Η χαμένη Ατλαντίδα

Παραλία Ατλαντίδος
Η παραλία κοντά στην περιοχή όπου ισχυρίζεται ο Hubner βρίσκεται η χαμένη Ατλαντίδα.

«Για εκατοντάδες χρόνια, ιστορικοί, αρχαιολόγοι και δύτες έψαξαν – και απέτυχαν επανειλημμένα – να βρουν τη χαμένη Ατλαντίδα, την ένδοξη αρχαία μητρόπολη που λέγεται ότι χάθηκε στον πυθμένα της θάλασσας μετά από ένα τσουνάμι», πληροφορεί το άρθρο του “New York Post” και συνεχίζει:

»Αλλά ας υποθέσουμε ότι τα κύματα χάθηκαν κάτω από την πόλη; Δηλαδή αν η βυθισμένη μητρόπολη ήταν βυθισμένη μόνο για ένα βραχύ χρονικό διάστημα μετά το τσουνάμι που την κατέστρεψε ολοσχερώς και κατόπιν αποτραβήχτηκε.

morocco
Χρησιμοποιώντας τα 51 σημεία του Πλάτωνα ο Hubner είπε πως η Ατλαντίδα βρίσκεται σε μια παραλιακή τοποθεσία του Μαρόκο.

Αυτή είναι μια θεωρία του Γερμανού τεχνικού της πληροφορικής Michael Hubner. Ο ίδιος πίστευε ότι τα απομεινάρια της αρχαίας πόλης βρίσκονται, στην πράξη, ανοιχτά και πάνω από τη θάλασσα του Ατλαντικού σ’ μια ξηρή, εύθραυστη παραλία του Μαρόκο.

Η Ατλαντίδα δεν είναι το Shangri-La, ούτε το Συντριβάνι Νεότητας, ούτε το Lockness Monster. Υποτίθεται ότι υπήρχε – αν όχι για άλλη αιτία εκτός της λεπτομερούς περιγραφής του Πλάτωνα. Ίσως το μεγαλείο της ήταν λίγο στολισμένο, αλλά τότε ποιος ο λόγος του Πλάτωνα να καταγράψει με τόση λεπτομέρεια μια πολιτεία αν αυτή δεν υπήρχε; Κι αν υποθέσουμε ότι υπήρχε, τότε πού βρίσκεται;

meetmein
Η έκδοση του Mark Adams

Η υπόθεση ‘πάνω από τα κύματα’ του Hubner είναι αυτό που ο συγγραφέας Mark Adams αποκαλεί ‘’ την πιο πειστική θεωρία ‘’ από μια σειρά θεωριών που ερεύνησε στο νέο του βιβλίο ‘’Meet Me in Atlantis” ( “Ραντεβού στην Ατλαντίδα»’’ ).

Σεν αντίθεση με άλλους ‘Ατλαντολόγους’ που οδήγησαν τον Adams στη Μάλτα, τη Σαντορίνη και την Ανδαλουσία στην Ισπανία, ο Hubner υποστηρίζει τη θεωρία με ανάλυση των πληροφοριών. Ο προγραμματιστής πληροφορικής με την κοτσίδα από τη Βόννη, κατάρτισε σειρά γεωγραφικών χαρακτηριστικών της Ατλαντίδος που συγκέντρωσε από τα έργα του Πλάτωνα ‘’Τιμαίος’’ και ‘’Κριτίας’’, τις δυο συγγραφές του φιλοσόφου όπου περιγράφει τη μεγαλοπρεπή πολιτεία. O Hubner κατόπιν χρησιμοποίησε αυτά τα χαρακτηριστικά – 51 στον αριθμό – στη στατιστική του ανάλυση μ’ ένα πρόγραμμα χαρτογράφησης.

Οι 51 ενδείξεις του Πλάτωνα συμπεριλαμβάνουν και μια τοποθεσία κοντά στη θάλασσα. Μια τοποθεσία έξω από τις ‘’Πύλες του Ηρακλέους’’, που πολλοί ισχυρίζονται είναι το Γιβραλτάρ. Την παρουσία ελεφάντων, τα βουνά προς βορά, το κυκλικό σχήμα της πολιτείας, και το σπουδαιότερο έπρεπε να βρίσκεται σε απόσταση περίπου 5000 χιλιομέτρων μακριά από την Αθήνα (την απόσταση που ο Hubner επέλεξε χρησιμοποιώντας το μέτρο μέτρησης αποστάσεων του Μεγάλου Αλεξάνδρου). Εντός αυτού του κύκλου με επίκεντρο την Αθήνα καλύπτει το μεγαλύτερο μέρος της Ευρώπης, μεγάλο μέρος της Αφρικής πάνω από τον ισημερινό και της Μικράς Ασίας.

