Χαλβάντερε

 

“Προξενική Αναφορά
για την Καππαδοκία”

ΙΑΒΕ Πρεσβεία Κωνσταντινουπόλεως  1916 Β/59
Γενικόν Βασιλικόν Προξενείον
Προς το επί των Εξωτερικών Βασιλικόν Υπουργείον

….Η του Χαλβαδερέ χωρίου νοτιοδυτικώς της Καρβάλης εις απόστασιν 6 περίπου ωρών τουρκόφωνας αριθμούσα περί τας 50 οικογενείας γεωργικάς ημετέρας εστερημένας δυστυχώς παντός αισθήματος ανθρωπίνου εις κατάστασιν  κτηνώδη κυριολεκτικώς παρ’ ισαρίθμοις μωαμεθανικαίς. Συνετηρείτο δημοδιδάσκαλος συνδρομή σημαινόντων Καρβαλιωτών…»[1]

Είναι γεγονός πως έχω ασχοληθεί αρκετά με το χώρο της Καππαδοκίας. Μεγαλωμένος με τα μουχαμπέτια της Ανατολίας και τις συνεχείς διηγήσεις των δικών μου ανθρώπων θέλησα το κάτι παραπάνω. Να δω, να ακούσω, να διαβάσω για κείνη την παράξενη, γεμάτη μυστήριο χώρα των Τρωγλοδυτών, του Αγίου Βασιλείου και  των (Γ)καράμανλήδων. Εξάλλου για όλους, μικρούς και μεγάλους, φίλους μα και ξένους, ήμουνα πάντοτε τουρκόσπορος, ή εσέκ καραμανλής, κάτι το ξεχωριστό δηλαδή.

Άρχισα λοιπόν  να ψάχνω, να συλλέγω καινούργιες πληροφορίες για τον τόπο καταγωγής  μου, να τον επισκέπτομαι, να γράφω μερικές αράδες, μα προπαντός να διαβάζω πολλά… Που τα περισσότερα με έκαναν υπερήφανο, αλλά και μερικά, ελάχιστα θα έλεγα, δυστυχή, όπως οι προαναφερθείσες αράδες της Προξενικής Αναφοράς του 1916 για κάποια μικρή κοινότητα, νησίδα χριστιανική, στον απέραντο οθωμανικό ωκεανό. Ή, που σε κάθε περίπτωση, ωθούσαν την έμφυτη περιέργειά μου για περαιτέρω εξερευνήσεις του χώρου, όπως αυτό του Χαλβάντερε…

Διότι να συμφωνήσουμε πως η Προξενική αναφορά θα πρέπει να είναι ακριβής και αρκούντως δικαιολογημένη όμως…Όμως σε ποια στοιχεία ο συντάκτης ή οι συντάκτες της στηρίχτηκαν και απέδωσαν τέτοιες, κατά την άποψή μας, λανθασμένες απόψεις- πληροφορίες…που μάλλον, όπως και οι ίδιοι καθομολογούν, πρόκειται για μια μικρή κοινωνία υπανθρώπων που στερούνται όχι μόνο ανθρωπίνων αισθημάτων αλλά βρίσκονται σε κατάσταση πρωτόγονη, κτηνώδη.

Φυσικό πως με την ανάγνωση του κειμένου να δημιουργηθούν πολλαπλά ερωτήματα. Για παράδειγμα, τι σημαίνει «στερούνται ανθρωπίνων αισθημάτων» ή, βρίσκονται σε «κτηνώδη κατάσταση»;  Και αν ναι, τι στη ευχή χριστιανική κοινότητα ήταν η οποία μάλιστα συντηρούσε και σχολείο αλληλοδιδακτικό; Επίσης και το σημαντικότερο, από πού οι συντάκτες του κειμένου βγάλανε τα παραπάνω συμπεράσματα τα οποία δεν περιποιούν τιμή όχι μόνο για τους ελάχιστους κατοίκους της κοινότητας, αλλά και για το σύνολο, αν θέλετε, του χριστιανικού πληθυσμού της ευρύτερης περιοχής, η οποία ειρήσθω εν παρόδω, σύμφωνα με όλους έδωσε πολλά και σημαντικά για τη διατήρηση του ελληνικότητας των πληθυσμών  με τη δημιουργία σχολείων, εκκλησιών, και λοιπών ιδρυμάτων…

