Δεν το πιστεύω

ΓΙΩΡΓΟΣ Κ. ΚΥΡΜΕΛΗΣ

Εἶναι φυσικό, σέ τραγικές καί ἐξευτελιστικές γιά την πατρίδα στιγμές πού ἔφεραν στόν τόπο οἱ κακῆ τῆ μοίρα κυβερνῆτες του, νά ψάχνει ἡ μνήμη μας ἀνθρώπους πού ἔδωσαν τή ζωή τους γιά τόν τόπο αὐτό. Πού στέγνωσαν καί ἑκούσια ἀποξήραναν τόν ἐσωτερικό τους κόσμο, τίς ἁπλές καί ἀνθρώπινες χαρές τῆς ἐπίγειας ζωῆς, κι ἀφοσιώθηκαν  κι ἀφιερώθηκαν σέ ἀγῶνες δύσκολους και σκληρούς μόνο καί μόνο νά δοῦν αύτόν τόν πάντα προδομένο τόπο ν΄ἀλλάζει δρόμο καί τρόπο καί βίο.

Στή διαιώνια ἱστορία μας ὑπῆρξαν πάντα τέτοιοι ἡγέτες-ἄνθρωποι. Προς τούς ὁποίους προσέτρεχε ὁ λαός σέ στιγμές ἀπελπισίας, τρόμου καί πανικοῦ καί μάλιστα κι ὃταν εἶχαν ἤδη πεθάνει.

 
Θα ἀναφέρω μιά τέτοια φυσιογνωμία  τῆς Μεσαιωνικῆς μας Αὐτοκρατορίας, τῆς Ρωμανίας( τῆς κάκιστα λεγόμενης Βυζάντιο). Ὑπῆρξε ἓνας ἀπό τούς ἰσχυρότερους καί ἱκανώτερους αὐτοκράτορές μας(στις μέρες τῆς νεοελληνικῆς μας ἱστορίας εἶναι μετρημένοι στα δάχτυλα τοῦ ἑνός χεριοῦ, κι ἄν εἶναι). Ὅταν μετά ἀπό αὐτόν ἀνέβηκαν στό θρόνο κάτι μηδενικά καί οἱ ἐχθροί τῆς αὐτοκρατορίας κορυβαντιοῦσαν (χοροπηδοῦσαν ἀπό χαρά), ἐνῶ οἱ ἠγέτες κρύβονταν στά ἀπόκρυφα δώματα τοῦ ἱεροῦ Παλατίου, ὁ κόσμος ἔτρεχε  στόν τάφο τοῦ αὐτοκρτάτορα, ὄντως ἁγίου, Ἰὠάννη Δούκα Βατάτζη, φωνάζοντας: βγές, ἅγιε  βασιλιά μας ἀπό τόν τάφο καί σῶσε μας…
 
Τώρα πλέον δεν ὑπάρχουν τέτοιοι ἅγιοι να μᾶς σώσουν, τούς σπάσαμε, τους σπάζουμε ἐπίσημα κάθε μέρα τά πόδια. Δε θα ἦταν, βέβαια, τοῦ θανατᾶ πού δεν ἔχουμε πολιτικούς ἁγίους, ὄχι. Θα ἀρκοῦσε να εἴχαμε ἔντιμους, σοβαρούς, ἱκανούς στοιχειωδῶς πατριῶτες, Ἕλληνες μέ ψυχή,γνῶστες τῆς ἱστορίας τοῦ τόπου, ἀνθρώπους με βαθιά ψυχή, ἡγέτες με συνέπεια και συνέχεια, κι ὄχι ψοφίμια.
 
Συγκλονίζεται κανείς, τις μέρες αὐτές με το μέγα και ὑπαρξιακό θέμα πού ἀνοήτως και βλακωδῶς ἀνοίξαμε φαρδιά-πλατιά και ἀκονίζουμε τά μαχαίρια μας να σφαχτοῦμε γιά τόν-νά τό πῶ μέ τήν τοπική μας λαλιά– γκαϊλέ(καημό) τῶν Σκοπιανῶν. Κάποτε πρέπει νά καταλάβουμε ὅτι τό πρόβλημα εἶναι τῶν Σλάβων τῶν Σκοπίων( ὄχι, βέβαια τῶν Ἀλβανῶν, ἐπαναλαμβάνω, τῶν Σλάβων τῶν Σκοπίων). Και ὑπαρξιακό τους πρόβλημα:ζωῆς ἤ θανάτου΄ αὐτό πιστεύω να το γνωρίζουν οἱ Ἕλληνες πολιτικοί,( μηδέ τοῦ κ. Θεοδδωράκη καἰ κυρίως τοῦ κ. Δανέλλη ἐξαιρουμένων.) Καί τό ἐπαναλαμβάνω γιά τους δικούς μας πρωθυπουργούς και ὑποψήφιους πρωθυπουργούς. Ἀκοῦστε:οἱ Σκοπιανοί-παρά τίς πάμπολλες ἀναγνωρίσεις, εἶναι διεθνῶς ἐκτεθειμένοι ὡς περιφρονητές τῶν ἀποφάσεων τοῦ Συμβουλίου Ἀσφαλείας και τοῦ ΟΗΕ:παρά τίς ὑπογραφές και τις διαβεβαιώσεις τους, προέβησαν παράνομα, καταχρηστικά και ἀναίσχυντα σε διμερεῖς συμφωνίες-γράφοντας στά παλιά τους παπούτσια τίς ὡς ἄνω ἀποφάσεις. Καί γνωρίζοντας-οἱ θρασύτατοι- πώς ἔχουν τήν ἀπόλυτη ἀνάγκη μας.
 