Ο Hubner χαρτογράφισε αυτά τα 51 χαρακτηριστικά στο λογισμικό του υπολογιστή με επικάλυμμα 400 άλλων μικρότερων περιφερειών. Όσο περισσότερες συντεταγμένες συμφωνούσαν με τη γεωγραφική θέση, τόσο μεγαλύτερη πιθανότητα υπήρχε να εντοπιστεί η θέση της Ατλαντίδος. Όταν οι συντεταγμένες συνέπιπταν, ένα από τα 400 τετράγωνα του Hubner εξείχε πάνω από τα άλλα: μια τοποθεσία στην παραλία του Μαρόκο, περί τα 160 χιλιόμετρα νότια του Μαρακές, γνωστή ως η πεδιάδα Souss-Massa.

possible-sight of atlantis in marocco
Η πιθανή τοποθεσία της αρχαίας Ατλαντίδος στο Μαρόκο

Σε αντίθεση με άλλους επίδοξους ερευνητές της Ατλαντίδος, ο Hubner δεν επέλεξε μια περιοχή πρώτα και κατόπιν να προσπαθήσει να εφαρμόσει τα στοιχεία στη θεωρία. Άφησε τον υπολογιστή να προσδιορίσει τις γεωγραφικές συντεταγμένες. Κατόπιν αγόρασε ένα αεροπορικό εισιτήριο, πήρε τις μπότες του και πήγε να εξετάσει το μέρος.

Σ’ ένα υψόμετρο της οροσειράς Άτλας, ο προγραμματιστής ανακάλυψε ότι στεκόταν στην άκρη μιας φυσικής ενδοχώρας, μιας λεκάνης στην έρημο, σε απόσταση επτά μιλίων μόνο από τη θάλασσα στους πρόποδες βουνών που την περιβάλλουν. Στο κέντρο υπήρχε ένας λόφος, όμοιος με αυτό που περιγράφει ο Πλάτων στο κέντρο της πρωτεύουσας της Ατλαντίδος, περικυκλωμένος από τρεις ομόκεντρους ξεροπόταμους. Αυτό το περιβάλλον συμφωνούσε απόλυτα με την περιγραφή του Πλάτωνα για μια πολιτεία στρογγυλή και μια νησίδα στο κέντρο που περιβαλλόταν από κύκλους γης και υδάτων.

«Η απόσταση αυτής με τον Ατλαντικό Ωκεανό διέφερε μόνο κατά 10 τοις εκατό από τους αριθμούς που παρουσιάζει ο Πλάτων», γράφει ο Adams για τους υπολογισμούς του Hubner. «Τουλάχιστον στα χαρτιά είχε μια συγκλονιστική πρόταση».

Βεβαίως η μεγαλύτερη υπόθεση στη θεωρία του Hubner είναι ότι μιλάει για ένα τσουνάμι, αρκετά μεγάλο να ισοπεδώσει την πολιτεία και να εξοντώσει τον πληθυσμό της. Αλλά και σ’ αυτό το σημείο η επιστήμη φαίνεται να στηρίζει τη θεωρία. Τα τσουνάμι δημιουργούνται από μεγάλους σεισμούς και το Souss-Massa υπήρξε χώρος πολλών σεισμικών δονήσεων. Ένα από αυτά το 1960 ισοπέδωσε την περιοχή της πρωτεύουσας Αγκαδίρ και αφήνοντας 15 χιλιάδες νεκρούς.

Ιστορικά, δεν είχε γίνει καμία αρχαιολογική έρευνα στην περιοχή αυτή του Μορόκο. Η μοναρχία «κατέχει όλη τη γη στο Μαρόκο και δεν έδειξε ενδιαφέρον στη διατήρηση ερειπίων πριν την εποχή που ήρθε το Ισλάμ.

Ατλαντίδα του Πλάτωνα
Αριστερά σκίτσο της αρχαίας Ατλαντίδος του Πλάτωνα όπως περιγράφεται στον “Κριτία” και “Τίμαιο”, δεξιά ο φιλόσοφος.

Είναι δύσκολο να πείσεις ότι ανακάλυψες την Ατλαντίδα. Τελικά ο συγγραφέας Adams βρίσκει ελαττώματα σε όλες τις θεωρίες για την τοποθεσία, ακόμη και σ’ αυτή του Hubner, και καταλήγει ότι ίσως οι περιγραφές του Πλάτωνα να αποτελούνται από κάποιες δόσεις αλήθειας αλλά και φαντασίας.

Από την ανακάλυψή του το 2008, ο Hubner επίσης ομολόγησε δυσκολίες στο να πείσει τους αρχαιολόγους που συμμετείχαν στην εξέταση των ανακαλύψεών του – γιατί το να ψάχνει κανείς για την Ατλαντίδα δεν εμπνέει ή δεν χαίρει εκτίμησης από την επιστήμη. «Προσπάθησα να πείσω μερικούς Γερμανούς ειδικούς να συμμετέχουν, αλλά η εμπειρία μου», λέει ο Hubner που πέθανε το 2013, στον συγγραφέα, «είναι πολύ δύσκολο να πείσεις επιστήμονες να κοιτάξουν αυτό το χώρο. Νομίζω το λάθος μου ήταν ότι ανέφερα το όνομα Ατλαντίδα».

