Αναστάσιος Κολοκοτρώνης – Ίδρυση Σχολείου Μέρος Δ’

Ίδρυση του Σχολείου Μπράνσγουικ Μελβούρνης

Ενώ τα χρόνια περνούσαν και οι μετανάστες έφταναν κατά χιλιάδες οι ανάγκες να γίνουν και άλλες εκκλησίες και σχολεία Ελληνικά ήταν προτεραιότητα των ιθυνόντων. Οι συνοικίες που συγκέντρωναν πολλούς μετανάστες ήταν τα γύρω προάστια που ήταν κοντά στην πόλη της Μελβούρνης εκεί που υπήρχαν βιομηχανικές εγκαταστάσεις και τα βιοτεχνικά κέντρα. Αυτά ήταν το Μπράνσγουϊκ (Brunswick), Πρέστον (Preston), Κόλινγουντ (Collingwood), Ρίτσμοντ (Richmond), Περάν (Prahran), Πορτ Μέλμπουρν (Port Melbourne), Φούτσκραη (Footscray), Γιάρραβιλ (Yarraville) και άλλες περιοχές.

Τα κορίτσια του Σχολείου του Μπράνσγουικ στη Γιορτής της 28ης Οκτωβρίου 1963. Τα κορίτσια αυτά ήταν τα πρώτα της Ελληνικής παροικίας της Μελβούρνης στο θέατρο, στους παραδοσιακούς χορούς και στις εθνικές ενδυμασίες
Τα κορίτσια του Σχολείου του Μπράνσγουικ στη Γιορτής της 28ης Οκτωβρίου 1963. Τα κορίτσια αυτά ήταν τα πρώτα της Ελληνικής παροικίας της Μελβούρνης στο θέατρο, στους παραδοσιακούς χορούς και στις εθνικές ενδυμασίες

Η περιοχή του Μπράνγουϊκ μπορώ να πω ότι ήταν η πολυπληθέστερη σε Έλληνες από όλες τις περιοχές. Ένας από του πρώτους που εγκαταστάθηκε εκεί ήταν ο Γιάννης Ρέντζης που ήρθε το Ι949 από τα μέρη της Σπάρτης και συγχρόνως έφερε όλη του την οικογένεια και αγόρασε σπίτι στην Μπλάηθ στ. Δεν άργησαν να τον ακολουθήσουν και να εγκατασταθούν στην περιοχή αυτή όχι μόνο οι Λάκωνες αλλά και άλλοι από την Πελοπόννησο αλλά και από άλλα μέρη της Ελλάδος. Οι κάτοικοι ένιωσαν τότε την ανάγκη να δημιουργήσουν και να κτίσουν εκκλησία και σχολείο για τις ανάγκες του κόσμου.

Για το σκοπό αυτό το 1957 πρωτοστάτησαν τότε θυμάμαι πρώτα με την ηθική και λίγο οικονομική βοήθεια του μπάρμπα Γιάννη Ρέντζη και μετά οι νεαροί και ενθουσιώδεις πατριώτες. Ηλίας Ρέντζης, Γεώργος Πανουτσόπουλος Μιχάλη Γιατράκος, Φιλώτας Φαρμάκης και Αθανάσιος Βλαχονάσιο να ιδρύσουν πρώτα το Ελληνικό σχολείο και μετά να προχωρήσουν στο δύσκολο έργο να κτισθεί σχολείο και μία εκκλησία.

1959 - Εδώ από τα εγκαίνια της του θεμέλιου λίθου για την ανέγερση της εκκλησίας Αγίου Βασιλείου του Βράνσγουϊκ. Ο Επίσκοπος Ιεζεκιήλ και δεξιά του ο Ιερόθεος Κουρτέσης, Αθανάσιος Βλαχονάσιος και ο Γιάννης Ρέντζης
1959 – Εδώ από τα εγκαίνια της του θεμέλιου λίθου για την ανέγερση της εκκλησίας Αγίου Βασιλείου του Βράνσγουϊκ. Ο Επίσκοπος Ιεζεκιήλ και δεξιά του ο Ιερόθεος Κουρτέσης, Αθανάσιος Βλαχονάσιος και ο Γιάννης Ρέντζης

