Αγιομακρυνιώτικα

Η εικόνα της Αγίας Μακρίνας στην Αξό Γιαννητσών
Η εικόνα της Αγίας Μακρίνας στην Αξό Γιαννητσών
Η εικόνα της Αγίας Μακρίνας στην Αξό Γιαννητσών

ΤΟ ΜΕΓΑΛΟ ΚΑΠΠΑΔΟΚΙΚΟ ΠΑΝΗΓΥΡΙ  ΣTΗΝ ΑΞΟ

[vsw id=”7PSwj7s0VnI” source=”youtube” width=”680″ height=”540″ autoplay=”no”]

Στην Αξό των Γιαννιτσών του νομού Πέλλας αναβιώνει μέχρι και στις μέρες μας το μεγαλύτερο Καππαδοκικό πανηγύρι. Στην ιστορική πατρίδα, την Αξό της Καππαδοκίας το πανηγύρι της Αγίας Μακρίνας, αποτελούσε σημείο αναφοράς για όλους τους Καππαδόκες.

Πλήθος κόσμου συνέρρεε, για να προσκυνήσει το άγιο λείψανο της, που βρίσκονταν σε ξεχωριστό ναύδριο, δίπλα στο ναό και να διασκεδάσουν  με τους  << μεγάλους χορούς  >>  στον αύλιο χώρο του ναού. Χιλιάδες ευλαβείς προσκυνητές όχι μονάχα από τις γύρω κοντινές κοινότητες (Λιμνά, Μιστί , Τροχό, Τσαρικλί , κτλ ) αλλά και από τα ποιο απόμακρα ελληνικά χωριά , ακόμα και Οθωμανοί, επιδίωκαν εκείνες τις μέρες να βρίσκονται  στην Αξό.

Χαρακτηριστικό των ημερών ήταν η φιλοξενία που προσέφεραν απλόχερα οι Αξενοι σε όλους τους προσκυνητές .

Μας αναφέρει χαρακτηριστικά ο αείμνηστος και μέγας δάσκαλος της Καππαδοκίας  Μαυροχαλυβίδης  << Επειδή δεν υπήρχαν χάνια , ένα που υπήρχε δεν ήταν αρκετό για να στεγάσει όλο εκείνο το πλήθος των προσκυνητών και εμπόρων , φιλοτιμούνταν οι Αξενοί να φιλοξενήσουν καθένας ανα μία , πολλάκις και δύο οικογένειες ή μονωμένα άτομα. Οι φιλοξενούμενοι υποχρεώνονταν . Αν τύχαινε να επισκεφτούν τα χωριά τους Αξενοί που φιλοξένησαν , γίνονταν δεχτοί στα σπίτια τους σαν γνώριμοι , σαν συγγενείς πια  >>

Και συμπληρώνει ο Μαυροχαλιβίδης << Πόση αίγλη και λαμπρότητα πρόσδινε στο χωριό η πανήγυρη είναι περιττό να εξαρθεί . Όλοι ήσαν περήφανοι για την τιμή που τους προξενούσε η Πολιούχα . Κίνηση γενική , χαρά ζωγραφισμένη στα πρόσωπα . Όλοι ντυμένοι στα γιορτινά . Όλοι προπαρασκευάζονταν πολύν καιρό για τη λαμπρή μέρα της Αγίας , τ’ς Εγιάζ Μάκρινας όπως τη λέγανε ή σινάτ ( συνόδ) όπως την λέγανε οι τουρκόφωνοι Έλληνες .

Ένας μεγάλος κύκλος χορού , μετά το πέρας των ιερών ακολουθιών,  κρατούσε  καλά ίσαμε το μεσημέρι , που επαναλαμβάνονταν και τ’ απόγευμα ώσπου να σουρουπώσει.

Μικτούς χορούς δεν επέτρεπε η αυστηρότητα των ηθών.

Μόνο κανένας μεσόκοπος ή κανένας ευτράπελος νέος μπορούσε να χωθεί ανάμεσα σε κορίτσια , αλλά και πάλι έπρεπε να’ναι συγγενικό πρόσωπο. Χόρευαν λοιπόν χώρια οι νέοι και χώρια οι νέες με τραγούδια που τραγουδούσαν άλλοτε αυτοί που χόρευαν κι άλλοτε αυτοί που ξεκουράζονταν .

