Σκαλοχώρι Λέσβου

“Κώδικας της Ιεράς Εκκλησίας της Κοινότητος Σκαλοχωρίου Άγιος Γεώργιος”
από τον Ανέστη Θεοδοσίου

Επιθεώρηση στρατού
Επιθεώρηση ελληνικού στρατού εις Μυτιλήνη, 29 Νοεμβρίου 1912

Ο Ανέστης Θεοδοσίου γεννήθηκε το 1838 στο Σκαλοχώρι της Λέσβου. Φοίτησε στο σχολείο του χωριού, απ’ όπου και αποφοίτησε το 1852 και στη συνέχεια εργάστηκε με τον πατέρα του στο μικρό παντοπωλείο που διατηρούσαν εκεί. Το 1855 επισκέφτηκε για αγορές τη Σμύρνη, όπου και δηλώνει ενθουσιασμένος για την πόλη:

«τότε εννόησα τον εαυτόν μου πλέον τι εστί κόσμος, πολίτευμα και ευγένεια…».

Εργάστηκε σε εμπορικά καταστήματα της Κωνσταντινούπολης από το 1858 μέχρι το 1868, όταν και επέστρεψε στο Σκαλοχώρι, όπου και διέμεινε μέχρι το θάνατό του το 1935.

Διετέλεσε δημογέροντας, εκκλησιαστικός επίτροπος και – κατά διαστήματα – γραμματέας της Κοινότητας μέχρι το 1914 και με την ιδιότητά του αυτή συμμετείχε ως απογραφέας στην κτηματική καταγραφή του 1876 και στις απογραφές πληθυσμού του 1883 και του 1905.

Ο Ανέστης Θεοδοσίου ξεκινάει περί τα 1900 τη συγγραφή του «Κώδικα της Ιεράς Εκκλησίας της Κοινότητος Σκαλοχωρίου Άγιος Γεώργιος», προφανώς ως επίσημο βιβλίο της Εκκλησίας του Αγίου Γεωργίου της Κοινότητας Σκαλοχωρίου και το μετατρέπει σε προσωπικό ημερολόγιο, όταν αυτός παραμένει στην κατοχή του και συμπληρώνεται με στοιχεία και αναφορές για γεγονότα από τις αρχές του 190υ αιώνα μέχρι το 1932. Έζησε σε ιστορικές και τραγικές για τον Ελληνισμό και το νησί εποχές (κίνημα των Νεότουρκών, απελευθέρωση του νησιού, διχασμός, μικρασιατική εκστρατεία και καταστροφή, μεσοπόλεμος), τις οποίες αφηγείται ως αυτόπτης μάρτυρας και αμερόληπτος κριτής. Περιγράφει με μελανά χρώματα τα δύσκολα χρόνια από το 1922 μέχρι το 1932, όταν πια ζητάει συγγνώμη από τους μελλοντικούς του αναγνώστες, γιατί δεν μπορεί άλλο πια να γράψει.

«Ζητώ συγνώμην διότι καλώς δεν βλέπω και δεν (θα) γράψω εξής, 95 ετών».

Το πρωτότυπο χειρόγραφο εκδόθηκε το 2005 σε βιβλίο από τον Σύλλογο Σκαλοχωριτών της Αθήνας, αφού διατηρήθηκε η αρχική ορθογραφία και στίξη του συγγραφέα με ιστορικό και φιλολογικό υπομνηματισμό με την επιμέλεια του ομιλούντος.

ellines-stratiotes-mytilhnh-1912Το Τσουκαλοχώρι, (τουρκιστί Τσομλέκκιοϊ, Comlekkoy), μετέπειτα Σκαλοχώρι είναι ένας οικισμός της Λέσβου που βρίσκεται στο βορειοδυτικό μέρος του νησιού, στην επαρχιακή οδό,, που οδηγεί από την πρωτεύουσα στην Ερεσό και το Σίγρι. Απέχει από τη Μυτιλήνη 58 χιλιόμετρα και από το Μόλυβο 32.

Από τις πληθυσμιακές καταγραφές, που παρατέθηκαν γίνεται αντιληπτό ότι στα μέσα του 19ου αιώνα μέχρι και τη δεύτερη δεκαετία του 20ου στο Σκαλοχώρι πλειοψηφούν οι μουσουλμάνοι, αφού η καταγραφή του Οικονόμου Τάξη του 1909 μάλλον ελέγχεται ως κατά προσέγγιση και άρα ανακριβής. Το γεγονός αυτό επισημαίνεται ως μοναδικό φαινόμενο, αφού δεν παρατηρείται σε κανένα άλλο μεικτό οικισμό του νησιού. Οι μουσουλμάνοι κατείχαν μεγάλο μέρος αγροτικών ακινήτων, βοσκοτόπους και καλλιεργήσιμα εδάφη, ενώ οι χριστιανοί μικροκτηματίες ήταν περιορισμένοι σε ελάχιστες αγροτικές τοποθεσίες (μετά το 1850).

Στις αρχές του 20ου αιώνα οι Μουσουλμάνοι του Σκαλοχωρίου κατείχαν «οικίες και μαγαζιά, οικόπεδα, στάβλους και κηπάρια», ενώ ο χριστιανικός πληθυσμός ήταν (κυρίως) εγκατεστημένος στη συνοικία του Αγίου Γεωργίου. Η συνολική ακίνητη περιουσία των μουσουλμάνων του Σκαλοχωρίου υπολογίζεται σε περίπου 17,000 στρέμματα γης και 320 αστικά ακίνητα.

Το δεύτερο μισό του 19ου αιώνα η κοινωνική σύνθεση περιλάμβανε βασικά τους μεγαλοκτηματίες, τους επαγγελματίες- τεχνίτες και τους μικροκτηματίες – μικροκτηνοτρόφους. Οι πρώτοι ήταν στην πλειοψηφία τους μουσουλμάνοι και οι υπόλοιποι – κατά πλειοψηφία – χριστιανοί και ελάχιστοι μουσουλμάνοι. Οι επαγγελματίες ήταν κατά κανόνα χριστιανοί, οι οποίοι πολλές φορές μετανάστευαν για εξεύρεση εργασίας.

Στις τελευταίες δεκαετίες του 19ου αιώνα και την πρώτη του 20ου η διαδικασία του κοινωνικού μετασχηματισμού, λόγω της αυξημένης κινητικότητας, εντατικοποιήθηκε. Αποτέλεσμα ήταν η συγκρότηση μιας νέας ομάδας – των μεταναστών – και η ενίσχυση της ομάδας των εμπόρων, η οποία εμπλουτίστηκε και με μεμονωμένες εγκαταστάσεις οικογενειών από την ηπειρωτική Ελλάδα, την Κρήτη και άλλα χωριά του νησιού.

Οι δυο αυτές ομάδες, που εργάζονταν και έρχονταν πλέον σε συχνή επαφή με τόπους του εξωτερικού και ιδίως με τα αστικά κέντρα του Αιγαίου, της Μικράς Ασίας και της Μεσογείου, αποτελούν τους φορείς νέων οικονομικών, κοινωνικών και πολιτισμικών προτύπων και πρακτικών.

Πολιτοφυλακή Πλωμαρίου
Πολιτοφυλακή Πλωμαρίου

Η παραγωγική – οικονομική φυσιογνωμία του Σκαλοχωρίου αυτή την περίοδο βασιζόταν στη γεωργία και την κτηνοτροφία, που αποτελούσαν τη βασική ασχολία μεγάλου μέρους του εντόπιου πληθυσμού. Η γεωργική παραγωγή στρεφόταν σε καλλιέργειες σιτηρών και ελαιόδεντρων καθώς και αμπελιών. Οι βελανιδαγροί, ανήκαν κατά κανόνα σε Οθωμανούς μεγαλοκτηματίες και το βελανίδι συγκεντρωνόταν και εξαγόταν σε καΐκια σε βυρσοδεψεία της Λέσβου, της Χίου, της Σάμου και των απέναντι Μικρασιατικών παραλίων μέσω της σκάλας στο Τσαμούρ Λιμάνι, στο οποίο είχαν ανεγερθεί και αποθήκες (εκ των οποίων η μία σώζεται μέχρι σήμερα με κτητορική επιγραφή 1889), ενώ μαρτυρείται και η λειτουργία τελωνείου κατά τις περιόδους 1884-1885 και 1886-1887.

