Ελληνική Κοινότητα Στουτγάρδης

Η Ιστορια της Ελληνικης Κοινοτητας Στουτγαρδης

Οι πρώτοι Έλληνες εργάτες έφτασαν στην Στουτγάρδη το 1941/1942. Οι περισσότεροι ήρθαν με συμβόλαια ως „Fremdarbeiter“, αφού είχαν περάσει τις ιατρικές εξετάσεις που διεξήγαγαν τα γερμανικά κλιμάκια. Ορισμένα ονόματα από εκείνη την εποχή: Χατζηανδρέου, Γιώργος και Παναγιώτης Παπαηλιού, Γιάννης Κοφτερός, Σταύρος Καραγκούνης, Τάκης Βελισσάριος, Σταμάτης Νισύριος, Χριστόφορος Μπαγιάτης, Ζαφείρης και Χριστόφορος Χριστοφορίδης, Γιώργος Φλιώνης, Ξενοφών-Δάγκας, Χριστόφορος Λουκίδης και Γιώργος Αναιρούσης που ζει ακόμη στη Στουτγάρδη. Σύμφωνα με τον κ. Αναιρούση στην πόλη Ballingen υπήρχαν και 40 Έλληνες „Zwangsarbeiter“.

Mετά το τέλος του πολέμου οι περισσότεροι απ΄ αυτούς έμειναν εδώ. Οι Αμερικάνοι έβλεπαν τους Έλληνες σαν συμμάχους και τους έδιναν κατά προτίμηση δουλειά στις αμερικάνικες στρατιωτικές μονάδες. Ακόμη και όταν η ελληνική πρεσβεία ζήτησε επίσημα από τους Αμερικάνους νικητές να μεσολαβήσουν και να αναγκάσουν τους Έλληνες να επιστρέψουν στη Ελλάδα, αυτοί, λόγω του εμφυλίου πολέμου που είχε ξεσπάσει στην πατρίδα, κατάφεραν να μείνουν.
Δεν υπάρχουν γνωστά στοιχεία που να περιγράφουν την ζωή και τη δράση αυτών των ανθρώπων μέχρι και το 1953. Οι πληροφορίες που έχουμε προέρχονται από ένα μόνο άτομο. Για αυτήν την περίοδο πρέπει να βρεθούν περισσότεροι μάρτυρες. Η γνωστή ελληνική ταβέρνα „Piräus“ ήταν το ελληνικό κέντρο της Στουτγάρδης. Εκεί συγκεντρωνόντουσαν οι Έλληνες και εκεί θα γεννήθηκε και η ιδέα ίδρυσης ενός ελληνικού συλλόγου. Πότε, τι και πως εξελίχθηκαν τα πράγματα δεν είναι ακόμη γνωστό. Αυτό που δεν μπορεί να αμφισβητηθεί είναι η εορταστική εκδήλωση για την 25η Μαρτίου που διοργάνωσε η νεοιδρυθείσα Ελληνική Κοινότητα το 1954. Αυτό σημαίνει, πως, αν όχι νωρίτερα, το αργότερο το 1953 θα πρέπει να ιδρύθηκε η Ελληνική Κοινότητα, ίσως με κάποια διαφορετική ονομασία και ίσως χωρίς την νομική αναγνώρισή της (e.V.).

Το 1955 ζούσαν στην Στουτγάρδη 285 Έλληνες. Οι 151 πήραν μέρος στην ιδρυτική συνέλευση, όπου και ιδρύθηκε ο Σύνδεσμος Ελλήνων Στουτγάρδης και Βάδης-Βυρτεμβέργης. Ο Σύνδεσμος αυτός μετονομάστηκε το 1957 σε Ελληνική Κοινότητα Στουτγάρδης και Βάδης-Βυρτεμβέργης. Γι΄ αυτό και το έτος αυτό φέρετε σαν έτος ίδρυσης της Κοινότητας. Από το πρωτοδικείο αναγνωρίστηκε στις 22. Μαρτίου του 1958 και πρώτος πρόεδρος ήταν ο πριν λίγα χρόνια αποθανόν Γεώργιος Παπαηλίου, „Fremdarbeiter“ από 1941. Με το Βασιλικό Διάταγμα 173 που δημοσιεύτηκε στις 22. Οκτωβρίου 1958 στην εφημερίδα της κυβερνήσεως, η Ελληνική Κοινότητα Στουτγάρδης αναγνωρίστηκε σαν «Ελληνική Κοινότητα χωρίς γεωγραφικά (κοινοτικά) σύνορα». Μόνο τρεις Ελληνικές Κοινότητες έχουν πάρει αυτήν την αναγνώριση. Τορόντο, Μελβούρνη και Στουτγάρδη.

Το στέκι της Κοινότητας παρέμεινε η ταβέρνα „Piräus“ και οι βασικές δραστηριότητές της ήταν οι αγοραπωλησίες αυτοκινήτων. Τα περισσότερα μέλη τότε ήταν έμποροι. Με τον ερχομό νέων μεταναστών ο αριθμός των Ελλήνων αυξάνονταν συνεχώς. Και δεν έρχονταν μόνο άνδρες αλλά και γυναίκες. Τους πρώτους γάμους τους έκανε ένας Ρουμάνος ορθόδοξος παπάς. Το εστιατόριο „Piräus“ δεν μπορούσε πια να παραμείνει στέκι των Ελλήνων. Έτσι με μια κοινή προσπάθεια όπου συμμετείχε το ελληνικό προξενείο, η εκκλησία, τα συνδικάτα και ο Δήμος της Στουτγάρδης βρέθηκαν καινούρια γραφεία στην Rosenstrasse 26.

