδιά τους.(1974-1977) και (3) με την αλλαγή του καταστατικού της Κοινότητας (Κοινότητα μόνο Στουτγάρδης και απλή αναλογική ) μπήκαν και άλλες παρατάξεις στην Κοινότητα και ολοκληρώθηκε έτσι ο σημερινός θεσμός (1977-1982).

Στην περίοδο της στρατιωτικής χούντας η Κοινότητα διώχτηκε από τα γραφεία της Rosenstrasse 26. Η ευαγγελική πρόνοια που ήταν υπεύθυνη για το Ελληνικό Σπίτι στη Rosenstrasse 26 δεν άντεξε στις πιέσεις του ελληνικού προξενείου. Νέα γραφεία νοίκιασε η Ελληνική Κοινότητα στην Möhringenstrasse. Με το πέσιμο της χούντας και ύστερα από μαραθώνιες και σκληρές διαπραγματεύσεις με το Diakonisches Werk καταφέραμε τελικά να επιστρέψουμε στα παλιά γραφεία. Το 1981 όμως κατεδαφίστηκε το κτίριο στην Rosenstrasse 26 και οι ιδιοκτήτες του νέου κτιρίου, για οικονομικούς, όπως είπαν, λόγους δεν δέχτηκαν να μας παραχωρήσουν χώρους για την στέγαση της Κοινότητας και τελικά μας έστειλαν στο Löwentor. Μακριά από το κέντρο της πόλης και από την γειτονιά μας. Και από τότε η Ελληνική Κοινότητα δεν έχει δικούς της χώρους. Οι επόμενες μετακομίσεις: Landhausstrasse, Hegelstrasse, Reinsburgerstrasse, Dürkheimerstrasse, Krefelderstrassee.

Η εικοσαετία της ΠΑΣΚΕΜ

Από το 1982 μέχρι το 2002, αν αγνοήσουμε δυο μικρές διακοπές, είχαμε την εικοσαετία της ΠΑΣΚΕΜ. Με στόχους όπως (1) ελληνικά σχολεία, (2) παλιννόστηση, (3) αναγνώριση των Κοινοτήτων, (4) συμμετοχή στις ελληνικές βουλευτικές εκλογές από τον τόπο διαμονής, κ.ά.,, κατάφερε η ΠΑΣΚΕΜ όχι μόνο να κερδίσει τις εκλογές, αλλά και να ανεβάσει την μαζικοποίηση σε ποσοστά άνω των 50%.

Έχει όμως η Κοινότητα κλείσει;

agonistiki1ΑΝΑΚΟΙΝΩΣΗ – Συμπατριωτισσες-συμπατριωτες, μελη και φιλοι της Ελληνικης Κοινοτητας Στουτγκαρδης.

Πιστοι παντα στις αρχες μας , οφειλουμε να σας ενημερωσουμε οτι, απο τις αρχες Σεπτεμβριου ο χωρος της κοινοτητας παραμενει κλειστος, λογω μη καταβολης των ενοικιων, χωρις την απαιτουμενη ενημερωση του Δ.Σ. Το κλεισιμο της κοινοτητας δεν αποτελεσε κεραυνο εν αιθρια, αλλα μερος της στρατηγικης των αντιλαικων μετρων της κυβερνησης που περνονται κατα κορων στην πατριδα μας.

Οι εδω ομοιδεατες της κατορθωσανε, μετα απο 55 ετη, να στερησουνε απο τον Ελληνισμο της Στουτγκαρδης τον δικο του χωρο συναθροισης, τη στιγμη μαλιστα, που εχουμε χιλιαδες νεους μεταναστες. Τωρα που υπαρχουν μεγαλα προβληματα, οπως το σχολικο, απασχολησης κ.α. η Ε.Κ.Σ. στερειται της δυνατοτητας να εχει εναν χωρο για να μπορει να συζητησει και να συνδραμει στην επιλυση των. Η αποψη τους «εξω απο την κοινοτητα οι παραταξεις» μας οδηγησε σε αυτη την κατασταση της αποσυνθεσης. Η Α.Σ.Μ. θα συνεχισει ακαταπαυστα να προσπαθει για την επιλυση ολων των προβληματων, μεσα απο την συσπειρωση και την οργανωση του Λαικου-Εργατικου Κινηματος.

Σε αυτη μας την προσπαθεια καλουμε ολους τους Ελληνες εργαζομενους, ανεργους και αυτοαπασχολουμενους της Στουτγκαρδης, να συσπειρωθουν μαζι μας, για να μπορεσουμε να λυσουμε τα προβληματα, με αγωνα ταξικο.”

Έχει μέλλον ο θεσμός

Η απάντηση δεν είναι εύκολη. Το μέλλον των ελληνικών κοινοτήτων, με την έννοια που δώσαμε παραπάνω, εξαρτάται κατά πρώτο και κύριο λόγο από την ύπαρξη ή μη πολιτικών κοινοτικών παρατάξεων. Και επειδή τις παρατάξεις τις στηρίζουν πολιτικά κόμματα και ένα μεγάλο μέρος των μελών μιας κοινοτικής παράταξης, στην πιο ακραία περίπτωση όλα, είναι και μέλη του κόμματος, μπαίνει κατ΄ ευθείαν το ερώτημα ύπαρξης ή μη των ελληνικών κομματικών οργανώσεων στην Γερμανία. Αν αυτές εξακολουθούν να υπάρχουν τότε σίγουρα θα υπάρχουν και ελληνικές πολιτικές κοινότητες. Ποιος τελικά ωφελείται από την ύπαρξη ελληνικών κομματικών οργανώσεων στην Γερμανία; Τι όφελος έχει ένα ελληνικό κόμμα ή τι όφελος έχουμε εμείς με το να είμαστε μέλη ελληνικών κομμάτων ή ακόμα και τι όφελος έχει η Ελλάδα και γενικότερα ο Ελληνισμός από την δράση των ελληνικών κομμάτων εκτός του ελλαδικού χώρου; Βρισκόμαστε στα πρόθυρα ή μάλλον στο δρόμο που μας οδηγεί στην ενωμένη Ευρώπη. Για να δοθεί απάντηση στο ερώτημα ύπαρξης ή μη ελληνικών κομματικών οργανώσεων στον χώρο μας, πρέπει να γίνει επιστημονική μελέτη. Πάντως ανεξάρτητα από το αν είναι σωστό η όχι να υπάρχουν αυτές οι ελληνικές κομματικές οργανώσεις στην Γερμανία, για να μπορέσουν να επιζήσουν θα πρέπει να προσαρμοσθούν στην εδώ πραγματικότητα. Να ασχοληθούν δηλαδή περισσότερο με την κοινωνία που ζούμε και λιγότερο με την κοινωνία που ονειρευόμαστε.

