Αναστάσιος Κολοκοτρώνης – Μέρος Α’

Ο Τάσος Κολοκοτρώνης στα εργαστήρια ηλεκτρονικών, υδραυλικών και αεροτεχνικών εξαρτημάτων με ειδίκευση στις επισκευές των συστημάτων συνεχούς μετάδοσης κίνησης σε γεννήτριες των αεροσκαφών  DC9,  Boeing, Fokker  F28  κλπ
Ο Τάσος Κολοκοτρώνης στα εργαστήρια ηλεκτρονικών, υδραυλικών και αεροτεχνικών εξαρτημάτων με ειδίκευση στις επισκευές των συστημάτων συνεχούς μετάδοσης κίνησης σε γεννήτριες των αεροσκαφών DC9, Boeing, Fokker F28 κλπ

Ο Αναστάσιος Κολοκοτρώνης γεννήθηκε το 1929 στη Θεσσαλονίκη από πρόσφυγες γονείς της Σμύρνης και μεγάλωσε στη Νέα Μαγνησία που απέχει 9 χιλ. από την πόλη.  Τα παιδικά του χρόνια ήταν τραυματικά λόγω του πολέμου και η παιδεία του έμεινε στάσιμη από το 1940 μέχρι το 1945 που έληξε ο πόλεμος. Μετά τη λήξη του πολέμου εισάγεται στην Αμερικανική Γεωργική Σχολή της Θεσσαλονίκης για μία τετραετή εκπαίδευση στη γεωπονία και γεωργοτεχνική.

Το 1948 εισάγεται στη Στρατιωτική Σχολή Τεχνιτών στην Αθήνα ως εθελοντής για μία πενταετία και εκπαιδεύεται ως μηχανικός οχημάτων και αρμάτων μάχης και αποστρατεύεται το 1953 με το πτυχίο του μηχανικού Α΄ κατηγορίας.

Τον Δεκέμβριο του 1954 μεταναστεύει στην Αυστραλία με προορισμό το κέντρο μετανάστευσης της Greta στο NSW αλλά λόγω των κακών συνθηκών στο κέντρο φεύγει κρυφά με άλλους και έρχεται στη Μελβούρνη.

Τον Ιανουάριο του 1955 εργάζεται για λίγες μέρες σε εργοστάσιο γύψου και αμέσως βρίσκει δουλειά μηχανικού σε μεγάλη αντιπροσωπεία αυτοκινήτων G.M. Holden.

Έξι μήνες αργότερα με άλλους τέσσερις συμπατριώτες αποφασίζουν να πάνε στην Κουνσλάνδη για να εργαστούν στο κόψιμο του ζαχαροκάλαμου αλλά αποτυγχάνουν και επιστρέφουν στη Μελβούρνη φτωχότερη και χρεωμένοι. Προσγειωμένος τώρα βρίσκει δουλειά στα εργοστάσια κατασκευής πολεμικών αεροπλάνων Commonwealth Aircraft Corporation ως μηχανικός. Στη συνέχεια ακολουθεί η γνωριμία με τη νεο-αφιχθείσα νεαρή εκ Θεσσαλονίκης δασκάλα δεσποινίδα Χριστίνα Τζέγκα και σε λίγες μέρες παντρεύονται και αποκτούν δύο κόρες.

Το 1965 για δύο χρόνια εργάζεται στο Department of Civil Aviation και στη συνέχεια στην αεροπορική εταιρεία ANSETT ως ειδικός μηχανικός κινητήρων και εφαρμοστής

Το 1983 ιδιωτεύει και εκπληρώνει ορισμένες επιθυμίες του. Παίρνει μέρος στην αναδιοργάνωση της Ένωσης Θεσσαλονικέων. Εκλέγεται αντιπρόεδρος, πρόεδρος και με την αδελφοποίηση των πόλεων Μελβούρνης και Θεσσαλονίκης διορίζεται μέλος της επιτροπής αδελφοποίησης. Αργότερα τελειώνει το ελληνικό γυμνάσιο. Μετά παίρνει το Victorian Certificate of Education και το Basic Electronics από το Broad meadows TAFE.

