Ο Γάμος Α’

peasant_wedding

Συνέπειες-Δικαιώματα-Υποχρεώσεις

Nuptiae sunt conjunctio maris et feminae et consortium omnis vitae divini et humani juris communicatio, δηλαδή, «γάμος εστίν ανδρός και γυναικός συνάφεια και συγκλήρωσις του βίου παντός, θείου τε και ανθρωπίνου δικαίου κοινωνία».

Ο γάμος ως ιερή και ίσως μια από τις πλέον σημαντικές στιγμές του ανθρώπου αποτελούσε τότε και ενδεχόμενα και σήμερα, το αντικείμενο ενός μαζικού ενδιαφέροντος ολάκερης της κοινωνίας. Ιδιαίτερα μάλιστα στις απομονωμένες κοινότητες της Καππαδοκίας, που ως σταθμός χαράς και μεγάλου γεγονότος, ζητιόταν η συμμετοχή όλων. Μικρών και μεγάλων, συγγενών και φίλων, γειτόνων και μη…Αποτελούσε κατά το «βίος ανεόρταστος μακρά οδός απανδόκευτος» μια μέρα που περίμεναν, την προετοίμαζαν, τη ζούσαν, τη συζητούσαν, βρισκόταν στο επίκεντρο του ενδιαφέροντός τους.

Φυσικά όλα αυτά με βάση τους ιερούς κανόνες, τις προϋποθέσεις, τις απαγορεύσεις, τα πρέπει…

Έτσι θα έπρεπε να υπάρχει:

  • Συναίνεση[1]

Τον ορισμό και το περιεχόμενο της λέξεως συναίνεση τον δώσαμε και τον περιγράψαμε διεξοδικά στο οικείο περί αρραβώνος κεφάλαιο. Οι γονείς αποφάσιζαν και οι νέοι…απλά συμφωνούσαν.

Σε εξαιρετικότατες περιπτώσεις υπήρξαν διαφωνίες οι οποίες οδήγησαν στο «κλέψιμο» της κόρης και στον γάμο μετά του νέου που ήθελε…γάμος ο οποίος στο τέλος, λόγω της ευτυχούς κατάληξης, γινότανε αποδεκτός από όλους…

  • η νόμιμη ηλικία των ερχόμενων εις γάμου κοινωνία…[2]

Αναφέρεται η ηλικία των 14-16 και 18-20 ετών για την κόρη και το γιο αντίστοιχα, αν και τούτες καθιερώθηκαν ως εθιμική πρακτική και όχι ως βασική προϋπόθεση του νόμιμου χαρακτήρα του γάμου…

Εξάλλου σε διάφορες κοινότητες καταγράφηκαν γάμοι των οποίων η γυναίκα είχε την ηλικία των δώδεκα ετών και ο άνδρας των 16 ετών ή και το αντίστροφο ακόμη. Η γυναίκα μεγαλύτερη από τον άνδρα.[3]

  • ανυπαρξία κωλυμάτων και απαγορεύσεων.

-επιτρεπότανε ο γάμος μόνο μεταξύ των ομόδοξων… δηλαδή απαγορευότανε γάμος χριστιανού μετά αλλοθρήσκου ή ακόμα και ετεροδόξου. Τέτοιοι γάμοι ήταν αδιανόητοι, εγκληματικοί και αξιοκατάρατοι, ιδιαίτερα μάλιστα μετά των αιρετικών Παπικών, των Προτεσταντών και των Διαμαρτυρομένων, που δρούσαν στην περιοχή προσπαθώντας να προσηλυτίσουν τις μάζες.[4]

-επικρατούσε η θεμελιώδης αρχή της μονογαμίας… και ως εκ τούτου ο υφιστάμενος γάμος, προ οποιασδήποτε τελεσίδικης λύσεώς του αποτελούσε κώλυμα για κάποιο νέο.[5]