Την εποχή εκείνη ήρθε στη Μελβούρνη από την Ελλάδα ο Αρχιμανδρίτης Ιερόθεος Κουρτέσης και διορίστηκε στην μοναδική τότε εκκλησία της Κοινότητας στον Ιερό Ναό του Ευαγγελισμού αλλά γρήγορα ήρθε σε διένεξη με το πρόεδρο Δ. Ελεφάντη και τους υποστηριχτές του για το ποιος θα ελέγχει την εκκλησία και τα οικονομικά της και αυτή ήταν η αρχή της διαίρεσης της παροικίας σε κοινοτικούς και σε αρχιεπισκοπικούς..

1963 Σχολική γιορτή των Χριστουγέννων. Τα κοριτσάκια που κάθονται είναι η κόρη μου η Αγγελική και η Άννα, ο γιος του Γιατράκου Γιάννης, η κ. Κολοκοτρώνη, Ευπρ. Ριγάκου και Όρθιοι από αρ. Ο Γ. Πανουτσόπουλος, με τα γυαλιά Γιάννης Ρέντζης, Αη Βασίλης άγνωστος. Αθανάσιος Βλαχονάσιος, Ηλίας Ρέντζης και Κώστας Ζήκος.
1963 Σχολική γιορτή των Χριστουγέννων. Τα κοριτσάκια που κάθονται είναι η κόρη μου η Αγγελική και η Άννα, ο γιος του Γιατράκου Γιάννης, η κ. Κολοκοτρώνη, Ευπρ. Ριγάκου και Όρθιοι από αρ. Ο Γ. Πανουτσόπουλος, με τα γυαλιά Γιάννης Ρέντζης, Αη Βασίλης άγνωστος. Αθανάσιος Βλαχονάσιος, Ηλίας Ρέντζης και Κώστας Ζήκος.

Μετά από μικρή απουσία του ο Ι. Κουρτέσης επιστρέφει και ιδρύει δική του κοινότητα και εκκλησία και παράλληλα βοηθάει και τους πρωτεργάτες και Έλληνες κατοίκους του Μπράνσγουικ να ανοίξουν σχολείο και να χτίσουν εκκλησία στην περιοχή τους. Μετά από λίγο καιρό έρχεται σε διένεξη και με την Αρχιεπισκοπή και αποσπάται ιδρύοντας αυτοκέφαλη εκκλησία που θα ανήκει στο Πατριαρχείο Ιεροσολύμων όπου ο διχασμός αυτός διήρκησε μέχρι το θάνατο του.

Ο Ηλίας Ρέντζης που δούλευε τότε στο εργοστάσιο κατασκευής σχοινιών του James Miller με τον σπιτονοικοκύρη μας τον Δήμο ήξερε ότι η Χριστίνα ήταν δασκάλα. Έτσι μία μέρα το 1959 μας επισκέφθηκε μαζί με τον Θαν. Βλαχονάσιο (ο οποίος έτυχε να δουλεύει στο εργοστάσιο υφαντουργίας της ΥΦΑΝΕΤ στη Θεσσαλονίκη μαζί με την μητέρα της Χριστίνα) και ζήτησαν από την Χριστίνα να ιδρύσει ένα σχολείο για τα παιδιά των μεταναστών του Μπράνσγουικ που θα λειτουργούσε μετά τις εργάσιμες ώρες (5-7μμ). Όσο για το χώρο ο συμπατριώτης του μπάρμπα Γιάννη κύριος Παπατζανητέας που είχε ένα μεγάλο Milk Bar επί της Sydney Road παραχώρησε μία αποθήκη δίχως παράθυρα και φωτισμό στο μικρό και στενό δρόμο επί της 3 Albot St. για το σκοπό αυτό.