Το άρθρο πρωτοδημοσιεύτηκε στην εφημερίδα New York Post.
Μετάφραση από το αγγλικό και συλλογή υλικού
για τις ΜΝΗΜΕΣ, Ιάκωβος Γαριβάλδης

Ντοκυμαντέρ στο youtube

[vsw id=”V2XP04g-S70″ source=”youtube” width=”640″ height=”480″ autoplay=”no”]

Άλλες εκδοχές για την τοποθεσία της Ατλαντίδος (υπάρχουν αμέτρητες)

 

ΚΥΡ

Γιάννης (Κυρ) Κυριακόπουλος

ΚΥΡΓεννήθηκε στην Αθήνα με καταγωγή από την Αττάλεια της Μικράς Ασίας. Σπούδασε στη Σχολή Καλών Τεχνών στην ACCADEMIA DI BELLE ARTI της Ρώμης και γραφικές τέχνες στην ENALC του Τορίνου. Πρωτοδημοσίευσε σκίτσα του σε ιταλικά περιοδικά και εφημερίδες όπως στο Ιταλικό περιοδικό IL TRAVASO και στην Κυριακάτικη CORRIERE DELLA SERA. Άρχισε να εργάζεται ως πολιτικός γελοιογράφος στην εφημερίδα Μεσημβρινή. Εργάζεται στην Ελευθεροτυπία. Συνεργάστηκε επίσης με την ΑΠΟΓΕΥΜΑΤΙΝΗ και το ΒΗΜΑ, με τα περιοδικά EIKONEΣ, ΤΑΧΥΔΡΟΜΟΣ, ΓΥΝΑΙΚΑ και ΕΠΙΚΑΙΡΑ.
Στην περίοδο της χούντας η λογοκρισία του είχε απαγορεύσει να δημοσιεύει σκίτσα. Την περίοδο εκείνη έστελνε στο Λονδίνο αντιστασιακά σκίτσα στο περιοδικό HELLENIC REVIEW που εξέδιδε η Ελένη Βλάχου με το ψευδώνυμο MAC PAPA – (Ήταν τα αρχικά ΜΑΚαρέζου, ΠΑπαδόπουλο, ΠΑτακού).
Στην τηλεόραση εργάστηκε ως βασικός συνεργάτης του Φρ. Γερμανού στην εκπομπή ΑΛΑΤΙ ΚΑΙ ΠΙΠΕΡΙ.
Έχει βραβευτεί σε πολλές Παγκόσμιες και Πανελλήνιες εκθέσεις με σημαντικότερη το 1ο βραβείο στην Παγκόσμια Έκθεση Χιούμορ στο ΜΟΝΤΡΕΑΛ του Καναδά. Έλαβε το πρώτο βραβείο στη Μεγάλη Παγκόσμια Έκθεση του Μόντρεαλ, το 1981.
Το 2012 τον βράβευσε η Ακαδημία Αθηνών για το σύνολο του έργου του.
Έχει εκδόσει 38 λευκώματα και είναι παντρεμένος με τη δημοσιογράφο ΕΥΗ ΚΥΡΙΑΚΟΠΟΥΛΟΥ και έχει δύο αγόρια τον ΦΙΛΙΠΠΟ και τον ΑΛΕΞΑΝΔΡΟ. (βιογραφικό υλικό από τη σελίδα http://www.biblioasi.gr & http://i-kyr.gr)

Εκδόσεις του

KYP

 

 


