Μακεδονία – Μετά τη Μάχη της Πύδνας

Αμέσως μετά την εκπόρθηση της Πύδνας, ο Αιμίλιος Παύλος έστειλε πρέσβεις του στη Ρώμη, για να αναγγείλουν την περήφανη νίκη του στη Σύγκλητο. Η αντιπροσωπεία αυτή αποτελούνταν από τρεις αξιωματικούς του με επικεφαλής το Μέτελλο.

Λίγες μέρες πριν απ’ την τελική νίκη του Αιμιλίου, κυκλοφόρησε φήμη στον ιππόδρομο της Ρώμης, ότι οι Ρωμαίοι νίκησαν τον Περσέα στη Μακεδονία. Το πράγμα, όμως, πέρασε σαν ένας φευγαλέος ψίθυρος και ξεχάστηκε, γιατί δεν υπήρχε συγκεκριμένη πληροφορία. Παρ’ όλα αυτά, ο λαός έτρεξε στους ναούς και πρόσφερε θυσίες και θυμιάματα στους βωμούς, παρακαλώντας τους θεούς να βγάλουν αληθινές αυτές τις φήμες.

Λίγο πριν από κείνες τις μέρες, είχε φτάσει στη Ρώμη και μια πρεσβεία των Ροδίων για να εισηγηθεί στη Σύγκλητο τον τερματισμό του χρονίζοντα ρωμαιομακεδονικού πολέμου και να μεσολαβήσει υπέρ του Περσέα.

Την άνοιξη του 168 κι ύστερα από διαιώνιση των χωρίς κανένα ουσιαστικό αποτέλεσμα ρωμαιομακεδονικών συγκρούσεων, τα αισθήματα των Ροδίων είχαν στραφεί υπέρ των Μακεδόνων και το φιλομακεδονικό κόμμα είχε υπερισχύσει στη Ρόδο. Γι’ αυτό και οι Ρόδιοι, θέλοντας να παίξουν θετικό ρόλο στη ρωμαιομακεδονική διένεξη, έστειλαν τώρα πρέσβεις τους στη Ρώμη για να ασκήσουν την επιρροή τους και να ζητήσουν, όσο ήταν δυνατό, ειρηνική λύση των ρωμαιομακεδονικών διαφορών1.

Νόμισμα του Περσέα

Δεν είχαν, όμως, εκδηλώσει ακόμη πλήρως τις προθέσεις τους οι πρέσβεις, όταν έφτασε ο Μέτελλος και πληροφόρησε επίσημα τη Σύγκλητο και τους Ρωμαίους για τη μεγάλη νίκη των λεγεώνων τους στη Μακεδονία. Ύστερα απ’ τα νέα αυτά, οι Ρόδιοι απεσταλμένοι άλλαξαν αμέσως στάση. Ξέχασαν τον Περσέα και τα δικά τους κι άρχισαν να ομιλούν με λόγια επαινετικά και να εκθειάζουν το κατόρθωμα του Αιμιλίου. Η Σύγκλητος, γνωρίζουσα την τελευταία τους μετατροπή προς τον Περσέα, δεν έδωσε και μεγάλη σημασία στα λόγια τους κι έδειξε μάλιστα και τη δυσαρέσκειά της. Οι Ρόδιοι, για να κολακέψουν περισσότερο τους νικητές, έστειλαν λίγο αργότερα χρυσό στεφάνι στη Σύγκλητο, σαν εκδήλωση του θαυμασμού τους για το μεγάλο επίτευγμα και ζήτησαν ταπεινά τη φιλία της Ρώμης,

Τα νέα της νίκης ενθουσίασαν τους πάντες στη Ρώμη και η Σύγκλητος έστειλε διαταγή στον Αιμίλιο, να αφήσει τους στρατιώτες του να λεηλατήσουν, για ανταμοιβή τους, τις αντιφρονούσες ελληνικές πόλεις2.

Ο Αιμίλιος Παύλος, ύστερα απ’ τη σύλληψη του Περσέα και την ολοκλήρωση της κατάκτησης της Μακεδονίας, έμεινε σ’ αυτή σαν ανθύπατος και στη διάρκεια του 167 περιήλθε την Ελλάδα, «τακτοποιώντας διάφορες ανωμαλίες». Δηλαδή, ισχυροποιώντας περισσότερο τη ρωμαϊκή παρουσία στον ελληνικό χώρο και μοιράζοντας διάφορα δώρα (σίτον και έλαιον) στους κατοίκους, απ’ τα λάφυρα που βρήκε στις αποθήκες της Μακεδονίας.

Φτάνοντας στους Δελφούς, είδε μια νεόδμητη μαρμάρινη κολώνα, την οποία στάθηκε και περιεργάστηκε. Όταν έμαθε ότι εκεί επάνω επρόκειτο να στηθεί το χρυσό άγαλμα του Περσέα, διέταξε να ετοιμάσουν το δικό του άγαλμα και να το στήσουν στη θέση εκείνη, λέγοντας πως «οι νικημένοι πρέπει να κάνουν τόπο στους νικητές».

Αμφίπολις

Επιστρέφοντας στην Αμφίπολη, συγκάλεσε υπό την προεδρία του συνέδριο, στο οποίο πήραν μέρος όλοι οι στενοί συνεργάτες των Ρωμαίων και όλα τα εξέχοντα φιλορωμαϊκά στοιχεία των διαφόρων μακεδονικών και ελληνικών πόλεων και, μαζί με τους δέκα απεσταλμένους της Ρώμης, ρύθμισαν τα πράγματα της κατακτηθείσας χώρας, σύμφωνα με τη νέα κατάσταση, με τις προθέσεις του νικητή και με τις εντολές της ρωμαϊκής Συγκλήτου.

Τους έλληνες συνέδρους, που παρακάθισαν στο συνέδριο της Αμφίπολης και συναποφάσισαν την υποδούλωση της χώρας τους, ο ιστορικός καθηγητής του Κέμπριτζ και επίσκοπος του Αγίου Δαυίδ C. Thirlwall τους ονομάζει με μια λέξη «προδότες»3. Δεν ξέρω αν κανείς άλλος θα μπορούσε να τους ονομάσει διαφορετικά.

Το συνέδριο πρώτα επέβαλε διάφορες ποινές σε κείνους που είχαν σταθεί με το μέρος του Περσέα και είχαν υιοθετήσει την πολιτική των Μακεδόνων ή κρατούσαν αντιρωμαϊκή στάση κατά τη διάρκεια των ρωμαιομακεδονικών πολέμων και μετά ασχολήθηκε με την οργάνωση της κατακτηθείσας χώρας και τη ρύθμιση της εσωτερικής διοίκησης κατά το ρωμαϊκό πρότυπο. Η πολιτική των Ρωμαίων στον κατακτημένο ελληνικό χώρο ήταν, κατά τον H. H. Scullard, «ελευθερία για τη Μακεδονία και την Ελλάδα κι όχι προσάρτηση εδάφους»4. Άλλωστε, αυτό ήταν και το σύνθημα της εκστρατείας τους.