Μήπως άραγε η γλώσσα, που ήταν η τουρκική, σε συνδυασμό με τον γεωργοκτηνοτροφικό τρόπο ζωής και την εμφάνιση έδωσαν τις σχετικές αφορμές; Να υποθέσουμε πως η καθημερινότητα, που σαφέστατα απείχε παρασάγγας από τον τρόπο ζωής των εκπροσώπων -αστών του Προξενείου που γνώριζαν μόνο τη ζωή των πόλεων;  Αληθινά, μπορούσαν να αντιληφθούν οι συντάκτες του κειμένου την κλίμακα  αξιών των κατοίκων της κοινότητας, τα πρέπει και τα γιατί, τις αρχέγονες παραδόσεις και όλα αυτά που οδηγούν στο εμείς; Αναρωτήθηκαν, άραγε, πώς οι χριστιανικοί αυτοί πληθυσμοί διασώθηκαν, αν ήτανε απομεινάρια από μεγαλύτερες μάζες ή απόγονοι κάποιων προσφύγων στο διάβα του χρόνου;

Γνώριζαν, άραγε, πως τούτοι, οι «σε κτηνώδη και άνευ αισθημάτων» κάτοικοι του Χαλβάντερε ζούσαν αρμονικά με απειροελάχιστες στιγμές έντασης με τους «άλλους»…δεμένοι στον κοινό αγώνα της καθημερινότητας, τις αυτές βιοτικές ανάγκες… Πως ο «άλλος» ήταν ο δικός σου άνθρωπος που προσέτρεχε στην ανάγκη, πως «εσύ» και ο «άλλος» ζούσανε χρόνια ολάκερα με ένα ειλικρινή αλληλοσεβασμό  κάτω από το ίδιο έναστρο ουρανό…

Και επειδή είμαστε αρκούντως υποψιασμένοι να σκεφτούμε έτσι απλά, πώς στην ευχή μπορείς να καταδικάζεις αλλά και να στοχοποιείς  με τόση ευκολία ανθρώπους και ιδία τους δικούς σου, που βρίσκονται αιώνες υπό κατοχή και όταν μάλιστα η περιρρέουσα ατμόσφαιρα είναι αρκούντως εκρηκτική, και τα πάντα στο παγκόσμιο γίγνεσθαι ρευστά με τον  Μεγάλο Ασθενή επί της χειρουργικής κλίνης…

Και επιπλέον για παράλληλες σκέψεις:

  • η Καππαδοκία μέχρι και το 1850 περίπου είναι σχετικά άγνωστη χώρα για τους Ελλαδίτες με πλήρη ανυπαρξία ενδιαφέροντος…  Ανακαλύπτεται σταδιακά χάρη στις προσπάθειες του Ελληνικού Φιλολογικού Συλλόγου και στο διάβα του χρόνου χαρακτηρίζεται, μαζί με την Μικρασία συνολικά, ως  «η πρώτη πατρίδα της Ελληνικής φυλής και γενέτειρα της ποίησης της περιλαμβανούσης τα ιδεώδη της ελληνικής ψυχής».[2]
  • στους γνωστούς κύκλους των Αθηνών υπήρχε μια σημαντική διαμάχη, με ακραίες μάλιστα απόψεις, περί του τι είναι οι Καππαδόκες, ιδιαίτερα μάλιστα γι’ αυτούς οι οποίοι είχαν ως μητρική γλώσσα την τουρκική. Με αρκετούς να δέχονται πως «μόνον όσοι ομιλούσι την Ελληνικήν γλώσσαν ως ιδίαν αυτών γλώσσαν συναριθμούνται στο ελληνικόν έθνος», ή πως «είναι απλώς Τούρκοι καθ’ όλην της λέξεως την έννοιαν πρεσβεύοντες το χριστιανικόν θρήσκευμα»[3]…και κάποιους άλλους να τους υπενθυμίζουν πως ο Βασίλειος ο Διγενής είναι Καππαδόκης, πως οι Κόνιαροι των κλέφτικων τραγουδιών αποτελούν τους απογόνους των Ισαύρων, πως ο τουρκόφωνος ορθόδοξος πληθυσμός δέχεται και πιστεύει πως είναι Έλλενος, πως τα ήθη, τα έθιμα και οι παραδόσεις  τους παραπέμπουν σε Ελλάδα, πως, πως, πως…
  • τον Μάρτη του 19, το Πατριαρχείο υπέβαλλε υπόμνημα στη Διάσκεψη Ειρήνης στο Παρίσι για τους Έλληνες της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας σε συνέχεια του Πατριαρχικού μεμοράντου της 24/10/1918 προς τον Κλεμασώ..
  • η υπάρχουσα τάση στους ελλαδικούς κύκλους και όχι μόνο, ήταν αυτής της διεκδίκησης απλώς «εγγυήσεων ελευθερίας  για την περαιτέρω ανάπτυξη του πληθυσμού της Καππαδοκίας…».