Σήμερα στην Στουτγάρδη ζούν πάνω απο 17 χιλιάδες έλληνες, οι περισσότεροι έλληνες δεύτερης και τρίτης γενιάς. Παρά τις δυσκολίες και τις αντιξοότητες στο πέρασμα των δεκαετιών η ελληνική Κοινότηα παραμένει το σημείο αναφοράς της ελληνικής παροικίας στην πόλη μας.

του Δρα Κώστα Καρρά

Διοικητικό Συμβούλιο 2012-13

Μετά τις εκλογές που έγιναν στη Στουτγάρδη στις 1 Απριλίου 2012, η νέα σύνθεση του Διοικητικού Συμβουλίου της ΕΚΣ είχε ως εξής:

Πρόεδρος: Γεώργιος Γιαννόπουλος
Τηλ.: –
Κινητό: –
Αντιπρόεδρος: Ειρήνη Κοκκοτίδου
Τηλ.: 0711 – 653456
Κινητό: –
Γραμματέας: Χαράλαμπος Παντζαρίδης
Τηλ.: –
Κινητό: 0174 – 7755263
Ταμίας: Στυλιανός Φιλιππίδης
Τηλ.: –
Κινητό: 0163 – 6279323
Μέλος: Δημήτρης Γκόδας
Τηλ.: –
Κινητό: –
Μέλος: Βασίλειος Παπαδόπουλος
Τηλ: –
Κινητό: –
Μέλος: Βασίλης Γεραγόρης
Τηλ.: –
Κινητό: 0172 – 4937084
Μέλος: Δέσποινα Αλεξίου
Τηλ.: 0711 – 846111
Κινητό: 0174 – 1320348
Μέλος: Αθανάσιος Ορφανίδης
Τηλ.: –
Κινητό: 0152 – 3734709