Ένα άλλο χαρακτηριστικό του μεγάλου Καππαδοκικού πανυγηριού , ήταν ένα επικίνδυνο παιχνίδι που παιζότανε αποκλειστικά με άλογα .

Στην γλώσσα του τόπου το παιχνίδι αυτό λεγότανε τζορότ.Αποτελούσε το τζορότ,  επίδειξη θάρρους, λεβεντιάς και ψυχραιμίας  του καβαλάρη αλλά και επίδειξη δεξιοτεχνίας στην χρήση του  ίππου. Δυο  ομάδες από 15 με 20 καβαλαραίους η κάθε μιά αντιπαρατάσσονταν στην άλλη .

Κάθε αναβάτης παίχτης κράταγε στο δεξί του χέρι βαρύ ξύλο , λείο και ισόπαχο , που στο ένα άκρο κατέληγε σε κεφαλάκι στρογγυλευμένο και στο άλλο δε άκρο ήταν τρυπημένο απ’όπου ήταν περασμένη μεταξωτή θηλειά.

Το ξύλο αυτό το ονόμαζαν τσεκμέ ντεινεγί ( ξύλο ριπτόμενο ). Με αργό  καλπασμό στην αρχή , που επιταχυνότανε βαθμιαία , έβγαινε από την μια παράταξη ένας από τους έφιππους κατευθυνόμενος προς την απέναντι ομάδα , κρατώντας το τσεκμέ ντεινεγί.

Σαν έφτανε στο μέσο του χώρου , έπιανε το ξύλο από την μέση περίπου με τα τρία του δάχτυλα  , σήκωνε το δεξί του χέρι στο υψος του ώμου , το κουνούσε δύο με τρεις φορές μπρος πίσω για να πάρει φόρα  και σημαδεύοντας έναν της αντίπαλης παράταξης  ,ρίχνοντας  με όση δύναμη μπορούσε  το τσεκμε ντεινεγί , που σαν βέλος έπεφτε επάνω στον σημαδευθέντα ,εάν αυτός μετατοπιζόμενος δεξιά ή αριστερά δεν κατάφερνε να αποφύγει το χτύπημα ή δεν το απέκρουε με το δικό του ξύλο.

Ο επιτιθέμενος καβαλάρης , ενώ εκαμνε την ενέργεια αυτή είχε ταυτόχρονα και την έννοια κρατώντας τα χαλινάρια με αριστερό να φροντίζει για να οδηγά το άλογο , ετοιμάζοντας έτσι πρόσφορο έδαφος για ασφαλή επιστροφή στην παράταξη του , με ταχύτατο  καλπασμό ,ξαπλονωντας σχεδόν μπρούμυτα στη χαίτη του αλόγου, έχοντας μισογυρισμένο το κεφάλι προς τα πίσω στον καταδιώκοντα και δίνοντας κατεύθυνση στ’αλογο τέτοια , που να πέσει στο κενό η ριξιά του αντιπάλου,  στο μεταξύ άλλος της αντίπαλης παράταξης εξέρχονταν για να τον χτυπήσει από πίσω κατά την επάνοδο του.

Αυτός που έβγαινε από την αντίπαλη παράταξη για να τον αποκρούσει, εάν μεν τον πρόφταινε  σε απόσταση βολής πάντα , του’ριχνε , εάν όμως όχι επαναλάμβανε ότι και εκείνος και ουτω καθεξής.

Ο χτυπημένος εάν το τραύμα ήταν ελαφρό εξακολουθούσε να παίζει , εάν όμως ήταν ποιο σοβαρό , αποσύρονταν αδιαμαρτύρητα θεωρούμενος από όλους ως λεβέντης που λαβώθηκε στην ώρα της μάχης. Ο κάθε αναβάτης είχε έναν ή δύο βοηθούς που δουλειά τους ήτανε να περιμαζεύουν τα ριπτόμενα ξύλα .

Ποτέ δεν αναφέρθηκαν σοβαροί τραυματισμοί , και αυτό γιατί όσοι λάμβαναν μέρος στο Τζοροτ ήταν πάρα πολύ εξασκημένοι και ταχύτατοι. Δεν μπορούσε σε καμιά περίπτωση να λάβει μέρος κάποιος εάν δεν περνούσε από προπαρασκευαστικό στάδιο εξάσκησης και εκγύμνασης .