Τέλος, κλείνοντας το εισαγωγικό σημείωμα να παραθέσουμε δυο- τρία δείγματα γραφής τούτων των σε «κτηνώδη κατάσταση» Καππαδοκών.

  • α- «…Ο ναύτες βλαστημούσαν τον Χριστό…έτρωγαν ψωμί και τα ψίχουλα τα έφτυναν καταγής και τα πατούσαν…Εμείς τρέμαμε που το βλέπαμε αυτό, αμαρτία είναι να ρίξεις καταγής το ψωμί και να το πατήσεις…
    Μια μέρα που βλαστημούσανε οι Χαλβάντερηλήδες δεν κρατήθηκαν και κάνανε φασαρία. Πιάστηκαν με τους ναύτες και έπεσε ξύλο γερό…α, α, α, είναι παλικάρια οι Χελαβαντερηλήδες…»[4]
  • β-  «Παρευρεθείς εις τινά συνέλευσιν των Χαλβαδαριωτών, ότε είχον μεταβή εις το χωρίον  των ίνα στεφανώσω πτωχούς μελλονύμφους ενώ τους συνεβούλευον… να μην απαρνηθώσι την ηθικότητα και την θρησκείαν  των πατέρων των, ενθαρρύνων αυτούς ότι έχομεν και ημείς ανεξάρτητον και ομογενές Βασίλειον όπερ φροντίζει να απελευθερώση ημάς εν μέλλοντι πολύ προσεχές, οι δυστυχείς αναθαρρυθέντες πάντες δια μιας –ναι, ναι αδελφέ, και ημείς έχομεν  τους μέλλοντας μεγάλους Σωτήρας του έθνους μας έλεγον οι ταλαίπωροι τουρκιστί, ελληνιστί προφέροντες την λέξιν ΕΛΕΝΟΣ και δακρυρροούντες πάντες προσέθεσαν  και τα εξής: αυθέντης ως αυτά τα βουνά και αυτοί οι λίθοι και το ρεύμα αυτό της λίμνης που την βλέπετε εκεί κάτω και κάθε μέρα μας ομιλώσι ότι Έλληνες εγεννήθημεν και Έλληνες πρέπει να αποθάνωμεν… Ιδού  τα αισθήματα και του πλέον αμαθούς ελληνισμού της εσχατιάς της Μικράς Ασίας»[5]

Κωνσταντίνος Νίγδελης

Ιορδάνα Χατζηισαάκ


[1] Σια Αναγνωστοπούλου, Μικρά Ασία, 19ος αιώνας –1919. Οι ελληνορθόδοξες κοινότητες,  εκδ. Ελληνικά Γράμματα, Αθήνα, 1998, σ. 593
[2]
Ηλ. Αναγνωστάκης- Ευαγ. Μπαλτά, Η Καππαδοκία των ζώντων μνημείων, εκδ.  Πορεία, Αθήνα  1990, σ. 68
[3]
Στο ίδιο,  σ. 31
[4]
Κ. Χινιτζίδη, «Καλύτερα να μην γινότανε η Ανταλλαγή»,  Εξοδος,  Κ.Μ.Σ. τ.Β. 2004
[5]
Αχ. Ανδρεάδης, Καρβάλη, βιβλιοθήκη Κ.Μ.Σ. χειρόγραφο, Κωνσταντινούπολη  1922,  σ. 16