1963 Στο μικρό δωμάτιο του ξύλινου σπιτιού η κ. Κολοκοτρώνη διδάσκει τραγούδια στα παιδιά του απογευματινού σχολείου
1963 Στο μικρό δωμάτιο του ξύλινου σπιτιού η κ. Κολοκοτρώνη διδάσκει τραγούδια
στα παιδιά του απογευματινού σχολείου

Τώρα, βρήκανε την δασκάλα ,την αποθήκη για αίθουσα διδασκαλίας. και αρκετά παιδιά που ήρθαν με τους γονείς τους από την Ελλάδα και λίγα γεννημένα εδώ, αλλά δεν υπήρχαν θρανία ούτε και πίνακας. Προσωρινά τα παιδιά καθόντουσαν πάνω σε κάσες από γάλατα και κόκα κόλας και γράφανε πάνω στα γόνατά τους. Ο μπάρμπα Γιάννης εκεί που δούλευε είχανε μεγάλα κιβώτια. Έφερνε αυτά που ήταν άχρηστα και από αυτά κάναμε εγώ αυτός και ένας άλλος μερικά θρανία για να βολευτούν τα παιδιά. Μετά αγόρασα ένα μεγάλο μάσοναϊτ το έβαψα μαύρο έκανα και την κορνίζα του και έγινε ένας ωραίος πίνακας και το σχολείο άρχισε με περίπου 50-60 παιδιά και φαινόταν να παίρνει σάρκα και οστά..
Η πρωτοβουλία αυτή ενθάρρυνε όλους τους κατοίκους. Η προσωρινή αυτή επιτροπή που λειτουργούσε και σαν Κοινοτικό Συμβούλιο προσέλκυσε το ενδιαφέρον πολλών συμπαροίκων και αποφασίστηκε να αγοραστεί οικόπεδο η σπίτι και να μεταφερθούν μελλοντικά τα παιδιά εκεί. Μέχρι που να γίνει όμως αυτό το πράγμα πέρασαν δύο χρόνια και στο διάστημα αυτό η Χριστίνα εργαζόταν και ξόδευε, δίχως να πληρώνεται, με την υπόσχεση κάποτε να την πληρώσουν.

Ή υπόσχεση αυτή βέβαια δεν πραγματοποιήθηκε ποτέ αλλά ούτε αναγνωρίστηκε από την Κοινότητα η συμβολή της, κάποτε, μετά τη διάλυση της Κοινότητας σε μία ομιλία ο κ. Ηλίας Ρέντζης είπε μερικά επαινετικά λόγια για τη συμβολή της

Επειδή η Κοινότητα του Μπράνσγουϊκ έχει μεγάλη και ενδιαφέρουσα ιστορία στην παροικία μας και δεν είμαι ειδικός για να την γράψω οι συμπάροικοι Αλέκος Αγγελίδης και Τάκης Ευστρατιάδης έχουν εκδώσει ένα λεπτομερές και ενδιαφέρον βιβλίο 182 σελίδων που βρίσκεται σε κάθε βιβλιοθήκη των Δήμων Μελβούρνης και περιχώρων και αξίζει να διαβαστεί.. Είναι τα «30 ΧΡΟΝΙΑ ΤΗΣ ΕΛΛΗΝΙΚΗΣ ΚΟΙΝΟΤΗΤΑΣ ΜΠΡΑΝΣΓΟΥΙΚ»
Να προσθέσω εδώ ότι η Χριστίνα ίδρυσε το Ελληνικό απογευματινό σχολείο που λειτούργησε επί 30 χρόνια. Στο διάστημα αυτό ιδρύθηκε και το ενιαίο ημερήσιο δίγλωσσο σχολείο το BRUNSWICK GRAMMAR SHOOL της Κοινότητας που λειτούργησε πάνω από 15 χρόνια και Διευθύντρια ήταν η κόρη μας Άννα Mackey (Κολοκοτρώνη). Όταν η Κοινότητα έφτασε σε μαρασμό και η Αρχιεπισκοπή δεν συμπαραστάθηκε για να τη σώσει, η Κυβέρνηση του Κένετ το έκλεισε αφήνοντας όλους τους δασκάλους δίχως δουλειά αλλά και έξι μήνες απλήρωτους.