Τις ελεύθερες ώρες ασχολείται με τη ζωγραφική, χειροτεχνία ,κηπουρική, κομπιούτερ, διάβασμα, ποίηση και ταξίδια Έχει γράψει δε την αυτοβιογραφία του την ιστορία του χωριού του που εκδόθηκε στη Νέα Μαγνησία το 2007. Την ιστορία του χωριού του θα παρουσιάσουμε σε μελλοντικό άρθρο.

kolokotronis

Γράφει ο ίδιος ο κ. T. Κολοκοτρώνης

Η τέχνη της ζωγραφικής και της χειροτεχνίας μου άρεσε ακόμα από τα παιδικά μου χρόνια . Επειδή οι γονείς μου δεν είχαν την οικονομική τους άνεση να μου αγοράζουν παιχνιδάκια τα έκανα για μένα ο ίδιος  με ότι υλικά έβρισκα αλλά έκανα και για τους φίλους μου που παίζαμε μαζί.

Όταν πήγα στην Αμερικανική Γεωργική Σχολή, αμέσως μετά την γερμανική κατοχή, η αμερικανίδα καθηγήτρια των καλών τεχνών Marion E Miller πρόσεξε εμένα και τον  συμμαθητή μου Νίκο Χατζημάρκο ότι είχαμε θέληση και λίγο ταλέντο και μας έπαιρνε  μετά τις σχολικές ώρες για ιδιαίτερα μαθήματα ζωγραφικής.

Η εκπαίδευσή στη γεωπονία και γεωργοτεχνική εκτός από τα θεωρητικά μαθήματα κάναμε για αρκετές ώρες χρήση των χεριών μας σε διάφορες πρακτικές δουλειές που σχετιζόντουσαν με την γεωργία, κτηνοτροφία, κηπουρική, πτηνοτροφία, επισκευές μηχανημάτων και ηλεκτρικών ειδών και πολλά άλλα που μου έδωσαν την ευκαιρία να μάθω αρκετά πράγματα που φάνηκαν χρήσιμα σε όλη μου την ζωή και για τα οποία   είμαι πολύ ευγνώμων.

Μικρές ιστορικοί περίοδοι

Οι κάτοικοι του χωριού της Νέας Μαγνησίας, έξω από τη Θεσσαλονίκη, ήταν πρόσφυγες που είχαν έρθει το 1922 από τη Μαγνησία  της Σμύρνης της Μικράς Ασίας όπου στην πλειοψηφία τους ήταν γεωργοί και κηπουροί.

Η εγκατάστασή και η προσαρμογή τους στην νέα τους πατρίδα με διαφορετικό γλωσσικό ιδίωμα  ήθη και έθιμα και σε περιοχή αναξιοποίητη  ακαλλιέργητη και σχεδόν ακατοίκητη ήταν αυτό που συναντήσανε τα πρώτα τέσσερα χρόνια και ήταν τραυματική και η κατοίκηση τους σε σκηνές ήταν αφόρητη.

Όταν όμως το κράτος το 1925 άρχισε να ανοικοδομεί σπίτια,  στάβλους, δρόμους. και να του χορηγεί τεμάχια γης για καλλιέργεια με κάποια προσφυγική αποζημίωση άρχισαν όλοι με ζήλο και όρεξη να  ξεχερσώνουν τα άγονα και βαλτώδη εδάφη και να τα μετατρέπουν σε προσοδοφόρους λαχανόκηπους και να κτίζουν νέες πατρίδες από το μηδέν γι αυτούς και τα παιδιά τους.

Καθώς μεγάλωνα μάθαινα και μιλούσα δύο γλώσσες ,τα ελληνικά και τα τουρκικά και το περιβάλλον ήτανε μέσα σε ένα πολυσύχναστο καφενείο από πρόσφυγες προερχόμενοι από διάφορα μέρη της Μικράς Ασίας με διαφορετικά ήθη και έθιμα και διαλέκτους.

Η καθημερινή μου συναναστροφή με τους ανθρώπου αυτούς μου έδινε την ευκαιρία να ακούω και να μαθαίνω διάφορες ιστορίες, γενικά, για τη ζωή τους, τις πατρίδες τους και για τις περιπέτειες τους με τη προσφυγιά και για την καθημερινή ζωή τους. Γι αυτό το καφενείο ήταν και μία πηγή μάθησης για μένα.

1950 - Δεκέμβριος. Μία παρέα προσφύγων κάθονται στη λιακάδα στο δυτικό μέρος του καφενείου μας με τον πατέρα μου δεξιά. Στη μέση είναι η μητέρα μου με την αδελφή μου.
1950 – Δεκέμβριος. Μία παρέα προσφύγων κάθονται στη λιακάδα στο δυτικό μέρος του καφενείου μας με τον πατέρα μου δεξιά. Στη μέση είναι η μητέρα μου με την αδελφή μου.