Α Ρ Θ Ρ Α - Τ Η Σ - Ι Δ Ι Α Σ - Κ Α Τ Η Γ Ο Ρ Ι Α Σ :
  1. Ζιντζίντερε - Κοινότητες
    Κοινότητες της περιοχής Καισάρεια Παλαιές ονομασίες: Μάζακα… Ευσέβεια. Επρόκειτο περί μιας μεγάλης πόλεως, έδρα μητροπόλεως, αλλά με λίγες χριστιανικές οικογένειες.   Αγιρνάς Παλαιό όνομα: Αναργυράσιος.[1] Τουρκόφωνο χωριό,  με 200-250 περίπου σπίτια από τα οποία τα 150 ανήκαν σε χριστιανικές οικογένειες.  Βρίσκεται ΒΑ της Καισάρειας δίπλα στην κοινότητα Σκόπη. Διατηρούσε δημοτικό σχολείο και εκκλησία στο όνομα των αγίων Αναργύρων.
  2. Ζιντζίντερε - το Χωριό
    Το Ζιντζίντερε της Καππαδοκίας Από το ομόνυμο βιβλίο του Κωνσταντίνου Νίγδελη Προλογικά Είναι βέβαιο πως εκείνο που γνωρίζουμε είναι το ελάχιστο, ενώ εκείνο που αγνοούμε είναι το άπειρο… Γι’ αυτό, λοιπόν, καιρό τώρα, προσπαθούμε με τις μικρές δυνάμεις να φωτίσουμε τους δρόμους της γνώσης ή να της προσθέσουμε κάποιο λιθαράκι… ιδιαίτερα μάλιστα σε ότι αφορά τις αλησμόνητες προγονικές πατρίδες… από αυτές που έλκει η καταγωγή μας. Η ανάδειξη τόπων και ομάδων, μικρών νησίδων ελληνοχριστιανικού πολιτισμού, στην απεραντοσύνη της οθωμανικής αυτοκρατορίας. Που κατακτήθηκαν, ζήσανε με τους «άλλους» πάνω κάτω εννιακόσια χρόνια,  παρέμειναν οι ίδιοι με αναλλοίωτα τα θρησκευτικά μα και εθνικά τους φρονήματα.
  3. Περιοχή Καππαδοκίας
    Καταγραφή τελευταίων αυθεντικών καταχωρήσεων από την περιοχή της Καππαδοκίας. Παρακαλούμε τους αναγνώστες να παροτρύνουν κι άλλους συμπολίτες τους πρό
  4. Το Ζεύγμα
    Η αρχαία πόλη Ζεύγμα (σημαίνει πέρασμα) βρισκόταν στη νοτιοανατολική Τουρκία, 180 χιλιόμετρα ανατολικά των Αδάνων. Η περιοχή ανήκε στο βασίλειο των Σελευκιδών και για ένα διάστημα στο βασίλειο της Κομμαγηνής.
  5. Κλήδονας Β'
    Κυρίαρχο στοιχείο της εθιμικής πρακτικής, στο διάβα του χρόνου, σε όλες τις κοινότητες του χώρου, ήταν η δια της μαντικής εκπλήρωση – ικανοποίηση του από αιώνων επιθυμητού της ανθρώπινης υπάρξεως: της πρόβλεψης του μέλλοντος. Ιδιαίτερα μάλιστα του ασθενούς φύλου, που ναι μεν το «πίστευε- έβλεπε- επιδίωκε» αλλά ταυτόχρονα, κατά «βίος ανεόρταστος μακρά οδός απανδόχευτος», το θεωρούσε και ως μια ικανή διέξοδο από την πλήξη της καθημερινότητας.
  6. Κλήδονας Α'
    Σκοπός της παρούσης εργασίας είναι η μελέτη, καταγραφή και παρουσίαση της πανάρχαιας εθιμικής πρακτικής του ΚΛΗΔOΝΑ στον χώρο της καθ’ ημάς Ανατολής και ιδιαίτερα στην περιοχή της Καππαδοκίας, που τον ανιχνεύουμε και υπό την ονομασία βαρτουβάρια.
  7. Συνεδριο 24-25 Μαϊου
    Καππαδοκια - Χναρια ΕλληνοΧριστιανικου Πολιτισμου [vsw id="VQUpvVAOM9s" source="youtube" width="720" height="480" autoplay="yes"] Open publication - F
  8. Περιοχή Σεβάστειας