Δεύτερη βασική ασχολία μικρού μέρους του εντόπιου πληθυσμού αποτελούσε η κτηνοτροφία. Ιδιαίτερα σε αγροτικές περιοχές άγονες και ημιορεινές. Αφορούσε πρωτογενώς σε εκτροφή αιγοπροβάτων, βοοειδών και μεταφορικών ζώων, και δευτερογενώς σε παραγωγή γαλακτοκομικών προϊόντων, μαλλιών και δερμάτων, τα οποία ήταν εμπορεύσιμα στην τοπική αγορά και σε υπερτοπικές αγορές του νησιωτικού και του ηπειρωτικού ελλαδικού χώρου.

Η συνεργατική – ανεκτική σχέση, που υπήρχε σύμφωνα με τον Ανέστη Θεοδοσίου και προφορικές μαρτυρίες άλλων γηραιών κατοίκων του χωριού, μεταξύ των μελών της χριστιανικής και της μουσουλμανικής κοινότητας του Σκαλοχωρίου διαταράσσεται κατά τη δεύτερη δεκαετία του 20ου αιώνα, με την άνοδο του τουρκικού αλλά και του ελληνικού εθνικισμού.

Ελληνικός στρατός εις Κλαπάδο
Ελληνικός στρατός εις Κλαπάδο 1912

Ο Ανέστης Θεοδοσίου αναφέροντας το Σκαλοχώρι ως δεύτερο Κλαπάδο, το συγκρίνει με το αμιγώς κατοικούμενο από μουσουλμάνους γνωστό τουρκοχώρι της βορειοδυτικής Λέσβου, όπου αυτή την περίοδο ήταν εγκατεστημένο και το στρατηγείο του οθωμανικού στρατού. Αναφέρεται στο καθεστώς τρομοκρατίας, το Νοέμβρη και το Δεκέμβρη του 1912, που επιβλήθηκε στο χωριό από τους Οθωμανούς – με συνδρομή και επιρροή προφανώς πολλών μη Σκαλοχωριτών – όταν οι Τούρκοι προσπαθούν με κάθε τρόπο να διατηρήσουν την κυριαρχία τους, με όπλο τον εκφοβισμό των Χριστιανών. Η αποφυγή του σφαγιασμού των Χριστιανών, πράγμα που συνέβη σε πολλές άλλες γειτονικές κοινότητες, αποφεύχθηκε μετά από παρέμβαση ενός Οθωμανού, πιθανότατα του Χατζή Χότζα Εμίν Εφένδη που ήταν ιμάμης στο τζαμί (Yeni Cami) και ιεροδιδάσκαλος στον Μεντρεσέ του Σκαλοχωρίου.

Έφοδος του Ελληνικού στρατού στη Λέσβο 1912
Έφοδος του Ελληνικού στρατού στη Λέσβο 1912

Το σκηνικό αυτό αλλάζει άρδην μετά την συνθηκολόγηση του οθωμανικού στρατού κατά τη μάχη του Κλαπάδου και την αιχμαλωσία ή παράδοση πολλών Σκαλοχωριτών Οθωμανών, που είχαν καταταγεί. Το χωριό καταλήφθηκε από ένοπλους αντάρτες, άταχτα επικουρικά σώματα από Λεσβίους Χριστιανούς, εξοπλισμένα από τον ελληνικό στρατό, που εκμεταλλευόμενοι το κενό εξουσίας προέβησαν σε κάθε είδους αγριότητα (λεηλασίες οικιών, βιασμούς, δολογονίες), με τη συνεργασία ελάχιστων εντοπίων, σε βάρος των Οθωμανών του χωριού.

Σ’ αυτή την συγκυρία δεν έλειψαν οι σώφρονες και μετριοπαθείς Χριστιανοί, που απέτρεψαν εκτεταμένες βιαιοπραγίες, κρύβοντας και προστατεύοντας οθωμανικές οικογένειες του χωριού. Προφορικές μαρτυρίες αναφέρουν το όνομα του προέδρου της χριστιανικής κοινότητας Νικολάου Ηλ. Χατζηλία, ο οποίος απειλήθηκε από τους αντάρτες. Η σωφροσύνη και η ακεραιότητα του προέδρου επιβεβαιώνεται, αφού η μυτιληναϊκή εφημερίδα «Σάλπιξ» αναφέρει σε δημοσίευμά της 15-12-1912 ότι:

«περί τους εκατόν οπλίται του τουρκικού στρατού αποσπασθέντες εκ του κυρίου σώματος και περιπλανηθέντες τείδε κακείσε κατέφυγον εσχάτως εις το χωρίον Σκαλοχώρι όπου παρέδωσαν τα όπλα των εις τον εκεί προύχοντα κ. Χατζηλίαν. Επειδή εξέφρασαν την επιθυμία των όπως παραδοθούν μόνον εις τακτικόν στρατόν αναχώρησε προς παραλαβήν των ο εν Πέτρα αστυνόμος κ. Δ. Αντωνιάδης μετ’ αγήματος πεζοναυτών και πολιτοφυλάκων».

Με την άφιξη του αγήματος στις 12 Δεκεμβρίου 1912 οι αντάρτες αναχώρησαν και η ελληνική κατοχή του χωριού επισφραγίστηκε με πανηγυρική συμμετοχή των Χριστιανών κατοίκων.

Ο ένας μήνας, λοιπόν, ανομίας που μεσολάβησε ανάμεσα στην κατάληψη της Μυτιλήνης και τη συνθηκολόγηση του οθωμανικού στρατού και δυστυχώς και η αμέσως επόμενη περίοδος, με την εμφάνιση των προσφύγων του πρώτου διωγμού εξέθρεψε φαινόμενα φανατισμού και μισαλλοδοξίας ανάμεσα στις δυο κοινότητες του νησιού και επέτρεψε την εκδήλωση των ενστίκτων εκδίκησης και μίσους, που αποτέλεσαν το μέσον επίλυσης πάσης φύσεως διαφορών (οικονομικά θρησκευτικών, εθνικών και προσωπικών) με τελικά θύματα, δυστυχώς, τον άμαχο πληθυσμό. Είθε να είναι αυτά τα γεγονότα τα τελευταία…

_________________________

Χρήστος Χατζηλίας
καθηγητής και Σχολικός Σύμβουλος Νομού Λέσβου

Η ομιλία αυτή παρουσιάστηκε από τον κ. Χ. Χατζηλία
στις 8 Δεκεμβρίου 2013 στις εκδηλώσεις της 101ης Επετείου Απελευθέρωσης του Σκαλοχωρίου
και δημοσιεύθηκε στην τριμηνιαία εφημερίδα  του Συλλόγου Σκαλοχωριτών
αρ. Φύλλου 135 Οκτώβριος-Νοέμβριος-Δεκέμβριος 2013

Φωτογραφικό υλικό από την ιστοσελίδα Προέλαση

Συλλογή υλικού: Ιάκωβος Γαριβάλδης
για τις σελίδες “ΜΝΗΜΕΣ”

Μακεδονία σημαίνει…

Μακεδονια σημαινει Ελλαδα

Ο Stephen G. Miller, Επίτιμος Καθηγητής του Πανεπιστημίου Berkeley, Καλιφόρνια, ΗΠΑ, εξηγεί σε επιστολή του γιατί τα Σκόπια σε καμία περίπτωση δεν πρέπει να ονομάζονται Μακεδονία.