Ἡ διαγωγή αὐτή τῶν γειτόνων εἶναι ἡ αὐτή, συνεχής καί καθ’ἕξιν ἐπαναλαμβανόμενη διαχρονικά. Μἐ τά γνωστά ἐσωτερικά τους ἀποτελέσματα, να πλάσουν καί ἐδραιώσουν σέ δυό γενιές τήν «ἀμετάπειστη» συνείδηση ὅτι εἶναι ὄντως Μακεδόνες καί μάλιστα οἱ κατ’ἐξοχήν καί κύριοι κληρονόμοι τῶν χωρίς κληρονόμους ἀρχαίων Μακεδόνων, οἱ Σλάβοι, ἐπαναλαμβάνω τοῦ 6ου μ.Χ αἰώνα!. Τώρα μάλιστα τελευταῖα, δείχνονται καί ὀλίγον τι φιλέλληνες  ἀναγνωρίζοντας καί σέ μᾶς πώς ναί, κι αὐτοί εἶναι Μακεδόνες, καί λίγοι Βούλγαροι. Μεγαθυμία πού συγκινεῖ βαθύτατα, μέχρι δακρύων, τους δικόυς μας βαθιά, πλέρια δημοκράτες καί προδευτικούς. Καί οἱ ἑλληνικές κυβερνήσεις δέν εἶχαν τήν ἁπλῆ εὐθυξία νά ἐγκαλέσουν, δηλ. νά καταγγείουν διεθνῶς, κσί τούς μέγιστους καί τοὐς ἐλάχιστουςἀνέντιμους ἑταίρους, συμμάχους καί φίλους. Ἀλλά τά πράγματα νομοτελειακά ὁδηγοῦν μόνα τους σε κάποια ὁρατή λύση: οἱ νέοι πολιτικοί στή γειτονική χώρα-ὅσοι τέλος πάντων ἀναγνωρίζουν τήν κρισιμότητα τῶν περιστάσεων- ἀντιλαμβάνονται τόν περί ὑπάρξεως ἀγώνα τους καί, λέγεται, πώς εἶναι διατεθειμένοι νά βάλουν νερό στὀ κρασί τους. Τό θέμα ἐδῶ(τό πόσο νερό) εἶναι προκλητικά ἐνδιαφέρον. Ὁ κ. Ζάετς στά ἑλληνικά συστημικά μέσα παρουσιάζεται ὡς ὁ πρωταγωνιστής, φιλελεύθερος καί ρεαλιστής, ἔτοιμος νά κάνει, λένε, σοβαρές ὑποχωρήσεις.
 
Ἐδῶ παίζεται ἕνα παιχνίδι, πού θά γίνει ἀντιληπτό κατά καί, κυρίως, μετά τίς συνομιλίες. Διότι ὁ ἄνθρωπος ὁμιλεῖ μέν περί ἀπόλυτης ἀνάγκης ἐξεύερεσης λύσης, στό θέμα ὅμως τοῦ κύριου όνόματας δέν κάνει καμιά ὑποχώρηση. Γνωστές οἱ ἐπ’αὐτοῦ  δηλώσεις του. Περί τῆς «ταμπακιέρας»(Μακεδονίας) ούδείς λόγος. Βεβαίως γνωρίζει τόν ἄμεσο κίνδυνο διάλυσης τῆς χώρας του χωρίς τή βοήθεια τῆς Ἑλλάδος:τη διανομή της μεταξύ Βουλγαρίας καί  Ἀλβανίας. Στό βάθος ἀπορρίπτει κάτι τέτοιο΄ δεν θ’ἀφήσουν οἱ Ἀμερικανοί, ἄν καί γνωρίζει πολύ καλά τήν Ἀμερικανοβουλγαρική  «σχέση», σχέση ὑποτακτικοῦ και δουλικοῦ ὑπηρέτη.. Θά τόν δοῦμε καί θά αἰσθανθοῦμε τό σκληρό μακεδονικό καρύδι, τόν συμβιβαστικό κ. Ζάετς!
 
  Στά καθ’ἡμᾶς τώρα.
 
Α΄ Εἶναι ἐξοργιστικό πώς στα ἀθηναϊκά κανάλια καί παράθυρα ἐπαναλαμβάνεται συνεχῶς καί προκλητικῶς  πώς,( με λίγα λόγια), στό προσυμφωνημένο αὐτό διπλωματικό παιχνίδι, οἱ Μακεδόνεις, ἐμεῖς, ἀποτελοῦμε μιά δυσάρεστη-κατανοητή βέβαια μά δυσάρεστη- παραφωνία. Δηλ. βρέ καλόπαιδα, μπορεῖτε νά χαμογελᾶτε καί νά αὐθαδιάζετε καί χωρίς τό ἑλλληνικό πρόφραγμα πού ἀποτελεῖ γιά ὅλη τή χώρα ἡ Μακεδονία; Γιά διαβάστε λίγο καί καταλάβετε- θά ἤθελα χωρίς μετάφραση- τοῦτες τίς βαθιές καί σκληρές καί συγκλονιστικές ἀλήθειες:  «Τίνος δέ καί πηλίκης τιμῆς ἀξιοῦσθαι Μακεδόνες, οἱτινες οὐ παύονται τόν πλέιω αὐτῶν χρόνον διαγωνιζόμενοι πρός τούς βαρβάρους ὑπέρ τῆς τῶν Ἑλλήνων ἀσφαλείας; ὅτι γάρ ἀεί ποτ’ ἄν ἐν μεγάλοις ἦν κινδύνοις τό κατά τούς Ἕλληνας, εἰμή Μακεδόνας εἴχομεν πρόφραγμα καί τό τάς παρά τούτοις βασιλέων φιλοτιμίας, τίς οὐ γινώσκει;». Ὄχι δέν τό μεταφέρω στήν καθημερινή μας λαλιά. Σχολιάζω μόνο μέ δυό λόγια τήν τελευταία ἐρώτηση. Βεβαίως ὅλοι οἱ Ἕλληνες γνωρἰζουν την θεμελιακή, την ὑπαρξιακή σημασία τῶν Μακεδόνων, ἐκτός ἀπό τούς κακομαθημένους νεαρούς δημοσιογραφίσκους και ἀνοήτους πολιτικολογοῦντες τῶν Ἐξαρχείων καί τοῦ Κολωνακίου (Θέλω να πιστεύω πώς τη γνωρίζουν και τη συμμερίζονται και οἱ πολιτικοί μας! ). Καί νά προσθέσω ὑποχρεωτικῶς: τήν ἀλήθεια αὐτή τοῦ ἱστορικοῦ Πολυβίου τήν γνωρίζουν σέ ὅλο της τό βάθος οἱ Σκοπιανοί. Ξέρουν πώς ἄν ἐκλείψουν ὄχι οἱ ἄνθρωποιτοῦ χώρου αὐτοῦ, μά οἱ Ἕλληνες Μακεδόνες ἀπό τόν τόπο τους, τότε ἀνοίγει ὁ δικός τους παράδεισος. ΓΙ’ ΑΥΤΟ ΔΕΝ ΘΑ ΑΦΗΣΟΥΝ ΤΟΝ ΑΛΥΤΡΩΤΙΣΜΟ ΤΟΥΣ.  
 