Α Ρ Θ Ρ Α - Τ Η Σ - Ι Δ Ι Α Σ - Κ Α Τ Η Γ Ο Ρ Ι Α Σ :
  1. Η Έξοδος των Ελλήνων από την Αίγυπτο
    1955-1965 Κάιρο, 17-21 Αυγούστου 1957. Από την επίσημη επίσκεψη του Κων. Καραμανλή στην Αίγυπτο, έπειτα από πρόσκληση του προέδρου Νάσερ. Στη φωτογραφία, ο Αιγύπτιος πρόεδρος απονέμει στον Ελληνα πρωθυπουργό κορυφαία τιμητική διάκριση (Φωτογραφικό Αρχείο Ιδρύματος Κωνσταντίνος Γ. Καραμανλής). Ο Νάσερ, το κύμα φυγής και η επίσκεψη Κωνσταντίνου Καραμανλή Η ελληνική παρουσία στην Αίγυπτο πηγαίνει βαθιά πίσω στους αιώνες, στην εποχή των επιγόνων του Μεγάλου Αλεξάνδρου. Ωστόσο τις πρώτες αμιγώς ελληνικές κοινότητες με εθνική συνείδηση συνέπηξαν οι Έλληνες μετανάστες που αναζήτησαν στη φιλόξενη γη της Αιγύπτου καλύτερες συνθήκες διαβίωσης όσο η Ελλάδα παρέμενε υπόδουλη υπό οθωμανικό ζυγό. Την περίθαλψη και φροντίδα τους ως την ίδρυση του πρώτη ελληνικού προξενείου στην Αλεξάνδρεια, το 1833, είχε το Πατριαρχείο Αλεξανδρείας, αργότερα και πάσης Αφρικής, ένας μακραίων θεσμός και φάρος της Ορθοδοξίας από την εποχή της ιδρύσεώς του, τον πρώτο αιώνα μ.Χ.
  2. Οι Έλληνες της Προαζοφικής
    Οι Έλληνες αποτελούν ένα από τα αρχαιότερα έθνη που διέμεναν στα εδάφη της σημερινής Ουκρανικής Επικράτειας. Από τον 8ο έως τον 6ο π. Χ. αιώνα οι Έλληνες εμφανίσθηκαν στα βόρεια παράλια του Ευξείνου Πόντου, ασχολήθηκαν με το εμπόριο και ίδρυσαν πόλεις-αποικίες. Η πρώτη από αυτές ιδρύθηκε από Έλληνες καταγόμενους από τη Μίλητο (Μικρά Ασία) στη νήσο Μπερεζάν το δεύτερο ήμισυ του 7ου π. Χ. αιώνα.
  3. Ο παροικιακός Ελληνισμός της Βιέννης
    Η παρουσία του Ελληνισμού στην Βιέννη έχει τις ρίζες της στις αρχές του 18ου αιώνα και συγκεκριμένα στις συνθήκες του Κάρλοβιτς (1699) και του Πασάροβιτς (1718) που υπογράφτηκαν μεταξύ της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας και των Αψβούργων. Οι συνθήκες αυτές προέβλεπαν μια σειρά από αμοιβαία προνόμια για τους υπηκόους των 2 Αυτοκρατοριών που είχαν ως στόχο την τόνωση του εμπορίου. Γενικότερα η μακροπρόθεσμη πολιτική των Αψβούργων στην περιοχή είχε ως τελικό στάδιο την εμπορική (και πιθανά εδαφική) έξοδο της Αυτοκρατορίας στην Ανατολική Μεσόγειο μέσω της Θεσσαλονίκης. Οι συνθήκες που διαμορφώθηκαν από το γεωπολιτικό αυτό πλαίσιο ευνόησαν τους Έλληνες της Ηπείρου και της Μακεδονίας που γνώριζαν αρκετά καλά τους χερσαίους δρόμους μέσω Βοσνίας και Βουλγαρίας προς την Βιέννη και ως υπήκοοι της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας είχαν την ευκαιρία να εγκατασταθούν στην Βιέννη και να αναπτύξουν μια ζωηρή εμπορική αλλά και πολιτισμική δραστηριότητα.
  4. Ελληνικη Κοινοτητα Βενετιας
    Δυο βήματα από τη φημισμένη πλατεία του Αγίου Μάρκου στο κέντρο της Βενετίας, υπάρχει το κανάλι των Ελλήνων (Rio dei Greci), το οποίο οριοθετεί μία ομώνυμη νησίδα (Campo dei Greci). Σ’ αυτή έζησαν, πρόκοψαν και παρήγαγαν επί αιώνες ανεκτίμητο πνευματικό έργο χιλιάδες Έλληνες μέτοικοι από την Ελλάδα και φυγάδες από την αλωμένη Κωνσταντινούπολη.
  5. Ελληνική Κοινότητα Μπρνο
    Η Ελληνική Κοινότητα Μπρνο είναι μία οργάνωση μη κερδοσκοπική. Ο σκοπός της είναι να φέρνει ποιο κοντά μεταξύ τους, τους Έλληνες και τις οικογένειές τους που ζουν στο Μπρνο και τα περίχωρα του, αλλά και να ενισχύσει τους δεσμούς φιλίας με αλλοεθνής φίλους της Ελλάδας, της ελληνικής γλώσσας και του ελληνικού πολιτισμού.
  6. Ελληνική Κοινότητα Στουτγάρδης
    Οι πρώτοι Έλληνες εργάτες έφτασαν στην Στουτγάρδη το 1941/1942. Οι περισσότεροι ήρθαν με συμβόλαια ως „Fremdarbeiter“, αφού είχαν περάσει τις ιατρικές εξετάσεις που διεξήγαγαν τα γερμανικά κλιμάκια. Ορισμένα ονόματα από εκείνη την εποχή: Χατζηανδρέου, Γιώργος και Παναγιώτης Παπαηλιού, Γιάννης Κοφτερός, Σταύρος Καραγκούνης, Τάκης Βελισσάριος, Σταμάτης Νισύριος
  7. Ελληνικη Κοινοτητα Συδνεϋ
    Η Ελληνική Ορθόδοξη Κοινότητα Νέας Νότιας Ουαλίας (Ε.Ο.Κ. NNO) δημιουργήθηκε αρχικά για να στηρίξει την κατασκευή μιας εκκλησίας, της Αγίας Τριάδας. Η Ορθόδοξη Αγία Τριάδα ήταν η πρώτη εκκλησία του νοτίου ημισφαιρίου εφόσον κτίστηκε το 1898 από Έλληνες και Σύριους επιχειρηματίες.
  8. Ελληνικό Ίδρυμα Πολιτισμού Βερολίνου
    Το Ελληνικό Ίδρυμα Πολιτισμού Βερολίνου υποστηρίζει και προωθεί τον ελληνικό πολιτισμό σε ολόκληρη τη γερμανόφωνη Ευρώπη. Από το 1995, χρονιά ίδρυσης του Παραρτήματος, στεγάζεται στο κέντρο του Βερολίνου και διαθέτει βιβλιοθήκη και χώρο πολλαπλών εκδηλώσεων. Η εργασία του επικεντρώνεται κυρίως στην παρουσίαση εικαστικών εκθέσεων, λογοτεχνικών αναγνώσεων, θεατρικών και κινηματογραφικών έργων από την Ελλάδα, στη διοργάνωση διαλέξεων και σεμιναρίων, καθώς και στην λειτουργία της βιβλιοθήκης, την παροχή γενικών πληροφοριών για πολιτιστικά θέματα καθώς και την προσφορά μαθημάτων ελληνικής γλώσσας.
  9. Ελληνικη Κοινοτητα Βερολινου
    Η Ελληνική Κοινότητα Βερολίνου ιδρύθηκε το 1975 ως διάδοχος της Ελληνικής Κοινότητας της δεκαετίας του ’60. Την 1η Ιουνίου 1990 η έδρα της μεταφέρθηκε υπό την αιγίδα του Ελληνικού Πολιτιστικού Κέντρου (Ε.Π.Κ.) στο κτίριο της οδού Mittelstr. 33, Berlin-Steglitz bezogen.