Βέβαια, οι Ρωμαίοι, αποβλέποντας σε ευρύτερα πολιτικά ωφέλη, είχαν κάθε λόγο τώρα, με τον Περσέα σιδηροδέσμιο και τη Μακεδονία κατακτημένη, να διακηρύττουν φιλελευθερισμούς και να διατυμπανίζουν στους Έλληνες ότι επιθυμούν μόνο κατάληση της τυραννίας τους κι απαγκύστρωσή τους απ’ την απολυταρχική μακεδονική δυναστεία.

Στο συνέδριο, οι κατακτητές αποφάσισαν να δώσουν αυτονομία στη Μακεδονία, κάτω φυσικά απ’ τη ρωμαϊκή επικυριαρχία. Εντύπωση έκανε η απόφασή τους να μειώσουν τους φόρους που επέβαλαν στους Μασκεδόνες, στο μισό εκείνων που πλήρωναν ως τώρα στους βασιλιάδες τους5.

Με βάση αυτό το δόγμα, της αυτονομίας και της χαμηλής φορολογίας και με στόχο την αποδυνάμωση της συνοχής του παλιού κράτους, ο Αιμίλιος Παύλος χώρισε τη χώρα του Περσέα σε τέσσερες αυτόνομες επαρχίες, με κέντρα την Αμφίπολη, τη Θεσσαλονίκη, την Πέλλα και την Πελαγονία. Η περιοχή της Πύδνας υπάχθηκε στην τρίτη επαρχία, της Πέλλας.

Οι επαρχίες αυτές δεν είχαν καμιά πολιτική ή οικονομική επαφή μεταξύ τους. Ο διαχωρισμός ήταν αυστηρός κι έγινε με βάση αμετάβλητα φυσικά όρια, όπως ποτάμια και βουνά, που παρεμβάλονταν μεταξύ των περιοχών αυτών.

Το ανώτατο όργανο κάθε επαρχίας ήταν η Σύγκλητος, η οποία εκλεγόταν απ’ το λαό. Ο επόπτης δε της κάθε Συγκλήτου, ο πρόεδρος, όπως θα τον λέγαμε εμείς σήμερα, εκλεγόταν με ξεχωριστή δημόσια ψηφοφορία απευθείας και πάλι απ’ το λαό6.

Μνημείο που έφτιαξε ο Αιμίλιος Παύλος στους Δελφούς μετά τη νίκη του επί των Μακεδόνων

Το σύνταγμα των τεσσάρων επαρχιών, που θέσπισαν οι Ρωμαίοι, ήταν το πιο εντυπωσιακό της εποχής. Κατ’ άλλους δε όλης της αρχαιότητας. Αλλά και αν αυτό θεωρηθεί υπερβολή, είναι αλήθεια ότι οι ελευθερίες που έδωσαν στους κατακτηθέντες Μακεδόνες, ξάφνιασαν τους Έλληνες και ιδίως τους φιλορωμαίους, οι οποίοι περίμεναν απ’ τους κατακτητές πολύ αυστηρότερη μεταχείριση των ηττημένων αντιπάλων τους.

Επίσης, εντυπωσίασαν και τους οπαδούς των αντιρωμαϊκών μερίδων και ίσως να έκαναν και ορισμένους απ’ αυτούς να μεταβάλουν ή έστω και να αμβλύνουν τα αντιρωμαϊκά τους αισθήματα. Άλλωστε, η Σύγκλητος της Ρώμης αυτό επιδίωκε με την κάποια ηπιότητα των μέτρων.

Οι Ρωμαίοι διέταξαν επίσης το γενικό αφοπλισμό της Μακεδονίας και επέτρεψαν μόνο τη διατήρηση μικρών φρουρών στις ακραίες περιοχές, για τη φύλαξη των συνόρων.

Οι βασιλικές και οι δημόσιες περιουσίες δεσμεύτηκαν και τα μεταλλεία χρυσού και αργύρου έκλεισαν. Του χαλκού, όμως και του σιδήρου συνέχισαν να λειτουργούν κι όχι με ρωμαίους αλλά με μακεδόνες εργολάβους7. Απαγορεύτηκε, όμως, η εξαγωγή ξυλείας και η εισαγωγή άλατος8. Τα δύο αυτά αντικείμενα ήταν μονοπώλιο των μακεδόνων βασιλιάδων. Κι ό,τι ανήκε στους βασιλείς, οι Ρωμαίοι το δέσμευσαν.

Στην Πύδνα εγκαταστάθηκε ρωμαϊκή φρουρά για την τήρηση της τάξης, την επιτήρηση της κίνησης του λιμανιού και την είσπραξη των φόρων. Ίσως τότε η κατοχική φρουρά να μετονόμασε την πόλη από Πύδνα σε Κίτρος9.

Οι εργασίες του Συνεδρίου τελείωσαν με αγώνες, για τους οποίους είχαν γίνει προγενέστερες προετοιμασίες, ώστε να επιβληθεί με κάποια «λαμπρότητα» η υποδούλωση και ο διαμελισμός της Μακεδονίας. Στους αγώνες αυτούς, ο Αιμίλιος κάλεσε και τους Έλληνες10.

Με τη λήξη των αγώνων, έληξε και το Συνέδριο και ο Αιμίλιος έφυγε για την Ήπειρο, έχοντας άλλα σχέδια στο μυαλό του. Τώρα μάλιστα, που είχε και την εντολή της Συγκλήτου να αφήσει το στρατό του ελεύθερο στην αρπαγή και στη λεηλασία.

Εκεί, για να μην κινήσει καμιά υποψία των κατοίκων για τις κακές προθέσεις που είχε στο νου του, κάλεσε δέκα αντιπροσώπους από κάθε πόλη, δήθεν για να συζητήσουν μαζί του το ποσό και τον τρόπο καταβολής κάποιας φορολογίας στους Ρωμαίους. Ύστερα από συζητήσεις και κάποιες συμφωνίες, έστειλε σε κάθε πόλη, μαζί με τους αντιπροσώπους της κι ένα τμήμα ρωμαϊκού στρατού, για να παραλάβει τα συμφωνηθέντα. Έτσι, με το τέχνασμα αυτό, μπήκαν οι Ρωμαίοι στις πόλεις τελείως ανενόχλητοι, βρήκαν τον πληθυσμό ανυποψίαστο και διέταξαν όλους ανεξάρτητα τους πολίτες να συγκεντρώσουν στις πλατείες όλο το χρυσάφι και τον άργυρο που είχαν. Αφού παρέλαβαν το πρωί τα συγκεντρωθέντα, επιτέθηκαν όλοι μαζί την τέταρτη ώρα κατά των κατοίκων, αρπάζοντας και λεηλατώντας τα πάντα και εξανδραποδίζοντας τους πάντες11.

