Αναστάσιος Κολοκοτρώνης – Η Χριστίνα Μέρος Γ’

Το βιογραφικό σημείωμα της γυναίκας μου Χριστίνας

1942 Η οικογένεια Τζέγκα. Από αριστερά ο πατέρας Δημητρός, Ευθυμία, Λόλα η μητέρα Άννα. με τη μικρή Γιαννούλα, Αμαλία και Χριστίνα δεξιά.
1942 Η οικογένεια Τζέγκα. Από αριστερά ο πατέρας Δημητρός, Ευθυμία, Λόλα η μητέρα Άννα. με τη μικρή Γιαννούλα, Αμαλία και Χριστίνα δεξιά.

Η Χριστίνα Τζέγκα του Δημητρίου και της Άννας γεννήθηκε στα Άνω Πορρόια του Νομού Σερρών στις 24 Οκτωβρίου του 1930. Ήταν η δεύτερη κόρη μετά την Ευθυμία και μεγαλύτερη από την Λόλα την Αμαλία και την Γιαννούλα. Τα Πορόια είναι ένα πανέμορφο χωριό κτισμένο στους πρόποδες του Μπέλες που συνορεύει με τα Βουλγαρικά σύνορα και είναι δασωμένο με πλατάνια, οξιές, δρυς κέδρα και διάφορα άλλα δένδρα που το καθιστούν και σαν ξυλεμπορικό κέντρο που προμηθεύει καυσόξυλα αλλά και για οικοδομές εκτός τούτου η περιοχή είναι και γεωργική που παράγει ως επί το πλείστον καπνά σιτάρι και γαλακτοκομικά είδη. Το κλίμα είναι υπέροχο γι’ αυτό τα καλοκαίρια πλήθος κόσμου επισκέπτονται τα Πορρόια είτε με ημερήσια εκδρομή η και για πολυήμερες εκδρομές που μένουν στα 3-4 άνετα ξενοδοχεία που υπάρχουν γι αυτό τον σκοπό . Η οικογένεια του πατέρα της αποτελείτο από επτά αδέλφια, έξι αγόρια και ένα κορίτσι τον Αθανάσιο, Στέργιο, Σωτήρη, Βασίλη, Χρίστο, Μαριόνγκα και Δημήτρη. Ο πατέρας των παιδιών πέθανε όταν γεννήθηκε το τελευταίο παιδί του γι’ αυτό και τον ονόμασαν Δημητρό, η χήρα μητέρα τους τα μεγάλωσε με μεγάλη δυσκολία δουλεύοντας στα χωράφια με τα μεγαλύτερα παιδιά της και τελικά κατάφερε να τα αποκαταστήσει όλα και να κάνουν καλές οικογένειες.

Η οικογένεια της μαμάς της ήταν σε καλύτερη μοίρα, ο Γκίνης Αστέριος και η Αμαλία η (Μουλιώ) είχαν τέσσαρα παιδιά την Άννα (μητέρα της Χριστίνας) τον Γεώργο και τον Γιάννη, ο Γιάννης σε ηλικία 18 ετών κάηκε ζωντανός όταν υπηρετούσε στο στρατό το 1940 μέσα σε μία αποθήκη από ατύχημα. Τα άλλα αδέλφια πέθαναν σε μεγάλη ηλικία από διάφορες αρρώστιες. Ο Γκίνης ήταν αρκετά ευκατάστατος είχε αποκτήσει στα Κάτω Πορρόια ένα αρκετά μεγάλο οίκημα το οποίο χρησιμοποιήθηκε σαν ξενοδοχείο. Είχε και δύο καταστήματα στο ισόγειο και με ένα άλλο κατάστημα στην κεντρική πλατεία του χωριού που ήταν παντοπωλείο και ακόμα είναι αλλά έχει πουληθεί. Η Αμαλία η γιαγιά της Χριστίνα προήρχετο από πολύ εύπορη οικογένεια των Τσαμπάζηδων. Ο Χρήστος Τζαμπαζής είχε δύο κόρες την Αμαλία και την Κατίνα ήταν προύχοντας του χωριού και ασχολείτο με το εμπόριο, με την γεωργία και διετέλεσε δήμαρχος των Άνω και Κάτω Πορροίων για μεγάλα χρονικά διαστήματα Οι παππούδες και οι προ-παππούδες της ήταν ντόπιοι στην καταγωγή τους προερχόμενοι από την Ήπειρο. Λέγεται δε ότι οι Ηπειρώτες που εμπορεύονταν με την Πόλη και ακολουθούσαν τον δρόμο αυτό διανυκτέρευαν κάτω από τα πλατάνια και στις όχθες με τα γάργαρα νερά του ποταμού που έρεε από το Μπέλες για να ενωθούν με τα νερά του Στρυμόνα. Μία παράδοση λέει ότι το Όνομα Πορρόια προέρχεται από την ροή των υδάτων και μερικοί που δεν μπορούσαν να ταξιδεύουν μένανε σ’ αυτό το μέρος για πολύ καιρό και σιγά σιγά μείνανε μόνιμα και κτίσανε μόνιμες κατοικίες για να εξελιχθεί σήμερα σε μία υπέροχη δίδυμη κωμόπολη με πανοραμική θέα το κάμπο των Σερρών και τα όρη Κρούσια.