Συγκεκριμένα, γράφει ο διάσημος Αμερικανός Καθηγητής προς τον Εκδότη του Archaeology:

«Ανοίγοντας σήμερα το τεύχος Ιανουαρίου/Φεβρουαρίου του περιοδικού Archaeology, ανέτρεξα με ενδιαφέρον στο «Γράμμα από τη Μακεδονία», και διαπίστωσα ότι στην πραγματικότητα ήταν ένα γράμμα από την Παιονία – περιοχή βόρεια του όρους Βαρνούς και του όρους Όρβηλος. Η περιγραφή του Livy για τη δημιουργία της ρωμαϊκής επαρχίας της Μακεδονίας (45.29.7 και 12) κάνει σαφές ότι οι Παίονες ζούσαν βόρεια των εν λόγω βουνών, (τα οποία σήμερα αποτελούν γεωγραφικά τα φυσικά όρια της Ελλάδας) και νότια της Δαρδανίας, που σήμερα βρίσκεται το Κόσοβο.

Κατά το Στράβωνα (7.τμ.4) είναι ακόμη περισσότερο σαφές να λεχθεί, ότι η Παιονία βρισκόταν βόρεια της Μακεδονίας και η μόνη δίοδος από την μία στην άλλη περιοχή ήταν (και παραμένει σήμερα) η διάβαση μέσω του στενού περάσματος του Αξιού ποταμού (ή Βαρδάρη). Με άλλα λόγια η περιοχή την οποία περιγράφει ο Matthew Brunwasser στο άρθρο του “Owning Alexander”, ήταν στην αρχαιότητα η Παιονία.

Αν και είναι γεγονός ότι οι άνθρωποι εκείνοι υποτάχτηκαν στον Φίλιππο τον Β΄, πατέρα του Αλεξάνδρου το 359 π.Χ. (Διόδωρος Σικελός 16.4.2), δεν ήταν ποτέ Μακεδόνες και ποτέ δεν έζησαν στη Μακεδονία. Πραγματικά, ο Δημοσθένης (Ολυνθιακός 1.230), μας λέγει ότι είχαν σκλαβωθεί από τον Μακεδόνα Φίλιππο και σαφώς κατά συνέπεια δεν ήταν Μακεδόνες. Ο Ισοκράτης (5.23) σημειώνει τα ίδια. Ομοίως, για παράδειγμα, οι Αιγύπτιοι, οι οποίοι υποτάχτηκαν από τον Αλέξανδρο, ήταν υπό μακεδονική μεν διοίκηση, συμπεριλαμβανομένης και της Κλεοπάτρας, αλλά ποτέ δεν υπήρξαν οι ίδιοι Μακεδόνες και η Αίγυπτος ποτέ δεν ονομαζόταν Μακεδονία (και από όσα γνωρίζω δεν επιζητεί αυτή την ονομασία σήμερα).

Macedonia-Hellas

Παίονες έστω, Μακεδόνες ποτέ

Βεβαίως (συνεχίζει ο Καθηγητής), όπως μας λέει ο Θουκυδίδης (2.99), οι Μακεδόνες είχαν καταλάβει «μία στενή λωρίδα της Παιονίας, που εκτείνεται από το εσωτερικό μέχρι την Πέλλα και τη θάλασσα, κατά μήκος του Αξιού ποταμού. Θα ήταν ίσως κατανοητό εάν οι σημερινοί κάτοικοι της δημοκρατίας των Σκοπίων ονόμαζαν τους εαυτούς τους Παίονες και θεωρούσαν ότι τους ανήκει η περιοχή που περιγράφει ο Θουκυδίδης. Αλλά γιατί, αντίθετα, προσπαθούν οι σημερινοί κάτοικοι της αρχαίας Παιονίας να ονομάζονται Μακεδόνες  και η περιοχή τους Μακεδονία;

Τα Σκόπια διεκδικούν το ελληνικό έδαφος!

O κ. Brunwasser, αναφέρεται στους Ελληνικούς ισχυρισμούς, ότι η στάση αυτή αποτελεί «ένδειξη διεκδικήσεων Ελληνικών εδαφών» και επισημαίνει ότι «η βόρεια περιοχή της Ελλάδας, ονομάζεται επίσης Μακεδονία». Αφήνοντας κατά μέρος ότι αυτή η βόρεια περιοχή της Ελλάδας ονομάζεται συνεχώς Μακεδονία για περισσότερα από 2500 χρόνια, (βλέπε μεταξύ άλλων και Ηρόδοτος 5.17 – 7.128 και αλλού) η πλέον σύγχρονη Ιστορία καταδεικνύει ότι οι ελληνικές ανησυχίες είναι νόμιμες. Ενδεικτικά σημειώνεται ότι Χάρτης που εκτύπωσαν τα Σκόπια το 1992 (Εικόνα 1) δείχνει καθαρά την διεκδίκηση, ότι η Μακεδονία  εκτείνεται από εκεί, μέχρι το όρος Όλυμπος, προς νότον, συγχωνεύοντας έτσι τις περιοχές της αρχαίας Παιονίας και Μακεδονίας σε μία ενότητα.Σκοπιανή Μακεδονία

Η ίδια διεκδίκηση είναι διακριτή και σε χαρτονόμισμα τράπεζας της “Δημοκρατίας της Μακεδονίας”, που δείχνει ως ένα από τα Μνημεία της τον Λευκό Πύργο της Θεσσαλονίκης, που βρίσκεται στην Ελλάδα (Εικόνα 2). Υπάρχουν πολλά ακόμη παραδείγματα ημερολογίων, χριστουγεννιάτικων καρτών, αυτοκόλλητων για αυτοκίνητα κτλ, με τις ίδιες διεκδικήσεις.

Σε ποια Μακεδονία πήγε ο Απόστολος Παύλος;

Ο κ. Brunwasser έχει επί πλέον αναδείξει συμφωνώντας, (International Herald Tribune 10-1-2008), εργασία του «Μακεδονικού Ινστιτούτου Στρατηγικών Ερευνών 16:9» που αναφέρεται στην Καινή Διαθήκη (16:9), κατά την οποία ένας Μακεδόνας παρουσιάστηκε στον Απόστολο Παύλο, παρακαλώντας τον «Έλα στη Μακεδονία να μας βοηθήσεις». Σε ποίες περιοχές της Μακεδονίας  πήγε ο Απόστολος Παύλος; Πήγε στη Νεάπολη (Καβάλα), στους Φιλίππους, στην Αμφίπολη, στη Απολλωνία, στη Θεσσαλονίκη και στη Βέροια (Πράξεις 16:11-17:10). Όλες αυτές οι περιοχές αποτελούν την ιστορική Μακεδονία και καμία δεν βρίσκεται στην Παιονία. Τι είδους απαίτηση εγείρεται από ένα Ινστιτούτο των Σκοπίων, που αναφέρεται σε περιγραφή της αρχαίας Μακεδονίας και στη σημερινή περιοχή της σημερινής βόρειας Ελλάδας;

“Η μεγάλη Φλώριδα”

Δεν ξέρω τι θα συμπεραίναμε, εάν ένα μεγάλο νησί κοντά στις νοτιοδυτικές ακτές των ΗΠΑ άρχιζε να αυτοαποκαλείται Φλώριδα και εμφάνιζε σε χαρτονομίσματά του εικόνες της από το Disney World, ενώ παράλληλα κυκλοφορούσε χάρτες που θα παρουσίαζαν τη “Μεγάλη Φλώριδα”!