Εβδομήντα πόλεις λεηλάτησαν έτσι οι στρατιώτες του Αιμιλίου, γιατί είχαν πάει με το μέρος του Περσέα ή γιατί δεν είχαν πάει με τους Ρωμαίους12 και 150 χιλιάδες ανθρώπους έσυραν στη σκλαβιά και τους πούλησαν στα σκλαβοπάζαρα της Ρώμης και της Ιταλίας για 13 δηλάρια το άτομο. Τόση ήταν η τιμή του κάθε σκλάβου, κατά τον καθηγητή των ελληνικών του πανεπιστημίου του Bristol, N. Hammond, αν ληφθούν υπόψη τα λεγόμενα του Λιβίου, ότι απ’ τις εισπράξεις της πώλησης των σκλάβων έδωσαν σε κάθε ιππέα 400 δηνάρια και σε κάθε πεζό στρατιώτη 20013.

Ίσως η τρομαχτική αυτή καταστροφή ολόκληρης της χώρας της Ηπείρου να μην έγινε με κατευθείαν εντολή της Συγκλήτου, όπως επιμένουν πολλοί ερευνητές. Έγινε, όμως, οπωσδήποτε με την ανοχή της. Πιθανόν, η συστηματική λεηλασία και ο φοβερός εξανδραποδισμός να έγιναν με πρωτοβουλία των στρατιωτών του Αιμιλίου, οι οποίοι δεν ανταμείφθηκαν όσο περίμεναν απ’ τα λάφυρα της Πύδνας και των άλλων μακεδονικών πόλεων που κυρίεψαν14.

Αν και η δεύτερη άποψη ενισχύεται κι απ’ τη δυσαρέσκεια που έδειξε ο στρατός προς τον Αιμίλιο Παύλο, όταν επέστρεψε στην Ιταλία και την απροθυμία του να πάρει μέρος στο μεγάλο θρίαμβο του νικητή, δεν ελαφρύνει καθόλου τη θέση της Ρώμης κι ούτε μειώνει την ευθύνη της Συγκλήτου..

Για να γίνει πιο σημαντικός ο εξανδραποδισμός και για να επιδοθούν με περισσότερο ζήλο οι στρατιώτες στη συγκέντρωση σκλάβων, δόθηκε η εντύπωση ότι οι σκλάβοι που θα συλληφθούν θα είναι περιουσία του στρατού.

Πάντως, όπως κι αν εξελίχθηκαν τα πράγματα, οι βαρβαρισμοί εκείνοι των Ρωμαίων συντάραξαν τον τότε κόσμο και μάλιστα έναν κόσμο που ήταν συνηθισμένος στην αρπαγή και στη βία και στον οποίο η βαρβαρότητα δεν έκανε και τόσο μεγάλη εντύπωση. Τα πάντα ερημώθηκαν και μετατράπηκαν σε ερείπια. Όλο το χρυσάφι συγκεντρώθηκε στα χέρια των ταμιών του Αιμιλίου Παύλου και οι στρατιώτες δεν κράτησαν για τον εαυτό τους απ’ τα προϊόντα της λεηλασίας παρά μόνο έντεκα δραχμές ο καθένας15.

Η συγκέντρωση των προϊόντων της αρπαγής και η κατάθεσή τους στο ρωμαϊκό δημόσιο είναι κι ένας άλλος λόγος που ενισχύει περισσότερο την άποψη, ότι δηώσεις έγιναν με την εντολή ή έστω με την ανοχή της Συγκλήτου. Αν η Σύγκλητος ήταν αντίθετη με τις αρπαγές και τις λεηλασίες, μπορούσε να τις εμποδίσει προκαταβολικά και πριν αρχίσουν ή να τις σταματήσει έγκαιρα και πριν ολοκληρωθούν. Αλλά και στη χειρότερη περίπτωση, μπορούσε να διατάξει, έστω και εκ των υστέρων, την επιστροφή των προϊόντων της λαφυραγώγησης στους δικαιούχους και την απελευθέρωση των σκλάβων.

Ο Αιμίλιος Παύλος, μαζί με τα λάφυρα των λεηλασιών, έδωσε και όλο το ασήμι και το χρυσάφι του Περσέα στους ταμίες του, για να το καταθέσουν στο δημόσιο ταμείο της Ρώμης. Μόνο στο γαμπρό του Τουβέρωνα, που ήταν φτωχός, έδωσε έναν αμφορέα, σα βραβείο της αρετής και της ανδρείας του στη μάχη της Πύδνας, που ζύγιζε πέντε λίτρα χρυσού.

Στο ταμείο του Περσέα βρέθηκαν 6 χιλιάδες τάλαντα. Όσα περίπου ξόδεψαν και οι Ρωμαίοι στην εκστρατεία τους κατά της Μακεδονίας, όπως υπολογίζει ο ρωμαίος ιστορικός Βαλέριος Αντίας16.  Τον Αντία, όμως, ο Λίβιος τον χαρακτηρίζει ( κατά τον W. Smith) σαν τον πιο ψεύτη ιστορικό και πάντοτε αναφέρει το όνομά του με κάποιο χλευαστικό επίθετο ή ειρωνία. Ο Αντίας (πάλι κατά το Smith) αυτοδημιούργησε τα περισσότερα σχεδόν περιστατικά της ιστορίας που έγραψε και το είχε σα σύστημα να υπερβάλει πολύ στους αριθμούς που αναφέρει17.

Πάντως, οι θησαυροί του Περσέα πρέπει να ήταν πολύ μεγάλοι. Ο Λίβιος τους υπολογίζει σε 120 εκατομμύρια σιστέρσιους. Ο Velleius σε 210 εκατομμύρια, ο Πολύβιος σε 300 εκατομμύρια και ο Πλούταρχος αναφέρει ότι βρέθηκαν στα ταμεία του και εκτέθηκαν στο θρίαμβο του Αιμιλίου Παύλου 2250 τάλαντα σε αργυρά νομίσματα και 220 τάλαντα σε χρυσά, εκτός απ’ τους ολόχρυσους αμφορείς, τα διαμαντοστόλιστα κύπελλα και τα άλλα τιμαλφή18.

Μαζί με τα άλλα πολυποίκιλα λάφυρα που πήρε ο Αιμίλιος, ύστερα απ’ τη νίκη του στην Πύδνα, ήταν και πολλά βιβλία ιστορικών κι άλλα συγγράμματα μεγάλων σοφών και φιλοσόφων, καθώς και τα αρχεία του Περσέα. Και τα μεν βιβλία τα έδωσε στους γιους του, που αγαπούσαν τα γράμματα, τα δε αρχεία τα μετέφερε στη Ρώμη και, όπως μας λέγει ο P. Leveque, τα είχε κατόπι στη διάθεσή του, μαζί με τα άλλα ντοκουμέντα (Tabula of the great pontiff) ο υπόδικος στη Ρώμη αλλά και προστατευόμενος της οικογένειας του Αιμιλίου Πολύβιος19. Στα αρχεία αυτά βρήκε πάρα πολλά στοιχεία ο Πολύβιος, τα οποία τον βοήθησαν να γράψει αργότερα την ιστορία του.