Σημαντικό  να αναφερθεί είναι, αυτό που μας καταμαρτυρά ο αείμνηστος ιστορικός Μαυροχαλυβίδης

<< Όπως τότε τα αρματολίκια αποτέλεσαν τις πεζικές δυνάμεις του υπόδουλου Ελληνισμού όταν ηλθε η ώρα του ξεσηκωμού για τη λευθεριά, έτσι με τους αγώνες αυτούς προπαρασκευάζονταν ιππικές δυνάμεις , που ασφαλώς κάποτε θα χρειάζονταν , αν δεν μεσολαβούσε η ανταλλαγή . >>

 

Σήμερα , στο πανηγύρι της Αγίας Μακρινας στην νέα Αξό των Γιαννιτσών   το πανηγύρι ξεκινά με την προέλαση των ιππέων  , συνοδεύοντας τους Καππαδόκες χορευτές ,που είναι ντυμένοι με την παραδοσιακές τους φορεσιές .

Τους ακολουθούν οργανοπαίκτες μουσικοί και χορεύοντας κατευθύνονται στην πλατεία του χωριού , όπου θα ξεκινήσουν και οι κεντρικές εορταστικές εκδηλώσεις με την εναπόθεση της εικόνας της Αγίας Μακρίνας στο κέντρο του χώρου, ως η κεντρική και τιμώμενη οικοδέσποινα .

Σε όλη την διαδρομή των χορευτών , είναι παντού στρωμένα τραπέζια, γεμάτα από καραμανλίδικα εδέσματα που προσφέρονται στους χορευτές κάνοντας στάση σε αυτά  μα και στους προσκυνητές που τους ακολουθούν. Το κάθε τραπέζι έχει ετοιμαστεί με πολύ μεράκι και συναγωνίζεται στην ποικιλία των εδεσμάτων και των δροσιστικών ποτών.

Το κέφι και ο ενθουσιασμός , οι Καππαδοκικοί χοροί,  πραγματικά συναρπάζουν και μεταφέρουν  όλους τους παρευρισκόμενους στην ιστορική πατρίδα , την Αξό της Καππαδοκίας .

Τότε που το πλήθος κόσμου των προσκυνητών συνέρρεαν από ολάκερη την Καππαδοκία , για να παρακολουθήσουν τα δρώμενα και να αποδώσουν τιμή στην μεγάλη αδελφή του Αγίου Βασιλείου , την Αγία Μακρίνα , απολαμβάνοντας την ευλογία της Αγίας μα και την αβραμιαία φιλοξενία των Αξενών .

Όπως και τότε , έτσι και σήμερα. Το πανηγύρι της Αγίας Μακρίνας ,Θα αποτελεί σημείο αναφοράς για τους απανταχού Καππαδόκες. Σύμβολο ελπίδας, αξία διαχρονική, παρακαταθήκη για όλους όσους δεν ξέχασαν. Το πανυγηρι της Αγίας Μακρίνας θα είναι για πάντα το πανυγηρι της καρδιάς μας. Το πανυγήρι όλων των Καππαδοκών.

 

                                                                        Βασίλης Σιδηρόπουλος
Ερευνητής Καππαδοκικής Λαογραφίας
Δάσκαλος Καππαδοκικών Χορών
.

 

 

 