Η ιστορική Αμερικανική εγκύκλιος Στεττινιους 1944

Σίγουρα δεν υπάρχει αμφιβολία για το τι είχε στο μυαλό του ο Υπουργός Εξωτερικών των ΗΠΑ Edward Stettinious, όταν στις 26 Δεκεμβρίου 1944 έγραφε [Πηγή: U.S. State Department, Foreign Relations vol viii, Washington, D.C., Circular Airgram (868.014/26Dec.1944)]:

“Το Υπουργείο (Εξωτερικών) σημείωσε με σημαντικό ενδιαφέρον αυξανόμενες προπαγανδιστικές διαδόσεις και ημιεπίσημες δηλώσεις υπέρ μιας αυτόνομης Μακεδονίας, που προέρχονται κυρίως από τη Βουλγαρία, αλλά επίσης και από Γιουγκοσλαβικές πηγές παρτιζάνων και άλλων, με την πρόθεση να συμπεριληφθούν και ελληνικές περιοχές στο υπό διαμόρφωση κράτος. Η Κυβέρνηση των ΗΠΑ θεωρεί τις συζητήσεις περί μακεδονικού «κράτους», Μακεδονικής «πατρίδας» ή Μακεδονικής «εθνικής συνειδήσεως» αδικαιολόγητη δημαγωγία που δεν αντιπροσωπεύει εθνική ή πολιτική πραγματικότητα και διαβλέπει με τη σημερινή της επανεμφάνιση σε μια πιθανή συγκάλυψη επιθετικών προθέσεων κατά της Ελλάδας.”

Έλληνας ο Μέγας Αλέξανδρος και οι πρόγονοί του!

Ο κάτοικος Βουλγαρίας κ. Brunwasser αναφέρει στη συνεχεία (συνεχίζει πάντα στην Επιστολή του ο Καθηγητής), με έκδηλη καταφρόνηση, ότι η Ελλάδα ισχυρίζεται πως ο “Αλέξανδρος Γ΄, ο Μέγας Αλέξανδρος είναι …Έλληνας”. Αυτή η στάση με περιπλέκει. Τι “διεκδίκηση” υπάρχει; Ο προ-προ-πάππος του Αλεξάνδρου, ο Αλέξανδρος Α΄ είχε πιστοποιηθεί ως Έλληνας στην Ολυμπία και σύμφωνα με τα λεγόμενα του πατέρα της ιστορίας: “Συμβαίνει να γνωρίζω ότι [οι πρόγονοι του Αλεξάνδρου] είναι Έλληνες” (Ηρόδοτος 5.22). Ο πατέρας του Αλεξάνδρου, ο Φίλιππος, είχε νικήσει σε διάφορα ιππευτικά αθλήματα στην Ολυμπία και τους Δελφούς (Πλούταρχος, Αλέξανδρος 4.9; Ηθικά 105A), που αποτελούν τα πλέον Ελληνικά από όλα τα Ιερά της αρχαίας Ελλάδας, στα οποία  δεν ήταν επιτρεπτή η συμμετοχή μη Ελλήνων σε αγώνες. Εάν ο Φίλιππος ήταν Έλληνας, δεν ήταν επίσης και ο γιός του Αλέξανδρος Έλληνας;

Γραμμένα με ελληνικά γράμματα, 2.300 χρόνια πριν, πιστοποιούν αδιαμφισβήτητα την ελληνικότητα των Μακεδόνων και της Μακεδονίας, που με τον Αλέξανδρο τον Α΄ έσωσε στις Πλαταιές την Ελλάδα, με τον Φίλιππο ετοίμασε το όραμα και το στράτευμα και με τον Αλέξανδρο Γ΄ τον Μέγα, πέτυχε την κατάλυση της απέραντης και πανίσχυρης Περσικής Αυτοκρατορίας, στο όνομα όλων των Ελλήνων.

Στα ελληνικά τα έργα Ευριπίδη για τους Μακεδόνες

Ο Ευριπίδης, ο οποίος πέθανε και ετάφη στη Μακεδονία (Θουκυδίδης apud Pal. Anth. 7.45; Παυσανίας   1.2.2; Διόδωρος ο Σικελός 13.103), έγραψε το έργο Αρχέλαος, προς τιμή τού προγόνου του Αλεξάνδρου, στη Σλαβική γλώσσα; Όταν έγραψε τις Βάκχες, ευρισκόμενος στην Αυλή του Αρχέλαου, δεν το έγραψε στα Ελληνικά, όπως έχει διασωθεί μέχρι τις ημέρες μας; Μήπως πρέπει να υποθέσουμε ότι ο Ευριπίδης ήταν «Μακεδόνας», που έγραφε στα Σλαβικά (σε μια εποχή που αυτή η γλώσσα δεν υπήρχε) και μετά τα έργα του μεταφράστηκαν στα Ελληνικά;

Σε ποια γλώσσα δίδασκε ο Αριστοτέλης τον Αλέξανδρο;

Ποια ήταν η γλώσσα στην οποία ο Αριστοτέλης δίδασκε τον Αλέξανδρο;    Ποια γλώσσα μετέφερε ο Αλέξανδρος στις εκστρατείες του στην Ανατολή;    Γιατί έχουμε σήμερα αρχαίες επιγραφές στην Ελληνική, σε πόλεις που ίδρυσε ο Αλέξανδρος, φθάνοντας μέχρι το Αφγανιστάν, και όχι στη Σλαβική;    Γιατί η Ελληνική επικράτησε παντού στην Αυτοκρατορία του Αλεξάνδρου, εάν αυτός ήταν πραγματικά όχι Έλληνας αλλά “Μακεδόνας”; (σ.σ. εν. εθνικά “Μακεδόνας”)    Γιατί η Καινή Διαθήκη γράφτηκε στην Ελληνική και όχι στη Σλαβική;

Ο Αλέξανδρος δεν θα μπορούσε να διαβάσει σλαβικά

Στη σελίδα 57 της αποκαλούμενης «Επιστολής από τη Μακεδονία», υπάρχει φωτογραφία του συγγραφέα, που στέκεται μπροστά από “μπρούτζινο άγαλμα του Μεγάλου Αλεξάνδρου στην πόλη Πριλέπ”. Το άγαλμα είναι έκδηλα σύγχρονης κατασκευής, αλλά το ερώτημα είναι εάν Αλέξανδρος θα μπορούσε να διαβάσει την επιγραφή που φέρει στη Σλαβική γλώσσα, κάτω από τα πόδια του. Με την δεδομένη ιστορικά μεταγενέστερη ανάπτυξη της Σλαβικής σε σχέση με την Ελληνική γλώσσα, η απάντηση είναι προφανής.

“Ιστορικές ανοησίες” Του Matthew Brunwasser

Παρά το ότι είναι καλοδεχούμενη η αναφορά του κ. Brunwasser σε αρχαιολογικά θέματα της Παιονίας, η εκ μέρους του υιοθέτηση και η προβολή συγχρόνων πολιτικών επιδιώξεων των κατοίκων της ως προς την χρήση της ονομασίας Μακεδονία, δεν είναι μόνο μη καλοδεχούμενη, αλλά αποτελεί παροχή κακών υπηρεσιών προς τους αναγνώστες του περιοδικού Archaeology, οι οποίοι φαντάζομαι ότι ενδιαφέρονται για ιστορικές αλήθειες. Αλλά τότε, η απόφαση εκ μέρους του περιοδικού Archaeology – ενός εντύπου του Αρχαιολογικού Ινστιτούτου των ΗΠΑ – για την διάδοση αυτής της ιστορικής ανοησίας, αποτελεί εγχείρημα σε βάρος της αξιοπιστίας του.

Μακεδονία ήταν μονάχα ΜΙΑ

Ας λεχθεί ακόμη μία φορά: Η περιοχή της αρχαίας Παιονίας, ήταν μέρος της Μακεδονικής Αυτοκρατορίας, όπως ήταν επίσης η Έφεσος, η Τύρος, η Παλαιστίνη, η Μέμφις, η Βαβυλώνα, τα Τάξιλα και δωδεκάδες ακόμη. Όλες αυτές είχαν γίνει «Μακεδονικές» για μία περίοδο, αλλά καμία από αυτές δεν ήταν ποτέ η «Μακεδονία».