Γ΄ α)  Καί ὁ μέν κ. Τσίπρας, κύριος τοῦ παιχνιδιοῦ στήν Ἑλλάδα( οὔτε στο πιο τερατῶδες ὄνειρό του) γνωρίζει καλά πώς ἄν, λέω ἄν, ἡ θεωρία τῶν φίλων του ἐπικρατοῦσε, τώρα, μέ το πτυχίο τοῦ Πολ. Μηχανικοῦ, θα ἦταν κάπου διευθυντής κάποιου ἐργαστασίου, ἤ ἑνός κολχόζ. Ἔτσι τό δῶρο πού τοῦ προσφέρουν τά δημοκρατικά-ντεμέκ-κόμματα τοῦ Κοινοβουλίου, «ναι σε σύνθετη ὀνομασία», εἶναι ὄχι μάννα ἐξ οὐρανοῦ, μά δῶρο ἀπρόσμενο τοῦ Θεοῦ, τον Ὁποῖο δεν πιστεύει. Δεν ἐξατάζω καθόλου μήπως τυχόν ὑπάρχουν συνειδησιακά προβλήματα σε κάποιους, λίγους, ἀπό τους συντρόφους του, ἐκείνους τῶν «γουναράδικων» π.χ., οὔτε τούς τυχόν προβληματισμούς τους μή τυχόν οἱ γείτονες, μετά τήν ὑπογραφή, ἀρχίσουν τά νταούλια, μέ χάρτες καί ἀποκλειστικότητες τῆς μοναδικῆς τους ἐθνότητας. Ποῦ ξέρεις, μπορεῖ νά ξανάρθει κάποιος Γκρουέβσκι, τι δημοκρατία εἶναι. Ἀποκλείεται; Ὁ ΑΛΥΤΡΩΤΙΣΜΟΣ ΕΙΝΑΙ ΒΑΘΥ ΣΑΡΑΚΙ, ΟΥΤΕ ΜΕ ΤΟ ΘΑΝΑΤΟ ΒΓΑΊΝΕΙ! ΛΟΙΠΟΝ, ΟΧΙ ΜΟΝΟΝ ΔΕΝ ΑΠΟΚΛΕΙΕΤΑΙ, ΜΑ ΙΣΤΟΡΙΚΑ-ΤΟ ΤΟΝΊΖΩ-ΕΙΝΑΙ ΒΕΒΑΙΟΝ ΟΤΙ ΘΑ ΕΠΑΝΈΛΘΟΥΝ ΚΑΙ ΜΆΛΙΣΤΑ ΠΟΛΎ ΠΙΟ ἜΝΤΟΝΑ. Αὐτό στούς κυβερνητικούς βουλευτές καθόλου δέν περνάει ἀπό τό μυαλό;  Ἤθελα ὅμως νά ρωτήσω τούς  Σερραίους βουλευτές τοῦ ΣΥΡΙΖΑ και ὄχι μόνο πῶς νιώθουν αὐτές τίς μέρες, πῶς ἀντιμετωπίζουν συνειδησιακά αὐτό ταὀ ὄντως μέγα ἐθνικό πρόβλημα καἰ τἠν ΠΡΟΚΛΗΣΗ νἀ ψηφίσουν, ΣΕΡΡΑΙΟΙ  αὐτοί, τήν κατάπτυστη ἐθνικά πρόταση.’
 
Ὄχι, δέ λέω τί θά ποῦν στούς τυχόν διαφωνοῦντας ψηφοφόρους τους. Ἀλλά, τί λένε στὀν ἑαυτό τους καί ἴσως στή μάνα τους.
 
