Άγιε μου Βλάση κι Άγιε μου Βασίλη, λιάρωσέ με

1

Το έργο της Μαρίας Παπαδοπούλου, φίλες και φίλοι, δεν είναι απλά ένα ιστορικό πόνημα. Είναι επιπλέον και μια δουλειά στην οποία διαχέεται από την αρχή έως το τέλος το ασίγαστο πάθος για την πατρίδα της… αλλά και που διαπνέεται από ειλικρίνεια, αυθορμησία, ευαισθησία και ειλικρινή αγάπη για τα εκεί δρώμενα.

Ψηφίδα – ψηφίδα αναπλάθει τον δικό της κόσμο με σταθερές αρχές και κοσμοθεωρία, τον κόσμο της αγάπης, της ομορφιάς και της ελευθερίας, με μια προσωπική, φιλοσοφική θεώρηση που έχει τις δικές της φυσικές και μεταφυσικές διαστάσεις…

Με μια απλότητα στην έκφραση και το ύφος, την αποφυγή στόμφου και εξάρσεων, σε συνδυασμό με μια διάχυτη λυρική διάθεση, μια ζεστή κουβέντα που μιλά κατ’ ευθείαν στην καρδιά του αναγνώστη. Μια καλοδουλεμένη, ζωντανή και πλούσια αφήγηση, δίχως ακρότητες, που κινητοποιεί όλο τον ψυχικό κόσμο του αναγνώστη…

Αλήθεια φίλη και φίλε, αγαπητή Μαρία, πώς να πάψεις να διαλογίζεσαι πάνω στη μοίρα ενός λαού, όταν είσαι κομμάτι του και όταν, τηρουμένων των αναλογιών εξακολουθείς να αγωνίζεσαι, να ελπίζεις, να προχωράς, να προδίδεσαι, να ματώνεις, να βουτάς στο πένθος και πάλι να σηκώνεις το κορμί και πάλι να ρίχνεσαι στο αγώνα…!

 Κωνσταντίνος Νίγδελης   

Ο  ΜΕΓΑΛΥΤΕΡΟΣ  ΝΑΟΣ 

ΤΗΣ  ΧΡΙΣΤΙΑΝΙΚΗΣ  ΑΝΑΤΟΛΗΣ 

ΚΑΙ  ΟΙ  ΠΟΛΥΑΡΙΘΜΟΙ  ΛΑΤΡΕΥΤΙΚΟΙ  ΧΩΡΟΙ 

ΤΗΣ  ΥΠΟΓΕΙΑΣ  ΠΟΛΙΤΕΙΑΣ

ΣΤΟ  ΜΙΣΤΙ  ΤΗΣ  ΚΑΠΠΑΔΟΚΙΑΣ

Κείμενα  –  Συγγραφική  εργασία :

Μαρία Απ. Παπαδοπούλου

Μνήμες Αλησμόνητες Πατρίδες

 

Author: stavros