Α Ρ Θ Ρ Α - Τ Η Σ - Ι Δ Ι Α Σ - Κ Α Τ Η Γ Ο Ρ Ι Α Σ :
  1. Τα ελληνικά της Καππαδοκίας
    Κατά την περίοδο της τουρκοκρατίας, οι διάφορες εθνικές ομάδες που κατοικούσαν στο εσωτερικό της Μικράς Ασίας άρχισαν σταδιακά και χρόνο με τον χρόνο να χάνουν τη γλώσσα τους και να μιλάνε τη γλώσσα που είχε το υψηλότερο κύρος στον χώρο αυτό, την τουρκική.
  2. Ζιντζίντερε - Κοινότητες
    Κοινότητες της περιοχής Καισάρεια Παλαιές ονομασίες: Μάζακα… Ευσέβεια. Επρόκειτο περί μιας μεγάλης πόλεως, έδρα μητροπόλεως, αλλά με λίγες χριστιανικές οικογένειες. &nbsp; Αγιρνάς Παλαιό όνομα: Αναργυράσιος.[1] Τουρκόφωνο χωριό,&nbsp; με 200-250 περίπου σπίτια από τα οποία τα 150 ανήκαν σε χριστιανικές οικογένειες.&nbsp; Βρίσκεται ΒΑ της Καισάρειας δίπλα στην κοινότητα Σκόπη. Διατηρούσε δημοτικό σχολείο και εκκλησία στο όνομα των αγίων Αναργύρων.
  3. Ζιντζίντερε - το Χωριό
    Το Ζιντζίντερε της Καππαδοκίας Από το ομόνυμο βιβλίο του Κωνσταντίνου Νίγδελη Προλογικά Είναι βέβαιο πως εκείνο που γνωρίζουμε είναι το ελάχιστο, ενώ εκείνο που αγνοούμε είναι το άπειρο… Γι’ αυτό, λοιπόν, καιρό τώρα, προσπαθούμε με τις μικρές δυνάμεις να φωτίσουμε τους δρόμους της γνώσης ή να της προσθέσουμε κάποιο λιθαράκι… ιδιαίτερα μάλιστα σε ότι αφορά τις αλησμόνητες προγονικές πατρίδες… από αυτές που έλκει η καταγωγή μας. Η ανάδειξη τόπων και ομάδων, μικρών νησίδων ελληνοχριστιανικού πολιτισμού, στην απεραντοσύνη της οθωμανικής αυτοκρατορίας. Που κατακτήθηκαν, ζήσανε με τους «άλλους» πάνω κάτω εννιακόσια χρόνια,&nbsp; παρέμειναν οι ίδιοι με αναλλοίωτα τα θρησκευτικά μα και εθνικά τους φρονήματα.
  4. Περιοχή Καππαδοκίας
    Καταγραφή τελευταίων αυθεντικών καταχωρήσεων από την περιοχή της Καππαδοκίας. Παρακαλούμε τους αναγνώστες να παροτρύνουν κι άλλους συμπολίτες τους πρό
  5. Το Ζεύγμα
    Η αρχαία πόλη Ζεύγμα (σημαίνει πέρασμα) βρισκόταν στη νοτιοανατολική Τουρκία, 180 χιλιόμετρα ανατολικά των Αδάνων. Η περιοχή ανήκε στο βασίλειο των Σελευκιδών και για ένα διάστημα στο βασίλειο της Κομμαγηνής.
  6. Κλήδονας Β'
    Κυρίαρχο στοιχείο της εθιμικής πρακτικής, στο διάβα του χρόνου, σε όλες τις κοινότητες του χώρου, ήταν η δια της μαντικής εκπλήρωση – ικανοποίηση του από αιώνων επιθυμητού της ανθρώπινης υπάρξεως: της πρόβλεψης του μέλλοντος. Ιδιαίτερα μάλιστα του ασθενούς φύλου, που ναι μεν το «πίστευε- έβλεπε- επιδίωκε» αλλά ταυτόχρονα, κατά «βίος ανεόρταστος μακρά οδός απανδόχευτος», το θεωρούσε και ως μια ικανή διέξοδο από την πλήξη της καθημερινότητας.
  7. Κλήδονας Α'
    Σκοπός της παρούσης εργασίας είναι η μελέτη, καταγραφή και παρουσίαση της πανάρχαιας εθιμικής πρακτικής του ΚΛΗΔOΝΑ στον χώρο της καθ’ ημάς Ανατολής και ιδιαίτερα στην περιοχή της Καππαδοκίας, που τον ανιχνεύουμε και υπό την ονομασία βαρτουβάρια.
  8. Συνεδριο 24-25 Μαϊου