 

Καλά είπε μια φορά ο Ρέντζης «Η μαμά το άρχισε και η κόρη το έκλεισε».Όχι βέβαια ότι το ήθελε η ίδια. αλλά οι κακοτυχίες της εποχής και άσχημες συγκυρίες.

Η Κοινότητα σήμερα δεν υπάρχει αλλά λειτουργεί σαν ενορία υπό την αιγίδα της Αρχιεπισκοπής.

1978 δεξιά η κυρία Χριστίνα Κολοκοτρώνη στην αυλή του σχολείου της κοινότητας
1978 δεξιά η κυρία Χριστίνα Κολοκοτρώνη στην αυλή του σχολείου της κοινότητας

Ας επιστρέψω πάλι στα χρόνια πριν να ιδρυθεί του απογευματινού σχολείο του Μπράνσγουικ. Η ταλαιπωρία να έχει μια γυναίκα μωρό και να έχει ανάγκη να δουλεύει σε εργοστάσιο η οπουδήποτε αλλού ήταν θυσία της μητρικής στοργής και φροντίδας για το παιδί που μπορούσε να έχει σοβαρές επιπτώσεις αργότερα στο παιδί αλλά και στους γονείς, αλλά όλα αυτά τα πράγματα τα βάζαμε σε δεύτερη μοίρα για την ανάγκη του βιοπορισμού.
Μετά όταν η Μαρία γέννησε το δικό της παιδί και για λίγο ακόμα πρόσεχε την Κική μας και σαν δικό της, αλλά δεν μπορούσε πλέον να κοιτάζει δύο. Τότε αναγκαστήκαμε να νοικιάσουμε το ένα δωμάτιο μας σε ένα νεαρό ζευγάρι την Άννα και τον Μιχάλη από την Αλεξάνδρεια της Αιγύπτου που είχαν και αυτοί ένα κοριτσάκι και ή Άννα δεν εργαζόταν. Δέχτηκε αντί μίας αμοιβής να επιβλέπει και το δικό μας μωρό. Για αρκετό καιρό ήταν καλά έως που το κοριτσάκι του δεν τα περνούσε καλά με το δικό μας οπότε αναγκάστηκαν να μετακινήσου αλλού. Μετά την πήγαμε σε μία γειτόνισσα μας την κ. Αθανασία που έμενε σε λίγη απόσταση από το σπίτι μας στο ίδιο δρόμο αλλά εκεί δεν τα πήγαινε καλά με την Κική ο γιος της ο Λίο ώσπου μια μέρα της έκοψε το μάγουλο με ένα γυαλί. Ευτυχώς δεν άφησε σημάδι. Ναι, η Κική μας δοκίμασε πολλές νταντάδες μία απ’ αυτές ήταν και η άλλη γειτόνισσα μας από την Αίγυπτο η κυρία Θεοδώρα. Αυτή την κοίταξε για μία μόνο εβδομάδα διότι όπως μας έλεγε η Κική δεν άφηνε ντουλάπα για ντουλάπα στην κουζίνα να μη βγάζει έξω όλες τις κατσαρόλες και τα τηγάνια για να παίξει, έτσι δεν την πήγαμε εκεί ξανά.

1982 Το απογευματινό σχολείο Glenroy παράρτημα της κοινότητας Μπράνσγουικ με τις δασκάλες αριστερά Μένια Κούμαρου και δεξιά η Χριστίνα Κολοκοτρώνη
1982 Το απογευματινό σχολείο Glenroy παράρτημα της κοινότητας Μπράνσγουικ με τις δασκάλες αριστερά Μένια Κούμαρου και δεξιά η Χριστίνα Κολοκοτρώνη