Ύστερα απ’ την παραπάνω τακτοποίηση των ελληνικών πραγμάτων, ο Αιμίλιος Παύλος κατέβηκε με το στρατό του στον Ωρικό, μια παραλιακή πόλη της βόρειας Ηπείρου κι από κει με το στόλο του πέρασε στην Ιταλία.

Την τύχη της Μακεδονίας είχε και η Ιλλυρία. Χωρίστηκε κι αυτή σε τρεις επαρχίες. Η δε Ελλάδα ξεκαθαρίστηκε απ’ όλους τους συμπαθούντες τους Μακεδόνες κατοίκους, ύστερα από ένα βάρβαρο και συστηματικό διωγμό, που οργάνωσαν οι φιλορωμαϊκοί παράγοντες κάθε περιοχής20.

Πραγματικά, μετά την ήττα του Περσέα, δυο ρωμαίοι ύπατοι, ο Κλαύδιος και ο Ντολαμπέλλα, επισκέφτηκαν την Πελοπόννησο για να ρυθμίσουν εκεί, σύμφωνα με τη νέα κατάσταση που είχε προκύψει, τα ελληνικά πράγματα. Με εισήγηση του αρχηγού της Αχαϊκής Συμπολιτείας και θερμού φιλορωμαίου, Καλλικράτη, διέταξαν τη σύλληψη χιλίων, των πιο διακεκδιμένων πολιτών της Συμπολιτείας και τους απέστειλαν στη Ρώμη, για να απολογηθούν για την αντιρωμαϊκή στάση τους και γιατί αρνήθηκαν να συμπαρασταθούν στους Ρωμαίους και να τους βοηθήσουν ενεργά στον πόλεμό τους κατά του Περσέα. Ανάμεσα σ’ αυτούς ήταν και ο κατόπιν ιστορικούς Πολύβιος. Οι υπόδικοι έφτασαν στην Ιταλία το 167 και αντί να δικαστούν, διασκορπίστηκαν εξόριστοι σε διάφορες πόλεις των Ετρούσκων. Ο Πολύβιος συνδέθηκε με τους γιους του Αιμιλίου Παύλου και έμεινε στο σπίτι του πατέρα τους. Αργότερα, συνόδεψε το Σκιπίωνα στις εκστρατείες του.

Στον πόλεμο κατά των Καρχηδονίων, μεγάλος πια στρατηγός ο Σκιπίωνας, βλέποντας τις φλόγες να καίνε την Καρχηδόνα, λύθηκε σε δάκρυα μπροστά στον Πολύβιο. Σκεφτόμενος δε ότι μπορεί μια μέρα και η Ρώμη να έχει την ίδια τύχη, επανέλαβε συγκινημένος του στίχους της Ιλιάδας του Ομήρου:

«Έσσεται ήμαρ, ότ’ αν ποτ’ ολώλη Ίλιος ιρή
και Πρίαμος τε και λαός εϋμελλίω Πριάμοιο»21
.

Όσο βρισκόταν στη Ρώμη ο Πολύβιος, λόγω της υψηλής θέσης των προστατών του, είχε στη διάθεσή του, όπως είπαμε, τα αρχεία του Περσέα, τις αλληλογραφίες του βασιλιά με διάφορους ηγεμόνες και άλλα ντοκουμέντα, τα οποία τον βοήθησαν πολύ στη συγγραφή της ιστορίας του. Παράλληλα, όμως, στα ντοκουμέντα αυτά βρήκε και η Σύγκλητος πολλές αποδείξεις για να κατηγορήσει για τη στάση τους και να ενοχοποιήσει πολλούς ηγεμόνες γειτονικών και άλλων λαών.

Με τις ενέργειες του Πολυβίου προς τον οίκο των Αιμιλίων και με τη μεσολάβηση του Κάτωνα και του Κικέρωνα, οι όμηροι, όσοι επέζησαν, γύρισαν τελικά πίσω στις πατρίδες τους το 151. Απ’ τους χίλιους, όμως, επέστρεψαν μόνο τριακόσιοι22.

Στην Αιτωλία 300 φιλομακεδόνες πολίτες θανατώθηκαν, ύστερα από μια κωμικά σκηνοθετημένη και γελοία δίκη23.

Πολλοί ηγεμόνες έσπευσαν να συγχαρούν τους Ρωμαίους για τη νίκη τους στην Πύδνα. Ανάμεσα τους πρώτους ο Ευμένης της Περγάμου. Αυτός έστειλε συγχαρητήρια στη Σύγκλητο με τον αδελφό του Άτταλο. Τις εκδηλώσεις, όμως, αυτές του Ευμένη οι Ρωμαίοι τις δέχτηκαν με ψυχρότητα. Για να θερμάνει κάπως το κλίμα και να προλάβει κάθε περαιτέρω δυσαρέσκεια ο Ευμένης αποφάσισε να πάει μόνος του στη Ρώμη. Αλλά, ενώ βρισκόταν στο Πρίντεζι της Ιταλίας, η Σύγκλητος τον ειδοποίησε να εγκαταλείψει αμέσως το ιταλικό έδαφος. Φαίνεται πως μέσα στα αρχεία και στα άλλα έγγραφα του Περσέα κάτι θα βρέθηκε, που θα αποδείκνυε τις μικροεπαφές του με το μακεδόνα βασιλιά. Έτσι, έπεσε στη δυσμένεια των Ρωμαίων και η Σύγκλητος άρχισε να στρέφει το ενδιαφέρον της πια προς τον αδελφό του Άτταλο.

Αλέκος Ν. Αγγελίδης
Αναδρομή στην Ιστορία της Μακεδονίας – Τόμος Α’