“Μακεδονία” σημαίνει ελληνική περιοχή

Ας μου επιτραπεί να περατώσω αυτή τη επεξήγηση κάνοντας μία πρόταση, για την επίλυση του ερωτήματος της σύγχρονης χρήσεως της ονομασίας «Μακεδονία». Η Ελλάδα πρέπει να προσαρτήσει την Παιονία, όπως έκανε ο Φίλιππος  Β΄ το 359 π.Χ. Αυτό θα φαινόταν αποδεκτό από τους σύγχρονους κατοίκους της εν λόγω περιοχής, δεδομένου ότι ισχυρίζονται πως είναι Ελληνική, ενστερνιζόμενοι το όνομα της Μακεδονίας και του πλέον διάσημου τέκνου της. Τότε οι σύγχρονοι κάτοικοι αυτής της νέας Ελληνικής περιοχής, θα μπορούσαν να ασχοληθούν να μάθουν, να μιλούν και να γράφουν Ελληνικά, ας ελπίσουμε τόσο καλά, όσο τα ήξερε και ο Μέγας Αλέξανδρος.

Σημείωση: Παρότι η επιστολή γράφτηκε πριν από δέκα χρόνια, αξίζε να διαβαστεί λόγω των ιστορικών κριτηρίων, αναμφισβήτητου κύρους και αξίας περί της ελληνικότητας της Μακεδονίας.

Ειλικρινώς,
Stephen G. Miller,
Επίτιμος Καθηγητής του Πανεπιστημίου Berkeley,
Καλιφόρνια, ΗΠΑ

Πηγή: UC Berkeley

Και τώρα η δική μας αναφορά από τις ΜΝΗΜΕΣ

Bisbee_Daily_Review_11_10_1903_P11Η Μακεδονία ήταν και θα είναι πάντα Ελληνική. Το μεγαλύτερο μέρος του πληθυσμού της ήταν πάντοτε στην ιστορία της Ελληνικής καταγωγής. Ακόμη και στην απογραφή των Τούρκων στις αρχές του 20ου αιώνα φαινόταν ότι οι Έλληνες υπερτερούσαν κατά μεγάλο αριθμό των Βουλγαρόφωνων στο Μοναστήρι και στη Θεσσαλονίκη, τα δυο μεγάλα βιλαέτια της Μακεδονίας, όπως και σε όλη την περιοχή της. Αυτή η εικόνα αριστερά είναι από την Αμερικανική εφημερίδα Bisbee Daily Review, 11/10/1903, σελίδα 11.

Όσο για τους Μουσουλμάνους που αναφέρονται στην απογραφή τους, έχουμε να πούμε τα εξής: Πρώτον ότι ως Μουσουλμάνοι στους αριθμούς συμπεριέλαβαν και εξισλαμισθέντες Έλληνες και Βουλγάρους που από φόβο για τη ζωή τους δηλώναν Μουσουλμάνοι εφόσον η απογραφή αυτή έγινε εν καιρώ Τουρκικής κατοχής της Μακεδονίας και δεύτερο ότι οι περισσότεροι εξ αυτών των Τούρκων έφυγαν με την ανταλλαγή πληθυσμού από τον χώρο.

Όσο για τα ανδραγαθήματα των Βουλγαρόφωνων κατά τον Μακεδονικό Αγώνα εναντίον των Ελλήνων, καθώς και την προπαγάνδα σας που άρχισε με την ανατολή του 20ου αι. τα γνωρίζουμε από τις εφημερίδες της εποχής ΕΜΠΡΟΣ, ΣΚΡΙΠ, ΜΑΚΕΔΟΝΙΑ κ.ά. Κοιτάξτε τα για να μάθετε τη δική τους ιστορία παραπληροφόρησης, προπαγάνδας και σκοταδισμού.

Εφημερίδα ΣΚΡΙΠ, έκδοση 5 Νοεμβρίου 1913
Εφημερίδα ΣΚΡΙΠ, έκδοση 5 Νοεμβρίου 1913

Πέραν τούτων των αδιάσειστων στοιχείων Τούρκων και Ελλήνων και η αμερικανική εφημερίδα Washington Times, στις 13 Σεπτεμβρίου 1903 γράφει για τ’ ανδραγαθήματα των Βουλγάρων κατά των Ελλήνων κατοίκων της Μακεδονίας και συν τοις άλλοις μιλάει για τον πληθυσμό της περιοχής και τα εκπαιδευτήρια όπου υπήρχαν 55,633 ελληνόγλωσσοι μαθητές σχολείων ενώ υπήρχαν 19,443 βουλγαρόφωνοι μαθητές. Και γνωρίζουμε επίσης τις απειλές, τις δολοφονίες, τους ακρωτηριασμούς και τις καταστροφές κατά του Ελληνικού πληθυσμού από τα Εξαρχικά Βουλγαρικά κομιτάτα. Διαβάστε λοιπόν οι Αγγλόφωνοι την αμερικανική εφημερίδα… που τα λέει αδρά.

Balgarians_Plan1  Balgarians_Plan2 Bulgarians_Plan3
 Άρθρο της έγκριτης εφημερίδας της Αμερικής  ” Washington Times “, σελίδα 3  Κυριακή 13 Σεπτεμβρίου 1903

Κύριοι Σκοπιανοί και ανιστόρητοι ομοϊδεάτες σας, δεν έχετε κανένα δικαίωμα στο όνομα της Μακεδονίας. Αν θέλετε ταυτότητα υπόστασης του κρατιδίου σας πρέπει να βασίζετε τους ισχυρισμούς σας σε πραγματικά και αδιάψευστα στοιχεία και γεγονότα. Μιλήστε πρώτα Ελληνικά ως γλώσσα του χώρου της Μακεδονίας που κατέχετε παράνομα και κατόπιν θα μπορείτε να ονομάζεστε Μακεδόνες. Ελληνικά όμως δεν γνωρίζετε, ιστορία δε γνωρίζετε, δικαιώματα ζητάτε εκεί που δικαιώματα δεν αναγνωρίζετε.

Η δική σας προπαγάνδα βασίζεται στην παραπληροφόρηση που ξεκινήσατε περισσότερο από έναν αιώνα πριν στηριγμένη στην άγνοια και στα συμφέροντα τρίτων στην περιοχή. Παραπληροφόρηση όμως και συμφέροντα δεν προσδίδουν δικαιώματα.

 