Η δουλειά της στο σχολείο δεν ήταν και τόσο εύκολη, πολλά παιδιά πολλές σκοτούρες και εκτός από τα παιδιά του σχολείου που σχετικώς τα Ελληνόπουλα ήταν φρόνιμα είχε και την εξωτερική επέμβαση από τα άτακτα παιδιά των Αυστραλών που για κάποιο λόγο δεν συμπαθούσαν τους Έλληνες και τα Ελληνόπουλα που έκαναν σχολείο στη γειτονιά και συχνά πετούσαν πέτρες και κροτίδες. Μία μέρα έσκασε μία κροτίδα μέσα στην τάξη την οποία πέταξε ένα παιδί από το ανοιχτό παράθυρο και κατατρόμαξε όλους. Βγήκε η Χριστίνα έξω και έπιασε το παιδί που νόμισε ότι το πέταξε και του έδωσε με την παλάμη της ένα χτύπημα στον πισινό του και του είπε να φύγει. Έφυγε το παιδί αλλά έτυχε το παιδί αυτό να είναι γιος του γιατρού που ήταν δίπλα από το σχολείο στην Μπλάηθ Στ. Μετά από λίγη ώρα ήρθε ο γιατρός με έναν αστυνομικό για να ανακρίνει την Χριστίνα και να μάθει γιατί το κτύπησε και κακοποίησε το γιο του και τραυμάτισε τα αισθήματά του παιδιού του.

Το παιδί ούτε τραύματα είχε ούτε και κακώσεις και τους είπε ότι του έδωσε ένα ελαφρό χτύπημα μόνο για να μη έρχεται κοντά στη αίθουσα και πετάει μέσα πέτρες και τις κροτίδες του. Τα ρατσιστικά τους όμως αισθήματα ήταν φανερά όταν ο αστυνομικός την απείλησε ότι θα την κλείσει μέσα. Ακόμα και το σχολείο αν το ξανακάνει και αμέσως υπέβαλαν μήνυση εναντίον της για κακοποίηση ανηλίκου.

Το γεγονός αυτό η Χριστίνα το ανάφερε στον πρόεδρο της Κοινότητας κ. Ηλία Ρέντζη, ο οποίος γνώριζε για τα θλιβερά αυτά επεισόδια με τα αυστραλεζάκια. Αμέσως ο Ηλίας Ρέντζης., ο Μιχ. Γιατράκος και ο Γιώργος Πανουτσόπουλος πήγαν να δουν τον γιατρό και να του επιστήσουν την προσοχή. Ότι εάν δεν αποσύρει αμέσως την μήνυση και δεν πάει ο γιος του να ζητήσει συγνώμη από την δασκάλα κ Κολοκοτρώνη και από τα παιδιά θα έχει σοβαρές συνέπειες με μποϊκοτάρισμα από τους πελάτες του που οι 95% ήταν Έλληνες και γονείς των παιδιών.

Φαίνεται ότι το σκέφτηκε καλά. Την άλλη μέρα ήρθε ο γιατρός με τον γιο του και ζήτησαν συγνώμη από την Χριστίνα και από τα παιδιά και έδωσαν για δώρο στην Χριστίνα ένα ωραίο στυλό και απέσυρε την μήνυση . Θυμάμαι την άλλη μέρα πήγαμε μαζί με την Χριστίνα στο σπίτι του γιατρού και του πήγαμε ένα δώρο και σοκολάτες για το γιο του και γίνανε οι καλύτεροι φίλοι.

Για το επεισόδιο αυτό η Χριστίνα πήγε και αγόρασε ένα λαχείο Τάταρσαλ της κλήρωσης 1274 και το ονόμασε ( όπως επιβαλλόταν τότε, GoodLuck). Ο πρώτος λαχνός τότε ήταν δέκα χιλιάδες πάουντς. Όταν κληρώθηκε το λαχείο στις 27-11-1962, που ήταν αιτία να το αγοράσει, έτυχε τον δεύτερο λαχνό που ήταν 2.000 πάουντς (λίρες ). Αρκετά χρήματα για την εποχή να αγοράσει κάποιος ένα σπίτι ξύλινο. Η έκπληξη ήταν όταν την επισκέφθηκε ο διευθυντής της τράπεζας πρωί πρωί στο σπίτι να της πει το νέο ότι ήταν η τυχερή του δεύτερου λαχνού και αν ήθελε να τα καταθέσει στην τράπεζά του. Έπαθε σοκ και δεν μπορούσε να θυμηθεί αν είχε τέτοιο λαχείο και που το είχε. Έψαχνε παντού και δεν το έβρισκε και μετά από αρκετά λεπτά το εντόπισε μέσα σε μία τσέπη της ποδιάς.