Α Ρ Θ Ρ Α - Τ Η Σ - Ι Δ Ι Α Σ - Κ Α Τ Η Γ Ο Ρ Ι Α Σ :
  1. Οι «δεσμώτες του Φαλήρου»
    Μια συγκλονιστική αρχαιολογική ανακάλυψη «ανταγωνίζεται» το μεγαλοπρεπές Κέντρο Πολιτισμού του Ιδρύματος «Σταύρος Νιάρχος». Ενώ η Εθνική Βιβλιοθήκη και η Όπερα ετοιμάζονται για τα εγκαίνιά τους, δεκάδες σιδηροδέσμιοι σκελετοί, με το μυστήριο και το μαρτύριό τους, έρχονται ξαφνικά στο προσκήνιο ύστερα από σχεδόν τρεις χιλιετίες αναμονής!
  2. ΚΥΡ
    Γεννήθηκε στην Αθήνα με καταγωγή από την Αττάλεια της Μικράς Ασίας. Σπούδασε στη Σχολή Καλών Τεχνών της Ρώμης. Πρωτοδημοσίευσε σκίτσα του σε ιταλικά περιοδικά και εφημερίδες.
  3. Η Πλάκα
    Η Πλάκα είναι όχι μόνο η παλαιότερη γειτονιά της Αθήνας αλλά και η μοναδική στην οποία μπορεί κανείς να δει τα δρομάκια και την πόλη όπως ήταν εκατό χρόνια πριν. Κι αυτό γιατί μεταπολεμικά, τα κτίσματα της Πλάκας κρίθηκαν διατηρητέα στο σύνολό τους, με αποτέλεσμα το αρχιτεκτονικό μεγαλείο της περιοχής να μείνει ως έχει για να το απολαμβάνουμε «ατόφιο».
  4. Ζαππειο
    Ήταν το πρώτο κτίριο που ανεγέρθη παγκοσμίως για την εξυπηρέτηση Ολυμπιακών αναγκών. Τα εγκαίνια έγιναν με κάθε επισημότητα στις 20 Οκτωβρίου 1888…Η αρχιτεκτονική του ακολουθεί τον νεοκλασικό ρυθμό, με πρόπυλο κορινθιακού ρυθμού. Το σύνολο των χρημάτων για την ανέγερσή του διετέθη από τον Ε. Ζάππα τα δε σχέδια- επίβλεψη εργασιών ανατέθηκαν διαδοχικά στους αρχιτέκτονας Φ. Μπουανζέ αρχικά και στον Θεόφιλο Χάνσεν στη συνέχεια.
  5. Αέρηδες
    Στα ανατολικά της Ρωμαϊκής Αγοράς βρίσκεται ο Πύργος των Aνέμων ή το Ωρολόγιον του Κυρρήστου ή αέρηδες. Οφείλει το όνομα του στον κατασκευαστή του αστρονόμο Ανδρόνικο οπό την Κύρρο της Μακεδονίας. Η μεταγενέστερη ονομασία του, Ναός του Αιόλου ή Αέρηδες, προήλθε οπό τις αναπαραστάσεις με επιγραφές των ονομάτων οκτώ ανέμων στο επιστήλιό του.
  6. Περίπατος στην παλιά Αθήνα
    Οι παλιές φωτογραφίες και ειδικότερα της Αθήνας πάντα με συγκινούσαν από μικρό παιδί. Με έκαναν να αναλογιστώ την διαδρομή της στο πέρασμα της ιστορίας και να κατανοήσω πόσο τα πράγματα έχουν αλλάξει. Ακόμα και σήμερα στον τακτικό μου Σαββατιάτικο περίπατο στο Μοναστηράκι κάθομαι στα παλιατζίδικα και χαζεύω ότι το πιο παλιό από φωτογραφίες, εφημερίδες της εποχής, παλιά καρτ ποστάλ και αντικείμενα. Νοερά ζω στην παλιά Αθήνα…

Γρηγόρης Αυξεντίου

Γρηγόρης Αυξεντίου, γιος του Πιερή Αυξεντίου και της Αντωνούς Γρηγορά από τη Λύση της Μεσαορίας. Τουρκοκατεχόμενη σήμερα.  Ο μετέπειτα Υπαρχηγός της ΕΟΚΑ και για πάντα,  ο Σταυραετός του Μαχαιρά.

Γρηγόρης ΑυξεντίουΟ Γρηγόρης Αυξεντίου γεννήθηκε στο χωριό Λύση της επαρχίας Αμμοχώστου. Μετά το δημοτικό σχολείο φοίτησε στο Ελληνικό Γυμνάσιο Αμμοχώστου και είχε μεγάλη αδυναμία στη Ιστορία.  Ως  μαθητής υποδύθηκε το ρόλο του Αρχιεπισκόπου Κυπριανού σε δράμα με βάση το  γνωστό ποίημα του Βασίλη Μιχαηλίδη «Η 9η Ιουλίου 1821». Μετά τη θυσία του στο Μαχαιρά, ο γυμνασιάρχης του δήλωσε: «Ο Γρηγόρης ήταν υπέροχος…  Έπαιξε το ρόλο του Εθνομάρτυρα Κυπριανού και στη ζωή όπως και στο δράμα».

Όνειρο του Γρηγόρη ήταν να αξιωθεί να φορέσει την τιμημένη στολή του Έλληνα αξιωματικού. Αυτό γίνεται πραγματικότητα και φοιτά στη Σχολή Εφέδρων Αξιωματικών του Ελληνικού Στρατού στην Ελλάδα. Από τα σημαντικά γεγονότα της παραμονής του στην Ελλάδα ήταν η γνωριμία του με τον Κυριάκο Μάτση.  Οι συζητήσεις τους πολύωρες και ατελείωτες. Οι διαδρομές τους παράλληλες, που οδήγησαν και τους δύο στην αθανασία.

Τελειώνοντας τη θητεία του, ο Γρηγόρης επέστρεψε στην Κύπρο και τον Γενάρη του 1955 μυήθηκε στην Ε.Ο.Κ.Α. Ο Αρχηγός της Οργάνωσης αντί του καθιερωμένου όρκου, δέχτηκε το λόγο της στρατιωτικής του τιμής. Την 1η Απριλίου ξεκινά ο εθνικοαπελευθερωτικός αγώνας με στόχο την Ένωση της Κύπρου με την Ελλάδα και τον Αυξεντίου πρώτο τομεάρχη της ΕΟΚΑ στην περιοχή Αμμοχώστου. Από την αρχή, οργάνωσε τις επιθέσεις της 1ης Απριλίου 1955 στη Δεκέλεια και ενέπνευσε ολόκληρη την επαρχία Αμμοχώστου. Συνέχισε  με μάχες, επιδρομές και ενέδρες και άλλη δράση ως το τέλος.