  10. Ελληνικη Κοινοτητα Στοκχολμης
    Το 1642 βασίλισσα της Σουηδίας ήταν η Χριστίνα. Ένας μεγάλος αριθμός των Ελλήνων βρισκόταν ήδη στη Σουηδία και περιφέρονταν σε πόλεις και χωριά της Σουηδίας κάνοντας εράνους για να πληρώσουν λύτρα για την απελευθέρωση Ελλήνων που ήταν φυλακισμένοι σε Οθωμανικές φυλακές.
  11. Ελληνικη Κοινοτητα Ζυριχης
    Η Ελληνική Κοινότητα Ζυρίχης (ΕΚΖ) στην σημερινή της μορφή σαν θρησκευτικά και κομματικά ανεξάρτητη οργάνωση των Ελλήνων μεταναστών στη Ζυρίχη και στην ευρύτερη περιφέρειά της υπάρχει από τον Οκτώβριο του 1979. Λειτουργεί σαν Νομικό Πρόσωπο σύμφονα με το άρθρο 60 του Ελβετικού Αστικού Κώδικα και αποτελείται σήμερα από 310 μέλη.
  12. Μελβούρνη - Οι Διακρίσεις Χελλένικ
    Παρά την εντυπωσιακά μεγάλη και πολυσχιδή δράση του, ο Σύνδεσμος Χελλένικ έμεινε περισσότερο γνωστός για τη διοργάνωσή του των απονομών διακρίσεων εξαίρετης απόδοσης στους ομογενείς μας της Μελβούρνης. Οι βραβεύσεις αυτές, με τη γενική ονομασία "Διακρίσεις Χελλένικ - Hellenic Distinctions", απονέμονταν επί είκοσι συναπτά χρόνια σε άτομα που είχαν ξεχωρίσει με τις επιτεύξεις τους στους τομείς της δραστηριότητας τους και βασίζονταν στις κρίσεις επιτροπών, που επιλέγονταν ανεξάρτητα από τον ίδιο το Σύνδεσμο.
  13. Πανηπειρωτική Ομοσπονδία Αμερικής
    Με πρωτοβουλία των Ηπειρωτικών οργανώσεων της Νέας Υόρκης,Φιλαδελφείας και Γούστερ και κατόπιν πολλών συσκέψεων, αποφασίστηκε η πρώτη σύγκληση Πανηπειρωτικού Συνεδρίου σε μιά έπαυλη στο Northboro, μιά μικρή πόληκοντά στο Γούστερ. Το Συνέδριο ορίστικε γιά την 19-21 Ιουλίου 1942. Ιστορική θα μείνη στα χρονικά του Ηπειρωτισμού της Αμερικής αυτή η Πανηπειρωτική συγκέντρωση. Η αθρόα προσέλευση των Ηπειρωτών από κάθε γωνιά τηςΑμερικής, ο ενθουσιασμός, η αγάπη, η ευθυμία και οι παντός είδους εκδηλώσεις εκείνωντων τριών ημερών θα μείνουν αξέχαστες
  14. ΟΕΚ Γερμανίας
    Η ΟΕΚ επιδιώκει τη δημιουργία στενών φιλικών σχέσεων μεταξύ του Ελληνισμού στην ΟΔΓ και του γερμανικού λαού καθώς και των άλλων εθνικοτήτων στη χώρα που ζούμε και εργαζόμαστε. Η ΟΕΚ είναι ανεξάρτητη από κρατικές ή άλλες αρχές, οργανισμούς και πολιτικά κόμματα. Η ύπαρξή της και δραστηριότητά της βασίζεται στις αρχές της δημοκρατίας, της φιλίας ανάμεσα στους λαούς και της ειρήνης. Σε ζητήματα εθνικής σημασίας ή που αφορούν τις βασικές αρχές του ανθρωπισμού και της δημοκρατίας, μπορεί να εκφράζει ελεύθερα τις απόψεις της.
  15. Σύνδεσμος Ιθακησίων Μελβούρνης
    Ο Ρόλος του Συνδέσμου Ιθακησίων Οδυσσεύς στα παροικιακά και στις σχέσεις Αυστραλών και Ελλήνων. Σε μικρό χρονικό διάστημα μετά αυτό τον ερχομό μου στη Μελβούρνη 6-12-37, παρευρέθηκα σε Συνέλευση του Συνδέσμου που είχε σκοπό να μαζέψει χρήματα δια την Ελληνική Αεροπορία. Με εντυπωσίασε ο θερμός πατριωτισμός των ομιλητών και επίσης έμαθα δια τη δράση του Συνδέσμου, δια την οποίαν διαβεβαιώθηκα στα μεθεπόμενα 11 χρόνια ως Γραμματέας του Συνδέσμου.
  16. Διεθνές Κέντρο Ελληνικών Ερευνών
    «Όσα φέρνει μια στιγμή δεν τα φέρνει ο χρόνος». Αυτό είναι το ρητό που διάλεξα εδώ παρουσιάζοντας την τόσο σημαντική έρευνα, δραστηριότητα και πάνω από όλα δημιουργία του Διεθνούς Κέντρου Ελληνικών Ερευνών που εδρεύει στη Γαλλία. Στην όμορφη ιστοσελίδα του Κέντρου μπορεί ο αναγνώστης να βρει αρκετό υλικό για τις δραστηριότητες του. Το Δ.Κ.Ε.Ε. αποτελεί ένα σημαντικότατο πνευματικό Κέντρο προώθησης του Ελληνικού Πολιτισμού της Διασποράς.
  17. Ελληνική Κοινότητα Βραΐλας
    Στα τέλη της δεκαετίας του 1860 ιδρύθηκαν, χάρη στην πρωτοβουλία ελληνικών συλλόγων, κατώτερο αρρεναγωγείο και παρθεναγωγείο, που φρόντιζε για τους άπορους "ελληνόπαιδες". Τα σχολεία αυτά, που μετατράπηκαν σε κοινοτικά στις επόμενες δεκαετίες, δεν ήταν τα μόνα ελληνικά σχολεία, καθώς στη Βραΐλα, μέχρι και τις αρχές του 20ού αιώνα, ιδρύθηκαν πάρα πολλά ελληνικά ιδιωτικά σχολεία, τόσο θηλέων, όσο και αρρένων.
  18. Ελληνικές Κοινότητες Βελγίου
    Η ελληνική παρουσία στο Βέλγιο έγινε αισθητή μόνο κατά τη μεταπολεμική περίoδο. Ώς τα μέσα της δεκαετίας του 1950 οι χίλιοι περίπου Έλληνες της χώρας αυτής ήταν,στην πλειονότητά τους, εγγράμματοι έμποροι ή γενικότερα ελεύθεροι επαγγελματίες. Από το 1953 ώς και το 1964 η εικόνα αυτή αλλάζει ποσοτικά και ποιοτικά: στην περίοδο αυτή ο αριθμός των Ελλήνων που ζούσαν στο Βέλγιο πολλαπλασιάστηκε δραματικά, φτάνοντας τα 20.069 άτομα.
  19. Έλληνες δούλοι στη Βοστώνη - 1827
    Ο Χριστόφορος Πλάτων Καστάνης (1814-1866) καταγόταν από τη Λιβαδειά της Χίου. Έχασε την οικογένειά του στη σφαγή του νησιού και αιχμαλωτίστηκε, πουλήθηκε ως δούλος και αναγκάστηκε να γίνει Μωαμεθανός. Η Γ. Μοχάλβη (μάλλον Γαρυφαλιά Μοχάλβη στην Ελληνική 1817-1830) γεννήθηκε στα Ψαρά και οι γονείς της σκοτώθηκαν στην σφαγή της Χίου. Πουλήθηκε στους Τούρκους ως δούλη και ο Αμερικανός Πρόξενος Joseph Langston την βρήκε στη Σμύρνη και την απελευθέρωσε το 1827.
  20. Η ελληνική παροικία της Οδησσού στα τέλη του 19ου αιώνα