Το ευχάριστο νέο το μετέφερε ο διευθυντής της τράπεζας τηλεφωνώντας στον διευθυντή του εργοστασίου .Ένας φόρμαν ήρθε και μου είπε ότι με θέλουν στο γραφείο . Άρχισα να τρέμω από φόβο ότι κάτι έκανα πάλι και αυτή την φορά δεν την γλιτώνω .Ε… τώρα θα μου δώσει τον φάκελο με την απόλυση, σκέφθηκα.

Πήγα στο γραφείο του Mr.Taggart,τον χαιρέτησα φοβισμένος. Μου λέει. «Αυτή τη φορά Τομ έχω πάρα πολύ καλά νέα για σένα, μη φοβάσαι. Τώρα μόλις μου τηλεφώνησε ο διευθυντής από τη Κόμμονγουελθ Μπάνκ και μου είπε ότι η γυναίκα σου κέρδισε δύο χιλιάδες πάουντς. Συγχαρητήρια και άμα θέλεις μπορείς να πας στο σπίτι σου να χαρείς το γεγονός με την γυναίκα σου και τα παιδιά σου». Δεν ήξερα ότι είχε αγοράσει τέτοιο λαχείο αλλά για να μου το λέει αυτός θα πει ότι ήταν αλήθεια . Τον ευχαρίστησα για το νέο. Είπα να τον φιλήσω, αλλά κοτζάμ διευθυντής. Ήταν και ψηλός. Ήθελα σκαμνάκι. Άσχημος δε και είπα από μέσα μου ας τ’ αφήσω για την άλλη φορά. Τον ευχαρίστησα ξανά και έφυγα. Όταν πήγα στο σπίτι η Χριστίνα κι’ εγώ δεν ξέραμε πώς να γιορτάσουμε αυτό το θαύμα με την τύχη της. Θυμάμαι ότι καταναλώσαμε αρκετή σαμπάνια και μπύρες παρέα με τον Βενιζέλο και τις Χριστίνες μας εκείνη την ημέρα.

Με το ποσό αυτό εξοφλήσαμε το χρέος του σπιτιού και η Χριστίνα έκανε σχέδια να επισκεφθεί τους γονείς της και τις τρεις παντρεμένες αδελφές της και την αδελφή μου με την οικογένειά της στην Ελλάδα που τόσο επιθυμούσαν να δουν αυτήν και τις εγγονές τους .Έτσι το καλοκαίρι του 1964 ταξίδεψε με το πλοίο «Ελληνίς». Αυτή την φορά σαν τουρίστρια και έμεινε μαζί τους τέσσερις μήνες και τους χάρηκε και την χαρήκανε .Με την ευκαιρία που ήταν εκεί βάπτισε τον γιο της αδελφής μου και του έδωσε το όνομα Πρόδρομος(Μάκη) το όνομα του πατέρα μου.

Όταν επέστρεψε δίδασκε πάλι τα απογεύματα στο Ελληνικό σχολείο του Αγίου Βασιλείου και εγώ έκανα σχέδια να φύγω από τη δουλειά και να δοκιμάσω δική μου επιχείρηση σε συνεργείο αυτοκινήτων με πρατήριο καυσίμων. Για να αγοραστεί μία τέτοια επιχείρηση βέβαια ήταν αδύνατον γιατί κόστιζε πολλά αλλά για να ενοικιαστεί από μία εταιρεία ήταν κατορθωτό με τα κριτήρια που ικανοποιούσε την εταιρεία.