Οι γονείς ,οι παππούδες και οι προ-παππούδες της Χριστίνας πήραν μέρος σε όλους τους αγώνες για την απελευθέρωση του γένους από τον τουρκικό ζυγό πήραν δε μέρος και στον Μακεδονικό αγώνα κατά των Βουλγάρων. Με την Γερμανοβουλγαρική κατοχή οι Βούλγαροι τους είχαν όλους τους άντρες ονομαστικώς για να εκτελεστούν αλλά πρόλαβαν και με την βοήθεια ορισμένων που ήξεραν τα σχέδια τους να τους φυγαδεύσουν πρώτα στο Κιλκίς και μετά στην Θεσσαλονίκη όπου δεν είχαν τον έλεγχο εκεί .Φεύγοντας όμως άφησαν πίσω τις οικογένειες τους στην τύχη και στα χέρια των Βουλγάρων οι οποίοι καθημερινώς τους ενοχλούσαν και τους κακοποιούσαν να μαρτυρήσουν πού ήταν κρυμμένοι οι άντρες τους. Η αλήθεια όμως ήταν ότι δεν ήξερε κανένας που βρισκόντουσαν. Όταν έμαθαν ότι ήταν ασφαλείς κατάφερε η μητέρα της Χριστίνας που μιλούσε άπταιστα τα βουλγάρικα και τα τουρκικά να πλησιάσει τον Βούλγαρο διοικητή με τα πέντε μικρά κοριτσάκια της και να τον παρακαλέσει να τους αφήσουν να πάνε στο Κιλκίς. Ο Βούλγαρος βλέποντας την μάνα με τα μικρά της φαίνεται συγκινήθηκε και το βλέμμα του έπεσε στην μικρή Χριστίνα, ρώτησε πως την λένε της έδωσε καραμέλες, και στις άλλες αδελφές, και είπε στην μαμά της «έχω κι εγώ μία κορούλα που της μοιάζει καταπληκτικά .Θα σας δώσω μία βοδάμαξα και έναν φρουρό να σας συνοδεύσει μέχρι τα σύνορα που ελέγχουμε εμείς, και δεν θα σας πειράξει κανένας» Την άλλη μέρα κιόλας με τις λίγες αποσκευές φόρτωσαν το αμάξι και με τα απαραίτητα χαρτιά που τους έδωσε πήραν το δρόμο για το ταξίδι της προσφυγιάς.

Μετά από λίγα χιλιόμετρα και κοντά στο χωριό Καστανούσα τους σταμάτησαν ‘Έλληνες κομιτατζήδες και όταν είδαν ότι ήταν η Άννα Τζέγκα με τα παιδιά της δημιούργησαν μεγάλη φασαρία και ζητούσαν να μάθουν που ήταν ο άντρας της και που πήγαινε .Επενέβη όμως ο Βούλγαρος συνοδός με απειλή να τους σκοτώσει εάν δεν τον άφηναν να εκτελέσει την διαταγή του διοικητή του να τους περάσει τα σύνορα .’Έτσι μπόρεσαν και πέρασαν τα σύνορα. Μείνανε σε ένα μικρό χωριό που ονομάζεται Ραγιάμ και μετά από μερικές μέρες συναντήθηκαν με τον πατέρα τους στην Θεσσαλονίκη που ήταν υπό Γερμανικής κατοχής.

Είναι 1941, η οικογένεια τώρα με τα πέντε παιδιά ηλικίας 13, 11, 9, 7 και με το νεογέννητο βολευτήκανε σε ένα μικρό σπίτι κοντά στην οδό Κωνσταντινουπόλεως και μετά από μερικούς μήνες μετακινήθηκαν να συγκατοικήσουν με τον αδελφό του πατέρα τους που και αυτός είχε τρία παιδιά και όλοι μαζί τώρα μένανε σε ένα σπίτι με δύο υπνοδωμάτια .Οι συνθήκες ήταν τρομερά δύσκολες και λίγους μήνες αργότερα η κυρά Άννα βρήκε ένα σπίτι άδειο μπήκε μέσα με τα πέντε κορίτσια της και αρνήθηκε να μετακινηθεί. Το σπίτι άνηκε σε μία εβραϊκή οικογένεια οι οποίοι ήταν φαρμακοποιοί. Το σπίτι φανέρωνε ότι οι ιδιοκτήτες ήταν εύποροι ήταν καλά διακοσμημένο με ακριβά φώτα και σε ένα δωμάτιο υπήρχαν πολλά φάρμακα. Αυτοί συνελήφθηκαν όμως και μεταφέρθηκαν στα κάτεργα της Γερμανίας. Τα χρόνια της κατοχής ήταν πολύ δύσκολα δεν υπήρχαν τρόφιμα και οι ελλείψεις ήταν πολλές και το πρώτο μέλημα τους ήταν να βρουν δουλειά .Όσο γι’ αυτό δεν δυσκολεύτηκαν και ιδιαίτερα η κυρά Άννα που ήταν τρομερά δραστήρια και εργατική τα καλοκαίρια νοίκιαζε χωράφια στην περιοχή του Λαγκαδά και καλλιεργούσε σιτάρι και καλαμπόκια με τον άντρα της για να συντηρήσουν την οικογένεια.

Λίγο αργότερα βρήκαν μόνιμες δουλειές, ο Κυρ Δημητρός βρήκε δουλειά σε ένα αρτοποιείο και η κυρά Άννα στο υφαντήριο της ΥΦΑΝΕΤ. Στο σπίτι αυτό η οικογένεια του Τζέγκα έμεινε μέχρι που τελείωσε ο πόλεμος. Λίγους μήνες αργότερα εμφανίσθηκε κάποιος κληρονόμος από την Γαλλία και ήρθε να διεκδικήσει το σπίτι και τα υπάρχοντα και να το πουλήσει…

I957 Μπροστά στο σπίτι μας με το Ford Custom line με την Κική να κάθεται επάνω
I957 Μπροστά στο σπίτι μας με το Ford Custom line με την Κική να κάθεται επάνω
Η Χριστίνα η κόρη μας Αγγελική (Κική) κι εγώ μπροστά στο σπίτι μας
Η Χριστίνα η κόρη μας Αγγελική (Κική) κι εγώ μπροστά στο σπίτι μας

 