1 . Λίβιος: XLV 40. 1.- Πολύβιος: XXIX 19.- Scullard H.H.: «Hist. οf Greece» p. 275.
2
. Πλούταρχος: «Αιμίλιος Παύλος» σελ. 81.
3
. Thirlwall C.: «Hist. of Greece» vol 8 p. 459.
Στο Συνέδριο πήραν μέρος: Απ’ την Αχαΐα: Καλλικράτης, Αριστόδημος, Αγεσίας,
Φίλιππος.
‘’     ‘’    Βοιωτία:     Μνάσιπος
‘’     ‘’    Ακαρνανία:   Χρέμης
‘’     ‘’    Ήπειρο:  Χάροπας, Νικίας
‘’     ‘’    Αιτωλία: Λυσίσκος, Τίσιππος
Δες και Πολύβιο
XXX 13.    
4 .  Scullard H. H.: «Hist. of Greek world… » p. 273.
5
.  Finley G.: «Greece Under Romans» p. 23.
6
.  Scullard H.H.: «The Roman World» p. 297.
7
.  Λίβ.: XLV 29.- Διόδ.: XXXI 13 .- Scullard: «Hist. of Greek World» p. 273.- Davis Oliv.: «Roman Mines in Europe» p. 226.
8
.  O Frank Tenney λέγει ότι για να ενισχυθεί κάποια κατηγορία εμπόρων η εισαγωγή του αλατιού δεν απαγορεύτηκε. (Roman Imperialism p. 210).
9
Αναγνωστ.: «Αρχαία Ολυμπική Πιερία» σελ. 141.
10
. Scullard: «The Elephand …» p. 185.
11
.  Hammond N.G.L.: «Epiros…» p. 635. Η τέταρτη ώρα είναι η 10η πρωινή.
12
.  Smith W.: «Dictionary…» vol 3 p. 155.
13
. Λίβ.: 45. 34. 5.- Hammond N.: p. 635.
14
. Webster G.: «The Rom. Imp. Army» p. 36 note 3.
15
. Πλούταρχ.: «Αιμίλιος Παύλος» 29.
16
. Walbank F. W.: «Philip of Macedon» p. 256.
17
.  Smith W.: «Dictionary …»  λέξη Αντίας.
18
Λίβ.: XLV 40.1.- Velleius I.: 9.6.- Πολύβ.:XXXIII 56.- Πλούταρχ.: «Αιμίλιος Παύλος» 32.33.- Δες και Κεφ. «Ο θρίαμβος του Αιμιλίου Παύλου».
19
.  Leveque P.: «The Greek Adventure» p. 445.
20
.  Scullard: «Hist. of Greece» p.273.
21
. Ομήρου Ιλιάδα: ραψ. Ζ’ 448-449.
22
.  Smith W.: «Dictionary… » vol 3 p. 443.
23
.  Scullard: «Hist. of Greek World…» p. 273.