-εμποδιζότανε ο γάμος μεταξύ συγγενών τόσο εξ αίματος όσο και εξ αγχιστείας χωρίς όμως να έχουμε καταγεγραμμένους τους βαθμούς συγγένειας.[6] Η μοναδική αναφορά που υπάρχει κατά την οποία, «για να χαθεί το σόι, -η συγγένεια- για να επιτραπεί δηλαδή ο γάμος, έπρεπε να περάσουν τέσσερα πρόσωπα: προπάππος, παππούς, πατέρας, παιδί, να φτάσουν δηλαδή στον όγδοο βαθμό συγγένειας»[7] κρίνεται μάλλον υπερβολική ως πρακτική για πολλούς λόγους όπως:

  • ο όγδοος βαθμός συγγένειας είναι αυτός μεταξύ των τρίτων ξαδέλφων…
  • εφαρμοζόμενης της κοινής τακτικής «παπούτσι από τον τόπο σου…» μάλλον σε συντομότατο χρονικό διάστημα θα ήταν απαγορευτική οποιαδήποτε σχέση μεταξύ των νέων στην αυτή κοινότητα.
  • η εκκλησία για λόγους συνοχής και διατήρησης της κοινότητας «επέτρεπε» γάμους μεταξύ και μακρινών συγγενών…
  • η εκ της βαπτίσεως δημιουργούμενη πνευματική συγγένεια ήταν λόγος απαγόρευσης γάμου. Δηλαδή απαγορευόταν ο γάμος μεταξύ ατόμων που είχανε κοινό νουνό διότι ήταν «πνευματοπαίδια» του. Ως εκ τούτου υπήρχε πάντοτε η πρόνοια να βαπτίζει κανείς βρέφη του αυτού φύλου…
  • η συγκατάθεση των εκκλησιαστικών αρχών

– οι οποίες ήταν υποχρεωμένες για τον σχετικό έλεγχο και την τήρηση των κρατούντων και των επιβαλλομένων κανόνων της εκκλησίας.

 

Υπήρχαν όμως και οι ανθρώπινοι κανόνες.

Αυτοί που τοποθετήθηκαν από την κοινωνία των οποίων η τήρηση δεν επέσυρε τιμωρίες και ποινές, απαγορεύσεις και κωλύματα, αλλά τη γενική κατακραυγή. Ήθη και έθιμα μιας υπολανθάνουσας αντίληψης περί ηθικής, ενός διαστρεβλωμένου θρησκευτικού πουριτανισμού, μιας κοινωνίας απομονωμένης στα βάθη της Ανατολίας, που θεώρησε σκόπιμο να δημιουργήσει ορισμένες υποχρεώσεις και να προσδιορίσει τα δικαιώματα στο πλέον, κατά την άποψή της, αδύναμο πλάσμα της δημιουργίας. Το θηλυκό.

Που ήταν η γεννητική μηχανή, χωρίς κανένα δικαίωμα ελέγχου επί των γεννήσεων, χωρίς το δικαίωμα θεληματικής αρνήσεως να γίνει μητέρα…

Η κυρίαρχη ιδεολογία, επηρεασμένη φυσικά και από τις αντιλήψεις των ετεροδόξων δογμάτων, ήταν διαποτισμένη με την αντίληψη πως οι γυναίκες αφενός μεν ήταν κατώτερες και αφετέρου πως τούτος ο διαχωρισμός ήταν περίπου δοσμένος από τη θεία βούληση και ευλογία, και συνεπώς πλήρως αποδεκτός.[8] Ταυτόχρονα οι γυναίκες ζούσαν στο δικό τους κλειστό χώρο που ήταν απλά γεμάτος από άλλες γυναίκες, με την αυτή νοοτροπία και αντίληψη. Συγγενείς, γειτόνισσες στον χελεσέ, φίλες, που ζούσαν, ανέπνεαν, καλλιεργούσαν την κοινωνική τους απομόνωση, απλά όργανα στην καλύτερη των περιπτώσεων παραγωγής παιδιών, φτηνά εργατικά χέρια.[9]

Τμήμα της κυρίαρχης ιδεολογίας, για τη γυναίκα φυσικά, αποτελούσε το τρίπτυχο: αρετή, σεμνότητα, υπακοή. Παραδοσιακές αξίες, που μεταφέρονταν στο διάβα του χρόνου, φυλάσσονταν ως κόρη οφθαλμού, διδάσκονταν ως το πλέον απαραίτητο στοιχείο της γυναικείας υπάρξεως