    Τα απογραφικά δελτία είναι συγκεντρωμένα στο Κρατικό Αρχείο Οδησσού (G.A.O.O.). Βάση της απογραφής είναι το νοικοκυριό που διαρθρώνεται γύρω από τον αρχηγό της οικογένειας. Κάθε απογραφικό δελτίο καταγράφει τα μέλη μιας εστίας, συμπεριλαμβάνοντας το υπηρετικό προσωπικό και άλλα άτομα μη συγγενικά προς την οικογένεια που κατοικούν κάτω από την ίδια στέγη. Τα δελτία έχουν συμπεριλάβει 5086 Έλληνες, με βάση τη μητρική γλώσσα.
  21. Ελληνικη Κοινοτητα Αδελαϊδας - Σχολεια
    Δικαίωμα αναλλοίωτο κάθε Έλληνα της διασποράς ή Ελληνο-Αυστραλού απολετεί ο εμπλουτισμός της διάνοιάς του διαμέσου της μετάδοσης και διδασκαλίας τόσο της Ελληνικής γλώσσας όσο και των στοιχείων πολιτισμού, ιστορίας και φιλοσοφίας που σε αφθονία υφίστανται στην πολιτισμική μας κληρονομιά. Τόσο το αρχαίο ελληνικό πνεύμα όσο και η πιο σύγχρονη λαϊκή σοφία αποτελούν δυναμικά εφόδια για την διάπλαση του ήθους των νέων μας αλλά και την ενδυνάμωσή τους για την αποτελεσματικότερη αντιμετώπιση της ζωής και του μέλλοντος.
  22. Ελληνική Κοινότητα Αδελαΐδας
    Αν προσπαθήσουμε να εξετάσουμε πώς η έννοια της κοινότητας εφαρμόζεται στην Ελληνική Ορθόδοξη Κοινότητα Νότιας Αυστραλίας, θα πρέπει στις διαστάσεις της εθνικής ταυτότητας και του διοικητικού χαρακτήρα του οργανισμού να προσθέσουμε την ψυχή και την καρδιά των Ελλήνων της διασποράς. Αλλά ας εξετάσουμε πιο διεξοδικά τη γέννηση, το ξεκίνημα, το δυνάμωμα και την ανάπτυξη του ζωντανού αυτού δημοκρατικού οργανισμού που αποκαλούμε Ελληνική Ορθόδοξη Κοινότητα Ν.Α.
  23. Ελληνική Κοινότητα Πιατιγκόρσκ
    Οι πρώτες αναφορές για την ύπαρξη στο Πιατιγκόρσκ μιας οργάνωσης που να ενώνει όλους τους έλληνες της πόλης μας, αναφέρονται στην αρχή του περασμένου αιώνα. Όμως ένα από τα φύλλα της δημοτικής εφημερίδας «Γκόλος» (μπορείτε να το δείτε εδώ) που διασώθηκε τυχαία στο δημοτικό εθνογραφικό μουσείο διηγείται μια βραδιά που έκανε η ελληνική κοινότητα της πόλης Πιατιγκόρσκ στις 26 Δεκεμβρίου το 1917. - Η Πόλη Πιατιγκόρσκ είναι η δεύτερη μεγαλύτερη πόλη του νομού Σταυρούπολης.
  24. Ελληνική Κοινότητα Νέας Ζηλανδίας
    To 2006 υπολογίζεται ότι υπήρχαν γύρω στους 3000 Ελληνικής καταγωγής πολίτες στη Νέα Ζηλανδία πρώτης, δεύτερης, τρίτης και τέταρτης γενιάς. Οι περισσότεροι ζούσαν στο Wellington, την πρωτεύουσα της χώρας, με διάσπαρτες άλλες ομάδες στα υπόλοιπα διαμερίσματά της όπως στο Auckland, Christchurch, Napier, Wanganui, Palmerston North και αλλού. Ο Πανελλήνιος Σύλλογος (Pan-Hellenic Association) ήταν ο πρώτος εγγεγραμμένος οργανισμός των Ελλήνων της Νέας Ζηλανδίας και δημιουργήθηκε στο Wellington το 1929.
  25. Ελληνική Κοινότητα Λονδίνου
    Η ελληνική παρουσία στο Λονδίνο μπορεί να φτάσει μέχρι τις αρχές του δέκατου πέμπτου αιώνα. Οι δύο αδελφοί, Aνδρόνικος και Aλέξιος Εφφομάτος, που περιγράφηκαν στα εναπομείναντα έγγραφα ως “Γρεκοί”, καταγράφηκαν ώς κάτοικοι στην πόλη το έτος 1440. Ήταν από την Κωνσταντινούπολη, τώρα Ινσταμπούλ, η οποία έγινε έπειτα η πρωτεύουσα της ελληνόφωνης Βυζαντινής Αυτοκρατορίας. Από τo 1440, η Κωνσταντινούπολη ήταν κάτω από πολιορκία και μόνο δέκα τρία έτη αργότερα, τον Μάιο του 1453
  26. Ελληνική Κοινότητα Μελβούρνης
    Η μετανάστευση Ελλήνων στην Πολιτεία της Βικτώριας άρχισε με την ανακάλυψη του χρυσού (Αύγουστος 1851) στην τότε νεοϊδρυθείσα βρετανική αποικία. Σύμφωνα με μια από τις πρώτες απογραφές που διεξήχθησαν στη Βικτώρια το 1854, υπήρχαν 65 άντρες από την «Ελληνική Ορθόδοξη Εκκλησία» που κατοικούσαν στην τότε αποικία. Το πρώτο κύμα των Ελλήνων μεταναστών υιοθέτησε τη νοοτροπία του «Ελντοράντο» αναζητώντας τον εύκολο πλουτισμό. Η πλειοψηφία αυτών των Ελλήνων, αναζητώντας εργασία, υπέγραφαν συμφωνίες με ναυτιλιακές εταιρείες σε διάφορα λιμάνια της Αγγλίας.
  27. Ελληνική Κοινότητα Αλεξάνδρειας
    Ιστορικό υλικό που λάβαμε από την Ελληνική Κοινότητα Αλεξανδρείας και τον κύριο Γιώργο Δήμα για την ιστορία της Κοινότητας από το 1843 μέχρι τις μέρες μας. Με τι όνομα ξεκίνησε, ποιοι ήταν οι πρώτοι ηγέτες της, ποιοι στήριξαν την Κοινότητα και ποιοι την έφεραν στο ζηλευτό αυτό σημείο της ακμής της, όλη αυτή την περίοδο. 1843-1854 Ακόμα και πριν απ' την επίσημη ίδρυση της Ε.Κ.Α., το 1843, η μικρή παροικία της Αλεξάνδρειας συντηρούσε σχολείο και νοσοκομείο.
  28. Η Ελληνική Παροικία στην Αίγυπτο
    Πρόκειται για μια πολύ συνοπτική, πολύ περιληπτική περιγραφή της παροικίας μας στην Αίγυπτο. Δεν είναι δυνατό να αποδοθεί ικανοποιητικά και σε λίγα λεπτά μια ιστορία σχεδόν τριών χιλιάδων χρόνων, ένα πέρασμα που δημιούργησε σημαντικότατα ορόσημα στην ιστορία όλου του κόσμου. Βέβαια πολλές από τις λεπτομέρειες της ομιλίας είναι – ή τουλάχιστον πρέπει να είναι – γνωστές στους Αιγυπτιώτες, καλό όμως είναι κάθε τόσο να τις ξαναζωντανεύουμε στη μνήμη μας για να μη ξεχνούμε την υποχρέωση που έχουμε να διατηρήσουμε τις παραδόσεις που μας κληροδότησαν όλες οι γενιές, που παλαιότερα πάσχισαν να δημιουργήσουν όσα άφησαν ανεξίτηλη τη σφραγίδα τους στη γη των πυραμίδων.