Α Ρ Θ Ρ Α - Τ Η Σ - Ι Δ Ι Α Σ - Κ Α Τ Η Γ Ο Ρ Ι Α Σ :
  1. Αναστάσιος Κολοκοτρώνης - Ταξίδι στην Ελλάδα Μέρος Ε'
    Η αδελφή μου Βασιλική με τη μητέρα μου μπροστά στην αυλή του σπιτιού (1950)
  2. Αναστάσιος Κολοκοτρώνης - Ίδρυση Σχολείου Μέρος Δ'
    Ενώ τα χρόνια περνούσαν και οι μετανάστες έφταναν κατά χιλιάδες οι ανάγκες να γίνουν και άλλες εκκλησίες και σχολεία Ελληνικά ήταν προτεραιότητα των ιθυνόντων. Οι συνοικίες που συγκέντρωναν πολλούς μετανάστες ήταν τα γύρω προάστια που ήταν κοντά στην πόλη της Μελβούρνης εκεί που υπήρχαν βιομηχανικές εγκαταστάσεις και τα βιοτεχνικά κέντρα. Αυτά ήταν το Μπράνσγουϊκ (Brunswick), Πρέστον (Preston), Κόλινγουντ (Collingwood), Ρίτσμοντ (Richmond), Περάν (Prahran), Πορτ Μέλμπουρν (Port Melbourne), Φούτσκραη (Footscray), Γιάρραβιλ (Yarraville) και άλλες περιοχές
  3. Αναστάσιος Κολοκοτρώνης - Η Χριστίνα Μέρος Γ'
    Η Χριστίνα Τζέγκα του Δημητρίου και της Άννας γεννήθηκε στα Άνω Πορρόια του Νομού Σερρών στις 24 Οκτωβρίου του 1930. Ήταν η δεύτερη κόρη μετά την Ευθυμία και μεγαλύτερη από την Λόλα την Αμαλία και την Γιαννούλα.
  4. Αναστάσιος Κολοκτρώνης - μετανάστης Μέρος Β'
    Μετά από μία περιπέτεια ενός μηνός στο Κέντρο Μετανάστευσης της Greta NSW πήρα μαζί μου τους φίλους μου Λάζαρο Τύρη και Λεωνίδα Καρακατσάνη φύγαμε λαθραία και ήρθαμε στη Μελβούρνη. Η πρώτη μας κατοικία ήταν κοντά στο σταθμό Moreland του Coburg στο σπίτι μίας Πολωνέζας, δωμάτιο με πρωινό. Αυτή μετά από μία εβδομάδα μας έδιωξε με το δικαιολογητικό ότι τρώγαμε πολύ ψωμί, μισό πακέτο βούτυρο και ένα βάζο μαρμελάδα το πρωί και κάναμε ντουζ κάθε μέρα.

Αναστάσιος Κολοκτρώνης – μετανάστης Μέρος Β’

Το ξεκίνημα της ζωής μου στην Αυστραλία

(περιληπτικά) συνέχεια από το Μέρος Α’ 

Μετά από μία περιπέτεια ενός μηνός στο Κέντρο Μετανάστευσης της Greta NSW πήρα μαζί μου τους φίλους μου Λάζαρο Τύρη και Λεωνίδα Καρακατσάνη φύγαμε λαθραία και ήρθαμε στη Μελβούρνη. Η πρώτη μας κατοικία ήταν κοντά στο σταθμό Moreland του Coburg στο σπίτι μίας Πολωνέζας, δωμάτιο με πρωινό. Αυτή μετά από μία εβδομάδα μας έδιωξε με το δικαιολογητικό ότι τρώγαμε πολύ ψωμί, μισό πακέτο βούτυρο και ένα βάζο μαρμελάδα το πρωί και κάναμε ντουζ κάθε μέρα.

Σύντομα μάθαμε ότι επί της Sydney Road και κοντά στη Moreland Road υπήρχε ένα ελληνικό εστιατόριο / café κι έτσι πήγαμε να ζητήσουμε βοήθεια. Ο ιδιοκτήτης λεγόταν Σταμούλης και μας έστειλε να πάμε να δούμε τον εξάδελφό του Ευθύμιο Σταμούλη που ήταν πολύ κοντά και επί της Cozens St. Brunswick που νοίκιαζε δωμάτιο.

1955 - Cosens St. Brunswick, Μελβούρνη Λάζαρος Τύρης, Τάσος Κολοκοτρώνης και Λεωνίδας Καρακατσάνης
1955 – Cosens St. Brunswick, Μελβούρνη Λάζαρος Τύρης, Τάσος Κολοκοτρώνης και Λεωνίδας Καρακατσάνης

Η γνωριμία μας με τον κυρ-Ευθύμη ήταν πολύ εντυπωσιακή. Με θερμή υποδοχή και ευγένεια αφού μας έδειξε το μπροστινό δωμάτιο που είχε μας κράτησε το βράδυ να φαμε μαζί τους. Εκεί γνώρισα την σύζυγο του κυρία Μάχη και τα παιδιά τους Σπύρο, Νικηφόρο και Ελενίτσα. Την άλλη μέρα μας βρήκε και δουλειά σε παρακείμενο εργοστάσιο. Μαζί τους έζησα περίπου επτά μήνες και έφυγα μόνον όταν παντρεύτηκα.

Όλο το διάστημα αυτό που έζησα με την οικογένεια Σταμούλη ήταν αναμφίβολα αξέχαστο αλλά και στα μετέπειτα χρόνια είχαμε καλές σχέσεις και συνεργασία ιδιαίτερα με τον Σπύρο όταν είχαμε συνεργεία επισκευών. Αργότερα, δε ένα διάστημα όταν η οικογένεια του αείμνηστου Σπύρου Σταμούλη έμενε ακόμα στο Cozens St. έστελναν τα παιδιά του στο ελληνικό σχολείο του Coburg όπου τα δίδασκε ελληνικά η σύζυγος μου.