Παραθέτουμε λοιπόν ορισμένα από τα πάμπολλα «όμορφα» και «αγγελικά» του τότε, με την επισήμανση πως υπήρχανε φωτεινότατες εξαιρέσεις αρσενικών που αρνούνταν την εφαρμογή τους, που απάλυναν τον πόνο και τον καταναγκασμό των γυναικών τους…

Έτσι:

  • η οικογένεια στην Καππαδοκία ήταν πολυπληθέστατη και πάντοτε πατριαρχικού τύπου, με ό,τι αυτό σήμαινε στην καθημερινότητα από πρακτικής απόψεως. Κυρίαρχες προσωπικότητες, κατά τάξη οι: πατέρας παππούς[10], μητέρα γιαγιά,[11] σύζυγος, αδελφοί, αδελφές, παλαιότερες νύφες.

Φυσικά οι λέξεις «κατάχρηση δικαιώματος», αλλά και οι συνέπειες από τέτοιες πρακτικές, ήταν άγνωστες και αδιανόητες.

  • στις πατριαρχικές οικογένειες του Καππαδοκικού χώρου υπήρχε και η τάξη των συννυφάδων. Που απλά σήμαινε περισσότερη εξουσία, κόπο, δικαιώματα κλπ. Έτσι είχαμε: την μπογιούκ κελήν (μεγάλη νύφη), την ορτανζή κελήν (μεσαία νύφη), και την κουτσούκ κελλήν (μικρή νύφη). Βεβαίως η αρχηγός ήταν και το γενικό πρόσταγμα είχε η…πεθερά.
  • Οι νύφες ξέχωρα από τα δικά τους ονόματα αποκτούσαν και ένα καινούργιο, δηλωτικό της αντιμετώπισής τους ως «αντικειμένου» περίπου από την κοινωνία Έτσι δεν τη φώναζαν με το όνομά της, αλλά λέγανε «Γαβάς ογλού κελινή, Ισάκ ογλού κελινή», δηλαδή η νύφη του Γιαβάσογλου ή η νύφη του Ισάκογλου κλπ
  • Για μεγάλο χρονικό διάστημα, επίσης, έπρεπε να κρατά το στόμα της κλειστό, «να κρυψ’ νυφχότ»…και κανείς να μην ακούει τη λαλιά της. Η συνεννόηση γίνονταν μόνο με νεύματα.
  • Επί μεγάλο χρονικό διάστημα ήταν υποχρεωμένη να σκεπάζει το πρόσωπό της με την καλύπτρα …Με την παρέλευση του χρόνου αντικαταστάθηκε με το ποσί ή γεμενί, δηλαδή μαντίλα διασταυρούμενη γύρω από το κεφάλι έτσι που να καλύπτει μαλλιά, λαιμό, αυτιά, στόμα…
  • Παρακαθήμενη στο κοινό τραπέζι γύρω από το σουφρά δεν επιτρεπότανε να κάθεται αντιμέτωπα με τους άλλους αλλά πάντοτε λοξά, έτσι που όταν έτρωγε να μην είναι ορατό στους υπόλοιπους.
  • Ήταν ως υπηρετικό προσωπικό άνευ ουδεμιάς αξίας. Απαγορεύονταν να μουρμουρά, να απευθύνεται προς τα πεθερικά της χωρίς να προσκληθεί προς τούτο από τους ιδίους.
  • Απαγορεύονταν να αρραβωνιαστεί κάποιος και πολύ περισσότερο να παντρευτεί εάν και εφόσον είχε αδελφή για γάμο…Το ίδιο και για τα θηλυκά τα οποία έπρεπε να αρραβωνιαστούν και να παντρευτούν κατά τάξη ηλικίας.