Το ολοκαυτωμα της Μασαντα

Το Ολοκαύτωμα της Μασάντα 

Masada1

Καθώς το 73 μ.Χ. η φοβερή δέκατη ρωμαϊκή λεγεώνα προετοιμάζονταν για την τελική σαρωτική επίθεση κατά του ισχυρού φυσικού φρουρίου της Μασάντα στην Ιουδαία, που το περιέβαλαν ογκώδεις γρανίτινοι βράχοι, οι αρχηγοί των Εβραίων Ζηλωτών που αμύνονταν σ’ αυτό κατέληξαν σε μια τρομερή απόφαση. Αντί να καταθέσουν τα όπλα και να παραδοθούν στο βάρβαρο ξίφος των Ρωμαίων, στις εξορίες και στη σκλαβιά, αποφάσισαν να πεθάνουν με τα ίδια τους τα χέρια.

Το μαρτύριο αυτό των Ζηλωτών περιγράφεται απ’ τον Εβραίο ιστορικό Φλάβιο Ιωσήφιο. Σύμφωνα με τα γραφόμενα του Ιωσήφιου, ο αρχηγός τους Ελεάζαρ Μπεν Γιαήρ (απόγονος του Ιούδα του Γαλιλαίου), καθώς έβλεπε το τέλος να πλησιάζει, έβγαλε ένα ηρωικό λόγο στους στρατιώτες του και σ’ όσους βρίσκονταν μέσα στο φρούριο.

 ‘’Πρέπει να περιμένουμε απ’ τους εχθρούς σκλαβιά, βασανιστήρια και θάνατο,’’ είπε, ‘’αν πέσουμε στα χέρια τους ζωντανοί, επειδή είμαστε οι πρώτοι που αποκηρύξαμε την εξουσία τους και οι τελευταίοι που θα υποταχτούμε σ’ αυτούς. Θα πρέπει να το θεωρήσουμε σαν εύνοια της τύχης μας, αν μας επιτραπεί να επιλέξουμε μόνοι μας τον τρόπο του θανάτου μας . . . Ας πεθάνουμε λοιπόν ελεύθεροι, περιστοιχισμένοι απ’ τις γυναίκες μας και τα παιδιά μας . . . Αιώνιο ίλεως θα συνοδεύει τη μνήμη μας, αν αφαιρέσουμε τη δόξα απ’ τον εχθρό να μας συλλάβει ζωντανούς και να μας θανατώσει, όπως θέλει αυτός. Ας μην του δώσουμε την ευκαιρία να θριαμβολογεί για την ήττα μας. Ας περιορίσουμε το θρίαμβό του μόνο πάνω στα λιγοστά σώματα εκείνων από μας που θα ήθελαν να μείνουν στη ζωή και να γίνουν οι εκτελεστές μας . . . Ποιοι λοιπόν θα είναι αυτοί οι γενναίοι που θα αναλάβουν να μας θανατώσουν όλους εδώ και θα θελήσουν να αφαιρέσουν απ’ τους εχθρούς μας τη χαρά της νίκης κι από μας τη σκλαβιά, τον εξευτελισμό και την ταπείνωση; . . .’’.