Όλα αυτά τα χρόνια  της παιδικής μου ηλικίας που ζούσα και μεγάλωνα στο νέο χωριό και μέχρι την ημέρα που αποφάσισα να μεταναστεύσω στην Αυστραλία θαύμαζα απερίφραστα τους ανθρώπους αυτούς για το μεγαλείο της ψυχής τους ,την υπομονή και επιμονή να ριζώσουν και να δημιουργήσουν κάτι από το τίποτα.

Η περιέργεια μου σε διάφορα πράγματα  σαν παιδί ήταν πολλές φορές εις βάρος μου ιδιαίτερα όταν αψηφούσα τις εντολές των γονιών να μη φεύγω μακριά από το σπίτι και προ παντός από το καφενείο που ο πατέρας μου είχε πάντα  την ανάγκη μου να τον βοηθάω στο μαγαζί με το σερβίρισμα ή πλύσιμο των πιάτων.

Η μανία μου ήταν να πηγαίνω να βλέπω διάφορα έργα που κατασκεύαζαν στο χωριό. Σπίτια, στάβλους. φούρνους πηγάδια, μαγκανοπήγαδα, κάρα αλέτρια, σβάρνες και άλλα γεωργικά μηχανήματα. Πήγαινα ακόμα και στη Θεσσαλονίκη και έβλεπα τους τεχνίτες  που κατασκεύαζαν αλογόκαρα διαφόρων ειδών, σάγματα, είδη σιδερικών και τους μηχανικούς στα συνεργεία αυτοκινήτων που τα περισσότερα ήταν υπαίθρια τότε.

Σκίτσο.  Δεξιά του καφενείου του πατέρα μου με τη μεγάλη αυλή μπροστά  με τις δύο σιδηροδρομικές γραμμές και την εθνική οδό με το σπίτι από το πίσω μέρος. Αριστερά είναι το παντοπωλείο της κυρ’ Αναστασίας Ιωαννίδου.
Σκίτσο από τη ζωή του χωριού. Δεξιά του καφενείου του πατέρα μου με τη μεγάλη αυλή μπροστά με τις δύο σιδηροδρομικές γραμμές και την εθνική οδό με το σπίτι από το πίσω μέρος. Αριστερά είναι το παντοπωλείο της κυρ’ Αναστασίας Ιωαννίδου.

Στην Ελλάδα τόσο τα προπολεμικά χρόνια όσο και τα μεταπολεμικά ήταν δύσκολα για τα οποία έχω γράψει χωριστά για την κάθε εποχή, όπως επίσης και για τη πενταετή μου στρατιωτική θητεία ως εθελοντής που εντάχτηκα το 1948 για να αποκτήσω την ειδικότητα του μηχανικού αυτοκινήτων. Απολύθηκα δε το 1953 και το 1954 αποφάσισα να μεταναστεύσω στην Αυστραλία για ένα καλλίτερο μέλλον.

Ενώ ταξίδευα για ένα άγνωστο μέρος με εξασφαλισμένη δουλειά στέγη και φαγητό με το πλοίο που είχε πολλές ανέσεις, θυμόμουν τις ιστορίες που άκουα από τους γονείς και συμπολίτες μου όταν αυτοί φεύγανε με τα πλοία από τη Σμύρνη σαν πρόσφυγες για να γλιτώσουν τη σφαγή από τη μανία των Τούρκων.

Δεκέμβριος 1950. Φωτογραφία του καφενείου της ανατολικής πλευράς με την αδελφή μου Βασιλική.  Με άδεια,  κατά τη διάρκεια που υπηρετούσα στο Τεχνικό Σώμα Στρατού.
Δεκέμβριος 1950. Φωτογραφία του καφενείου της ανατολικής πλευράς με την αδελφή μου Βασιλική. Με άδεια, κατά τη διάρκεια που υπηρετούσα στο Τεχνικό Σώμα Στρατού.