Τα ομογάλακτα αδέλφια, δηλαδή τα χωρίς συγγένεια παιδιά που είχαν την τύχη ή ατυχία να βυζάξουν γάλα από την ίδια γυναίκα δεν μπορούσαν να παντρευτούν μεταξύ τους…[12]


[1] Άρθρο 1350 Α.Κ. «Για τη σύναψη γάμου απαιτείται συμφωνία των μελλονύμφων. Οι σχετικές δηλώσεις γίνονται αυτοπροσώπως και χωρίς αίρεση ή προθεσμία»

[2] Άρθρο 1350 Α.Κ. «Οι μελλόνυμφοι πρέπει να έχουν συμπληρώσει το δέκατο όγδοο έτος της ηλικίας τους. Το δικαστήριο, μπορεί, αφού ακούσει του μελλονύμφους και τα πρόσωπα που ασκούν την επιμέλεια του ανηλίκου να επιτρέψει το γάμο και πριν από τη συμπλήρωση αυτής της ηλικίας, αν η τέλεσή του επιβάλλεται από σπουδαίο λόγο»

[3] Συνηθισμένη πρακτική στην περιοχή του Μιστίου, βλ. Θανάση Κωστάκη ο.π. σελ 202

[4] Σύμφωνα με το άρθρο 1353 Α.Κ. το οποίο καταργήθηκε με την αναθεώρηση του Α.Κ. το 1982, απαγορευότανε μόνο ο γάμος μεταξύ των αλλοθρήσκων και επιτρεπότανε μεταξύ των χριστιανών ετεροδόξων.

[5] Άρθρο 1354 Α.Κ. «Εμποδίζεται η σύναψη γάμου πριν λυθεί ή ακυρωθεί αμετάκλητα ο γάμος που υπάρχει.»

[6] άρθρο 1356 Α.Κ «Εμποδίζεται ο γάμος με συγγενείς εξ αίματος σε ευθεία γραμμή απεριόριστα και σε πλάγια γραμμή ως και τον τέταρτο βαθμό»

άρθρο 1357 Α.Κ. «Εμποδίζεται ο γάμος με συγγενείς εξ αγχιστείας σε ευθεία γραμμή απεριόριστα και σε πλάγια ως και τον τρίτο βαθμό»

[7] Θανάσης Κωστάκης, ο.π., σελ 204

[8] Κ.Ι.Δ. Συκεών, Φ.12, α.α. 45, μαρτυρία Μιχαηλίδου Δέσποινας,  « Από την παιδική τους ηλικία τα κορίτσια μάθαιναν μαζί με τις δουλειές του σπιτιού  ότι ήταν και βάρη για την οικογένεια τους…μεγάλωναν σε ένα περιβάλλον όπου οι γιαγιάδες μπορούσαν να  εύχονται υψηλόφωνα το θάνατο των νεογέννητων θηλυκών εγγονών τους…»

[9] «…Η γυνή είναι εκλεκτόν του πολιτισμού σκεύος»…

[10] Σύμφωνα με το άρθρο 1387  Α.Κ. το οποίο αναθεωρήθηκε, μέχρι και πρότινος  ο «ανήρ θεωρείτο ο αρχηγός της οικογένειας»…

[11] Σύμφωνα με το άρθρο 1389 το οποίο αναθεωρήθηκε και ίσχυε μέχρι πρότινος, έστω και αν δεν ίσχυσε ποτέ στην πράξη, «η γυναίκα διηύθυνε τα του οίκου της»…