Α Ρ Θ Ρ Α - Τ Η Σ - Ι Δ Ι Α Σ - Κ Α Τ Η Γ Ο Ρ Ι Α Σ :
  1. Δεν το πιστεύω
    ΓΙΩΡΓΟΣ Κ. ΚΥΡΜΕΛΗΣ Εἶναι φυσικό, σέ τραγικές καί ἐξευτελιστικές γιά την πατρίδα στιγμές πού ἔφεραν στόν τόπο οἱ κακῆ τῆ μοίρα κυβερνῆτες του, νά ψάχνει ἡ μνήμη μας ἀνθρώπους πού ἔδωσαν τή ζωή τους γιά τόν τόπο αὐτό. Πού στέγνωσαν καί ἑκούσια ἀποξήραναν τόν ἐσωτερικό τους κόσμο, τίς ἁπλές καί ἀνθρώπινες χαρές τῆς ἐπίγειας ζωῆς, κι ἀφοσιώθηκαν  κι ἀφιερώθηκαν σέ ἀγῶνες δύσκολους και σκληρούς μόνο καί μόνο νά δοῦν αύτόν τόν πάντα προδομένο τόπο ν΄ἀλλάζει δρόμο καί τρόπο καί βίο. Στή διαιώνια ἱστορία μας ὑπῆρξαν πάντα τέτοιοι ἡγέτες-ἄνθρωποι. Προς τούς ὁποίους προσέτρεχε ὁ λαός σέ στιγμές ἀπελπισίας, τρόμου καί πανικοῦ καί μάλιστα κι ὃταν εἶχαν ἤδη πεθάνει.
  2. Προσωπικότητες της Μακεδονίας
    Μετά αυτή τη σύντομη περιήγηση στο χώρο της Μακεδονίας, περνάμε σε έναν άλλο χώρο, των προσωπικοτήτων της, που προέρχονται από διάφορες πόλεις της και διακρίνονται για τα ποικίλα προσόντα τους. Σε αυτή την αναφορά τηρείται μία χρονολογική πορεία που ξεκινάει τον 5ο αι. με το Στωβαίο Ιωάννη, γραμματικό και συγγραφέα Ανθολογίας της Ελληνικής Γραμματείας. Ακολουθούν δύο άντρες, με το όνομα: Ποσείδιππος, που έζησαν τον 4ο και 3ο αι.
  3. Οι Μακεδόνες - Ε
    ©Πιπίνα Δ. Έλλη (Dr Pipina D. Elles) Sydney, Australia Οι διάδοχοι του Μ. Αλεξάνδρου Τον Περδίκκα (τον αρχαιότερο των στρατηγών του Μ. Αλεξάνδρου που εργάστηκε ολόψυχα για την ενότητα του κράτους το οποίο κληροδότησε στους στρατηγούς του και στους συνεργάτες του, ο Αλέξανδρος, με τον θάνατο του) αντικατέστησε ο Αντίπατρος που πέθανε αποσυρόμε­νος στην Μακεδονία. Ετούτος όρισε ως διάδοχό του τον Πολυσπέρχοντα, αντί του γιου του Κασσάνδρου. Ο Κάσσανδρος όμως αποφάσισε να εκτοπίσει τον Πολυσπέρχοντα. Ήρθε λοιπόν κατά της Μακεδονίας, νίκησε τον Πολυσπέρχοντα στην Πύδνα το 316 π. Χ., συνέλαβε μά­λιστα και καταδίκασε σε θάνατο την Ολυμπιάδα και παν­τρεύτηκε την κόρη της Θεσσαλονίκη[1], την αδερφή του Μ. Αλεξάνδρου. Ο έκπτωτος Πολυσπέρχων, κατέφυγε στους Αιτωλούς.
  4. Το Μακεδονικό Ζήτημα
    Από το 1870 παρουσιάζονται σερβικές και βουλγαρικές διεκ­δικήσεις επί της Μακεδονίας. Η δημιουργία του IMRO (Internal Macedonian Revolutionary Organisation) από τον Goce Delkev και άλλους πέντε Βουλγάρους, στοχεύει στην εξουδετέρωση εξωτερικών επιδράσεων και στην διάσωση της Βουλγαρικής εθνικότητας (όπως καταθέτει ο Ivan Hadzhinicolov[2]), με την ίδρυση της «Μακεδονίας για τους Μακεδόνες». Στην πραγματικότητα όμως οι Βούλγαροι απέβλεπαν στην μέλλουσα προσάρτηση της Μακεδονίας[3] στη χώρα τους τη Βουλγαρία, παρόμοια όπως είχε συμβεί και με την Ανατολική Ρωμυλία (σύμφωνα με τις αποφάσεις του συνεδρίου του Βερολίνου, το 1878).
  5. Οι Μακεδόνες - Δ
    Ο Αλέξανδρος[1], διαδέχτηκε τον πατέρα του Φίλιππο στον θρόνο σε ηλικία είκοσι (20) ετών, ανακηρυχθείς βασιλιάς α­πό τους στρατευμένους Μακεδόνας. Ο Διόδωρος[2] καταθέτει ότι ο Αλέξανδρος από τη μεριά του Φιλίππου ήταν απόγονος του Ηρακλή και από τη μεριά της μητέρας του απόγονος των Αιακιδών. Κληρονόμησε λοιπόν –σύμφωνα με την ελληνική παράδοση και πεποίθηση- σπουδαία φυσική δύναμη και ποιότητες ήθους.
  6. Οι Μακεδόνες - Γ
    ©Πιπίνα Δ. Έλλη (Dr Pipina D. Elles) Sydney, Australia Ο Φίλιππος Αγνώστου - Jastrow (2006), Κοινό Κτήμα, https://commons. wikimedia.org/ w/index.php?curid=640435 Σε ετούτη τη δύσκολη περίοδο για τη Μακεδονία, ανεβαίνει στην εξουσία ο γιος του Αμύντα Γ’, ο Φίλιππος, μόλις 23 ετών. Στην αρχή ορίζεται ως επίτροπος του ανήλικου ανιψιού του, γιου του Περδίκκα.  Σύντομα όμως στέφεται Βασιλιάς ο ίδιος. Υπό τη βασιλεία του  η Μακεδονία γνωρίζει, όσο ποτέ άλλοτε, μεγάλη στρατιωτική και πολιτική ακμή. Ο Πυθαγόρειος φιλόσοφος Παμμένης, διδάσκαλος του Φιλίππου στις Θήβες, την περίοδο που νεαρός (στα δεκαπέντε του) ο Φίλιππος είχε κρατηθεί ως όμηρος και μάλιστα για περισσότερο από δύο χρόνια[1], λέει ότι ο μαθητής του αγά­πησε τον πολιτισμό που γνώρισε στη Θήβα και μελέ­τησε τα στρατιωτικά πράγματα των Θηβαίων. Μετά από τον φόνο του Πτολεμαίου, ο Περδίκκας, αδερφός του Πτολεμαίου, διόρισε τον Φίλιππο διοικητή επαρχίας στην Μακεδονία, όπου εκείνος συγκρότησε και οργάνωσε στρατό, σύμφωνα με τις δικές του γνώσεις και αντιλήψεις. Με αυτόν τον στρατό επιβλή­θηκε εν γένει, στους Μακεδόνες.
  7. Οι Μακεδόνες - Β
    Η μάχη της Χαιρώνειας[1] δεν ήταν το τέλος της Ελληνικής Ιστορίας, όπως μερικοί ιστορι­κοί του 19ου αι. υποστήριξαν, αλλά η αρχή ενός και­νούργιου κεφαλαίου στην Ελληνική Ιστορία. Οι Ελληνιστικοί χρόνοι υπήρξαν για την Ελλάδα η χρονική περίοδος κατά την οποία η Ελληνική γλώσσα υπερβαίνει τα τότε Ελληνικά σύνορα και αποβαίνει «παγκόσμια». Ετούτη την περίοδο έχουμε τη δημιουργία σπουδαίων έργων. Από τον όρο της Αγίας Γραφής[2] «Ελληνισταί», ο Joh Gust. Droysen υιοθετεί και χρησιμοποιεί τους όρους «Ελληνιστικοί χρόνοι» και Hellenismus (Ελληνισμός). Άλλοι τοποθετούν την έναρξη των Ελληνιστικών χρόνων στα μέσα του 4ου αι.[3] Ετούτη η εκδοχή ενισχύεται από τον τάφο του «Petosiris» στην Ερ­μούπολη της Αιγύπτου[4], από τον πάπυρο των «Περσών» του Τιμόθεου στο Abousir-el-Meleq[5] και από το Μαυσω­λείο του Δυνάστη της Καρίας, Μαύσωλο[6].