    Καταγραφή αυθεντικών μαρτυριών από την περιοχή Σεβάστειας (Sivas στα Τουρκικα) Ο κατάλογος εμφανίζεται αλφαβητικά ανάλογα με το όνομα της περιοχής της
  9. Λιμνά Καππαδοκίας
    Φωτογραφικό υλικό και χάρτης Λιμνών Καππαδοκίας που δείχνει σημαντικές περιοχές του χώρου.
  10. Τα Φλογητά Καππαδοκίας
    Τα Φλογητά βρίσκονται εντός της περιοχής του Μπουντάκ Οβασί του Βαγδαονικού οροπεδίου, δυτικά της Μαλακοπής, ανάμεσα στα χωριά Ανακού, Σύλλατα, Λίμναι, Τροχός, Ποταμιά, Δήλα, Νάξος, κ.α. Ήταν μια κοινότητα που διοικητικά υπαγότανε στο Μουτεσαριφλίκ (ι) της Νίγδης, μιας από τις οκτώ περιφέρειες της Καππαδοκίας, στο Καϊμακαμλίκ (ι) του Νεβ-Σεχίρ και στο μεγάλο Βαλελίκ (ι) του Ικονίου που σύμφωνα με τον Π. Κοντογιάννη το μέγεθός του «…ισούται σχεδόν προς την παλαιάν Ελλάδα ολόκληρον, ηυξημένην κατά το ήμισυ αυτής…»
  11. Οι μαχαλάδες στα Λιμνά Καππαδοκίας
    Ολόκληρα σόγια μένοντας στην ίδια γειτονιά και πολλαπλασιαζόμενα έδιδαν στην περιοχή – μαχαλά την ονομασία του επιθέτου τους π.χ. μαχαλάς Νιγδέλογλου, μαχαλάς Τογιάν… Φυσικά στο διάβα του χρόνου επεκράτησαν πολλαπλά κριτήρια ή και σκοπιμότητες συνδεόμενες με την αποκλειστικότητα της περιοχής, τα όριά της, τις αναπτυσσόμενες δυναμικές, τις διάφορες παραγωγές…
  12. Αγία Μακρίνα
    Έχουν γραφεί αρκετά και έχουν ειπωθεί περισσότερα για τα εκκλησιαστικά δρώμενα στην περιοχή της Καππαδοκίας. Αλήθειες μα και υπερβολές στηριγμένες στα «τοπικά» και την ιδιοσυγκρασία του ντόπιου στοιχείου που με αυτόν τον τρόπο ή καλύτερα με τέτοιους τρόπους πρόβαλε τα δικά του, που ήταν «σπουδαιότερα και καλύτερα». Ανθρώπινη αδυναμία; Ίσως. Προτέρημα της φυλής μας; Μπορεί
  13. Σινασός Καππαδοκίας
    Η Σινασός βρίσκεται σε μια πανέμορφη τοποθεσία στην καρδιά της Καππαδοκίας, στην κεντρική Μικρά Ασία. Απέχει 360 περίπου χλμ. νοτιοανατολικά από την Άγκυρα, και 50 περίπου χλμ. νοτιοδυτικά από την Καισάρεια. Το έδαφος της Καππαδοκίας προέρχεται από ηφαιστειακή λάβα του ανενεργού πλέον ηφαιστείου Αργαίον όρος. Η περιοχή είναι γεμάτη με κωνόλιθους διαφόρων σχημάτων που λαξεύτηκαν στη διάρκεια των αιώνων από τον χρόνο, τις καιρικές συνθήκες αλλά και τους ανθρώπους. Κατοικίες, σκήτες, μοναστικά κέντρα, σκαλιστές στα βράχια εκκλησίες με σημαντικές αγιογραφίες...
  14. Χαμιντιέ
    Να θυσιάζονται πολύτιμα αγιοκέρια του παγκόσμιου ναού της φύσης για χάρη μιας κοινότητας κάπου εκεί, στην απεραντοσύνη των εκτάσεων της Μικράς Ασίας…Για ένα μικρό, πολύ μικρό οικισμό, κοινότητα…μια από τις τόσες και τόσες και δεν ήτανε και λίγες, πάνω κάτω τρεις χιλιάδες, διασπαρμένες στην απεραντοσύνη της Οθωμανικής αυτοκρατορίας… Και όταν, μάλιστα, δεν υπάρχουν στα σπλάχνα της παλαιά ευρήματα μιας άλλης εποχής…όταν δεν υπήρξε ποτέ σπουδαίο κέντρο, όταν από εκεί δεν ξεπήδησαν εξαιρετικές προσωπικότητες…