 β) Ναι, ἀγαπητέ ἀναγνώστη΄περιμένεις να πῶ καί γιά τή Νέα Δημοκρατία, τί Σερραῖος εἶμαι! Ἐδῶ πλέον σταματάει ὁ νοῦς μου. Δέν πιστεύω πώς τό κόμμα τοῦ παπποῦ Καραμανλῆ ἔφθασε σἐ τέτοιο πολιτικό κῶμα! (ξέρετε ταἰ θἀ πεῖ ἡ λ.).Καί μάλιστα ἀπό καιρό. Τώρα, τἰς μέρες αὐτές, πού τυχαίνει νά εἶναι καί ἅγιες τό κῶμα-δυστυχῶς- ἔφθασε σέ παροξυσμό. Χάος. Τί φληναφήματα περί «γεωγραφικοῦ» προσδιορισμοῦ, τί νά προηγηθεῖ ἡ γνώμη τοῦ κ. Καμένου( μέ ἕνα γ τό ὀρθό), τί νά προηγηθεῖ φανερά ἡ στάση τῆς κυβέρνησης και μάλιστα ἐν ὄψει συνομιλιῶν και συμφωνιῶν(!), τί ἄρρητα ρήματα τῆδε κακεῖσε,τί εἰδοποιήσεις περί μή συμμετοχῆς τῶν νεοδημοκρατῶν στό ὀργανούμενο συλλαλητήριο-μη χειρότερα-τί χαλασμός εἶν’αὐτός!  Και, το περιμέναμε ὅλοι, ἡ πρωτοβουλία στή μεγάλη, πάλι, ἀδελφή, πού ὀργιάζει γιά τό 2007-8, τήν ἀντίθετη μέ τοῦ παπποῦ Καραμανλῆ θέση, καί λοιπά ἀνόητα , ἀσύνετα, ἀπερίσκεπτα καί λίαν ἐπικίνδυνα.
 
Τοῦτο θά πῶ στόν κατά τά ἄλλα συμπαθῆ πλέον κ. Μητσοτάκη. Ξέρεις, Κυριάκο, πώς ἄν ὁ πρωθυπουργός ἐνεργήσει μικροπολιτικά και μικροκομματικά-κάτι πού τό ξέρει ἄριστα-καί ἄν δέν ἀρθεῖ στο ὕψος τῶν κρίσιμων περιστάσεων, μπορεῖ, μέ μιά ἀστεία κίνηση, νά διαλύσει κυριολεκτικά τό κόμμα σου; Φαντάζεσαι τόν κ. Τσίπρα νά σᾶς βγεῖ ἀπό ΔΕΞΙΑ προτείνοντας ὡς ἐπωνυμία τῶν Σκοπίων τις ἱστορικές λέξεις Δαρδανία, Βαρντάνσκα ἤ και ν’ ἀρνηθεῖ πλήρως την ὕπαρξη ( στην ὀνομασία) τῆς λέξης Mακεδονία;  Φαντάζεσαι τί χάος μπορεῖ να σπείρει στο «σπίτι» σας; Ποιός κακός δαίμονας μετέτρεψε τό κόμμα αὐτό ἀπό σοβαρό καί πατριωτικό σ’αὐτό τό ἄμορφο κι ἄρχωμο πολυπολιτισμικό καί παγκοσμιοποιημένο κατασκέυασμα; Ἀκόμη νά ἀντιληφθεῖτε πώς τό σλόγκαν «πολιτική ὀρθότης» εἶναι ἡ ἐφαρμογή τοῦ πλέον σκληροῦ ἀνορθολογικοῦ φασιμοῦ; Ἔλεος! Σκεφθεῖτε λίγο, ἔστω λίγο, σοβαρά, ὑπέυθυνα και πατριωτικά καί ἀφῆστε τίς δόλιες ἀμφισημίες καί τίς ἐπικίνδυνες ἰσορροπίες σέ «πράγματα» πού δέν εἶναι για παιχνίδια, μήν παίζετε «ἐν οὐ παικτοῖς», διότι τό ξύπνημα θά εἶναι μοιραῖο. Ἀκόμη κι ἄν ἡ Φύση συνωμοτήσει ἐναντίον τῆς Μακεδονίας, ἐμεῖς δέν πρέπει να συμφωνήσουμε μαζί της. Ξέρετε πώς και ἡ Φύση κάπου-κάπου γεννᾶ τέρατα!
 
Ἤ πολεμᾶς ἀνδρικά καί νικᾶς, ἤ σέ φέρνουν ἥρωα πάνω στήν ἀσπίδα.
 