    Καππαδοκια - Χναρια ΕλληνοΧριστιανικου Πολιτισμου [vsw id="VQUpvVAOM9s" source="youtube" width="720" height="480" autoplay="yes"] Open publication - F
  9. Περιοχή Σεβάστειας
    Καταγραφή αυθεντικών μαρτυριών από την περιοχή Σεβάστειας (Sivas στα Τουρκικα) Ο κατάλογος εμφανίζεται αλφαβητικά ανάλογα με το όνομα της περιοχής της
  10. Λιμνά Καππαδοκίας
    Φωτογραφικό υλικό και χάρτης Λιμνών Καππαδοκίας που δείχνει σημαντικές περιοχές του χώρου.
  11. Τα Φλογητά Καππαδοκίας
    Τα Φλογητά βρίσκονται εντός της περιοχής του Μπουντάκ Οβασί του Βαγδαονικού οροπεδίου, δυτικά της Μαλακοπής, ανάμεσα στα χωριά Ανακού, Σύλλατα, Λίμναι, Τροχός, Ποταμιά, Δήλα, Νάξος, κ.α. Ήταν μια κοινότητα που διοικητικά υπαγότανε στο Μουτεσαριφλίκ (ι) της Νίγδης, μιας από τις οκτώ περιφέρειες της Καππαδοκίας, στο Καϊμακαμλίκ (ι) του Νεβ-Σεχίρ και στο μεγάλο Βαλελίκ (ι) του Ικονίου που σύμφωνα με τον Π. Κοντογιάννη το μέγεθός του «…ισούται σχεδόν προς την παλαιάν Ελλάδα ολόκληρον, ηυξημένην κατά το ήμισυ αυτής…»
  12. Οι μαχαλάδες στα Λιμνά Καππαδοκίας
    Ολόκληρα σόγια μένοντας στην ίδια γειτονιά και πολλαπλασιαζόμενα έδιδαν στην περιοχή – μαχαλά την ονομασία του επιθέτου τους π.χ. μαχαλάς Νιγδέλογλου, μαχαλάς Τογιάν… Φυσικά στο διάβα του χρόνου επεκράτησαν πολλαπλά κριτήρια ή και σκοπιμότητες συνδεόμενες με την αποκλειστικότητα της περιοχής, τα όριά της, τις αναπτυσσόμενες δυναμικές, τις διάφορες παραγωγές…
  13. Αγία Μακρίνα
    Έχουν γραφεί αρκετά και έχουν ειπωθεί περισσότερα για τα εκκλησιαστικά δρώμενα στην περιοχή της Καππαδοκίας. Αλήθειες μα και υπερβολές στηριγμένες στα «τοπικά» και την ιδιοσυγκρασία του ντόπιου στοιχείου που με αυτόν τον τρόπο ή καλύτερα με τέτοιους τρόπους πρόβαλε τα δικά του, που ήταν «σπουδαιότερα και καλύτερα». Ανθρώπινη αδυναμία; Ίσως. Προτέρημα της φυλής μας; Μπορεί
  14. Σινασός Καππαδοκίας
    Η Σινασός βρίσκεται σε μια πανέμορφη τοποθεσία στην καρδιά της Καππαδοκίας, στην κεντρική Μικρά Ασία. Απέχει 360 περίπου χλμ. νοτιοανατολικά από την Άγκυρα, και 50 περίπου χλμ. νοτιοδυτικά από την Καισάρεια. Το έδαφος της Καππαδοκίας προέρχεται από ηφαιστειακή λάβα του ανενεργού πλέον ηφαιστείου Αργαίον όρος. Η περιοχή είναι γεμάτη με κωνόλιθους διαφόρων σχημάτων που λαξεύτηκαν στη διάρκεια των αιώνων από τον χρόνο, τις καιρικές συνθήκες αλλά και τους ανθρώπους. Κατοικίες, σκήτες, μοναστικά κέντρα, σκαλιστές στα βράχια εκκλησίες με σημαντικές αγιογραφίες...
  15. Χαμιντιέ
    Να θυσιάζονται πολύτιμα αγιοκέρια του παγκόσμιου ναού της φύσης για χάρη μιας κοινότητας κάπου εκεί, στην απεραντοσύνη των εκτάσεων της Μικράς Ασίας…Για ένα μικρό, πολύ μικρό οικισμό, κοινότητα…μια από τις τόσες και τόσες και δεν ήτανε και λίγες, πάνω κάτω τρεις χιλιάδες, διασπαρμένες στην απεραντοσύνη της Οθωμανικής αυτοκρατορίας… Και όταν, μάλιστα, δεν υπάρχουν στα σπλάχνα της παλαιά ευρήματα μιας άλλης εποχής…όταν δεν υπήρξε ποτέ σπουδαίο κέντρο, όταν από εκεί δεν ξεπήδησαν εξαιρετικές προσωπικότητες…