Α Ρ Θ Ρ Α - Τ Η Σ - Ι Δ Ι Α Σ - Κ Α Τ Η Γ Ο Ρ Ι Α Σ :
  1. Από τι πέθανε ο Μέγας Αλέξανδρος
    Θεωρείται, και δικαίως, μια από τις μεγαλύτερες προσωπικότητες της ιστορίας: Πέρα από ικανότατος στρατιωτικός διοικητής, ο Μέγας Αλέξανδρος (356 πΧ- 323 πΧ) σηματοδότησε το τέλος μιας εποχής και την έναρξη μιας νέας, φέρνοντας την Ανατολή και τη Δύση πιο κοντά από ό,τι είχαν έρθει ποτέ άλλοτε στο παρελθόν.
  2. Δεν το πιστεύω
    ΓΙΩΡΓΟΣ Κ. ΚΥΡΜΕΛΗΣ Εἶναι φυσικό, σέ τραγικές καί ἐξευτελιστικές γιά την πατρίδα στιγμές πού ἔφεραν στόν τόπο οἱ κακῆ τῆ μοίρα κυβερνῆτες του, νά ψάχνει ἡ μνήμη μας ἀνθρώπους πού ἔδωσαν τή ζωή τους γιά τόν τόπο αὐτό. Πού στέγνωσαν καί ἑκούσια ἀποξήραναν τόν ἐσωτερικό τους κόσμο, τίς ἁπλές καί ἀνθρώπινες χαρές τῆς ἐπίγειας ζωῆς, κι ἀφοσιώθηκαν  κι ἀφιερώθηκαν σέ ἀγῶνες δύσκολους και σκληρούς μόνο καί μόνο νά δοῦν αύτόν τόν πάντα προδομένο τόπο ν΄ἀλλάζει δρόμο καί τρόπο καί βίο. Στή διαιώνια ἱστορία μας ὑπῆρξαν πάντα τέτοιοι ἡγέτες-ἄνθρωποι. Προς τούς ὁποίους προσέτρεχε ὁ λαός σέ στιγμές ἀπελπισίας, τρόμου καί πανικοῦ καί μάλιστα κι ὃταν εἶχαν ἤδη πεθάνει.
  3. Προσωπικότητες της Μακεδονίας
    Μετά αυτή τη σύντομη περιήγηση στο χώρο της Μακεδονίας, περνάμε σε έναν άλλο χώρο, των προσωπικοτήτων της, που προέρχονται από διάφορες πόλεις της και διακρίνονται για τα ποικίλα προσόντα τους. Σε αυτή την αναφορά τηρείται μία χρονολογική πορεία που ξεκινάει τον 5ο αι. με το Στωβαίο Ιωάννη, γραμματικό και συγγραφέα Ανθολογίας της Ελληνικής Γραμματείας. Ακολουθούν δύο άντρες, με το όνομα: Ποσείδιππος, που έζησαν τον 4ο και 3ο αι.
  4. Οι Μακεδόνες - Ε
    ©Πιπίνα Δ. Έλλη (Dr Pipina D. Elles) Sydney, Australia Οι διάδοχοι του Μ. Αλεξάνδρου Τον Περδίκκα (τον αρχαιότερο των στρατηγών του Μ. Αλεξάνδρου που εργάστηκε ολόψυχα για την ενότητα του κράτους το οποίο κληροδότησε στους στρατηγούς του και στους συνεργάτες του, ο Αλέξανδρος, με τον θάνατο του) αντικατέστησε ο Αντίπατρος που πέθανε αποσυρόμε­νος στην Μακεδονία. Ετούτος όρισε ως διάδοχό του τον Πολυσπέρχοντα, αντί του γιου του Κασσάνδρου. Ο Κάσσανδρος όμως αποφάσισε να εκτοπίσει τον Πολυσπέρχοντα. Ήρθε λοιπόν κατά της Μακεδονίας, νίκησε τον Πολυσπέρχοντα στην Πύδνα το 316 π. Χ., συνέλαβε μά­λιστα και καταδίκασε σε θάνατο την Ολυμπιάδα και παν­τρεύτηκε την κόρη της Θεσσαλονίκη[1], την αδερφή του Μ. Αλεξάνδρου. Ο έκπτωτος Πολυσπέρχων, κατέφυγε στους Αιτωλούς.
  5. Το Μακεδονικό Ζήτημα
    Από το 1870 παρουσιάζονται σερβικές και βουλγαρικές διεκ­δικήσεις επί της Μακεδονίας. Η δημιουργία του IMRO (Internal Macedonian Revolutionary Organisation) από τον Goce Delkev και άλλους πέντε Βουλγάρους, στοχεύει στην εξουδετέρωση εξωτερικών επιδράσεων και στην διάσωση της Βουλγαρικής εθνικότητας (όπως καταθέτει ο Ivan Hadzhinicolov[2]), με την ίδρυση της «Μακεδονίας για τους Μακεδόνες». Στην πραγματικότητα όμως οι Βούλγαροι απέβλεπαν στην μέλλουσα προσάρτηση της Μακεδονίας[3] στη χώρα τους τη Βουλγαρία, παρόμοια όπως είχε συμβεί και με την Ανατολική Ρωμυλία (σύμφωνα με τις αποφάσεις του συνεδρίου του Βερολίνου, το 1878).
  6. Οι Μακεδόνες - Δ
    Ο Αλέξανδρος[1], διαδέχτηκε τον πατέρα του Φίλιππο στον θρόνο σε ηλικία είκοσι (20) ετών, ανακηρυχθείς βασιλιάς α­πό τους στρατευμένους Μακεδόνας. Ο Διόδωρος[2] καταθέτει ότι ο Αλέξανδρος από τη μεριά του Φιλίππου ήταν απόγονος του Ηρακλή και από τη μεριά της μητέρας του απόγονος των Αιακιδών. Κληρονόμησε λοιπόν –σύμφωνα με την ελληνική παράδοση και πεποίθηση- σπουδαία φυσική δύναμη και ποιότητες ήθους.
  7. Οι Μακεδόνες - Γ
    ©Πιπίνα Δ. Έλλη (Dr Pipina D. Elles) Sydney, Australia Ο Φίλιππος Αγνώστου - Jastrow (2006), Κοινό Κτήμα, https://commons. wikimedia.org/ w/index.php?curid=640435 Σε ετούτη τη δύσκολη περίοδο για τη Μακεδονία, ανεβαίνει στην εξουσία ο γιος του Αμύντα Γ’, ο Φίλιππος, μόλις 23 ετών. Στην αρχή ορίζεται ως επίτροπος του ανήλικου ανιψιού του, γιου του Περδίκκα.  Σύντομα όμως στέφεται Βασιλιάς ο ίδιος. Υπό τη βασιλεία του  η Μακεδονία γνωρίζει, όσο ποτέ άλλοτε, μεγάλη στρατιωτική και πολιτική ακμή. Ο Πυθαγόρειος φιλόσοφος Παμμένης, διδάσκαλος του Φιλίππου στις Θήβες, την περίοδο που νεαρός (στα δεκαπέντε του) ο Φίλιππος είχε κρατηθεί ως όμηρος και μάλιστα για περισσότερο από δύο χρόνια[1], λέει ότι ο μαθητής του αγά­πησε τον πολιτισμό που γνώρισε στη Θήβα και μελέ­τησε τα στρατιωτικά πράγματα των Θηβαίων. Μετά από τον φόνο του Πτολεμαίου, ο Περδίκκας, αδερφός του Πτολεμαίου, διόρισε τον Φίλιππο διοικητή επαρχίας στην Μακεδονία, όπου εκείνος συγκρότησε και οργάνωσε στρατό, σύμφωνα με τις δικές του γνώσεις και αντιλήψεις. Με αυτόν τον στρατό επιβλή­θηκε εν γένει, στους Μακεδόνες.
  8. Οι Μακεδόνες - Β
    Η μάχη της Χαιρώνειας[1] δεν ήταν το τέλος της Ελληνικής Ιστορίας, όπως μερικοί ιστορι­κοί του 19ου αι. υποστήριξαν, αλλά η αρχή ενός και­νούργιου κεφαλαίου στην Ελληνική Ιστορία. Οι Ελληνιστικοί χρόνοι υπήρξαν για την Ελλάδα η χρονική περίοδος κατά την οποία η Ελληνική γλώσσα υπερβαίνει τα τότε Ελληνικά σύνορα και αποβαίνει «παγκόσμια». Ετούτη την περίοδο έχουμε τη δημιουργία σπουδαίων έργων. Από τον όρο της Αγίας Γραφής[2] «Ελληνισταί», ο Joh Gust. Droysen υιοθετεί και χρησιμοποιεί τους όρους «Ελληνιστικοί χρόνοι» και Hellenismus (Ελληνισμός). Άλλοι τοποθετούν την έναρξη των Ελληνιστικών χρόνων στα μέσα του 4ου αι.[3] Ετούτη η εκδοχή ενισχύεται από τον τάφο του «Petosiris» στην Ερ­μούπολη της Αιγύπτου[4], από τον πάπυρο των «Περσών» του Τιμόθεου στο Abousir-el-Meleq[5] και από το Μαυσω­λείο του Δυνάστη της Καρίας, Μαύσωλο[6].