8-01-2018, ΠΗΓΗ

Α Ρ Θ Ρ Α - Τ Η Σ - Ι Δ Ι Α Σ - Κ Α Τ Η Γ Ο Ρ Ι Α Σ :
  1. Δεν το πιστεύω
    ΓΙΩΡΓΟΣ Κ. ΚΥΡΜΕΛΗΣ Εἶναι φυσικό, σέ τραγικές καί ἐξευτελιστικές γιά την πατρίδα στιγμές πού ἔφεραν στόν τόπο οἱ κακῆ τῆ μοίρα κυβερνῆτες του, νά ψάχνει ἡ μνήμη μας ἀνθρώπους πού ἔδωσαν τή ζωή τους γιά τόν τόπο αὐτό. Πού στέγνωσαν καί ἑκούσια ἀποξήραναν τόν ἐσωτερικό τους κόσμο, τίς ἁπλές καί ἀνθρώπινες χαρές τῆς ἐπίγειας ζωῆς, κι ἀφοσιώθηκαν  κι ἀφιερώθηκαν σέ ἀγῶνες δύσκολους και σκληρούς μόνο καί μόνο νά δοῦν αύτόν τόν πάντα προδομένο τόπο ν΄ἀλλάζει δρόμο καί τρόπο καί βίο. Στή διαιώνια ἱστορία μας ὑπῆρξαν πάντα τέτοιοι ἡγέτες-ἄνθρωποι. Προς τούς ὁποίους προσέτρεχε ὁ λαός σέ στιγμές ἀπελπισίας, τρόμου καί πανικοῦ καί μάλιστα κι ὃταν εἶχαν ἤδη πεθάνει.
  2. Προσωπικότητες της Μακεδονίας
    Μετά αυτή τη σύντομη περιήγηση στο χώρο της Μακεδονίας, περνάμε σε έναν άλλο χώρο, των προσωπικοτήτων της, που προέρχονται από διάφορες πόλεις της και διακρίνονται για τα ποικίλα προσόντα τους. Σε αυτή την αναφορά τηρείται μία χρονολογική πορεία που ξεκινάει τον 5ο αι. με το Στωβαίο Ιωάννη, γραμματικό και συγγραφέα Ανθολογίας της Ελληνικής Γραμματείας. Ακολουθούν δύο άντρες, με το όνομα: Ποσείδιππος, που έζησαν τον 4ο και 3ο αι.
  3. Οι Μακεδόνες - Ε
    ©Πιπίνα Δ. Έλλη (Dr Pipina D. Elles) Sydney, Australia Οι διάδοχοι του Μ. Αλεξάνδρου Τον Περδίκκα (τον αρχαιότερο των στρατηγών του Μ. Αλεξάνδρου που εργάστηκε ολόψυχα για την ενότητα του κράτους το οποίο κληροδότησε στους στρατηγούς του και στους συνεργάτες του, ο Αλέξανδρος, με τον θάνατο του) αντικατέστησε ο Αντίπατρος που πέθανε αποσυρόμε­νος στην Μακεδονία. Ετούτος όρισε ως διάδοχό του τον Πολυσπέρχοντα, αντί του γιου του Κασσάνδρου. Ο Κάσσανδρος όμως αποφάσισε να εκτοπίσει τον Πολυσπέρχοντα. Ήρθε λοιπόν κατά της Μακεδονίας, νίκησε τον Πολυσπέρχοντα στην Πύδνα το 316 π. Χ., συνέλαβε μά­λιστα και καταδίκασε σε θάνατο την Ολυμπιάδα και παν­τρεύτηκε την κόρη της Θεσσαλονίκη[1], την αδερφή του Μ. Αλεξάνδρου. Ο έκπτωτος Πολυσπέρχων, κατέφυγε στους Αιτωλούς.
  4. Το Μακεδονικό Ζήτημα
    Από το 1870 παρουσιάζονται σερβικές και βουλγαρικές διεκ­δικήσεις επί της Μακεδονίας. Η δημιουργία του IMRO (Internal Macedonian Revolutionary Organisation) από τον Goce Delkev και άλλους πέντε Βουλγάρους, στοχεύει στην εξουδετέρωση εξωτερικών επιδράσεων και στην διάσωση της Βουλγαρικής εθνικότητας (όπως καταθέτει ο Ivan Hadzhinicolov[2]), με την ίδρυση της «Μακεδονίας για τους Μακεδόνες». Στην πραγματικότητα όμως οι Βούλγαροι απέβλεπαν στην μέλλουσα προσάρτηση της Μακεδονίας[3] στη χώρα τους τη Βουλγαρία, παρόμοια όπως είχε συμβεί και με την Ανατολική Ρωμυλία (σύμφωνα με τις αποφάσεις του συνεδρίου του Βερολίνου, το 1878).
  5. Οι Μακεδόνες - Δ
    Ο Αλέξανδρος[1], διαδέχτηκε τον πατέρα του Φίλιππο στον θρόνο σε ηλικία είκοσι (20) ετών, ανακηρυχθείς βασιλιάς α­πό τους στρατευμένους Μακεδόνας. Ο Διόδωρος[2] καταθέτει ότι ο Αλέξανδρος από τη μεριά του Φιλίππου ήταν απόγονος του Ηρακλή και από τη μεριά της μητέρας του απόγονος των Αιακιδών. Κληρονόμησε λοιπόν –σύμφωνα με την ελληνική παράδοση και πεποίθηση- σπουδαία φυσική δύναμη και ποιότητες ήθους.
  6. Οι Μακεδόνες - Γ
    ©Πιπίνα Δ. Έλλη (Dr Pipina D. Elles) Sydney, Australia Ο Φίλιππος Αγνώστου - Jastrow (2006), Κοινό Κτήμα, https://commons. wikimedia.org/ w/index.php?curid=640435 Σε ετούτη τη δύσκολη περίοδο για τη Μακεδονία, ανεβαίνει στην εξουσία ο γιος του Αμύντα Γ’, ο Φίλιππος, μόλις 23 ετών. Στην αρχή ορίζεται ως επίτροπος του ανήλικου ανιψιού του, γιου του Περδίκκα.  Σύντομα όμως στέφεται Βασιλιάς ο ίδιος. Υπό τη βασιλεία του  η Μακεδονία γνωρίζει, όσο ποτέ άλλοτε, μεγάλη στρατιωτική και πολιτική ακμή. Ο Πυθαγόρειος φιλόσοφος Παμμένης, διδάσκαλος του Φιλίππου στις Θήβες, την περίοδο που νεαρός (στα δεκαπέντε του) ο Φίλιππος είχε κρατηθεί ως όμηρος και μάλιστα για περισσότερο από δύο χρόνια[1], λέει ότι ο μαθητής του αγά­πησε τον πολιτισμό που γνώρισε στη Θήβα και μελέ­τησε τα στρατιωτικά πράγματα των Θηβαίων. Μετά από τον φόνο του Πτολεμαίου, ο Περδίκκας, αδερφός του Πτολεμαίου, διόρισε τον Φίλιππο διοικητή επαρχίας στην Μακεδονία, όπου εκείνος συγκρότησε και οργάνωσε στρατό, σύμφωνα με τις δικές του γνώσεις και αντιλήψεις. Με αυτόν τον στρατό επιβλή­θηκε εν γένει, στους Μακεδόνες.