  15. Χαλβάντερε
    ....Η του Χαλβαδερέ χωρίου νοτιοδυτικώς της Καρβάλης εις απόστασιν 6 περίπου ωρών τουρκόφωνας αριθμούσα περί τας 50 οικογενείας γεωργικάς ημετέρας εστερημένας δυστυχώς παντός αισθήματος ανθρωπίνου εις κατάστασιν κτηνώδη κυριολεκτικώς παρ’ ισαρίθμοις μωαμεθανικαίς. Συνετηρείτο δημοδιδάσκαλος συνδρομή σημαινόντων Καρβαλιωτών... Γενικόν Βασιλικόν Προξενείον - Προς το επί των Εξωτερικών Βασιλικόν Υπουργείον
  16. Αγιομακρυνιώτικα
    Στην ιστορική πατρίδα , την Αξό της Καππαδοκίας το πανηγύρι της Αγίας Μακρίνας , αποτελούσε σημείο αναφοράς για όλους τους Καππαδόκες. Πλήθος κόσμου συνέρρεε, για να προσκυνήσει το άγιο λείψανο της , που βρίσκονταν σε ξεχωριστό ναύδριο ,δίπλα στο ναό και να διασκεδάσουν με τους < < μεγάλους χορούς >> στον αύλιο χώρο του ναού. Χιλιάδες ευλαβείς προσκυνητές όχι μονάχα από τις γύρω κοντινές κοινότητες (Λιμνά, Μιστί , Τροχό, Τσαρικλί , κτλ ) αλλά και από τα ποιο απόμακρα ελληνικά χωριά , ακόμα και Οθωμανοί, επιδίωκαν εκείνες τις μέρες να βρίσκονται στην Αξό.
  17. Το έθιμο Γιολούχ στο Μιτσί της Καππαδοκίας
    Στο Μιστί, την Αξό, το Τσαρικλί τα Λιμνά, και στην ευρύτερη περιοχή της Καππαδοκίας υπήρχε το έθιμο του Γιολούχ . Ένα έθιμο που γινόταν με τρόπο απαρέγκλιτα τελετουργικό διατηρώντας την συνήθεια ο πατέρας του γαμπρού να δίνει μπαχτσίσι ( 2 με 3 λίρες, διάφορα οικόσιτα ζώα ) για να επισφραγίσει το αρραβώνα του γιού του με την κόρη. Εφόσον λοιπόν κατάληγαν στο οριστικό μπαχτσίσι , το οποίο ονομαζόταν Γιολούχ γινόταν γλέντι ανάμεσα στα σόγια των νέων.Οι δυο νέοι πλέον θεωρούνταν ...
  18. Το ταντούρ στην Καππαδοκία
    Απαραίτητο στοιχείο στο προσφυγόσπιτο κάθε καραμανλίδικης οικογένειας ήταν το ταντούρ. Σημείο συγκέντρωσης της οικογένειας. Η θερμάστρα του σπιτιού αλλά και ο φούρνος ταυτόχρονα. Μια συνήθεια που έφεραν οι πρόσφυγες απ’ την Καππαδοκία. Για τα ταντούρια στα προσφυγόσπιτα μας έδωσε πληροφορίες η κ. Οσία Εδιάρογλου.
  19. Απλά και Πληροφοριακά
    Μερικές πληροφορίες λοιπόν για το μετρικό σύστημα της περιοχής, αλλά και μερικές ενδεικτικές τιμές, όπως τις βρήκαμε από καταγραφές στην προαναφερομένη βιβλιογραφία του χώρου… Να σημειώσουμε πως για το ίδιο πράγμα υπάρχει μια ποικιλία ονομάτων, κάτι που είναι αρκούντως γνωστό, μιας και στην περιοχή υπήρχαν τέσσερα γλωσσικά συστήματα με αρκετές παραλλαγές.
  20. Κληρονομικό δίκαιο
    Πρόκειται για το σύνολο των κανόνων δικαίου που ρυθμίζουν την κληρονομική διαδοχή. Έτσι, σύμφωνα με το άρθρο 1710 του αναθεωρηθέντος Α.Κ., «κατά το θάνατο του προσώπου η περιουσία του ως σύνολο(κληρονομιά) περιέρχεται από το νόμο ή από διαθήκη σε ένα ή περισσότερα πρόσωπα (κληρονόμοι)….»