  8. Οι Μακεδόνες - Α
    Οι Αρχαίοι Μακεδόνες, ανήκουν στα Ελληνικά φύ­λα τα οποία με την κάθοδο των Δωριέων[4], στο τέλος της 2ης π. Χ. χιλιετηρίδας, εγκαταστάθηκαν στο ΒΑ τμήμα της Ελληνικής Χερσονήσου. Οι Μακεδόνες δεν προχώρησαν προς νότο, όπως έκαναν τα υπόλοιπα Ελληνικά φύλα, αλλά παρέμειναν στο τμήμα αυτό της Ελληνικής γης η οποία απέβη η πατρίδα τους και ονομάστηκε από αυ­τούς "Μακεδονία"
  9. Μακεδονία σημαίνει...
    Ο Stephen G. Miller, Επίτιμος Καθηγητής του Πανεπιστημίου Berkley, Καλιφόρνια, ΗΠΑ, εξηγεί σε επιστολή του ότι γιατί τα Σκόπια σε καμία περίπτωση δεν πρέπει να ονομάζονται Μακεδονία. Συγκεκριμένα, γράφει ο διάσημος Αμερικανός Καθηγητής προς τον Εκδότη του Archaeology...
  10. Μακεδονικος Αγωνας 1904 -1908
    Διάλεξη στη Μελβούρνη, Αυστραλία, στις 03 Νοεμβρίου 2013. Η διάλεξη διοργανώθηκε από την Ένωση Θεσσαλονικέων "Ο Λευκός Πύργος", την Κοινότητα Ώκλη και Περιχώρων το Ημερήσιο Ελληνικό Κολλέγιο Oakleigh Grammar και την Ελληνική Σχολή Ζήνων Μελβούρνης στο πλαίσιο 29ων γενεθλίων της αδελφοποίησης μεταξύ των πόλεων Θεσσαλονίκης και Μελβούρνης.
  11. Κρουσοβο - Γευγελη
    Θεωρείται ότι το όνομά της έχει κοινή ρίζα με τα «Κρούσια» και προέρχεται από το μακεδονικό όνομα «Κρούσσος». Η ελληνική κοινότητα του Κρουσόβου, βλαχόφωνη στην πλειονότητά της, ήταν μια από τις ανθούσες του βορειομακεδονικού χώρου. Πληθυσμιακά γνωρίζουμε ότι το 1856 το Κρούσοβο είχε 18.000 κατοίκους, κυρίως βλαχόφωνους Έλληνες και λίγους Αλβανούς και Βούλγαρους.
  12. Οχριδα
    Ιδρύθηκε την εποχή του Χαλκού από τον Κάδμο με το όνομα Λυχνίδα ή Λυχνιδός. Πρόκειται για μια από τις αρχαιότερες ελληνικές πόλεις και αποτέλεσε, κατά τους ιστορικούς τηΒόρειο Ακρόπολη του Ελληνισμού. Η σύγχρονη πόλη της Αχρίδας βρίσκεται πάνω στα ερείπια της αρχαίας ελληνικής πόλης Λυχνιδού, που η ίδρυσή της τοποθετείται τον 6ο αιώνα π.χ. Στα βυζαντινά χρόνια τη συνατάμε ως Ιουστινιανή.
  13. Στρώμνιτσα
    Η αρχαιολογική έρευνα στην περιοχή έχει αποκαλύψει πλήθος αρχαίων ελληνικών αγαλμάτων, αγγείων, νομισμάτων, ελληνικών (και λίγων ρωμαϊκών) επιγραφών. Εδώ στην αρχαιότητα υπήρχε η ελληνική πόλη Αστραίον. Στη ρωμαϊκή και βυζαντινή περίοδο θα συναντήσουμε την πόλη ως Τιβεριούπολη. Στην πόλη αυτή μαρτύρησαν το 362, επί Ιουλιανού, οι «δεκαπέντε μάρτυρες».
  14. Οι Ελληνες στη FYROM
    Η ένταση μεταξύ των δύο χωρών και το ανεπίλυτο πρόβλημα με την οριστική ονομασία της νέας αυτής χώρας, δημιούργησαν εντάσεις και αύξησαν τις προκαταλήψεις και στις δύο πλευρές των συνόρων. Η υποχώρηση του σλαβομακεδονικού εθνικισμού, που εκτιμώ ότι είναι η κύρια πηγή έντασης, και ο έντιμος συμβιβασμός ανάμεσα στις δύο χώρες...
  15. Οι Αλυκες του Κιτρους
    Στην παραλία του Κίτρους και στην αρχαία θέση Αθεράδα, όπου και το ακροτήριο Αθερίς, εκεί που πιστεύονταν και πιστεύεται ότι υπήρχε το αρχαίο λιμάνι της Πύδνας, υπάρχουν σήμερα εγκαταστάσεις παραγωγής άλατος. Οι Αλυκές.
  16. Το Κονακι του Κιτρους
    Την τελευταία περίπου εκατονταετία της τουρκοκρατίας, το Κίτρος ήταν τσιφλίκι της οικογένειας Μπίτζιου και μεταβιβάζονταν κανονικά απ’ τον πατέρα στο γιο. Σπουδαιότερος και πιο γνωστός απ’ αυτούς ήταν ο Νικόλαος Μπίτζιος ή Νικολάκης, όπως τον έλεγαν, που έζησε στα τέλη του 19ου και στις αρχές του 20ου αιώνα.
  17. Η ιστορια του Ρουπελ
    Η Ιστορία ενός λαού δεν είναι μόνον οι λαμπρές του νίκες και τα φανταχτερά κι ένδοξα κατορθώματά του, αλλά αποτελούν αναπόσπαστο κομμάτι της και τα σφάλματα και οι αποτυχίες του, γι’ αυτό και είναι επιβεβλημένο, τα μελανά αυτά σημεία της ζωής του, όσο σκοτεινά κι αν είναι, να γίνονται γνωστά και να κοινολογούνται ανεπηρέαστα, σαν καθαρώς ιστορικά γεγονότα και να ερευνούνται με το ίδιο ενδιαφέρον, όσο κι εκείνα που τον προβάλλουν σα λαό και λαμπρύνουν το παρελθόν του.
  18. Μακεδονια - Πυδνα και Χριστιανισμος
    Ο Απόστολος Παύλος, στη διάρκεια της δεύτερης περιοδείας του (52 ή 53 μ.Χ.), προερχόμενος απ’ τη Βέροια και πηγαίνοντας για τη Νότια Ελλάδα, πέρασε, σύμφωνα με την παράδοση, απ’ τη διπλανή Μεθώνη, όπου και επιβιβάστηκε σε πλοίο για την Αθήνα. Από κει «εξαπέστειλαν (αυτόν) οι αδελφοί, πορεύεσθαι ως επί την θάλασσαν»1.
  19. Μακεδονια - Αρχαιο Κιτρος
    Με την κατάκτηση της Μακεδονίας απ’ τον Αιμίλιο Παύλο και τα μέτρα που πήρε το Συνέδριο της Αμφίπολης κι ύστερα απ’ την κατάπνιξη των επαναστάσεων, που επακολούθησαν με τον Ανδρίσκο και τον Αλέξανδρο, η Πύδνα, σαν που υπέστη και τις μεγαλύτερες καταστροφές απ’ τους πολέμους και που αντιμετώπισε πρώτη το οξύ μένος των Ρωμαίων, πέφτει σε οικονομική και κοινωνική στασιμότητα και παρακμή.
  20. Μακεδονια - Επανασταση στην Πυδνα
    ΚΕΦΑΛΑΙΟ  ΟΓΔΟΟ Η ΕΠΑΝΑΣΤΑΣΗ ΣΤΗΝ ΠΥΔΝΑ ΤΟ 148 π.Χ. Τρία χρόνια μετά τη μάχη της Πύδνας, η ρωμαϊκή Σύγκλητος έστειλε αντιπροσώπους της στη Μακεδονία,
  21. Μακεδονια - Αιμιλιος Παυλος και ο θριαμβος