  7. Οι Μακεδόνες - Β
    Η μάχη της Χαιρώνειας[1] δεν ήταν το τέλος της Ελληνικής Ιστορίας, όπως μερικοί ιστορι­κοί του 19ου αι. υποστήριξαν, αλλά η αρχή ενός και­νούργιου κεφαλαίου στην Ελληνική Ιστορία. Οι Ελληνιστικοί χρόνοι υπήρξαν για την Ελλάδα η χρονική περίοδος κατά την οποία η Ελληνική γλώσσα υπερβαίνει τα τότε Ελληνικά σύνορα και αποβαίνει «παγκόσμια». Ετούτη την περίοδο έχουμε τη δημιουργία σπουδαίων έργων. Από τον όρο της Αγίας Γραφής[2] «Ελληνισταί», ο Joh Gust. Droysen υιοθετεί και χρησιμοποιεί τους όρους «Ελληνιστικοί χρόνοι» και Hellenismus (Ελληνισμός). Άλλοι τοποθετούν την έναρξη των Ελληνιστικών χρόνων στα μέσα του 4ου αι.[3] Ετούτη η εκδοχή ενισχύεται από τον τάφο του «Petosiris» στην Ερ­μούπολη της Αιγύπτου[4], από τον πάπυρο των «Περσών» του Τιμόθεου στο Abousir-el-Meleq[5] και από το Μαυσω­λείο του Δυνάστη της Καρίας, Μαύσωλο[6].
  8. Οι Μακεδόνες - Α
    Οι Αρχαίοι Μακεδόνες, ανήκουν στα Ελληνικά φύ­λα τα οποία με την κάθοδο των Δωριέων[4], στο τέλος της 2ης π. Χ. χιλιετηρίδας, εγκαταστάθηκαν στο ΒΑ τμήμα της Ελληνικής Χερσονήσου. Οι Μακεδόνες δεν προχώρησαν προς νότο, όπως έκαναν τα υπόλοιπα Ελληνικά φύλα, αλλά παρέμειναν στο τμήμα αυτό της Ελληνικής γης η οποία απέβη η πατρίδα τους και ονομάστηκε από αυ­τούς "Μακεδονία"
  9. Μακεδονία σημαίνει...
    Ο Stephen G. Miller, Επίτιμος Καθηγητής του Πανεπιστημίου Berkley, Καλιφόρνια, ΗΠΑ, εξηγεί σε επιστολή του ότι γιατί τα Σκόπια σε καμία περίπτωση δεν πρέπει να ονομάζονται Μακεδονία. Συγκεκριμένα, γράφει ο διάσημος Αμερικανός Καθηγητής προς τον Εκδότη του Archaeology...
  10. Μακεδονικος Αγωνας 1904 -1908
    Διάλεξη στη Μελβούρνη, Αυστραλία, στις 03 Νοεμβρίου 2013. Η διάλεξη διοργανώθηκε από την Ένωση Θεσσαλονικέων "Ο Λευκός Πύργος", την Κοινότητα Ώκλη και Περιχώρων το Ημερήσιο Ελληνικό Κολλέγιο Oakleigh Grammar και την Ελληνική Σχολή Ζήνων Μελβούρνης στο πλαίσιο 29ων γενεθλίων της αδελφοποίησης μεταξύ των πόλεων Θεσσαλονίκης και Μελβούρνης.
  11. Κρουσοβο - Γευγελη
    Θεωρείται ότι το όνομά της έχει κοινή ρίζα με τα «Κρούσια» και προέρχεται από το μακεδονικό όνομα «Κρούσσος». Η ελληνική κοινότητα του Κρουσόβου, βλαχόφωνη στην πλειονότητά της, ήταν μια από τις ανθούσες του βορειομακεδονικού χώρου. Πληθυσμιακά γνωρίζουμε ότι το 1856 το Κρούσοβο είχε 18.000 κατοίκους, κυρίως βλαχόφωνους Έλληνες και λίγους Αλβανούς και Βούλγαρους.
  12. Οχριδα
    Ιδρύθηκε την εποχή του Χαλκού από τον Κάδμο με το όνομα Λυχνίδα ή Λυχνιδός. Πρόκειται για μια από τις αρχαιότερες ελληνικές πόλεις και αποτέλεσε, κατά τους ιστορικούς τηΒόρειο Ακρόπολη του Ελληνισμού. Η σύγχρονη πόλη της Αχρίδας βρίσκεται πάνω στα ερείπια της αρχαίας ελληνικής πόλης Λυχνιδού, που η ίδρυσή της τοποθετείται τον 6ο αιώνα π.χ. Στα βυζαντινά χρόνια τη συνατάμε ως Ιουστινιανή.
  13. Στρώμνιτσα
    Η αρχαιολογική έρευνα στην περιοχή έχει αποκαλύψει πλήθος αρχαίων ελληνικών αγαλμάτων, αγγείων, νομισμάτων, ελληνικών (και λίγων ρωμαϊκών) επιγραφών. Εδώ στην αρχαιότητα υπήρχε η ελληνική πόλη Αστραίον. Στη ρωμαϊκή και βυζαντινή περίοδο θα συναντήσουμε την πόλη ως Τιβεριούπολη. Στην πόλη αυτή μαρτύρησαν το 362, επί Ιουλιανού, οι «δεκαπέντε μάρτυρες».
  14. Οι Ελληνες στη FYROM