Μετά την επικήρυξη του από τους Άγγλους, καταφεύγει στην οροσειρά του Πενταδάκτυλου, αρχικά στον Καραβά, όπου οργανώνει την επαρχία Κερύνειας. Στο μοναστήρι της Αχεροποιήτου στεφανώνεται με την αρραβωνιαστικιά του Βασιλική. Λίγες μέρες αργότερα, σε μια παράτολμη και καταδρομική επιχείρηση, κτυπά με την ομάδα του το στρατόπεδο της Αγύρτας, με απόλυτη επιτυχία. Ακολούθως, μετακινείται στην περιοχή Ακανθούς στα μαύρα όρη για νέα δράση. Κατόπιν προδοσίας  μετακινείται στην περιοχή Πιτσιλιάς, όπου έμελλε να σώσει τον Αρχηγό Διγενή όταν δύο ομάδες Βρεττανών στρατιωτών κατευθύνονταν προς το χωριό Σπήλια, σε ύψωμα όπου βρισκόταν ο Αυξεντίου με συναγωνιστές του και πιο πίσω ο Αρχηγός της ΕΟΚΑ με τους επιτελείς του και με ορατό τον κίνδυνο σύλληψής τους. Ο Αυξεντίου με τη στρατιωτική οξυδέρκεια που τον διέκρινε, αφού έδιωξε τους συντρόφους του, την κατάλληλη στιγμή πυροβόλησε εναντίον των 2 ομάδων που νόμισαν ότι βάλλονταν από άντρες της ΕΟΚΑ και ξεκίνησαν να αλληλοπυροβολούνται με αποτέλεσμα το θάνατο και τον τραυματισμό δεκάδων από αυτούς.

Μέσα στην Οργάνωση είχε διάφορα ψευδώνυμα: «Ρήγας», «Αίαντας», «Άρης», «Ανταίος» και «Ζώτος».  Το πλέον καθιερωμένο ήταν το Ζήδρος ενώ  οι συναγωνιστές του στο βουνό τον αποκαλούσαν «Μάστρο».

Στις 31 Δεκεμβρίου του 1956, παραμονή Πρωτοχρονιάς, κυκλώνεται με τα παλικάρια του στο χωριό Ζωοπηγή και ακολουθεί άλλη μια σφοδρή σύγκρουση. Ο Αυξεντίου τραυματίζεται, αλλά διαφεύγει και πάλι.

Η τελευταία πράξη του  παίχτηκε στις 3 Μαρτίου του 1957.  Οι Άγγλοι στρατιώτες, μετά από προδοσία και πάλι, περικύκλωσαν το κρησφύγετό του κοντά στη Μονή της Παναγίας του Μαχαιρά. Στην ομάδα του ήταν άλλοι τέσσερεις αγωνιστές τους οποίους διέταξε να βγουν από το κρησφύγετο για να σωθούν. Αυτός, τραυματισμένος από θραύσμα χειροβομβίδας, έμεινε και πολέμησε επί 10 ώρες τους εχθρούς.

Αρχικά 60 Άγγλοι τον περικύκλωσαν και τον καλούν να παραδοθεί. Εκείνος τους αντιμετωπίζει με το αρχέγονο «Μολών Λαβέ». Η  μάχη ξεκινά με ανταλλαγή πυρών. Σε κάποια φάση της μάχης όταν ο συναγωνιστής του Αυγουστής στάληκε από τους Άγγλους για να τον βγάλει έξω θεωρώντας τον νεκρό, αυτός τους φωνάζει :

«Τώρα είμαστε δύο. Ελάτε να μας πάρετε».

Η μάχη συνεχίστηκε ως το απόγευμα. Προσπάθειά τους ήταν να κρατηθούν μέχρι να νυχτώσει και επωφελούμενοι από το σκοτάδι να διαφύγουν. Οι Άγγλοι ζητούν πρόσθετες ενισχύσεις οι οποίες καταφθάνουν. Ταυτοχρόνως, με ελικόπτερα περιέλουσαν το κρησφύγετο με βενζίνη και πυρπόλησαν την περιοχή. Τα πάντα  λαμπαδιάζουν και φλέγονται. Και ο Αυξεντίου παραμένει αγέρωχος στο κρησφύγετο. Δεν υπήρχε εγκόσμια δύναμη να του αλλάξει την απόφασή του.

Σαν σίφουνας ταξίδεψε το κακό μαντάτο  σε όλη την Κύπρο. Ήταν σήκωσες και τότε. Τα φαγητά έμειναν στην μέση στα τραπέζια. Το αίμα πάγωσε. Η μάνα του Αντωνού Αυξεντίου, σαν σύγχρονη Σπαρτιάτισσα γράφει για τον γιο της:

«Χαλάλιν της Πατρίδας μου, ο γιος μου, η ζωή μου
τζι’ αφού εν επαραδόθηκεν
τζι’ έμεινε τζαι σκοτώθηκε,
ας έσιει την ευτζήν μου.»