 

Το πλοίο που με έφερε στην Αυστραλία και στο Σύδνεϋ το 1954
Το πλοίο που με έφερε στην Αυστραλία και στο Σύδνεϋ το 1954
Δεκ. 1954 στο κατάστρωμα του πλοίου ΚΥΡΗΝΕΙΑ με τους φίλους μου αριστερά ο Τάσος Καβαλιώτης στο κέντρο εγώ, και δεξιά ο Λάζαρος Τύρης
Δεκ. 1954 στο κατάστρωμα του πλοίου ΚΥΡΗΝΕΙΑ με τους φίλους μου αριστερά ο Τάσος Καβαλιώτης στο κέντρο εγώ, και δεξιά ο Λάζαρος Τύρης

Η άφιξη μου στην Αυστραλία και η προσαρμογή στη καινούρια πατρίδα δεν ήταν εύκολη αλλά ούτε και δυσκολεύτηκα να προσαρμοστώ διότι ήξερα αρκετά καλά τα αγγλικά, να γράφω και να διαβάζω που τα είχα μάθει όταν σπούδαζα στην Αμερικανική Γεωργική Σχολή Θεσσαλονίκης  Επίσης εκτός που ήμουν ικανός να κάνω γεωργικές και εργατικές δουλειές ήμουν και ειδικευμένος μηχανικός αυτοκινήτων.