[12] Γ. Μαυροχαλυβίδης, ο.π. σελ 332

“Ψήγματα Δικαίου Καππαδοκίας”
Κωνσταντίνος Νίγδελης


Α Ρ Θ Ρ Α - Τ Η Σ - Ι Δ Ι Α Σ - Κ Α Τ Η Γ Ο Ρ Ι Α Σ :
  1. Η οριοθέτηση των Θαλασσίων Ζωνών
    Η Τουρκία προβάλλοντας ότι τα νησιά δεν έχουν δική τους Υφαλοκρηπίδα στοχεύει να περιβάλει τα Ελληνικά νησιά του ανατολικού Αιγαίου εντός της Υφαλοκρηπίδας της Ανατολίας (πολιτική Γαλάζιας Πατρίδας) με απώτερο στόχο την δημιουργία ειδικού καθεστώτος.
  2. Τουρκοσειρές στην Ελληνική Τηλεόραση
    Περισσότερα  από 340 διαφημιστικά μηνύματα, εκατό περίπου διαφορετικών εταιριών, «χρηματοδότησαν» τουρκικές σειρές σε ελληνικά κανάλια καθημερινά, το απόγευμα (17.30-18.30), το βράδυ (21.30-23.15) και μετά τα μεσάνυχτα (01.30-03.15)
  3. Φορολογικό Δίκαιο
    Σε γενικές γραμμές πρόκειται για το πλέγμα των νόμων, με τους οποίους έχοντας σαν βάση τη φοροδοτική ικανότητα των πολιτών, το κράτος εισπράττει τα απαραίτητα για την ορθή λειτουργία των παρεχομένων υπηρεσιών του. Τώρα, για την καλύτερη κατανόηση του θέματος αρχίζουμε με δυο τρεις βασικές ορολογίες της φορολογικής νομοθεσίας- πρακτικής που υπήρχαν στην υπό εξέταση περιοχή εκεί και τότε.
  4. Εργατικό Δίκαιο
    Απλά και σε γενικές γραμμές πρόκειται για ένα σύνολο κανόνων δικαίου που διέπουν τις σχέσεις που παράγονται μεταξύ συμβαλλομένων κατά τις οποίες, η μια πλευρά προσφέρει την εργασία της για ορισμένο ή αόριστο χρόνο και η άλλη παρέχει έναντι αυτής το συμφωνημένο τίμημα. Φυσικά σήμερα είναι πολυσύνθετο, στο δε διάβα του χρόνου κάλυψε και συνεχίζει ακόμα, τα τυχόν κενά που προκύπτουν από τις προαναφερθείσες σχέσεις.
  5. Εμπορικό Δίκαιο
    Στο οικείο κεφάλαιο περί πωλήσεως τονίσαμε τις δυο βασικές αρχές πάνω στις οποίες στηριζότανε το εμπόριο στην Κεντρική Ανατολία…Την καλή πίστη και τα συναλλακτικά ήθη, τα οποία εν πολλοίς κάλυπταν την όποια ανυπαρξία έγγραφου τύπου κλπ. Τονίσαμε, επίσης, πως η επικύρωση οποιασδήποτε συμφωνίας γινότανε με μια απλή χειραψία μεταξύ των δυο συμβαλλομένων μερών και τη φράση «βε ες σελάμ», δηλαδή ο Θεός να τα φέρει βολικά, τον αντιπραγματισμό και την τράμπα, καθώς και την ύπαρξη αρχικά ομολόγων, δηλαδή πωλητηρίων εγγράφων και στο τέλος τις σχετικές μεταγραφές για ιδιαιτέρως μεγάλης αξίας αντικείμενα στους κώδικες του χωριού…
  6. Ενοχικό Δίκαιο
    Πρόκειται «για το σύνολον των κανόνων δικαίου οι οποίοι ρυθμίζουν τα ζητήματα τα οποία προκύπτουν εκ της υπάρξεως ενοχής, ήτοι εκ της υπάρξεως εννόμου σχέσεως δυνάμει της οποίας ωρισμένο πρόσωπον (ήτοι ο οφειλέτης) υποχρεούται προς έτερον (δανειστήν) εις παροχήν, η οποία δύναται να συνίσταται εις ενέργειαν ή παράλειψιν».
  7. Κληρονομικό δίκαιο