Ο Μπεν Γιαήρ διέταξε την πυρπόληση ολόκληρου του φρουρίου, εκτός απ’ τις αποθήκες τροφίμων. Δεν ήθελε οι ομοεθνείς του να αποφασίσουν το θάνατο από έλλειψη τροφής. Ήθελε, όποιος αποφασίσει να πεθάνει, να το κάνει από θρησκευτική πίστη και εθνική περηφάνεια κι όχι από απελπισία και απόγνωση.

Ύστερα απ’ το λόγο του αρχηγού, όλοι πήραν τη μεγάλη απόφαση.

Οι παντρεμένοι άντρες θανάτωσαν τις γυναίκες τους και τα παιδιά τους. Μετά, έριξαν κλήρο ανάμεσα στους εναπομείναντες, για να διαλέξουν δέκα, οι οποίοι θα θανάτωναν τους άλλους επιζώντες. Οι δέκα αυτοί ξανάριξαν κλήρο, για να διαλέξουν έναν ανάμεσά τους, που θα θανάτωνε τους άλλους εννιά. Ο τελευταίος θα έπρεπε να είχε το κουράγιο να θανατώσει στο τέλος τον εαυτό του.

Ρωμαϊκός Όναγρος (σχ. Βικιπαιδεία)
Ρωμαϊκός Όναγρος (σχ. Βικιπαιδεία)

Όταν οι Ρωμαίοι σκαρφάλωσαν στα τείχη και μπήκαν στο φρούριο, δεν βρήκαν παρά μόνο πτώματα.

Ο Ιωσήφιος έγραφε: ‘’Όταν οι Ρωμαίοι αντίκρυσαν τις ατέλειωτες σειρές των νεκρών μέσα στο φρούριο, δεν χάρηκαν για τους εχθρούς τους, αλλά θαύμασαν τη μεγαλοπρέπεια της απόφασής τους και τον τρόπο με τον οποίο τόσοι πολλοί και χωρίς κανένα δισταγμό, αποφάσισαν να πεθάνουν’’.

Απ’ τους 967 πολιορκημένους μόνο εφτά –δυο γυναίκες και πέντε παιδιά- επέζησαν, για να διηγηθούν την ιστορία. Είχαν κρυφτεί σε μια στέρνα και, όταν τους ανακάλυψαν οι Ρωμαίοι εντυπωσιάστηκαν τόσο πολύ απ’ το εγχείρημα των συμπατριωτών τους, που τους χάρισαν τη ζωή.

Η Μασάντα είναι μια απ’ τις σπουδαίες ιστορίες αγώνων των λαών για τη λευτεριά τους. Μέχρι τώρα η ιστορία αυτή ήταν αμφισβητούμενη κι αμφίβολη, γιατί αναφέρονταν από ένα Εβραίο, τον Ιωσήφιο, ο οποίος δεν είχε καμιά άμεση σχέση με τη Μασάντα. Η απόδειξη της αλήθειας βρέθηκε το 1963 σε μια απ’ τις δυσκολότερες ανασκαφές που έγιναν ποτέ. Πέντε χιλιάδες εθελοντές απ’ όλον τον κόσμο άρχισαν να εργάζονται κάτω απ’ την εποπτεία του πιο φημισμένου αρχαιολόγου του Ισραήλ, καθηγητή Γιάγκελ-Γιαντίμ.

Άποψη Μασάντας - εικόνα Βικιπαιδεία
Άποψη Μασάντας – εικόνα Βικιπαιδεία

Η Μασάντα είναι ένα γρανίτινο οροπέδιο έκτασης 10 περίπου εκταρίων στην Ιουδαία, κοντά στη Νεκρή Θάλασσα. Τριάντα περίπου χρόνια πριν απ’ τη γέννηση του Χριστού είχε μεταβληθεί σε ακρόπολη απ’ τον Ηρώδη το Μέγα, το βασιλιά των Εβραίων. Άνθρωπος που ζούσε πάντοτε κάτω απ’ το φόβο μιας ενδεχόμενης συνωμοσίας, έχτισε μεγάλα τείχη και πύργους στον περίγυρο του πέτρινου αυτού πλατώ κι έσκαψε δέκα μεγάλα υδραγωγεία, που το καθένα χωρούσε 40 εκατομμύρια λίτρα νερό για περιπτώσεις πολιορκίας.

Στις πλαγιές των βράχων ο Ηρώδης έχτισε παλάτια και βίλες αναψυχής, πάνω σε επίπεδα ανοίγματα που δημιούργησε, κόβοντας τις γυμνές επιφάνειες της πέτρας. Ήταν ένα καταφύγιο ασφαλές και μεγαλόπρεπο.

Πολύ ύστερα απ’ το θάνατο του Ηρώδη, οι Ζηλωτές, κάτω απ’ την ηγεσία του Μαναχέμ, επαναστάτησαν κατά της επικυριαρχίας των Ρωμαίων. Τέσσερα χρόνια αργότερα η επανάστασή τους κατατροπώθηκε και μόνο η Μασάντα κρατούσε ακόμα.

Ο Ρωμαίος διοικητής της Ιουδαίας Σίλβιος Φλάβιος εκστράτευσε κατά της Μασάντα το 72 μ.Χ. σαν αρχηγός της φοβερής δέκατης λεγεώνας. Νωρίς το 73 είχε χτίσει ένα ψηλό τείχος που περιέβαλε γύρω-γύρω ολόκληρη τη Μασάντα, έτσι, που να μην μπορεί κανείς απ’ τους πολιορκούμενους να ξεφύγει. Τότε κατέστρωσε το σχέδιο της τελικής επίθεσης. Είδε, ότι το μόνο ευπρόσβλητο σημείο ήταν ένα άκρο στη δυτική πλευρά κι εκεί άρχισε αμέσως να χτίζει ένα σκαρπωτό ανέβασμα ύψους 27 μέτρων.