    Ο Αιμίλιος Παύλος γεννήθηκε το 230 ή 229 π. Χ.. Προερχόταν από αριστοκρατική οικογένεια του οίκου των Αιμιλίων. Λέγεται πως ήταν ελληνικής καταγωγής και πως ο πρόγονός του Μάμερκος ήταν γιος του σοφού Πυθαγόρα και ονομάστηκε Αιμίλιος «δια την αιμυλία λόγου και χάριν». Ο Παύλος είχε τύχει καλής μόρφωσης, σύμφωνα με τη ρωμαϊκή και την ελληνική παιδεία κι αγαπούσε τον ελληνικό πολιτισμό. Από μικρός είχε εκπαιδευτεί και στα όπλα κι είχε διακριθεί και στον τομέα αυτό.
  22. Μακεδονια - Πριν τη μαχη της Πυδνας
    Αφού είδαμε περιληπτικά και με μεγάλη συντομία πώς πάτησαν πόδι οι Ρωμαίοι στην Ελλάδα και πώς κατάφεραν να ενισχύσουν και να ισχυροποιήσουν τις θέσεις τους στο έδαφός της, ας δούμε πώς εξελίχτηκαν τα πράγματα στη Μακεδονία, ύστερα απ’ το θάνατο του Φιλίππου του Ε’ και την άνοδο του Περσέα στο θρόνο.
  23. Μακεδονια - Η Πυδνα 500 - 323 π.Χ.
    Απ’ την ενδοχώρα των Βαλκανίων, την Ιλλυρία και τη Μακεδονία, κατέβηκαν κατά καιρούς οι διάφορες ελληνικές φυλές (Ίωνες, Δωριείς, Πελασγοί κ.λ.π.), οι οποίοι και κατοίκησαν τη Μακεδονία και τη Νότια Ελλάδα. Κι απ’ τις πόλεις πάλι της νότιας Ελλάδας ξεκίνησαν αργότερα κύματα Ελλήνων αποίκων, για να κατοικήσουν τα παράλια του Αιγαίου, της Μεσογείου, του Πόντου κ.λ.π.. Κι άλλοτε μεν έδιωχναν παλιούς κατοίκους ή αφομοίωναν υπάρχοντες βαρβαρικούς οικισμούς, άλλοτε δε ίδρυαν κανούριες πόλεις και δημιουργούσαν νέα κέντρα ζωτικά και αξιόλογα, τα οποία επέζησαν χιλιάδες χρόνια κι έγραψαν μακραίωνη κι ενδιαφέρουσα ιστορία, συμβάλλοντας ουσιαστικά στην ιστορική γενικά εξέλιξη των περιοχών που δέσποζαν.
  24. Μακεδονια - Ο Πρωτος Οικισμος
    Η Πύδνα πιστεύεται πως χτίστηκε κατά τον 8ο ή 7ο π.Χ. αιώνα απ’ τους Ερετριείς της Εύβοιας, όπως και η παρακείμενη Μεθώνη[1]. Υπάρχει πιθανότητα στη θέση της Πύδνας να βρήκαν τότε οι Ερετριείς κάποιον άλλο οικισμό, με το ίδιο ή άλλο όνομα, γύρω απ’ τον οποίο να έχτισαν την καινούρια πόλη τους. Την πιθανότητα αυτή ενισχύουν οι πρόσφατες διαπιστώσεις των αρχαιολόγων, που μελέτησαν το μικρό τύμβο, τον οποίο και εντόπισαν το 1981 στην περιοχή του Παλιόκιτρους. Η κατασκευή του τύμβου αυτού ανάγεται στο τέλος της εποχής του χαλκού και στις αρχές της εποχής του σιδήρου.
  25. Το λιμάνι της Πύδνας
    Η Πύδνα είχε αποκτήσει κατά καιρούς ξεχωριστή δύναμη και ιδιαίτερα την εποχή του Φιλίππου του Β’ είχε τονιστεί πολλές φορές απ’ το Δημοσθένη, το μεγάλο ρήτορα των αιώνων, η ζωτικότητά της και η μεγάλη σημασία της, σ’ ότι αφορούσε την ισορροπία των δυνάμεων στον τότε Ελλαδικό και στο Μεσογειακό γενικότερα χώρο. Κι όλη αυτή η διάκριση και η σπουδαιότητα της Πύδνας οφείλονταν στον πλούτο της, στη γεωγραφική της θέση και περισσότερο στο ζωτικής σημασίας λιμάνι της.
  26. Μακεδονία - Μετά τη Μάχη της Πύδνας
    Αμέσως μετά την εκπόρθηση της Πύδνας, ο Αιμίλιος Παύλος έστειλε πρέσβεις του στη Ρώμη, για να αναγγείλουν την περήφανη νίκη του στη Σύγκλητο. Η αντιπροσωπεία αυτή αποτελούνταν από τρεις αξιωματικούς του με επικεφαλής το Μέτελλο. Λίγες μέρες πριν απ’ την τελική νίκη του Αιμιλίου, κυκλοφόρησε φήμη στον ιππόδρομο της Ρώμης, ότι οι Ρωμαίοι νίκησαν τον Περσέα στη Μακεδονία. Το πράγμα, όμως, πέρασε σαν ένας φευγαλέος ψίθυρος και ξεχάστηκε, γιατί δεν υπήρχε συγκεκριμένη πληροφορία. Παρ’ όλα αυτά, ο λαός έτρεξε στους ναούς και πρόσφερε θυσίες και θυμιάματα στους βωμούς, παρακαλώντας τους θεούς να βγάλουν αληθινές αυτές τις φήμες.
  27. Μακεδονικό Πρόβλημα - μέρος β'
    Κι εδώ, ο ρόλος των σλαβόφωνων Ελλήνων, που γεννήθηκαν στην Ελλάδα και ήρθαν στην Αυστραλία με ελληνικά διαβατήρια κι αρνούνται τώρα την πατρίδα τους, έχει ιδιαίτερη βαρύτητα. Όλα αυτά είναι εκείνα που, προβαλλόμενα κατάλληλα, συγκινούν ως ένα βαθμό τη διεθνή κοινή γνώμη, η οποία και θα πρέπει να μας ενδιαφέρει περισσότερο. Το όνομα δε Μακεδονία, Μακεδόνες κλπ., φέρνει ακόμα στη μνήμη του πολύ κόσμου του εξωτερικού, που δεν γνωρίζει ιστορικές λεπτομέρειες και αρχαιολογικές, εθνολογικές και γλωσσολογικές ιδιαιτερότητες
  28. Μακεδονικό Πρόβλημα - μέρος α'
    Το Μακεδονικό ζήτημα, όπως είναι γνωστό στις μέρες μας, είναι ένα παρακλάδι ή παράγωγο, κατάλοιπο του μεγάλου Ανατολικού Ζητήματος, του οποίου η αρχή ή καλύτερα η διπλωματική του διατύπωση πάει 140 χρόνια πίσω. Οι τότε Μεγάλες Δυνάμεις, Αγγλία, Ρωσία και Αυστρία εποφθαλμιούν τα εδάφη της Οθωμανικής αυτοκρατορίας, η οποία αρχίζει να καταρρέει και κάθε μια απ’ αυτές ετοιμάζεται και προσπαθεί, με την πτώση του σουλτάνου, να ιδιοποιηθεί, όχι μόνο το πιο μεγάλο αλλά και το πιο ζωτικό τμήμα της καταρρέουσας αυτοκρατορίας.
  29. Η Μαχη της Πυδνας
    Η μάχη της Πύδνας είναι ένα σημαντικότατο ιστορικό γεγονός, γιατί η έκβασή της σημάδεψε βαθιά την πορεία της ανθρωπότητας. Επέδρασε ουσιαστικά στην εξέλιξη του κατοπινού κόσμου κι επηρέασε ανεπανόρθωτα τα βήματα και το μέλλον της φυλής μας. Εδώ, στα χώματα τα δικά μας, στις ρεματιές και στους λόφους της Πιερίας, που ανεβοκατεβαίνουμε κάθε μέρα εμείς αδιάφοροι και από άγνοια, πριν από 2152 χρόνια συγκρούστηκαν δυο κόσμοι...