    Πρόκειται για το σύνολο των κανόνων δικαίου που ρυθμίζουν την κληρονομική διαδοχή. Έτσι, σύμφωνα με το άρθρο 1710 του αναθεωρηθέντος Α.Κ., «κατά το θάνατο του προσώπου η περιουσία του ως σύνολο(κληρονομιά) περιέρχεται από το νόμο ή από διαθήκη σε ένα ή περισσότερα πρόσωπα (κληρονόμοι)….»
  8. Περί γέννηση και βάπτιση
    Σήμερα, με την πολυπλοκότητα των εκφάνσεων της δημόσιας διοίκησης, επιτεύχθηκε αφενός μεν η κάλυψη όλων των περιπτώσεων, για τα οποία ζητάται η συνδρομή της πολιτείας, αλλά αφετέρου η ταλαιπωρία από μια απίστευτη γραφειοκρατία. Εκεί όμως και τότε; Φυσικά και είναι αδύνατη η εύρεση όλων των στοιχείων, λόγω ελλείψεως των σχετικών πληροφοριών, όμως σε κάθε περίπτωση υπάρχουν αρκετές οι οποίες είναι διαφωτιστικές για το καθεστώς εκείνης της εποχής. Για τα απλά μα και καθημερινά.
  9. Η Υιοθεσία
    Δι’ αυτής δεν ικανοποιείται αποκλειστικά και μόνο ο συναισθηματικός κόσμος των ατέκνων, αλλά κυρίως δημιουργείται μια νέα κατάσταση δια τον υιοθετούμενο, δηλαδή, σχέσεως γονέως και τέκνου…Είναι επίσης και μια πράξη θεάρεστη σύμφωνα με την οποία «έσωζε κανείς μια ψυχή παίρνοντάς την υπό την ευθύνη του». Αλλά βεβαίως και μια λύση σε περίπτωση ατεκνίας προς αποφυγή της κατακραυγής ή του όποιου στιγματισμού…
  10. Το Διαζύγιο
    Έτσι «ους ο Θεός συνέζευξεν άνθρωπος μη χωριζέτω», δηλαδή και σε ελεύθερη μετάφραση ό,τι και να γίνει από τη στιγμή που πήρε μέρος η εκκλησία τίποτε δεν μπορεί να χωρίσει το ζευγάρι. Έστω και αν η γυναίκα υπέφερε τα πάνδεινα από τους οικείους του ανδρός της, αλλά και τον ίδιο ακόμα. Ξύλο, βρισιές, κατάρες, πείνα και πάλι ξύλο, προσβολές και…ό,τι μπορεί να φανταστεί ανθρώπου νους. Τα μαρτύρια του Ιώβ. Με μοναδική, ίσως, περίπτωση, αυτή της μοιχείας, από πλευράς της γυναίκας εννοείται…
  11. Ο Γάμος Γ'
    Τονίσαμε προηγούμενα ότι τουλάχιστον μέχρι και το δεύτερο μισό του 19ου αιώνα δεν υπήρχε η υποχρεωτικότητα στην προίκα, όμως παρόλα αυτά οι γονείς πάντοτε συνεισέφεραν το κατά δύναμιν, αλλά και κατά το δοκούν. Συνήθεια-έθιμο- που επιβάρυνε τα μάλα τον οικογενειακό προϋπολογισμό και όχι μόνο, με τη θυγατέρα να καθίσταται σιγά σιγά δυσβάστακτο βάρος μιας και όλοι προσέτρεχαν για να βολέψουν μια καλή προίκα.
  12. Ο Γάμος Β'
    Είναι γνωστό πως δια τον κλήρο της Καππαδοκίας και όχι μόνο, δεν υπήρχαν τακτικές αποδοχές, δηλαδή καταβολή μισθού από πλευράς της κοινότητος. Απλά μια πρόβλεψη δια το «κανονικόν» του ιερέως, δηλαδή κάποιος φόρος- ετήσιο χαράτσι, που επιβαλλότανε ανάλογα φυσικά με την φοροδοτική ικανότητα της κάθε χριστιανικής οικογένειας ή κατά περίπτωση...
  13. Ο Γάμος Α'
    Nuptiae sunt conjunctio maris et feminae et consortium omnis vitae divini et humani juris communicatio, δηλαδή, «γάμος εστίν ανδρός και γυναικός συνάφεια και συγκλήρωσις του βίου παντός, θείου τε και ανθρωπίνου δικαίου κοινωνία». Ο γάμος ως ιερή και ίσως μια από τις πλέον σημαντικές στιγμές του ανθρώπου αποτελούσε τότε και ενδεχόμενα και σήμερα, το αντικείμενο ενός μαζικού ενδιαφέροντος ολάκερης της κοινωνίας. Ιδιαίτερα μάλιστα στις απομονωμένες κοινότητες της Καππαδοκίας...