  16. Χαλβάντερε
    ....Η του Χαλβαδερέ χωρίου νοτιοδυτικώς της Καρβάλης εις απόστασιν 6 περίπου ωρών τουρκόφωνας αριθμούσα περί τας 50 οικογενείας γεωργικάς ημετέρας εστερημένας δυστυχώς παντός αισθήματος ανθρωπίνου εις κατάστασιν κτηνώδη κυριολεκτικώς παρ’ ισαρίθμοις μωαμεθανικαίς. Συνετηρείτο δημοδιδάσκαλος συνδρομή σημαινόντων Καρβαλιωτών... Γενικόν Βασιλικόν Προξενείον - Προς το επί των Εξωτερικών Βασιλικόν Υπουργείον
  17. Αγιομακρυνιώτικα
    Στην ιστορική πατρίδα , την Αξό της Καππαδοκίας το πανηγύρι της Αγίας Μακρίνας , αποτελούσε σημείο αναφοράς για όλους τους Καππαδόκες. Πλήθος κόσμου συνέρρεε, για να προσκυνήσει το άγιο λείψανο της , που βρίσκονταν σε ξεχωριστό ναύδριο ,δίπλα στο ναό και να διασκεδάσουν με τους < < μεγάλους χορούς >> στον αύλιο χώρο του ναού. Χιλιάδες ευλαβείς προσκυνητές όχι μονάχα από τις γύρω κοντινές κοινότητες (Λιμνά, Μιστί , Τροχό, Τσαρικλί , κτλ ) αλλά και από τα ποιο απόμακρα ελληνικά χωριά , ακόμα και Οθωμανοί, επιδίωκαν εκείνες τις μέρες να βρίσκονται στην Αξό.
  18. Το έθιμο Γιολούχ στο Μιτσί της Καππαδοκίας
    Στο Μιστί, την Αξό, το Τσαρικλί τα Λιμνά, και στην ευρύτερη περιοχή της Καππαδοκίας υπήρχε το έθιμο του Γιολούχ . Ένα έθιμο που γινόταν με τρόπο απαρέγκλιτα τελετουργικό διατηρώντας την συνήθεια ο πατέρας του γαμπρού να δίνει μπαχτσίσι ( 2 με 3 λίρες, διάφορα οικόσιτα ζώα ) για να επισφραγίσει το αρραβώνα του γιού του με την κόρη. Εφόσον λοιπόν κατάληγαν στο οριστικό μπαχτσίσι , το οποίο ονομαζόταν Γιολούχ γινόταν γλέντι ανάμεσα στα σόγια των νέων.Οι δυο νέοι πλέον θεωρούνταν ...
  19. Το ταντούρ στην Καππαδοκία
    Απαραίτητο στοιχείο στο προσφυγόσπιτο κάθε καραμανλίδικης οικογένειας ήταν το ταντούρ. Σημείο συγκέντρωσης της οικογένειας. Η θερμάστρα του σπιτιού αλλά και ο φούρνος ταυτόχρονα. Μια συνήθεια που έφεραν οι πρόσφυγες απ’ την Καππαδοκία. Για τα ταντούρια στα προσφυγόσπιτα μας έδωσε πληροφορίες η κ. Οσία Εδιάρογλου.
  20. Απλά και Πληροφοριακά
    Μερικές πληροφορίες λοιπόν για το μετρικό σύστημα της περιοχής, αλλά και μερικές ενδεικτικές τιμές, όπως τις βρήκαμε από καταγραφές στην προαναφερομένη βιβλιογραφία του χώρου… Να σημειώσουμε πως για το ίδιο πράγμα υπάρχει μια ποικιλία ονομάτων, κάτι που είναι αρκούντως γνωστό, μιας και στην περιοχή υπήρχαν τέσσερα γλωσσικά συστήματα με αρκετές παραλλαγές.
  21. Κληρονομικό δίκαιο
    Πρόκειται για το σύνολο των κανόνων δικαίου που ρυθμίζουν την κληρονομική διαδοχή. Έτσι, σύμφωνα με το άρθρο 1710 του αναθεωρηθέντος Α.Κ., «κατά το θάνατο του προσώπου η περιουσία του ως σύνολο(κληρονομιά) περιέρχεται από το νόμο ή από διαθήκη σε ένα ή περισσότερα πρόσωπα (κληρονόμοι)….»