    Η ένταση μεταξύ των δύο χωρών και το ανεπίλυτο πρόβλημα με την οριστική ονομασία της νέας αυτής χώρας, δημιούργησαν εντάσεις και αύξησαν τις προκαταλήψεις και στις δύο πλευρές των συνόρων. Η υποχώρηση του σλαβομακεδονικού εθνικισμού, που εκτιμώ ότι είναι η κύρια πηγή έντασης, και ο έντιμος συμβιβασμός ανάμεσα στις δύο χώρες...
  15. Οι Αλυκες του Κιτρους
    Στην παραλία του Κίτρους και στην αρχαία θέση Αθεράδα, όπου και το ακροτήριο Αθερίς, εκεί που πιστεύονταν και πιστεύεται ότι υπήρχε το αρχαίο λιμάνι της Πύδνας, υπάρχουν σήμερα εγκαταστάσεις παραγωγής άλατος. Οι Αλυκές.
  16. Το Κονακι του Κιτρους
    Την τελευταία περίπου εκατονταετία της τουρκοκρατίας, το Κίτρος ήταν τσιφλίκι της οικογένειας Μπίτζιου και μεταβιβάζονταν κανονικά απ’ τον πατέρα στο γιο. Σπουδαιότερος και πιο γνωστός απ’ αυτούς ήταν ο Νικόλαος Μπίτζιος ή Νικολάκης, όπως τον έλεγαν, που έζησε στα τέλη του 19ου και στις αρχές του 20ου αιώνα.
  17. Η ιστορια του Ρουπελ
    Η Ιστορία ενός λαού δεν είναι μόνον οι λαμπρές του νίκες και τα φανταχτερά κι ένδοξα κατορθώματά του, αλλά αποτελούν αναπόσπαστο κομμάτι της και τα σφάλματα και οι αποτυχίες του, γι’ αυτό και είναι επιβεβλημένο, τα μελανά αυτά σημεία της ζωής του, όσο σκοτεινά κι αν είναι, να γίνονται γνωστά και να κοινολογούνται ανεπηρέαστα, σαν καθαρώς ιστορικά γεγονότα και να ερευνούνται με το ίδιο ενδιαφέρον, όσο κι εκείνα που τον προβάλλουν σα λαό και λαμπρύνουν το παρελθόν του.
  18. Μακεδονια - Πυδνα και Χριστιανισμος
    Ο Απόστολος Παύλος, στη διάρκεια της δεύτερης περιοδείας του (52 ή 53 μ.Χ.), προερχόμενος απ’ τη Βέροια και πηγαίνοντας για τη Νότια Ελλάδα, πέρασε, σύμφωνα με την παράδοση, απ’ τη διπλανή Μεθώνη, όπου και επιβιβάστηκε σε πλοίο για την Αθήνα. Από κει «εξαπέστειλαν (αυτόν) οι αδελφοί, πορεύεσθαι ως επί την θάλασσαν»1.
  19. Μακεδονια - Αρχαιο Κιτρος
    Με την κατάκτηση της Μακεδονίας απ’ τον Αιμίλιο Παύλο και τα μέτρα που πήρε το Συνέδριο της Αμφίπολης κι ύστερα απ’ την κατάπνιξη των επαναστάσεων, που επακολούθησαν με τον Ανδρίσκο και τον Αλέξανδρο, η Πύδνα, σαν που υπέστη και τις μεγαλύτερες καταστροφές απ’ τους πολέμους και που αντιμετώπισε πρώτη το οξύ μένος των Ρωμαίων, πέφτει σε οικονομική και κοινωνική στασιμότητα και παρακμή.
  20. Μακεδονια - Επανασταση στην Πυδνα
    ΚΕΦΑΛΑΙΟ  ΟΓΔΟΟ Η ΕΠΑΝΑΣΤΑΣΗ ΣΤΗΝ ΠΥΔΝΑ ΤΟ 148 π.Χ. Τρία χρόνια μετά τη μάχη της Πύδνας, η ρωμαϊκή Σύγκλητος έστειλε αντιπροσώπους της στη Μακεδονία,
  21. Μακεδονια - Αιμιλιος Παυλος και ο θριαμβος
    Ο Αιμίλιος Παύλος γεννήθηκε το 230 ή 229 π. Χ.. Προερχόταν από αριστοκρατική οικογένεια του οίκου των Αιμιλίων. Λέγεται πως ήταν ελληνικής καταγωγής και πως ο πρόγονός του Μάμερκος ήταν γιος του σοφού Πυθαγόρα και ονομάστηκε Αιμίλιος «δια την αιμυλία λόγου και χάριν». Ο Παύλος είχε τύχει καλής μόρφωσης, σύμφωνα με τη ρωμαϊκή και την ελληνική παιδεία κι αγαπούσε τον ελληνικό πολιτισμό. Από μικρός είχε εκπαιδευτεί και στα όπλα κι είχε διακριθεί και στον τομέα αυτό.
  22. Μακεδονια - Πριν τη μαχη της Πυδνας
    Αφού είδαμε περιληπτικά και με μεγάλη συντομία πώς πάτησαν πόδι οι Ρωμαίοι στην Ελλάδα και πώς κατάφεραν να ενισχύσουν και να ισχυροποιήσουν τις θέσεις τους στο έδαφός της, ας δούμε πώς εξελίχτηκαν τα πράγματα στη Μακεδονία, ύστερα απ’ το θάνατο του Φιλίππου του Ε’ και την άνοδο του Περσέα στο θρόνο.
  23. Μακεδονια - Η Πυδνα 500 - 323 π.Χ.
    Απ’ την ενδοχώρα των Βαλκανίων, την Ιλλυρία και τη Μακεδονία, κατέβηκαν κατά καιρούς οι διάφορες ελληνικές φυλές (Ίωνες, Δωριείς, Πελασγοί κ.λ.π.), οι οποίοι και κατοίκησαν τη Μακεδονία και τη Νότια Ελλάδα. Κι απ’ τις πόλεις πάλι της νότιας Ελλάδας ξεκίνησαν αργότερα κύματα Ελλήνων αποίκων, για να κατοικήσουν τα παράλια του Αιγαίου, της Μεσογείου, του Πόντου κ.λ.π.. Κι άλλοτε μεν έδιωχναν παλιούς κατοίκους ή αφομοίωναν υπάρχοντες βαρβαρικούς οικισμούς, άλλοτε δε ίδρυαν κανούριες πόλεις και δημιουργούσαν νέα κέντρα ζωτικά και αξιόλογα, τα οποία επέζησαν χιλιάδες χρόνια κι έγραψαν μακραίωνη κι ενδιαφέρουσα ιστορία, συμβάλλοντας ουσιαστικά στην ιστορική γενικά εξέλιξη των περιοχών που δέσποζαν.