Με την άνοιξη, το ανέβασμα ήταν έτοιμο και η κορφή του απείχε λίγα μόνο μέτρα απ’ το χείλος των τειχών. Το κενό αυτό γεφυρώθηκε σύντομα από μια φαρδιά γέφυρα, την οποία οι Ρωμαίοι θα μπορούσαν εύκολα να διαβούν και να πηδήσουν μέσα στο φρούριο. Η Μασάντα ήταν πια καταδικασμένη.

Δεκαεννιά αιώνες αργότερα η αρχαιολογική σκαπάνη έφερε σε φως μαρτυρίες σχετικές με την τελευταία μέρα των Ζηλωτών στο αδύναμο πια κάστρο τους. Βρέθηκαν αποθήκες τροφίμων που δεν είχαν πυρποληθεί κι ένας σωρός χάλκινων κερμάτων, που χρησιμοποιούνταν απ’ τους πολιορκημένους σαν κουπόνια διανομής των τροφίμων κατά τις μέρες της πολιορκίας.

Κάτω απ’ το πάτωμα ενός κατάμαυρου απ’ τους καπνούς δωματίου βρήκαν κρυμμένους προσεχτικά 14 κυλίνδρους, ο καθένας απ’ τους οποίους χρονολογείται σήμερα απ’ τους ειδικούς με κάποια βεβαιότητα λίγο πριν απ’ το έτος 73 μ.Χ.. Όλοι περιέχουν αποσπάσματα απ’ τα βιβλία της Βίβλου, όπως Δευτερονόμιο, Ιεζεκιήλ, Ψαλμοί και μέρη απ’ τα Απόκρυφα. Επίσης, βρέθηκε κι ένα κομμάτι δερμάτινου καλύματος, σαν κι αυτό που βρέθηκε στους κυλίνδρους που ανακαλύφτηκαν στη Νεκρή Θάλασσα.

Στο στρατηγικό σημείο που ήταν προς το μέρος απ’ το οποίο αναμένονταν η ρωμαϊκή επίθεση οι αρχαιολόγοι βρήκαν μια πανοπλία ανώτερου αξιωματικού. Δίπλα της βρέθηκαν 11 πήλινοι αμφορείς. Ο καθένας απ’ αυτούς φέρει σκαλισμένο κι ένα όνομα. Σ’ ένα ήταν σκαλισμένο και το όνομα Μπεν Γιαήρ.

Ήταν άραγε πιθανόν ανάμεσα στους 10 λαχνούς να είχε τραβηχτεί και ενδέκατος κι αυτός να ήταν ο ηρωικός αρχηγός Ελεάζαρ Μπεν Γιαήρ; Και μήπως πάλι αυτός ήταν ο τελευταίος ζωντανός που απόμεινε, για να αποτελειωθεί μόνος του κι απ’ το δικό του ξίφος; Είναι πιθανότατο, γιατί ένας άνθρωπος με τέτοια επιμονή και θέληση δε θα ήταν δυνατό να εξαιρέσει τον εαυτό του από κάτι που ζήτησε να κάνουν οι συμπατριώτες του.

Σήμερα η Μασάντα έχει διατηρηθεί απ’ το Ισραήλ σαν ιερός χώρος κι έχει μεγάλη σημασία για τους Εβραίους. Κάθε νεοσύλλεκτος δε Ισραηλίτης στρατιώτης λέει στον όρκο του: ‘’Η Μασάντα δε θα ξαναπέσει’’.

Αλέκος Αγγελίδης

Γέφυρα στην Αρκαδία

Μνημειακή κατασκευή της Μυκηναϊκής Εποχής

gefyra1

Είναι χτισμένη στο 15ο χλμ. του δρόμου Ναυπλίου- Επιδαύρου, στο Αρκαδικό.

Κατασκευάστηκε γύρω στο 1300 π.Χ. και βρίσκεται κατά μήκος ενός καλοκατασκευασμένου Μυκηναϊκού δρόμου που συνδέει τις Μυκήνες και την Τίρυνθα με την Επίδαυρο. Αυτό το δρόμο χρησιμοποιούσαν κάποτε οι Μυκηναίοι πολεμιστές και από αυτόν περνούσαν οι πομπές με τα βασιλικά άρματα.

104 περίπου χρόνια πριν, ένας Γερμανός περιηγητής είχε το κουράγιο να καταγράψει τις 14 Μυκηναϊκές γέφυρες που εξακολουθούσαν να υπάρχουν στη γη της Αργολίδας. Από τότε, ο χρόνος και το “ενδιαφέρον” των αρμοδίων παρέσυρε στο πέρασμα του τις περισσότερες από αυτές.  Οι εναπομένουσες τρεις είναι οι γέφυρες Καζάρμα, Γαλούση και Αρκαδικού.

Ο Ναυπλιώτης οφθαλμίατρος κ. Θέμος Γκουλιώνης με την  συνεργασία του καθηγητού του Πανεπιστημίου της Χαϊδελβέργης και πρώην διευθυντού των ανασκαφών της Τίρυνθας Jorg Schefer και του ακαδημαϊκού και διευθυντού της ανασκαφής των Μυκηνών Σ. Ιακωβίδη, κατάφερε το ακατόρθωτο.

Οι γέφυρες καθαρίστηκαν, εκδόθηκαν τηλεκάρτες με την απεικόνισή τους ενώ η γέφυρα της Καζάρμας φωταγωγήθηκε και απέκτησε πινακίδα σημάνσεως σε τέσσερις γλώσσες (μία εκ των οποίων είναι η Μυκηναϊκή Γραμμική Γραφή Β’).

Τα πρωτεία της γέφυρας αυτής “επισημοποιήθηκαν” από το Cable News Network (CNN) όταν αυτό γνωστοποίησε στους τηλεθεατές του ότι “οι αρχαιότερες γέφυρες της Ευρώπης βρίσκονται στην Αργολίδα και είναι ηλικίας περίπου 3.400 ετών”.

Το ρεκόρ έχει καταχωρισθεί και στο Βιβλίο “Γκίνες” όπου και χρονολογείται στα 1.600 π.Χ.  Η φωτογράφισή της έγινε στις 6/8/2011.