  22. Ωφέλιμα και χρήσιμα
    Η γιαγά Δευτερίνα, ο Θεός να τη συχωρνά, πάντοτε μας προέτρεπε να τρώμε χόρτα, πολλά μάλιστα, γιατί «είναι του Θεού και κάνουν καλό…». Το γιατί μάλλον δεν το ήξερε, έτσι είχε ακούσει και έτσι έλεγε. Το ίδιο και η θεία μου η Δέσποινα. Αυτή μάλιστα επέμενε πως τα σκόρδα είναι ένα κι ένα για γερό οργανισμό, «σκοτώνουν» μάλιστα το κακό. Ιδιαίτερα το τελευταίο δεν το γνωρίζω, πάντως εκείνο που ξέρω είναι πως κάποτε θέλοντας να αναζωογονηθώ κατά τις προτροπές της, μάλλον ανέδυα οσμές απωθητικές, έστω και μετά από ένα καλό πλύσιμο των οδόντων.
  23. Με μια πρώτη ματιά στη χώρα των αντιθέσεων
    Όσο και αν φαίνεται αρκούντως παράξενο η Καππαδοκία ήταν η χώρα των μεγάλων αντιθέσεων ακόμα και στα περί την ιατρική θέματα. Από το ένα σημείο ίσαμε το άλλο. Με φωτεινά παραδείγματα, πρότυπα μίμησης, αλλά και περιπτώσεις που προκαλούσαν θυμηδία έως και θλίψη περισσή.
  24. Ιατρική, θρησκεία και μουσουλμανικό στοιχείο
    Ένα πραγματικά από τα πλέον ενδιαφέροντα πεδία έρευνας τούτης της μελέτης είναι και η ιατρική σε σχέση με τη θρησκευτικότητα του μουσουλμανικού κόσμου. Ενός κόσμου που συνοικούσε για χρόνια πολλά με το αντίστοιχο χριστιανικό, μέσα σ’ ένα περίεργο πλέγμα σχέσεων διαμορφωμένο στο διάβα του χρόνου. Με όλους τους ερευνητές μάλιστα να συμφωνούν.
  25. Ιατρική και θρησκεία… β'
    Στην κατ’ επανάληψη σχολιαζόμενη σύνδεση-ανάμειξη της θρησκείας με την ιατρική υπήρχε (ει) επιπλέον κάτι ακόμα χαρακτηριστικότερο και ίσως επιεικώς υπερβολικό. Η ταυτοποίηση κάποιων αγίων με τη θεραπεία συγκεκριμένων παθήσεων,[1]συχνά μάλιστα με αλληλοεπικαλύψεις. Απότοκα φυσικά μιας κατανοητής θρησκοληψίας, τουλάχιστον για εκείνη την εποχή. Σε μια στενή σχέση μεταξύ θρησκείας και ιατρικής που η έναρξή της άρχιζε από τα πολύ παλιά. Όπου στη μακριά του διαδρομή το ανθρώπινο γένος ανέθετε στο αυτό άτομο την ιατρική, παράλληλα με την πνευματική εξουσία…
  26. Ιατρική και θρησκεία... α'
    Είναι γεγονός πως έχουν γραφεί πολλά, μα έχουν ειπωθεί περισσότερα. Για την επίδραση της θρησκείας στα ιατρικά δρώμενα με τους εκπροσώπους της ή και για να είμαστε δικαιότεροι, για τις διάφορες καταλυτικές παρεμβάσεις σε τέτοια ζητήματα στο διάβα του χρόνου. Στη διαμορφωθείσα κατάσταση, το εθιμικό ιατρικό δίκαιο, τις απαγορεύσεις, και τα πρέπει…
  27. Οι υπόγειες πολιτείες
    Η Καππαδοκία είναι μια θαυμάσια χώρα, αλλά αυτό που την κάνει ξεχωριστή είναι οι αμέτρητες σκοτεινές και σιωπηλές υπόγειες πολιτείες της… Το πότε ακριβώς έγιναν είναι αδύνατον να ειπωθεί. Εκείνο που γνωρίζουμε είναι πως η ανθρώπινη παρέμβαση άρχισε από παλιά και συνεχίστηκε μέχρι και τα τελευταία χρόνια.
    GDE Error: Requested URL is invalid

Author: stavros