Οι ίδιοι φίλοι στην ίδια σειρά με την πιο πάνω φωτογραφία 51 χρόνια αργότερα... - 2006
Οι ίδιοι φίλοι στην ίδια σειρά με την πιο πάνω φωτογραφία 51 χρόνια αργότερα… – 2006 – Μπροστά στα γραφεία της εφημερίδας “Νέος Κόσμος” στη Μελβούρνη

Η Αυστραλία μου πρόσφερε μία καλή και σπάνια ευκαιρία να αποκτήσω μία ειδικότητα με ευρύτερο μέλλον και καλό μισθό που το εκτίμησα αφάνταστα. Την ίδια χρονιά, 1955, παντρεύτηκα με την νεοαφιχθείσα από τη Θεσσαλονίκη διδασκάλισσα δεσποινίδα Χριστίνα Τζέγκα. Σύντομα αποκτήσαμε δύο θυγατέρες και αγοράσαμε δικό μας σπίτι και αυτοκίνητο.

Η ημέρα του γάμου μας στις 1η Οκτωβρίου  1955 στον Ευαγγελισμό της Μελβούρνης
Η ημέρα του γάμου μας στις 1η Οκτωβρίου 1955 στον Ευαγγελισμό της Μελβούρνης

 

1964 - Ημέρα χορού και διασκέδασης στη πίσω αυλή του σπιτιού μας μα τις δύο  κόρες μας
1964 – Ημέρα χορού και διασκέδασης στη πίσω αυλή του σπιτιού μας μα τις δύο κόρες μας

 

Στις αρχές του 1955 ήρθα και εγκαταστάθηκα στη Μελβούρνη δούλεψα για λίγες μέρες σαν εργάτης και στη συνέχεια ως μηχανικός στην Αντιπροσωπεία Αυτοκινήτων Holden Queens Bridge Motors. Μετά έξη μήνες δοκίμασα το κόψιμο του ζαχαροκάλαμου με αποτυχία και επέστρεψα στη Μελβούρνη και άρχισα δουλειά στα εργοστάσια κατασκευής πολεμικών αεροπλάνων Commonwealth Aircraft Corporation CAC . Εκεί εκπαιδεύτηκα και απέκτησα την ειδικότητα του μηχανικού κινητήρων και εξαρτημάτων.

Μηχανικός εξαρτημάτων
Ο κ. Ε R Taggart επόπτης για την συναρμολόγηση και δοκιμή των κινητήρων Αtar των Mirage με τους μηχανικούς κινητήρων αεροπλάνων, από αριστερά ,τον Λευτέρης Λάιο από την Αίγυπτο τον Αναστάσιο Κολοκοτρώνη από την Ελλάδα και τον Πίτερ Μίκελικ από την Γιουγκοσλαβία (πίσω δεξιά).

Μετά από δώδέκα χρόνια εργασίας στα εργοστάσια αεροπλάνων αποφάσισα να αρχίσω δουλειά στην αεροπορική εταιρεία Ansett Airlines of Australia στο αεροδρόμιο του Έσσεντον  στη Μελβούρνη που ήταν τότε και διεθνές και κοντά στο σπίτι μου και με το προνόμιο να κάνω φθηνά και δωρεάν ταξίδια εντός και εκτός της χώρας.

1967
1967. Στο εργοστάσιο επισκευής κινητήρων Ansett Airlines στο Keilor Rd. Niddrie
Εδώ ένας κινητήρας Alison για τα αεροσκάφη Electra. Οι μηχανικοί από Αριστερά ο γράφων με τον συντεχνίτη Jo Baravechio και Charlie Farrugia

 

Στο συνεργείο αυτό επισκευάζαμε όλων των ειδών μηχανές  και τα εξαρτήματα των μέχρι το 1972. Κατόπιν μεταφέρθηκε σε σύγχρονα εργαστήρια στο Ταλλαμαρίν. Το παλιό εργοστάσιο κατεδαφίστηκε και στη θέση του έγινε  καινούρια υπεραγορά.

Το καινούριο και υπερσύγχρονο αεροδρόμιο σχεδιάστηκε να στεγάσει τις διεθνείς αεροπορικές γραμμές αλλά και τις τοπικές με υπερσύγχρονα εργαστήρια υψηλής τεχνολογίας και προσωπικό κατάλληλα εκπαιδευμένο.

1982. Εδώ είμαι στα εργαστήρια ηλεκτρονικών, υδραυλικών και αεροτεχνικών εξαρτημάτων με ειδίκευση στις επισκευές των συστημάτων συνεχούς μετάδοσης κίνησης σε γεννήτριες των αεροσκαφών  DC9,  Boeing, Fokker  F28  κλπ
1982. Εδώ είμαι στα εργαστήρια ηλεκτρονικών, υδραυλικών και αεροτεχνικών εξαρτημάτων με ειδίκευση στις επισκευές των συστημάτων συνεχούς μετάδοσης κίνησης σε γεννήτριες των αεροσκαφών DC9, Boeing, Fokker F28 κλπ

Το 1983 με την πρόοδο της τεχνολογίας όλες οι αεροπορικές εταιρείες αρχίσαν να ελαττώνουν το τεχνικό προσωπικό και για να μη τους διώχνουν προσφέρανε εθελοντική αποχώρηση με αρκετά καλή προσφορά αποζημίωσης την οποία δέχτηκα μαζί με άλλους τρεις χιλιάδες εργαζόμενους.

Αν και η δουλειά ήταν ευχάριστη, ενδιαφέρουσα και αποδοτική σκέφτηκα ότι και ο ελεύθερος χρόνος ήταν απαραίτητος που πάντα ήθελα να τον διαθέσω στα ταξίδια, στα παιδιά μου, στα εγγόνια αλλά να ασχοληθώ λίγο και με την ζωγραφική και με άλλα έργα τέχνης., λίγο με την ποίηση και το γράψιμο της αυτοβιογραφίας μου και με άλλα γεγονότα που έτυχε να δω και να ζήσω.