  14. Οικογενειακό Δίκαιο
    «Πρόκειται για το σύνολον των κανόνων Δικαίου οι οποίοι ρυθμίζουν τας σχέσεις αι οποίαι προκύπτουν εκ του γάμου, της συγγενείας και γενικώτερον επ’ ευκαιρία της οικογένειας…Το οικογενειακόν δίκαιον διαυλακώνεται υπό των ηθικών αρχών καθ’ όλην αυτού την έκτασιν. Τούτο ήτο αναπόφευκτον αλλά και δεόντως επιβεβλημένον, λόγω της φύσεως των σχέσεων, τας οποίας ρυθμίζει…»
  15. Εμπράγματο Δίκαιο
    Το σύνολο δηλαδή των κανόνων που ρυθμίζουν τα εμπράγματα δικαιώματα, με μια σημαντικότατη διάκριση. Πως τα πράγματα[1] διακρίνονται, κατά το άρθρο 948 του Α.Κ. σε: (α) ακίνητα, το έδαφος και τα συστατικά αυτού (β) κινητά, δηλαδή όσα δεν είναι ακίνητα. Αυτά, σε γενικές γραμμές, με τα ισχύοντα σήμερα, αλλά εκεί και τότε; Ποιες, για παράδειγμα, ήταν οι απόψεις, τα ισχύοντα περί την ιδιοκτησία, τη νομή και κατοχή, τη διάθεση μα και την προστασία της;
  16. Το δικαιοδοτικό υποσύστημα
    Η εφαρμογή του δικαίου είναι σπουδαία υπόθεση, όταν μάλιστα υπάρχουν τα σχετικά εργαλεία για την απονομή της, καθίσταται μάλλον και εύκολη υπόθεση. Φυσικά όταν μιλάμε για εργαλεία μιλάμε για εκείνο το νομικό καθεστώς που προβλέπει και καλύπτει όλα τα κενά, τόσο σε επίπεδο νόμων, όσο και σε αυτό της εφαρμογής. Και εξηγούμαστε άμεσα. Ναι μεν το Ανώτατο Συμβούλιο Δικαιοσύνης όριζε πως «τα δικαστήρια έπρεπε να παρέχουν δικαιοσύνη και προστασία σε όλους τους υπηκόους και ότι έπρεπε να τιμωρούνται αυστηρά όποιοι αδικούσαν κάποιον και όποιοι δωροδοκούνται και ότι οι δίκες έπρεπε να γίνονται σύμφωνα με το νόμο», αλλά...
  17. Το Νομικό Πλαίσιο
    ...βάσιμα θεωρούμε πως τούτη η χρονολογία, μαζί με κάποιες άλλες κατοπινές, σηματοδότησαν μια περίοδο «άνοιξης» και ελευθεριών στην απέραντη οθωμανική αυτοκρατορία της οποίας η σήψη ήταν πλέον εμφανής σε κάθε τομέα και πτυχή της καθημερινότητας. Σε τέτοιο μάλιστα βαθμό που απετέλεσε το σημείο αιχμής για πιέσεις στους ιθύνοντες της αυτοκρατορίας από τις μεγάλες δυνάμεις της εποχής και κυρίως από τη χριστιανική Ρωσία που, αποβλέποντας στον διαμελισμό της, αξίωνε να αναγνωρισθεί προστάτης όλων των ορθοδόξων κατοίκων της.
  18. Οι καλοί μας οι…γιατροί!
    Βεβαίως υπήρξαν πολλοί και πολλές. Που προσέφεραν τις ιατρικές τους υπηρεσίες στις απομεμακρυσμένες κοινότητες της Ανατολής, όμως… Όμως υπήρξαν και μερικοί των οποίων η προσφορά ήταν τόσο σημαντική, που το πέρασμα τους καταγράφηκε ανεξίτηλα στη μνήμη των ανθρώπων… Κυρίαρχες προσωπικότητες με έντονα τα στοιχεία της ύπαρξής τους βάλανε τα θεμέλια με την ανιδιοτελή προσφορά και τις ικανότητές τους, καταξιώθηκαν και παρέμειναν στη συλλογική μνήμη.

Author: Μνήμες