  9. Οι Μακεδόνες - Α
    Οι Αρχαίοι Μακεδόνες, ανήκουν στα Ελληνικά φύ­λα τα οποία με την κάθοδο των Δωριέων[4], στο τέλος της 2ης π. Χ. χιλιετηρίδας, εγκαταστάθηκαν στο ΒΑ τμήμα της Ελληνικής Χερσονήσου. Οι Μακεδόνες δεν προχώρησαν προς νότο, όπως έκαναν τα υπόλοιπα Ελληνικά φύλα, αλλά παρέμειναν στο τμήμα αυτό της Ελληνικής γης η οποία απέβη η πατρίδα τους και ονομάστηκε από αυ­τούς "Μακεδονία"
  10. Μακεδονία σημαίνει...
    Ο Stephen G. Miller, Επίτιμος Καθηγητής του Πανεπιστημίου Berkley, Καλιφόρνια, ΗΠΑ, εξηγεί σε επιστολή του ότι γιατί τα Σκόπια σε καμία περίπτωση δεν πρέπει να ονομάζονται Μακεδονία. Συγκεκριμένα, γράφει ο διάσημος Αμερικανός Καθηγητής προς τον Εκδότη του Archaeology...
  11. Μακεδονικος Αγωνας 1904 -1908
    Διάλεξη στη Μελβούρνη, Αυστραλία, στις 03 Νοεμβρίου 2013. Η διάλεξη διοργανώθηκε από την Ένωση Θεσσαλονικέων "Ο Λευκός Πύργος", την Κοινότητα Ώκλη και Περιχώρων το Ημερήσιο Ελληνικό Κολλέγιο Oakleigh Grammar και την Ελληνική Σχολή Ζήνων Μελβούρνης στο πλαίσιο 29ων γενεθλίων της αδελφοποίησης μεταξύ των πόλεων Θεσσαλονίκης και Μελβούρνης.
  12. Κρουσοβο - Γευγελη
    Θεωρείται ότι το όνομά της έχει κοινή ρίζα με τα «Κρούσια» και προέρχεται από το μακεδονικό όνομα «Κρούσσος». Η ελληνική κοινότητα του Κρουσόβου, βλαχόφωνη στην πλειονότητά της, ήταν μια από τις ανθούσες του βορειομακεδονικού χώρου. Πληθυσμιακά γνωρίζουμε ότι το 1856 το Κρούσοβο είχε 18.000 κατοίκους, κυρίως βλαχόφωνους Έλληνες και λίγους Αλβανούς και Βούλγαρους.
  13. Οχριδα
    Ιδρύθηκε την εποχή του Χαλκού από τον Κάδμο με το όνομα Λυχνίδα ή Λυχνιδός. Πρόκειται για μια από τις αρχαιότερες ελληνικές πόλεις και αποτέλεσε, κατά τους ιστορικούς τηΒόρειο Ακρόπολη του Ελληνισμού. Η σύγχρονη πόλη της Αχρίδας βρίσκεται πάνω στα ερείπια της αρχαίας ελληνικής πόλης Λυχνιδού, που η ίδρυσή της τοποθετείται τον 6ο αιώνα π.χ. Στα βυζαντινά χρόνια τη συνατάμε ως Ιουστινιανή.
  14. Στρώμνιτσα
    Η αρχαιολογική έρευνα στην περιοχή έχει αποκαλύψει πλήθος αρχαίων ελληνικών αγαλμάτων, αγγείων, νομισμάτων, ελληνικών (και λίγων ρωμαϊκών) επιγραφών. Εδώ στην αρχαιότητα υπήρχε η ελληνική πόλη Αστραίον. Στη ρωμαϊκή και βυζαντινή περίοδο θα συναντήσουμε την πόλη ως Τιβεριούπολη. Στην πόλη αυτή μαρτύρησαν το 362, επί Ιουλιανού, οι «δεκαπέντε μάρτυρες».
  15. Οι Ελληνες στη FYROM
    Η ένταση μεταξύ των δύο χωρών και το ανεπίλυτο πρόβλημα με την οριστική ονομασία της νέας αυτής χώρας, δημιούργησαν εντάσεις και αύξησαν τις προκαταλήψεις και στις δύο πλευρές των συνόρων. Η υποχώρηση του σλαβομακεδονικού εθνικισμού, που εκτιμώ ότι είναι η κύρια πηγή έντασης, και ο έντιμος συμβιβασμός ανάμεσα στις δύο χώρες...
  16. Οι Αλυκες του Κιτρους
    Στην παραλία του Κίτρους και στην αρχαία θέση Αθεράδα, όπου και το ακροτήριο Αθερίς, εκεί που πιστεύονταν και πιστεύεται ότι υπήρχε το αρχαίο λιμάνι της Πύδνας, υπάρχουν σήμερα εγκαταστάσεις παραγωγής άλατος. Οι Αλυκές.
  17. Το Κονακι του Κιτρους
    Την τελευταία περίπου εκατονταετία της τουρκοκρατίας, το Κίτρος ήταν τσιφλίκι της οικογένειας Μπίτζιου και μεταβιβάζονταν κανονικά απ’ τον πατέρα στο γιο. Σπουδαιότερος και πιο γνωστός απ’ αυτούς ήταν ο Νικόλαος Μπίτζιος ή Νικολάκης, όπως τον έλεγαν, που έζησε στα τέλη του 19ου και στις αρχές του 20ου αιώνα.
  18. Η ιστορια του Ρουπελ
    Η Ιστορία ενός λαού δεν είναι μόνον οι λαμπρές του νίκες και τα φανταχτερά κι ένδοξα κατορθώματά του, αλλά αποτελούν αναπόσπαστο κομμάτι της και τα σφάλματα και οι αποτυχίες του, γι’ αυτό και είναι επιβεβλημένο, τα μελανά αυτά σημεία της ζωής του, όσο σκοτεινά κι αν είναι, να γίνονται γνωστά και να κοινολογούνται ανεπηρέαστα, σαν καθαρώς ιστορικά γεγονότα και να ερευνούνται με το ίδιο ενδιαφέρον, όσο κι εκείνα που τον προβάλλουν σα λαό και λαμπρύνουν το παρελθόν του.
  19. Μακεδονια - Πυδνα και Χριστιανισμος
    Ο Απόστολος Παύλος, στη διάρκεια της δεύτερης περιοδείας του (52 ή 53 μ.Χ.), προερχόμενος απ’ τη Βέροια και πηγαίνοντας για τη Νότια Ελλάδα, πέρασε, σύμφωνα με την παράδοση, απ’ τη διπλανή Μεθώνη, όπου και επιβιβάστηκε σε πλοίο για την Αθήνα. Από κει «εξαπέστειλαν (αυτόν) οι αδελφοί, πορεύεσθαι ως επί την θάλασσαν»1.
  20. Μακεδονια - Αρχαιο Κιτρος
    Με την κατάκτηση της Μακεδονίας απ’ τον Αιμίλιο Παύλο και τα μέτρα που πήρε το Συνέδριο της Αμφίπολης κι ύστερα απ’ την κατάπνιξη των επαναστάσεων, που επακολούθησαν με τον Ανδρίσκο και τον Αλέξανδρο, η Πύδνα, σαν που υπέστη και τις μεγαλύτερες καταστροφές απ’ τους πολέμους και που αντιμετώπισε πρώτη το οξύ μένος των Ρωμαίων, πέφτει σε οικονομική και κοινωνική στασιμότητα και παρακμή.
  21. Μακεδονια - Επανασταση στην Πυδνα
    ΚΕΦΑΛΑΙΟ  ΟΓΔΟΟ Η ΕΠΑΝΑΣΤΑΣΗ ΣΤΗΝ ΠΥΔΝΑ ΤΟ 148 π.Χ. Τρία χρόνια μετά τη μάχη της Πύδνας, η ρωμαϊκή Σύγκλητος έστειλε αντιπροσώπους της στη Μακεδονία,