Οι Άγγλοι δεν επέτρεψαν την ταφή του απανθρακωμένου πτώματος του Αυξεντίου στην γενέτειρα του και τον έθαψαν στα Φυλακισμένα Μνήματα. Εκεί, ανάμεσα σε τέσσερεις τοίχους από πουρόπετρα, εκεί κάτω από τις ταφόπλακες είναι τα σπλάχνα μας. Τα Φυλακισμένα Μνήματα μαζί με τον Τύμβο στην Μακεδονίτισσα αποτελούν την κιβωτό της μνήμης  του Κυπριακού Ελληνισμού.  Η θυσία του Αυξεντίου συγκίνησε όλο τον Ελληνισμό, αλλά και πολλούς ξένους ανάμεσα τους και Άγγλους.

Η θυσία του συγκλονίζει το μεγάλο ποιητή της Ρωμιοσύνης Γιάννη Ρίτσο ο οποίος εμπνέεται ένα από τα συγκλονιστικότερα ποιήματα του με τίτλο «Αποχαιρετισμός», όπου ο Αυξεντίου μέσα στο κρησφύγετό του δίνει τη μάχη και μονολογεί:

«Τέλειωσαν πια τα ψέματα – δικά μας και ξένα
Η φωτιά η παντάνασσα πλησιάζει. Δεν μπορείς πια
Να ξεχωρίσεις αν καίγεται σκοίνος ή φτέρη ή θυμάρι.
Η φωτιά πλησιάζει.
…Μα ποιος θα σας μεταδώσει τούτη τη στιγμή ;

Δεν τη χωράνε τα λόγια, τα χέρια, τα μάτια, ούτε η πράξη, ούτε η σκέψη – είναι μεγάλη σαν εκείνο που λέμε πατρίδα μεγάλη σαν αυτό που λέμε γη μεγάλη σαν όλο τον κόσμο.

 …

Ποτέ δε θα μπορούσα να πιστέψω πως η στενότητα μιας σπηλιάς μπορούσε να έχει τόση ευρυχωρία,
μπορούσε να χωρέσει την πατρίδα με τις ελιές της,
τ’ ακρογιάλια της, τα βάσανά της, με τα καΐκια της
μ’ ολάνοιχτα πανιά, τον κόσμο με τα φλάμπουρά του, τα όνειρά του, τις καμπάνες του, και τα μικρά αγριόχορτα.»

Ελληνίδες και Έλληνες, αυτά δεν είναι παραμύθια. Τα έζησαν δικοί μας άνθρωποι και κάποιοι βρίσκονται ακόμη ανάμεσά μας. Και θα τα κρατήσουμε σαν ιερές παρακαταθήκες. Γιατί στις 3 του Μάρτη την ώρα που ξεψυχούσε ο Γρηγόρης στον Μαχαιρά,  εκείνη την στιγμή  γεννήθηκε ο Γρηγόρης της Ρωμιοσύνης ανάμεσα στα ματωμένα γόνατα της πλάσης.

«Εκείνη τη στιγμή, όλες οι καμπάνες της Γης σήμαναν μεμιάς. Όλα τα ανθρώπινα μέτωπα ψηλά. Όλες οι καρδιές μεσίστιες. Στο χωριό Λύση, ανάμεσα Λευκωσία κι Αμμόχωστος, η μάνα του έσφιξε το μαύρο της τσεμπέρι κάτου απ’ το δυνατό σαγόνι της κ’ είπε ακριβώς τα λόγια που περίμενε ο γιος της : ” … Κάλλιο μια φούχτα τιμημένη στάχτη, παρά γονατισμένος ο λεβέντης μου “. Ο πατέρας του πάλι, σαν πήγε στο στρατιωτικό νοσοκομείο της Λευκωσίας, αναγνώρισε το καμένο παιδί του απ΄ τις χοντρές ελληνικές κοκάλες του κι από κείνο το χρυσό κωνσταντινάτο που άχνιζε στον κόρφο του και στον κόρφο του κόσμου.»

Σε καιρούς ύποπτους, σε καιρούς οικονομικής δυσπραγίας και δυστυχίας με την καθημερινότητα να μας πιέζει αλλά και με την κατοχή να μας καταπλακώνει, σε καιρούς παράξενους όπου επικρατούν τα επικοινωνιακά παίγνια, οι εντυπώσεις και τα πομπώδη, σημασία έχει να αντιληφθούμε το αυθεντικό μας χρέος. Θα αντέξουμε;  Θα προασπιστούμε την συλλογική μας εθνική ιδιοπροσωπεία και την πίστη μας; Θα μείνουμε στα αληθινά και γνήσια; Θα διεκδικήσουμε ό, τι μας ανήκει ως Έλληνες και Ευρωπαίοι;  Ή θα μετατραπούμε σε ευρωπαίους δεύτερης κατηγορίας και θα παραδοθούμε στη λήθη, θα ενδώσουμε στα πρόσκαιρα και στην ιδιοτέλεια;