  24. Μακεδονια - Ο Πρωτος Οικισμος
    Η Πύδνα πιστεύεται πως χτίστηκε κατά τον 8ο ή 7ο π.Χ. αιώνα απ’ τους Ερετριείς της Εύβοιας, όπως και η παρακείμενη Μεθώνη[1]. Υπάρχει πιθανότητα στη θέση της Πύδνας να βρήκαν τότε οι Ερετριείς κάποιον άλλο οικισμό, με το ίδιο ή άλλο όνομα, γύρω απ’ τον οποίο να έχτισαν την καινούρια πόλη τους. Την πιθανότητα αυτή ενισχύουν οι πρόσφατες διαπιστώσεις των αρχαιολόγων, που μελέτησαν το μικρό τύμβο, τον οποίο και εντόπισαν το 1981 στην περιοχή του Παλιόκιτρους. Η κατασκευή του τύμβου αυτού ανάγεται στο τέλος της εποχής του χαλκού και στις αρχές της εποχής του σιδήρου.
  25. Το λιμάνι της Πύδνας
    Η Πύδνα είχε αποκτήσει κατά καιρούς ξεχωριστή δύναμη και ιδιαίτερα την εποχή του Φιλίππου του Β’ είχε τονιστεί πολλές φορές απ’ το Δημοσθένη, το μεγάλο ρήτορα των αιώνων, η ζωτικότητά της και η μεγάλη σημασία της, σ’ ότι αφορούσε την ισορροπία των δυνάμεων στον τότε Ελλαδικό και στο Μεσογειακό γενικότερα χώρο. Κι όλη αυτή η διάκριση και η σπουδαιότητα της Πύδνας οφείλονταν στον πλούτο της, στη γεωγραφική της θέση και περισσότερο στο ζωτικής σημασίας λιμάνι της.
  26. Μακεδονία - Μετά τη Μάχη της Πύδνας
    Αμέσως μετά την εκπόρθηση της Πύδνας, ο Αιμίλιος Παύλος έστειλε πρέσβεις του στη Ρώμη, για να αναγγείλουν την περήφανη νίκη του στη Σύγκλητο. Η αντιπροσωπεία αυτή αποτελούνταν από τρεις αξιωματικούς του με επικεφαλής το Μέτελλο. Λίγες μέρες πριν απ’ την τελική νίκη του Αιμιλίου, κυκλοφόρησε φήμη στον ιππόδρομο της Ρώμης, ότι οι Ρωμαίοι νίκησαν τον Περσέα στη Μακεδονία. Το πράγμα, όμως, πέρασε σαν ένας φευγαλέος ψίθυρος και ξεχάστηκε, γιατί δεν υπήρχε συγκεκριμένη πληροφορία. Παρ’ όλα αυτά, ο λαός έτρεξε στους ναούς και πρόσφερε θυσίες και θυμιάματα στους βωμούς, παρακαλώντας τους θεούς να βγάλουν αληθινές αυτές τις φήμες.
  27. Μακεδονικό Πρόβλημα - μέρος β'
    Κι εδώ, ο ρόλος των σλαβόφωνων Ελλήνων, που γεννήθηκαν στην Ελλάδα και ήρθαν στην Αυστραλία με ελληνικά διαβατήρια κι αρνούνται τώρα την πατρίδα τους, έχει ιδιαίτερη βαρύτητα. Όλα αυτά είναι εκείνα που, προβαλλόμενα κατάλληλα, συγκινούν ως ένα βαθμό τη διεθνή κοινή γνώμη, η οποία και θα πρέπει να μας ενδιαφέρει περισσότερο. Το όνομα δε Μακεδονία, Μακεδόνες κλπ., φέρνει ακόμα στη μνήμη του πολύ κόσμου του εξωτερικού, που δεν γνωρίζει ιστορικές λεπτομέρειες και αρχαιολογικές, εθνολογικές και γλωσσολογικές ιδιαιτερότητες
  28. Μακεδονικό Πρόβλημα - μέρος α'
    Το Μακεδονικό ζήτημα, όπως είναι γνωστό στις μέρες μας, είναι ένα παρακλάδι ή παράγωγο, κατάλοιπο του μεγάλου Ανατολικού Ζητήματος, του οποίου η αρχή ή καλύτερα η διπλωματική του διατύπωση πάει 140 χρόνια πίσω. Οι τότε Μεγάλες Δυνάμεις, Αγγλία, Ρωσία και Αυστρία εποφθαλμιούν τα εδάφη της Οθωμανικής αυτοκρατορίας, η οποία αρχίζει να καταρρέει και κάθε μια απ’ αυτές ετοιμάζεται και προσπαθεί, με την πτώση του σουλτάνου, να ιδιοποιηθεί, όχι μόνο το πιο μεγάλο αλλά και το πιο ζωτικό τμήμα της καταρρέουσας αυτοκρατορίας.
  29. Η Μαχη της Πυδνας
    Η μάχη της Πύδνας είναι ένα σημαντικότατο ιστορικό γεγονός, γιατί η έκβασή της σημάδεψε βαθιά την πορεία της ανθρωπότητας. Επέδρασε ουσιαστικά στην εξέλιξη του κατοπινού κόσμου κι επηρέασε ανεπανόρθωτα τα βήματα και το μέλλον της φυλής μας. Εδώ, στα χώματα τα δικά μας, στις ρεματιές και στους λόφους της Πιερίας, που ανεβοκατεβαίνουμε κάθε μέρα εμείς αδιάφοροι και από άγνοια, πριν από 2152 χρόνια συγκρούστηκαν δυο κόσμοι...

One Reply to “Δεν το πιστεύω”

  1. Είναι κάπως μπερδεμένα Ιάκωβε όλα ετούτα τα κείμενα….

Leave a Reply

Your email address will not be published. Required fields are marked *