  22. Μακεδονια - Αιμιλιος Παυλος και ο θριαμβος
    Ο Αιμίλιος Παύλος γεννήθηκε το 230 ή 229 π. Χ.. Προερχόταν από αριστοκρατική οικογένεια του οίκου των Αιμιλίων. Λέγεται πως ήταν ελληνικής καταγωγής και πως ο πρόγονός του Μάμερκος ήταν γιος του σοφού Πυθαγόρα και ονομάστηκε Αιμίλιος «δια την αιμυλία λόγου και χάριν». Ο Παύλος είχε τύχει καλής μόρφωσης, σύμφωνα με τη ρωμαϊκή και την ελληνική παιδεία κι αγαπούσε τον ελληνικό πολιτισμό. Από μικρός είχε εκπαιδευτεί και στα όπλα κι είχε διακριθεί και στον τομέα αυτό.
  23. Μακεδονια - Πριν τη μαχη της Πυδνας
    Αφού είδαμε περιληπτικά και με μεγάλη συντομία πώς πάτησαν πόδι οι Ρωμαίοι στην Ελλάδα και πώς κατάφεραν να ενισχύσουν και να ισχυροποιήσουν τις θέσεις τους στο έδαφός της, ας δούμε πώς εξελίχτηκαν τα πράγματα στη Μακεδονία, ύστερα απ’ το θάνατο του Φιλίππου του Ε’ και την άνοδο του Περσέα στο θρόνο.
  24. Μακεδονια - Η Πυδνα 500 - 323 π.Χ.
    Απ’ την ενδοχώρα των Βαλκανίων, την Ιλλυρία και τη Μακεδονία, κατέβηκαν κατά καιρούς οι διάφορες ελληνικές φυλές (Ίωνες, Δωριείς, Πελασγοί κ.λ.π.), οι οποίοι και κατοίκησαν τη Μακεδονία και τη Νότια Ελλάδα. Κι απ’ τις πόλεις πάλι της νότιας Ελλάδας ξεκίνησαν αργότερα κύματα Ελλήνων αποίκων, για να κατοικήσουν τα παράλια του Αιγαίου, της Μεσογείου, του Πόντου κ.λ.π.. Κι άλλοτε μεν έδιωχναν παλιούς κατοίκους ή αφομοίωναν υπάρχοντες βαρβαρικούς οικισμούς, άλλοτε δε ίδρυαν κανούριες πόλεις και δημιουργούσαν νέα κέντρα ζωτικά και αξιόλογα, τα οποία επέζησαν χιλιάδες χρόνια κι έγραψαν μακραίωνη κι ενδιαφέρουσα ιστορία, συμβάλλοντας ουσιαστικά στην ιστορική γενικά εξέλιξη των περιοχών που δέσποζαν.
  25. Μακεδονια - Ο Πρωτος Οικισμος
    Η Πύδνα πιστεύεται πως χτίστηκε κατά τον 8ο ή 7ο π.Χ. αιώνα απ’ τους Ερετριείς της Εύβοιας, όπως και η παρακείμενη Μεθώνη[1]. Υπάρχει πιθανότητα στη θέση της Πύδνας να βρήκαν τότε οι Ερετριείς κάποιον άλλο οικισμό, με το ίδιο ή άλλο όνομα, γύρω απ’ τον οποίο να έχτισαν την καινούρια πόλη τους. Την πιθανότητα αυτή ενισχύουν οι πρόσφατες διαπιστώσεις των αρχαιολόγων, που μελέτησαν το μικρό τύμβο, τον οποίο και εντόπισαν το 1981 στην περιοχή του Παλιόκιτρους. Η κατασκευή του τύμβου αυτού ανάγεται στο τέλος της εποχής του χαλκού και στις αρχές της εποχής του σιδήρου.
  26. Το λιμάνι της Πύδνας
    Η Πύδνα είχε αποκτήσει κατά καιρούς ξεχωριστή δύναμη και ιδιαίτερα την εποχή του Φιλίππου του Β’ είχε τονιστεί πολλές φορές απ’ το Δημοσθένη, το μεγάλο ρήτορα των αιώνων, η ζωτικότητά της και η μεγάλη σημασία της, σ’ ότι αφορούσε την ισορροπία των δυνάμεων στον τότε Ελλαδικό και στο Μεσογειακό γενικότερα χώρο. Κι όλη αυτή η διάκριση και η σπουδαιότητα της Πύδνας οφείλονταν στον πλούτο της, στη γεωγραφική της θέση και περισσότερο στο ζωτικής σημασίας λιμάνι της.
  27. Μακεδονία - Μετά τη Μάχη της Πύδνας
    Αμέσως μετά την εκπόρθηση της Πύδνας, ο Αιμίλιος Παύλος έστειλε πρέσβεις του στη Ρώμη, για να αναγγείλουν την περήφανη νίκη του στη Σύγκλητο. Η αντιπροσωπεία αυτή αποτελούνταν από τρεις αξιωματικούς του με επικεφαλής το Μέτελλο. Λίγες μέρες πριν απ’ την τελική νίκη του Αιμιλίου, κυκλοφόρησε φήμη στον ιππόδρομο της Ρώμης, ότι οι Ρωμαίοι νίκησαν τον Περσέα στη Μακεδονία. Το πράγμα, όμως, πέρασε σαν ένας φευγαλέος ψίθυρος και ξεχάστηκε, γιατί δεν υπήρχε συγκεκριμένη πληροφορία. Παρ’ όλα αυτά, ο λαός έτρεξε στους ναούς και πρόσφερε θυσίες και θυμιάματα στους βωμούς, παρακαλώντας τους θεούς να βγάλουν αληθινές αυτές τις φήμες.
  28. Μακεδονικό Πρόβλημα - μέρος β'
    Κι εδώ, ο ρόλος των σλαβόφωνων Ελλήνων, που γεννήθηκαν στην Ελλάδα και ήρθαν στην Αυστραλία με ελληνικά διαβατήρια κι αρνούνται τώρα την πατρίδα τους, έχει ιδιαίτερη βαρύτητα. Όλα αυτά είναι εκείνα που, προβαλλόμενα κατάλληλα, συγκινούν ως ένα βαθμό τη διεθνή κοινή γνώμη, η οποία και θα πρέπει να μας ενδιαφέρει περισσότερο. Το όνομα δε Μακεδονία, Μακεδόνες κλπ., φέρνει ακόμα στη μνήμη του πολύ κόσμου του εξωτερικού, που δεν γνωρίζει ιστορικές λεπτομέρειες και αρχαιολογικές, εθνολογικές και γλωσσολογικές ιδιαιτερότητες
  29. Μακεδονικό Πρόβλημα - μέρος α'
    Το Μακεδονικό ζήτημα, όπως είναι γνωστό στις μέρες μας, είναι ένα παρακλάδι ή παράγωγο, κατάλοιπο του μεγάλου Ανατολικού Ζητήματος, του οποίου η αρχή ή καλύτερα η διπλωματική του διατύπωση πάει 140 χρόνια πίσω. Οι τότε Μεγάλες Δυνάμεις, Αγγλία, Ρωσία και Αυστρία εποφθαλμιούν τα εδάφη της Οθωμανικής αυτοκρατορίας, η οποία αρχίζει να καταρρέει και κάθε μια απ’ αυτές ετοιμάζεται και προσπαθεί, με την πτώση του σουλτάνου, να ιδιοποιηθεί, όχι μόνο το πιο μεγάλο αλλά και το πιο ζωτικό τμήμα της καταρρέουσας αυτοκρατορίας.
  30. Η Μαχη της Πυδνας
    Η μάχη της Πύδνας είναι ένα σημαντικότατο ιστορικό γεγονός, γιατί η έκβασή της σημάδεψε βαθιά την πορεία της ανθρωπότητας. Επέδρασε ουσιαστικά στην εξέλιξη του κατοπινού κόσμου κι επηρέασε ανεπανόρθωτα τα βήματα και το μέλλον της φυλής μας. Εδώ, στα χώματα τα δικά μας, στις ρεματιές και στους λόφους της Πιερίας, που ανεβοκατεβαίνουμε κάθε μέρα εμείς αδιάφοροι και από άγνοια, πριν από 2152 χρόνια συγκρούστηκαν δυο κόσμοι...

Author: Μνήμες