  21. Ωφέλιμα και χρήσιμα
    Η γιαγά Δευτερίνα, ο Θεός να τη συχωρνά, πάντοτε μας προέτρεπε να τρώμε χόρτα, πολλά μάλιστα, γιατί «είναι του Θεού και κάνουν καλό…». Το γιατί μάλλον δεν το ήξερε, έτσι είχε ακούσει και έτσι έλεγε. Το ίδιο και η θεία μου η Δέσποινα. Αυτή μάλιστα επέμενε πως τα σκόρδα είναι ένα κι ένα για γερό οργανισμό, «σκοτώνουν» μάλιστα το κακό. Ιδιαίτερα το τελευταίο δεν το γνωρίζω, πάντως εκείνο που ξέρω είναι πως κάποτε θέλοντας να αναζωογονηθώ κατά τις προτροπές της, μάλλον ανέδυα οσμές απωθητικές, έστω και μετά από ένα καλό πλύσιμο των οδόντων.
  22. Με μια πρώτη ματιά στη χώρα των αντιθέσεων
    Όσο και αν φαίνεται αρκούντως παράξενο η Καππαδοκία ήταν η χώρα των μεγάλων αντιθέσεων ακόμα και στα περί την ιατρική θέματα. Από το ένα σημείο ίσαμε το άλλο. Με φωτεινά παραδείγματα, πρότυπα μίμησης, αλλά και περιπτώσεις που προκαλούσαν θυμηδία έως και θλίψη περισσή.
  23. Ιατρική, θρησκεία και μουσουλμανικό στοιχείο
    Ένα πραγματικά από τα πλέον ενδιαφέροντα πεδία έρευνας τούτης της μελέτης είναι και η ιατρική σε σχέση με τη θρησκευτικότητα του μουσουλμανικού κόσμου. Ενός κόσμου που συνοικούσε για χρόνια πολλά με το αντίστοιχο χριστιανικό, μέσα σ’ ένα περίεργο πλέγμα σχέσεων διαμορφωμένο στο διάβα του χρόνου. Με όλους τους ερευνητές μάλιστα να συμφωνούν.
  24. Ιατρική και θρησκεία… β'
    Στην κατ’ επανάληψη σχολιαζόμενη σύνδεση-ανάμειξη της θρησκείας με την ιατρική υπήρχε (ει) επιπλέον κάτι ακόμα χαρακτηριστικότερο και ίσως επιεικώς υπερβολικό. Η ταυτοποίηση κάποιων αγίων με τη θεραπεία συγκεκριμένων παθήσεων,[1]συχνά μάλιστα με αλληλοεπικαλύψεις. Απότοκα φυσικά μιας κατανοητής θρησκοληψίας, τουλάχιστον για εκείνη την εποχή. Σε μια στενή σχέση μεταξύ θρησκείας και ιατρικής που η έναρξή της άρχιζε από τα πολύ παλιά. Όπου στη μακριά του διαδρομή το ανθρώπινο γένος ανέθετε στο αυτό άτομο την ιατρική, παράλληλα με την πνευματική εξουσία…
  25. Ιατρική και θρησκεία... α'
    Είναι γεγονός πως έχουν γραφεί πολλά, μα έχουν ειπωθεί περισσότερα. Για την επίδραση της θρησκείας στα ιατρικά δρώμενα με τους εκπροσώπους της ή και για να είμαστε δικαιότεροι, για τις διάφορες καταλυτικές παρεμβάσεις σε τέτοια ζητήματα στο διάβα του χρόνου. Στη διαμορφωθείσα κατάσταση, το εθιμικό ιατρικό δίκαιο, τις απαγορεύσεις, και τα πρέπει…
  26. Οι υπόγειες πολιτείες
    Η Καππαδοκία είναι μια θαυμάσια χώρα, αλλά αυτό που την κάνει ξεχωριστή είναι οι αμέτρητες σκοτεινές και σιωπηλές υπόγειες πολιτείες της… Το πότε ακριβώς έγιναν είναι αδύνατον να ειπωθεί. Εκείνο που γνωρίζουμε είναι πως η ανθρώπινη παρέμβαση άρχισε από παλιά και συνεχίστηκε μέχρι και τα τελευταία χρόνια.
    GDE Error: Requested URL is invalid

Author: Μνήμες