Μετά την εθελοντική μου ιδιώτευση ασχολήθηκα λίγο με τη ζωγραφική και τη μικροτεχνική σε μακέτες από κτίρια, κάρα, και γεωργικά εργαλεία του χωριού μου που δεν υπάρχουν πλέον. Εδώ κάνω το τελείωμα της εκκλησίας του Αγίου Αθανασίου με το νεκροταφείο της μέσα στο μικρό και στενό εργαστήριό μου.
Μετά την εθελοντική μου ιδιώτευση ασχολήθηκα λίγο με τη ζωγραφική και τη μικροτεχνική σε μακέτες από κτίρια, κάρα, και γεωργικά εργαλεία του χωριού μου που δεν υπάρχουν πλέον. Εδώ κάνω το τελείωμα της εκκλησίας του Αγίου Αθανασίου με το νεκροταφείο της μέσα στο μικρό και στενό εργαστήριό μου.

συνεχίζεται


Α Ρ Θ Ρ Α - Τ Η Σ - Ι Δ Ι Α Σ - Κ Α Τ Η Γ Ο Ρ Ι Α Σ :
  1. Αναστάσιος Κολοκοτρώνης - Ταξίδι στην Ελλάδα Μέρος Ε'
    Η αδελφή μου Βασιλική με τη μητέρα μου μπροστά στην αυλή του σπιτιού (1950)
  2. Αναστάσιος Κολοκοτρώνης - Ίδρυση Σχολείου Μέρος Δ'
    Ενώ τα χρόνια περνούσαν και οι μετανάστες έφταναν κατά χιλιάδες οι ανάγκες να γίνουν και άλλες εκκλησίες και σχολεία Ελληνικά ήταν προτεραιότητα των ιθυνόντων. Οι συνοικίες που συγκέντρωναν πολλούς μετανάστες ήταν τα γύρω προάστια που ήταν κοντά στην πόλη της Μελβούρνης εκεί που υπήρχαν βιομηχανικές εγκαταστάσεις και τα βιοτεχνικά κέντρα. Αυτά ήταν το Μπράνσγουϊκ (Brunswick), Πρέστον (Preston), Κόλινγουντ (Collingwood), Ρίτσμοντ (Richmond), Περάν (Prahran), Πορτ Μέλμπουρν (Port Melbourne), Φούτσκραη (Footscray), Γιάρραβιλ (Yarraville) και άλλες περιοχές
  3. Αναστάσιος Κολοκοτρώνης - Η Χριστίνα Μέρος Γ'
    Η Χριστίνα Τζέγκα του Δημητρίου και της Άννας γεννήθηκε στα Άνω Πορρόια του Νομού Σερρών στις 24 Οκτωβρίου του 1930. Ήταν η δεύτερη κόρη μετά την Ευθυμία και μεγαλύτερη από την Λόλα την Αμαλία και την Γιαννούλα.
  4. Αναστάσιος Κολοκτρώνης - μετανάστης Μέρος Β'
    Μετά από μία περιπέτεια ενός μηνός στο Κέντρο Μετανάστευσης της Greta NSW πήρα μαζί μου τους φίλους μου Λάζαρο Τύρη και Λεωνίδα Καρακατσάνη φύγαμε λαθραία και ήρθαμε στη Μελβούρνη. Η πρώτη μας κατοικία ήταν κοντά στο σταθμό Moreland του Coburg στο σπίτι μίας Πολωνέζας, δωμάτιο με πρωινό. Αυτή μετά από μία εβδομάδα μας έδιωξε με το δικαιολογητικό ότι τρώγαμε πολύ ψωμί, μισό πακέτο βούτυρο και ένα βάζο μαρμελάδα το πρωί και κάναμε ντουζ κάθε μέρα.

Αναστάσιος Κολοκοτρώνης – Μέρος Α’

Ο Τάσος Κολοκοτρώνης στα εργαστήρια ηλεκτρονικών, υδραυλικών και αεροτεχνικών εξαρτημάτων με ειδίκευση στις επισκευές των συστημάτων συνεχούς μετάδοσης κίνησης σε γεννήτριες των αεροσκαφών  DC9,  Boeing, Fokker  F28  κλπ
Ο Τάσος Κολοκοτρώνης στα εργαστήρια ηλεκτρονικών, υδραυλικών και αεροτεχνικών εξαρτημάτων με ειδίκευση στις επισκευές των συστημάτων συνεχούς μετάδοσης κίνησης σε γεννήτριες των αεροσκαφών DC9, Boeing, Fokker F28 κλπ

Ο Αναστάσιος Κολοκοτρώνης γεννήθηκε το 1929 στη Θεσσαλονίκη από πρόσφυγες γονείς της Σμύρνης και μεγάλωσε στη Νέα Μαγνησία που απέχει 9 χιλ. από την πόλη.  Τα παιδικά του χρόνια ήταν τραυματικά λόγω του πολέμου και η παιδεία του έμεινε στάσιμη από το 1940 μέχρι το 1945 που έληξε ο πόλεμος. Μετά τη λήξη του πολέμου εισάγεται στην Αμερικανική Γεωργική Σχολή της Θεσσαλονίκης για μία τετραετή εκπαίδευση στη γεωπονία και γεωργοτεχνική.

Το 1948 εισάγεται στη Στρατιωτική Σχολή Τεχνιτών στην Αθήνα ως εθελοντής για μία πενταετία και εκπαιδεύεται ως μηχανικός οχημάτων και αρμάτων μάχης και αποστρατεύεται το 1953 με το πτυχίο του μηχανικού Α΄ κατηγορίας.

Τον Δεκέμβριο του 1954 μεταναστεύει στην Αυστραλία με προορισμό το κέντρο μετανάστευσης της Greta στο NSW αλλά λόγω των κακών συνθηκών στο κέντρο φεύγει κρυφά με άλλους και έρχεται στη Μελβούρνη.

Τον Ιανουάριο του 1955 εργάζεται για λίγες μέρες σε εργοστάσιο γύψου και αμέσως βρίσκει δουλειά μηχανικού σε μεγάλη αντιπροσωπεία αυτοκινήτων G.M. Holden.