Ο Γρηγόρης δεν χάθηκε ενόσω ονομάζουμε με το όνομα του Σωματεία μας όπως εδώ στην Λακατάμεια. Κι όταν χτυπούν καμπάνες μακριά.  Όταν θα λέμε Χριστός Ανέστη.  Όταν θα ψάλλουμε απ΄τα κόκκαλα βγαλμένη των Ελλήνων τα ιερά.  Όταν θα ακούεται το κλάμα ενός μωρού. Όταν το φεγγάρι θα βγαίνει ολόλαμπρο μέσα από την θάλασσα. Η σκέψη μας ας ταξιδεύει στα θαμμένα σπλάχνα μας, ξεκινώντας από τον Μαχαιρά μέχρι τα  Φυλακισμένα Μνήματα και από κεί, πέρα στον Τύμβο και στο δρόμο για την Κερύνεια, την Μόρφου, την Αμμόχωστο, τη Λύση και τα άλλα καρτερικά ελληνικά ονόματα. Το έχουμε ανάγκη εμείς για να μην χαθούμε. Για να είμαστε άξιοι της δικής τους θυσίας.

Απευθυνόμενος στους γονείς που μεταλάβατε των αχράντων μυστηρίων προηγουμένως με ευλάβεια μαζί με τα παιδιά σας, μην διστάσετε να μιλήσετε για τα σπλάγχνα μας στα παιδιά σας. Να τους μιλήσετε για το κυπαρίσσι του Γρηγόρη που φλέγεται ακόμη εκεί πάνω στον Μαχαιρά. Να τους εξιστορήσετε τα γεγονότα με λεπτομέρεια. Γιατί η κάθε στιγμή έχει τη σημασία της.

Κι εμείς σήμερα, σφίγγουμε το σαγόνι μέσα στον πόνο και την δυστυχία της οικονομικής κρίσης. Σφίγγουμε τις καρδιές μας λόγω της συνεχιζόμενης τουρκικής κατοχής και της υποκρισίας των ξένων. Αλλά καρτερούμε. Όπως καρτερά το Καράβι της Κερύνειας αιχμάλωτο στο Κάστρο της Κερύνειας και έχει μετουσιωθεί σε σύγχρονο σύμβολο ανυπότακτης καρτερίας  επειδή μεταφέρει ένα κομμάτι της ψυχής μας.

Εμείς, αξίζει να ζούμε επειδή έχουμε λόγους να θυσιάσουμε τη ζωή μας. Για μερικούς αμφορείς. Για κάποια σαπιόξυλα από ελληνικά ναυάγια. Για μερικές αρχαίες κολώνες φαγωμένες από την αλμύρα και το φως της Μεσογείου. Για μερικούς πεταγμένους σταυρούς και σκουριασμένες καμπάνες. Για κάποια κρησφύγετα στις πλαγιές των βουνών που διαλαλούν ανά τους αιώνες  την ελληνική μας συνέχεια και ταυτότητα. Σε αυτή μας την πορεία, ως πυξίδα μας φωτίζει τον δρόμο το κυπαρίσσι του Γρηγόρη Αυξεντίου που δακτυλοδείχνει τη μέρα του γυρισμού στην κατεχόμενη γη μας.  Την μέρα της Ελευθερίας.