Για το σκοπό αυτό επέλεξα την εταιρεία Shell. Όταν έγινα δεκτός να με εκπαιδεύσουν για ένα χρονικό διάστημα έξι μηνών έδωσα παραίτηση από την δουλειά μου.

Αυτό δυσαρέστησε κάπως τους αρμόδιους διότι στα δέκα χρόνια σχεδόν που δούλεψα εκεί στο τμήμα κατασκευών κινητήρων jet-RollsRoyce και Atar των Mirage ήμουν καλός στη δουλειά μου αποδοτικός αλλά και με αρκετές προτάσεις (εφευρέσεις) που ορισμένες έγιναν αποδεκτές με βραβεία που συνοδεύτηκαν και με χρηματικά ποσά. Την παραίτησή μου την δέχτηκαν, με ευχαρίστησαν, με ευχήθηκαν καλή τύχη στην καινούρια μου δουλειά και μου άφησαν την πόρτα τους ανοιχτή να επιστρέψω όποτε θελήσω.

Αναστάσιος Κολοκοτρώνης

 

Οι φωτογραφίες πιο κάτω είναι από την παρέλαση της 25ης Μαρτίου 2016 στη Μελβούρνη και της Ελληνικής Σχολής Ζήνων.

Parelasi 2016


Α Ρ Θ Ρ Α - Τ Η Σ - Ι Δ Ι Α Σ - Κ Α Τ Η Γ Ο Ρ Ι Α Σ :
  1. Αναστάσιος Κολοκοτρώνης - Ταξίδι στην Ελλάδα Μέρος Ε'
    Η αδελφή μου Βασιλική με τη μητέρα μου μπροστά στην αυλή του σπιτιού (1950)
  2. Αναστάσιος Κολοκοτρώνης - Ίδρυση Σχολείου Μέρος Δ'
    Ενώ τα χρόνια περνούσαν και οι μετανάστες έφταναν κατά χιλιάδες οι ανάγκες να γίνουν και άλλες εκκλησίες και σχολεία Ελληνικά ήταν προτεραιότητα των ιθυνόντων. Οι συνοικίες που συγκέντρωναν πολλούς μετανάστες ήταν τα γύρω προάστια που ήταν κοντά στην πόλη της Μελβούρνης εκεί που υπήρχαν βιομηχανικές εγκαταστάσεις και τα βιοτεχνικά κέντρα. Αυτά ήταν το Μπράνσγουϊκ (Brunswick), Πρέστον (Preston), Κόλινγουντ (Collingwood), Ρίτσμοντ (Richmond), Περάν (Prahran), Πορτ Μέλμπουρν (Port Melbourne), Φούτσκραη (Footscray), Γιάρραβιλ (Yarraville) και άλλες περιοχές
  3. Αναστάσιος Κολοκοτρώνης - Η Χριστίνα Μέρος Γ'
    Η Χριστίνα Τζέγκα του Δημητρίου και της Άννας γεννήθηκε στα Άνω Πορρόια του Νομού Σερρών στις 24 Οκτωβρίου του 1930. Ήταν η δεύτερη κόρη μετά την Ευθυμία και μεγαλύτερη από την Λόλα την Αμαλία και την Γιαννούλα.
  4. Αναστάσιος Κολοκτρώνης - μετανάστης Μέρος Β'
    Μετά από μία περιπέτεια ενός μηνός στο Κέντρο Μετανάστευσης της Greta NSW πήρα μαζί μου τους φίλους μου Λάζαρο Τύρη και Λεωνίδα Καρακατσάνη φύγαμε λαθραία και ήρθαμε στη Μελβούρνη. Η πρώτη μας κατοικία ήταν κοντά στο σταθμό Moreland του Coburg στο σπίτι μίας Πολωνέζας, δωμάτιο με πρωινό. Αυτή μετά από μία εβδομάδα μας έδιωξε με το δικαιολογητικό ότι τρώγαμε πολύ ψωμί, μισό πακέτο βούτυρο και ένα βάζο μαρμελάδα το πρωί και κάναμε ντουζ κάθε μέρα.