Έξι μήνες αργότερα με άλλους τέσσερις συμπατριώτες αποφασίζουν να πάνε στην Κουνσλάνδη για να εργαστούν στο κόψιμο του ζαχαροκάλαμου αλλά αποτυγχάνουν και επιστρέφουν στη Μελβούρνη φτωχότερη και χρεωμένοι. Προσγειωμένος τώρα βρίσκει δουλειά στα εργοστάσια κατασκευής πολεμικών αεροπλάνων Commonwealth Aircraft Corporation ως μηχανικός. Στη συνέχεια ακολουθεί η γνωριμία με τη νεο-αφιχθείσα νεαρή εκ Θεσσαλονίκης δασκάλα δεσποινίδα Χριστίνα Τζέγκα και σε λίγες μέρες παντρεύονται και αποκτούν δύο κόρες.

Το 1965 για δύο χρόνια εργάζεται στο Department of Civil Aviation και στη συνέχεια στην αεροπορική εταιρεία ANSETT ως ειδικός μηχανικός κινητήρων και εφαρμοστής

Το 1983 ιδιωτεύει και εκπληρώνει ορισμένες επιθυμίες του. Παίρνει μέρος στην αναδιοργάνωση της Ένωσης Θεσσαλονικέων. Εκλέγεται αντιπρόεδρος, πρόεδρος και με την αδελφοποίηση των πόλεων Μελβούρνης και Θεσσαλονίκης διορίζεται μέλος της επιτροπής αδελφοποίησης. Αργότερα τελειώνει το ελληνικό γυμνάσιο. Μετά παίρνει το Victorian Certificate of Education και το Basic Electronics από το Broad meadows TAFE.

Τις ελεύθερες ώρες ασχολείται με τη ζωγραφική, χειροτεχνία ,κηπουρική, κομπιούτερ, διάβασμα, ποίηση και ταξίδια Έχει γράψει δε την αυτοβιογραφία του την ιστορία του χωριού του που εκδόθηκε στη Νέα Μαγνησία το 2007. Την ιστορία του χωριού του θα παρουσιάσουμε σε μελλοντικό άρθρο.

kolokotronis

Γράφει ο ίδιος ο κ. T. Κολοκοτρώνης

Η τέχνη της ζωγραφικής και της χειροτεχνίας μου άρεσε ακόμα από τα παιδικά μου χρόνια . Επειδή οι γονείς μου δεν είχαν την οικονομική τους άνεση να μου αγοράζουν παιχνιδάκια τα έκανα για μένα ο ίδιος  με ότι υλικά έβρισκα αλλά έκανα και για τους φίλους μου που παίζαμε μαζί.

Όταν πήγα στην Αμερικανική Γεωργική Σχολή, αμέσως μετά την γερμανική κατοχή, η αμερικανίδα καθηγήτρια των καλών τεχνών Marion E Miller πρόσεξε εμένα και τον  συμμαθητή μου Νίκο Χατζημάρκο ότι είχαμε θέληση και λίγο ταλέντο και μας έπαιρνε  μετά τις σχολικές ώρες για ιδιαίτερα μαθήματα ζωγραφικής.

Η εκπαίδευσή στη γεωπονία και γεωργοτεχνική εκτός από τα θεωρητικά μαθήματα κάναμε για αρκετές ώρες χρήση των χεριών μας σε διάφορες πρακτικές δουλειές που σχετιζόντουσαν με την γεωργία, κτηνοτροφία, κηπουρική, πτηνοτροφία, επισκευές μηχανημάτων και ηλεκτρικών ειδών και πολλά άλλα που μου έδωσαν την ευκαιρία να μάθω αρκετά πράγματα που φάνηκαν χρήσιμα σε όλη μου την ζωή και για τα οποία   είμαι πολύ ευγνώμων.

Μικρές ιστορικοί περίοδοι

Οι κάτοικοι του χωριού της Νέας Μαγνησίας, έξω από τη Θεσσαλονίκη, ήταν πρόσφυγες που είχαν έρθει το 1922 από τη Μαγνησία  της Σμύρνης της Μικράς Ασίας όπου στην πλειοψηφία τους ήταν γεωργοί και κηπουροί.

Η εγκατάστασή και η προσαρμογή τους στην νέα τους πατρίδα με διαφορετικό γλωσσικό ιδίωμα  ήθη και έθιμα και σε περιοχή αναξιοποίητη  ακαλλιέργητη και σχεδόν ακατοίκητη ήταν αυτό που συναντήσανε τα πρώτα τέσσερα χρόνια και ήταν τραυματική και η κατοίκηση τους σε σκηνές ήταν αφόρητη.

Όταν όμως το κράτος το 1925 άρχισε να ανοικοδομεί σπίτια,  στάβλους, δρόμους. και να του χορηγεί τεμάχια γης για καλλιέργεια με κάποια προσφυγική αποζημίωση άρχισαν όλοι με ζήλο και όρεξη να  ξεχερσώνουν τα άγονα και βαλτώδη εδάφη και να τα μετατρέπουν σε προσοδοφόρους λαχανόκηπους και να κτίζουν νέες πατρίδες από το μηδέν γι αυτούς και τα παιδιά τους.

Καθώς μεγάλωνα μάθαινα και μιλούσα δύο γλώσσες ,τα ελληνικά και τα τουρκικά και το περιβάλλον ήτανε μέσα σε ένα πολυσύχναστο καφενείο από πρόσφυγες προερχόμενοι από διάφορα μέρη της Μικράς Ασίας με διαφορετικά ήθη και έθιμα και διαλέκτους.

Η καθημερινή μου συναναστροφή με τους ανθρώπου αυτούς μου έδινε την ευκαιρία να ακούω και να μαθαίνω διάφορες ιστορίες, γενικά, για τη ζωή τους, τις πατρίδες τους και για τις περιπέτειες τους με τη προσφυγιά και για την καθημερινή ζωή τους. Γι αυτό το καφενείο ήταν και μία πηγή μάθησης για μένα.