Κώστας Μαυρίδης   mavrides@ucy.ac.cy


Α Ρ Θ Ρ Α - Τ Η Σ - Ι Δ Ι Α Σ - Κ Α Τ Η Γ Ο Ρ Ι Α Σ :
  1. «Στα παιδικά μου χρόνια άκουγα αεροπλάνο και έβαζα τα κλάματα»
    Τα τραύματα που άφησαν στο υποσυνείδητο της τα όσα οι αισθήσεις της κατέγραψαν την 14η Αυγούστου του 1974 όταν οι Τούρκοι μπήκαν στο χωριό της αλλά και τα τραύματα των γονιών της, τραύματα που ξεπηδούσαν μέσα από ιστορίες, εικόνες και κενά βλέμματα, μέσα στα οποία μεγάλωσε έστω και αν ένα χρόνο μετά την εισβολή όλη η οικογένεια μετανάστευσε στην Αδελαΐδα, καθόρισαν τη ζωή της.
  2. Γρηγόρης Αυξεντίου
    Ο Γρηγόρης Αυξεντίου γεννήθηκε στο χωριό Λύση της επαρχίας Αμμοχώστου. Μετά το δημοτικό σχολείο φοίτησε στο Ελληνικό Γυμνάσιο Αμμοχώστου και είχε μεγάλη αδυναμία στη Ιστορία. Ως μαθητής υποδύθηκε το ρόλο του Αρχιεπισκόπου Κυπριανού σε δράμα με βάση το γνωστό ποίημα του Βασίλη Μιχαηλίδη «Η 9η Ιουλίου 1821».
  3. Κυπρος 1945
    Περιλαμβάνονται εδώ μερικές μαυρόασπρες φωτογραφίες από την Κύπρο και τον Αύγουστο του 1945. Οι φωτογραφίες αυτές ανήκουν στο αρχείο Library of Congress της Αμερικής, στον κατάλογο εκτυπωμένου υλικού και φωτογραφιών (Prints & Photographs Catalog).
  4. Τα αρχαία ευρήματα της Κύπρου
    Ο μεγάλος αρχαιολόγος της Κύπρου Βάσος Καραγιώργης σε βιβλίο του με τίτλο “Ancient Art from Cyprus: The Cesnola Collection” (βλ. εικόνα 7), έκδοση 2000, μιλάει για μια συλλογή αρχαίων της Κύπρου κατά τον 19ο αιώνα που βρίσκεται στην Αμερική. Η συλλογή χιλιάδων αρχαιοτήτων είναι λεία του «κυρίου» Palma di Cesnola (Πάλμα Τσεσνόλα, βλ. εικ. 2), «συναδέλφου» του Άγγλου Λόρδου Έλγιν.
  5. ΓΕΝΟΚΤΟΝΙΑ ΤΩΝ ΚΥΠΡΙΩΝ;
    Με την κατάκτησή της από τους Τούρκους το 1571 μ.Χ. και μετά από μια τυραννική, καταπιεστική διακυβέρνηση των κατακτητών στα επόμενα 300 χρόνια οι κάτοικοί της μειώθηκαν από 1.2 εκατομμύρια στους 150 χιλιάδες (εφημ “The Ottawa Free Trader”, 1859).
  6. Το Καπούτι
    Στις 11 Ιανουαρίου '12, παρουσιάστηκε στα Εξάρχεια ένα πρωτότυπο ημερολόγιο του 2012 της ποιήτριας και κόρης προσφύγων από την περιοχή Καπουτίου της Μόρφου στην Κύπρο, Άντρεας Δημητρίου. Το ημερολόγιο περιλαμβάνει ποίηση και φωτογραφίες της συγγραφέα και διατίθεται στο βιβλιοπωλείο των εκδόσεων Αρμός στην Αθήνα. Την έκδοση που απεικονίζει την ομορφιά των κατεχόμενων περιοχών σε συνδυασμό με την ερήμωση, τη νοσταλγία και τον ρεαλισμό προλογίζει ο πρύτανης του Πανεπιστημίου Αθηνών, Θεοδόσης Πελεγρίνης ενώ επίσης συμμετείχαν οι Νάνος Βαλαωρίτης, Βάσια Καρκαγιάννη-Καραμπελιά κ.ά.
  7. Καρπασία
    Σήμερα παραμένουν στην Καρπασία 330 περίπου ψυχές. Η γη τους όχι μόνο έχει υφαρπαχτεί, αλλά δεν απολαμβάνουν ούτε καν στοιχειώδη ανθρώπινα δικαιώματα. H Κυπριακή Δημοκρατία προμηθεύει τους εγκλωβισμένους με πετρέλαιο, γκάζι και κάποια βασικά τρόφιμα. Τους προσφέρει και ένα μικρό χρηματικό επίδομα, σίγουρα πολύ μικρότερο από αυτό που προσφέρει στους πολιτικούς πρόσφυγες και λαθρομετανάστες...
  8. Κερύνεια
    Η Κερύνεια είναι η μικρότερη από τις έξι πόλεις της Κυπριακής Δημοκρατίας και μια από τις αρχαίες πόλεις της Κύπρου, όπως φανερώνει και η ονομασία της Κυρηνείας, αρχαιότατης πόλης της Αχαΐας. Σύμφωνα με τους αρχαίους ιστορικούς , η πόλη της Κερύνειας ιδρύθηκε γύρω στο 1300 π.Χ. από τον Πράξανδρο και τους Αχαιούς του, που έφτασαν από την Πελοπόννησο και εγκαταστάθηκαν στο βόρειο τμήμα της Κύπρου. ΄Εκτοτε η πόλη παρέμεινε ελληνική, παρόλες τις βάρβαρες επιδρομές και κατακτήσεις που δέκτηκε στη μακραίωνη ιστορία της.
  9. Η Εκδίκηση της Ιστορίας
    Πρόσφατα ήρθαν στο φως αρχαιολογικά ευρήματα σπάνιας αξίας από ναυάγιο πλοίου στο βυθό της περιοχής του Μαζωτού, στη νότια παράκτια θάλασσα της Κύπρου. Η επικεφαλής της αποστολής επεσήμανε ότι πρόκειται για τη μεγαλύτερη ίσως επιτυχία της εναλίας αρχαιολογίας στην Κύπρο. Το εμπορικό πλοίο προερχόταν από το Αιγαίο και μετέφερε χίλιους αμφορείς γεμάτους κρασί καθώς βυθίστηκε γύρω στο 350 π.Χ. στη θάλασσα του Μαζωτού.