συνεχίζεται


Α Ρ Θ Ρ Α - Τ Η Σ - Ι Δ Ι Α Σ - Κ Α Τ Η Γ Ο Ρ Ι Α Σ :
  1. Η Περιφρονημένη Ομογένεια
    Η Περιφρονημένη Ομογένεια από την Μητροπολητική Ελλάδα Από Δημήτρη Συμεωνίδη JP Μη ευπρόσδεκτοι οι ομογενείς στην διακυβέρνηση της χώρας (Υπάχει μία Ε
  2. Εξ' αποστάσεως εκπαίδευση
    Όπως όλες οι επιχειρήσεις, κυβερνητικές ή μη, έχουν επηρρεαστεί άμεσα από τη σύγχρονη πανδημία του 2020, έτσι και τα εκπαιδευτικά ιδρύματα, οι εκπαιδευτικοί και οι οικογένειες που αισθάνονται ότι τα παιδιά τους χρειάζονται τις σχολικές εμπειρίες, την επαφή με τους συμμαθητές τους και τους δασκάλους επηρρεάστηκαν αρνητικά αρχικά.
  3. Μη ευπρόσδεκτοι οι ομογενείς
    Η Ομογένεια δυστυχώς έχει εγκαταληφθεί από την Μητρόπολη. Το πρώτο πράγμα που έπρεπε να γίνει είναι η δημιουργία Υπουργείου των Απανταχού Ελλήνων. Με κατάλληλα μέτρα, ιδίως παροχή γης στα νησιά οι Έλληνες του εξωτερικού θα μπορέσουν να έλθουν στην Ελλάδα και να κτίσουν κατοικίες και να φέρουν ζωή στα νησιά. Εάν είχαν Ελληνική σημαία και μερικούς κατοίκους τα ακατοίκήτα νησιά τότε δεν θα χάναμε τα Ίμια.
  4. Πραξιτέλης του Φιλίππου
    Σε μια γωνιά ενός χωριού με το όνομα Coober Pedy ( στη γλώσσα των ιθαγενών εννοεί η «τρύπα των λευκών») της παραμεθόριου περιοχής της Αυστραλίας, κάτω από τόνους χωμάτων και μέσα στη σκόνη με ένα κράνος μόνο για προστασία, ζωσμένος την απεριόριστη θέληση και αποφασιστικότητα του Έλληνα, βρίσκεται ο Πραξιτέλης Γεωργίου (οι Αυστραλοί τον φωνάζουν Telly), του Φιλίππου και της Νεφέλης.
  5. Αναστάσιος Κολοκτρώνης - μετανάστης Μέρος Β'
    Μετά από μία περιπέτεια ενός μηνός στο Κέντρο Μετανάστευσης της Greta NSW πήρα μαζί μου τους φίλους μου Λάζαρο Τύρη και Λεωνίδα Καρακατσάνη φύγαμε λαθραία και ήρθαμε στη Μελβούρνη. Η πρώτη μας κατοικία ήταν κοντά στο σταθμό Moreland του Coburg στο σπίτι μίας Πολωνέζας, δωμάτιο με πρωινό. Αυτή μετά από μία εβδομάδα μας έδιωξε με το δικαιολογητικό ότι τρώγαμε πολύ ψωμί, μισό πακέτο βούτυρο και ένα βάζο μαρμελάδα το πρωί και κάναμε ντουζ κάθε μέρα.
  6. Αναστάσιος Κολοκοτρώνης - Μέρος Α'
    Ο Αναστάσιος Κολοκοτρώνης γεννήθηκε το 1929 στη Θεσσαλονίκη από πρόσφυγες γονείς και μεγάλωσε στη Νέα Μαγνησία που απέχει 9 χιλ. από την πόλη. Τα παιδικά του χρόνια ήταν τραυματικά λόγω του πολέμου και η παιδεία του έμεινε στάσιμη από το 1940 μέχρι το 1945 που έληξε ο πόλεμος. Μετά τη λήξη του πολέμου εισάγεται στην Αμερικανική Γεωργική Σχολή της Θεσσαλονίκης για μία τετραετή εκπαίδευση στη γεωπονία και γεωργοτεχνική.
  7. Χρήστος Φίφης
    Ο Χρήστος Ν. Φίφης πρωτοδημοσίευσε δύο ποιητικές συλλογές το 1963 στην Αθήνα. Το 1965 μετανάστευσε στην Αυστραλία. Το 1972 δημοσίευσε στη Μελβούρνη τη συλλογή Βιολέτα. Κατά καιρούς δημοσίευσε ποιήματα σε διάφορα έντυπα στην Ελλάδα και την Αυστραλία. Παράλληλα με την εργασία του σπούδασε Οικονομικά και Ιστορία στο πανεπιστήμιο La Trobe της Μελβούρνης και Νεοελληνική Φιλολογία στα πανεπιστήμια της Νέας Αγγλίας στο Armidale της Νέας Νότιας Ουαλίας, και της Μελβούρνης.
  8. Κυριάκος Αμανατίδης
    Ο Κυριάκος Αμανατίδης γεννήθηκε στο χωριό Άνω Ροδωνιά της Αλμωπίας, Νομού Πέλλας, το 1936. Τις γυμνασιακές του σπουδές τις αποπεράτωσε στη Αριδαία το 1955. Το 1958 μετανάστευσε στην Αυστραλία, και έκτοτε ζει στη Μελβούρνη με την οικογένειά του. Με τη λογοτέχνιδα σύζυγό του Ντίνα απέκτησαν δύο παιδιά, τον Ηλία και την Καλλιρρόη. Είναι απόφοιτος των πανεπιστημίων Μελβούρνης (Bachelor of Arts) και Νέας Αγγλίας (Bachelor of Letters), με μεταπτυχιακές σπουδές στη νεοελληνική λογοτεχνία.
  9. Ο Δημήτρης Ευστρατιάδης
    Γεννήθηκε το 1935 στο Πορτ Σάιτ της Αιγύπτου και μετανάστεψε στην Αυστραλία το 1954. Μια σημαντικότατη πορεία δράσης 56 χρόνων στα δεδομένα της παροικιακής εγκατάστασης των Ελλήνων στην Αυστραλία. Άτομα σαν τον Δ.Ε. με τέτοια προσφορά στα παροικιακά δρώμενα της Μελβούρνης, στις καλές τέχνες, στη διοίκηση και συντονισμό οργανώσεων της παροικίας δεν γνωρίζουμε αν ποτέ θα επαναληφθεί για το κομμάτι αυτό του Ελληνισμού στους Αντίποδες. Και να φανταστεί κανείς ότι είναι γεννημένος στην Αίγυπτο με μια αγάπη απεριόριστη για την Ελλάδα όπως δείχνει το βιογραφικό του.
  10. Ο καθηγητής Γιώργος Καναράκης ΟΑΜ
    Ο Γιώργος Καναράκης από τον Πειραιά είναι καθηγητής στο Πανεπιστήμιο Charles Sturt της Αυστραλίας. Σπούδασε ελληνική και αγγλική φιλολογία στο Πανεπιστήμιο Αθηνών με υποτροφία του Ιδρύματος Κρατικών Υποτροφιών, διδακτική της Αγγλικής ως ξένης γλώσσας με το Βρετανικό Συμβούλιο στο Λονδίνο (1964), καθώς επίσης, με υποτροφία Fulbright, αγγλική γλώσσα και αμερικανική λογοτεχνία στο Institute of International Education του Πανεπιστημίου Michigan State των ΗΠΑ (1967) και εφαρμοσμένη γλωσσολογία στο Πανεπιστήμιο Indiana των ΗΠΑ, απ’ όπου έλαβε και δίπλωμα Master of Arts (1968).

Author: Μνήμες