1950 - Δεκέμβριος. Μία παρέα προσφύγων κάθονται στη λιακάδα στο δυτικό μέρος του καφενείου μας με τον πατέρα μου δεξιά. Στη μέση είναι η μητέρα μου με την αδελφή μου.
1950 – Δεκέμβριος. Μία παρέα προσφύγων κάθονται στη λιακάδα στο δυτικό μέρος του καφενείου μας με τον πατέρα μου δεξιά. Στη μέση είναι η μητέρα μου με την αδελφή μου.

Όλα αυτά τα χρόνια  της παιδικής μου ηλικίας που ζούσα και μεγάλωνα στο νέο χωριό και μέχρι την ημέρα που αποφάσισα να μεταναστεύσω στην Αυστραλία θαύμαζα απερίφραστα τους ανθρώπους αυτούς για το μεγαλείο της ψυχής τους ,την υπομονή και επιμονή να ριζώσουν και να δημιουργήσουν κάτι από το τίποτα.

Η περιέργεια μου σε διάφορα πράγματα  σαν παιδί ήταν πολλές φορές εις βάρος μου ιδιαίτερα όταν αψηφούσα τις εντολές των γονιών να μη φεύγω μακριά από το σπίτι και προ παντός από το καφενείο που ο πατέρας μου είχε πάντα  την ανάγκη μου να τον βοηθάω στο μαγαζί με το σερβίρισμα ή πλύσιμο των πιάτων.

Η μανία μου ήταν να πηγαίνω να βλέπω διάφορα έργα που κατασκεύαζαν στο χωριό. Σπίτια, στάβλους. φούρνους πηγάδια, μαγκανοπήγαδα, κάρα αλέτρια, σβάρνες και άλλα γεωργικά μηχανήματα. Πήγαινα ακόμα και στη Θεσσαλονίκη και έβλεπα τους τεχνίτες  που κατασκεύαζαν αλογόκαρα διαφόρων ειδών, σάγματα, είδη σιδερικών και τους μηχανικούς στα συνεργεία αυτοκινήτων που τα περισσότερα ήταν υπαίθρια τότε.

Σκίτσο.  Δεξιά του καφενείου του πατέρα μου με τη μεγάλη αυλή μπροστά  με τις δύο σιδηροδρομικές γραμμές και την εθνική οδό με το σπίτι από το πίσω μέρος. Αριστερά είναι το παντοπωλείο της κυρ’ Αναστασίας Ιωαννίδου.
Σκίτσο από τη ζωή του χωριού. Δεξιά του καφενείου του πατέρα μου με τη μεγάλη αυλή μπροστά με τις δύο σιδηροδρομικές γραμμές και την εθνική οδό με το σπίτι από το πίσω μέρος. Αριστερά είναι το παντοπωλείο της κυρ’ Αναστασίας Ιωαννίδου.

Στην Ελλάδα τόσο τα προπολεμικά χρόνια όσο και τα μεταπολεμικά ήταν δύσκολα για τα οποία έχω γράψει χωριστά για την κάθε εποχή, όπως επίσης και για τη πενταετή μου στρατιωτική θητεία ως εθελοντής που εντάχτηκα το 1948 για να αποκτήσω την ειδικότητα του μηχανικού αυτοκινήτων. Απολύθηκα δε το 1953 και το 1954 αποφάσισα να μεταναστεύσω στην Αυστραλία για ένα καλλίτερο μέλλον.

Ενώ ταξίδευα για ένα άγνωστο μέρος με εξασφαλισμένη δουλειά στέγη και φαγητό με το πλοίο που είχε πολλές ανέσεις, θυμόμουν τις ιστορίες που άκουα από τους γονείς και συμπολίτες μου όταν αυτοί φεύγανε με τα πλοία από τη Σμύρνη σαν πρόσφυγες για να γλιτώσουν τη σφαγή από τη μανία των Τούρκων.

Δεκέμβριος 1950. Φωτογραφία του καφενείου της ανατολικής πλευράς με την αδελφή μου Βασιλική.  Με άδεια,  κατά τη διάρκεια που υπηρετούσα στο Τεχνικό Σώμα Στρατού.
Δεκέμβριος 1950. Φωτογραφία του καφενείου της ανατολικής πλευράς με την αδελφή μου Βασιλική. Με άδεια, κατά τη διάρκεια που υπηρετούσα στο Τεχνικό Σώμα Στρατού.

 

Το πλοίο που με έφερε στην Αυστραλία και στο Σύδνεϋ το 1954
Το πλοίο που με έφερε στην Αυστραλία και στο Σύδνεϋ το 1954
Δεκ. 1954 στο κατάστρωμα του πλοίου ΚΥΡΗΝΕΙΑ με τους φίλους μου αριστερά ο Τάσος Καβαλιώτης στο κέντρο εγώ, και δεξιά ο Λάζαρος Τύρης
Δεκ. 1954 στο κατάστρωμα του πλοίου ΚΥΡΗΝΕΙΑ με τους φίλους μου αριστερά ο Τάσος Καβαλιώτης στο κέντρο εγώ, και δεξιά ο Λάζαρος Τύρης

Η άφιξη μου στην Αυστραλία και η προσαρμογή στη καινούρια πατρίδα δεν ήταν εύκολη αλλά ούτε και δυσκολεύτηκα να προσαρμοστώ διότι ήξερα αρκετά καλά τα αγγλικά, να γράφω και να διαβάζω που τα είχα μάθει όταν σπούδαζα στην Αμερικανική Γεωργική Σχολή Θεσσαλονίκης  Επίσης εκτός που ήμουν ικανός να κάνω γεωργικές και εργατικές δουλειές ήμουν και ειδικευμένος μηχανικός αυτοκινήτων.

συνεχίζεται


Α Ρ Θ Ρ Α - Τ Η Σ - Ι Δ Ι Α Σ - Κ Α Τ Η Γ Ο Ρ Ι Α Σ :
  1. Πραξιτέλης του Φιλίππου
    Σε μια γωνιά ενός χωριού με το όνομα Coober Pedy ( στη γλώσσα των ιθαγενών εννοεί η «τρύπα των λευκών») της παραμεθόριου περιοχής της Αυστραλίας, κάτω από τόνους χωμάτων και μέσα στη σκόνη με ένα κράνος μόνο για προστασία, ζωσμένος την απεριόριστη θέληση και αποφασιστικότητα του Έλληνα, βρίσκεται ο Πραξιτέλης Γεωργίου (οι Αυστραλοί τον φωνάζουν Telly), του Φιλίππου και της Νεφέλης.
  2. Αναστάσιος Κολοκτρώνης - μετανάστης Μέρος Β'
    Μετά από μία περιπέτεια ενός μηνός στο Κέντρο Μετανάστευσης της Greta NSW πήρα μαζί μου τους φίλους μου Λάζαρο Τύρη και Λεωνίδα Καρακατσάνη φύγαμε λαθραία και ήρθαμε στη Μελβούρνη. Η πρώτη μας κατοικία ήταν κοντά στο σταθμό Moreland του Coburg στο σπίτι μίας Πολωνέζας, δωμάτιο με πρωινό. Αυτή μετά από μία εβδομάδα μας έδιωξε με το δικαιολογητικό ότι τρώγαμε πολύ ψωμί, μισό πακέτο βούτυρο και ένα βάζο μαρμελάδα το πρωί και κάναμε ντουζ κάθε μέρα.
  3. Αναστάσιος Κολοκοτρώνης - Μέρος Α'
    Ο Αναστάσιος Κολοκοτρώνης γεννήθηκε το 1929 στη Θεσσαλονίκη από πρόσφυγες γονείς και μεγάλωσε στη Νέα Μαγνησία που απέχει 9 χιλ. από την πόλη. Τα παιδικά του χρόνια ήταν τραυματικά λόγω του πολέμου και η παιδεία του έμεινε στάσιμη από το 1940 μέχρι το 1945 που έληξε ο πόλεμος. Μετά τη λήξη του πολέμου εισάγεται στην Αμερικανική Γεωργική Σχολή της Θεσσαλονίκης για μία τετραετή εκπαίδευση στη γεωπονία και γεωργοτεχνική.
  4. Χρήστος Φίφης
    Ο Χρήστος Ν. Φίφης πρωτοδημοσίευσε δύο ποιητικές συλλογές το 1963 στην Αθήνα. Το 1965 μετανάστευσε στην Αυστραλία. Το 1972 δημοσίευσε στη Μελβούρνη τη συλλογή Βιολέτα. Κατά καιρούς δημοσίευσε ποιήματα σε διάφορα έντυπα στην Ελλάδα και την Αυστραλία. Παράλληλα με την εργασία του σπούδασε Οικονομικά και Ιστορία στο πανεπιστήμιο La Trobe της Μελβούρνης και Νεοελληνική Φιλολογία στα πανεπιστήμια της Νέας Αγγλίας στο Armidale της Νέας Νότιας Ουαλίας, και της Μελβούρνης.
  5. Κυριάκος Αμανατίδης
    Ο Κυριάκος Αμανατίδης γεννήθηκε στο χωριό Άνω Ροδωνιά της Αλμωπίας, Νομού Πέλλας, το 1936. Τις γυμνασιακές του σπουδές τις αποπεράτωσε στη Αριδαία το 1955. Το 1958 μετανάστευσε στην Αυστραλία, και έκτοτε ζει στη Μελβούρνη με την οικογένειά του. Με τη λογοτέχνιδα σύζυγό του Ντίνα απέκτησαν δύο παιδιά, τον Ηλία και την Καλλιρρόη. Είναι απόφοιτος των πανεπιστημίων Μελβούρνης (Bachelor of Arts) και Νέας Αγγλίας (Bachelor of Letters), με μεταπτυχιακές σπουδές στη νεοελληνική λογοτεχνία.
  6. Ο Δημήτρης Ευστρατιάδης
    Γεννήθηκε το 1935 στο Πορτ Σάιτ της Αιγύπτου και μετανάστεψε στην Αυστραλία το 1954. Μια σημαντικότατη πορεία δράσης 56 χρόνων στα δεδομένα της παροικιακής εγκατάστασης των Ελλήνων στην Αυστραλία. Άτομα σαν τον Δ.Ε. με τέτοια προσφορά στα παροικιακά δρώμενα της Μελβούρνης, στις καλές τέχνες, στη διοίκηση και συντονισμό οργανώσεων της παροικίας δεν γνωρίζουμε αν ποτέ θα επαναληφθεί για το κομμάτι αυτό του Ελληνισμού στους Αντίποδες. Και να φανταστεί κανείς ότι είναι γεννημένος στην Αίγυπτο με μια αγάπη απεριόριστη για την Ελλάδα όπως δείχνει το βιογραφικό του.
  7. Ο καθηγητής Γιώργος Καναράκης ΟΑΜ
    Ο Γιώργος Καναράκης από τον Πειραιά είναι καθηγητής στο Πανεπιστήμιο Charles Sturt της Αυστραλίας. Σπούδασε ελληνική και αγγλική φιλολογία στο Πανεπιστήμιο Αθηνών με υποτροφία του Ιδρύματος Κρατικών Υποτροφιών, διδακτική της Αγγλικής ως ξένης γλώσσας με το Βρετανικό Συμβούλιο στο Λονδίνο (1964), καθώς επίσης, με υποτροφία Fulbright, αγγλική γλώσσα και αμερικανική λογοτεχνία στο Institute of International Education του Πανεπιστημίου Michigan State των ΗΠΑ (1967) και εφαρμοσμένη γλωσσολογία στο Πανεπιστήμιο Indiana των ΗΠΑ, απ’ όπου έλαβε και δίπλωμα Master of Arts (1968).