Οι μεγαλύτερης ηλικίας συμπατριώτες θυμούνται ακόμη το „Bohnenviertel“. Αυτήν την ελληνική γειτονιά της Στουτγάρδης. Εκεί βρισκόταν από το 1960 το κτίριο της Ελληνικής Κοινότητας.

Με τον μαζικό ερχομό των πρώτων ελλήνων μεταναστών, αρχές της δεκαετίας του 1960, άλλαξε η σύνθεση των Ελλήνων της Στουτγάρδης. Στις εκλογές του 1963 τρεις συμπατριώτες οι κ.κ. Ηλίας Καψημάλης, Λεωνίδας Κοντοζής, και Γρηγόρης Σπορίδης εκλέχθηκαν στο ΔΣ. Οι συμπατριώτες αυτοί μαζί με άλλους Έλληνες από την περιοχή Στουτγάρδης ίδρυσαν την «Ενιαία Δημοκρατική Παράταξη» που αργότερα μετονομάστηκε Δημοκρατική Ενότητα. Τα μέλη του Δ.Σ., σύμφωνα με το τότε καταστατικό της Κοινότητας, έβγαιναν από μια λίστα. Οι 9 πρώτοι σε σταυρούς αποτελούσαν το Δ.Σ. και μαζί με τους επόμενους 16, σχημάτιζαν το 25μελές κοινοτικό συμβούλιο. Μόνιμη θέση στο Δ.Σ. είχαν ο εκπρόσωπος του ελληνικού προξενείου, της ελληνικής εκκλησίας και του φοιτητικού συλλόγου. Το Δ.Σ. που βγήκε από τις εκλογές του 1963 είχε τρία μέλη εργάτες. Τα τρία αυτά μέλη προσπάθησαν να φέρουν δημοκρατικές διαδικασίες στην λειτουργία της κοινότητας, πρότειναν δωρεάν εξυπηρέτηση και έβαζαν συνεχώς εμπόδια στα σχέδια της „εμπορικής“ πλειοψηφίας του Δ.Σ. Αυτό φυσικά δεν άρεσε στους εμπόρους και έτσι τους κάρφωσαν στην αστυνομία σαν αριστερούς. Με μεσολάβηση του πρωτοδικείου οι κ. κ. Χρηστοφορίδης, Κηρίτσης και Φλαμουράκης, ανέλαβαν την διεξαγωγή των εκλογών το 1964, όπου πρόεδρος εκλέγει ο Φλαμουράκης.

Η εικοσαετία της Δημοκρατικής Ενότητας (ΔΕ)

Για μια ολόκληρη εικοσαετία, μέχρι το 1982, το έργο της Κοινότητας έφερε την σφραγίδα της «Δημοκρατικής Ενότητας ή της ελληνικής αριστεράς», Στην περίοδο αυτή ιδρύθηκε και η Ομοσπονδία Ελληνικών Κοινοτήτων (ΟΕΚ) στη πόλη Fellbach το 1966. Πέρα από τις συνηθισμένες δραστηριότητες της Κοινότητας, υλοποιήθηκαν τρεις βασικοί στόχοι: (1) με τον αντιδικτατορικό αγώνα κρατήθηκε στο επίκεντρο της επικαιρότητας το ελληνικό τότε πρόβλημα (1967-1974), (2) με την επιστημονική επεξεργασία και με την πρόταση για γερμανικό σχολείο και ένταξη των ελληνικών μαθημάτων στο γερμανικό σχολικό πρόγραμμα βοήθησε τους Έλληνες γονείς να δώσουν σωστή εκπαίδευση στα παιδιά τους.(1974-1977) και (3) με την αλλαγή του καταστατικού της Κοινότητας (Κοινότητα μόνο Στουτγάρδης και απλή αναλογική ) μπήκαν και άλλες παρατάξεις στην Κοινότητα και ολοκληρώθηκε έτσι ο σημερινός θεσμός (1977-1982).

Στην περίοδο της στρατιωτικής χούντας η Κοινότητα διώχτηκε από τα γραφεία της Rosenstrasse 26. Η ευαγγελική πρόνοια που ήταν υπεύθυνη για το Ελληνικό Σπίτι στη Rosenstrasse 26 δεν άντεξε στις πιέσεις του ελληνικού προξενείου. Νέα γραφεία νοίκιασε η Ελληνική Κοινότητα στην Möhringenstrasse. Με το πέσιμο της χούντας και ύστερα από μαραθώνιες και σκληρές διαπραγματεύσεις με το Diakonisches Werk καταφέραμε τελικά να επιστρέψουμε στα παλιά γραφεία. Το 1981 όμως κατεδαφίστηκε το κτίριο στην Rosenstrasse 26 και οι ιδιοκτήτες του νέου κτιρίου, για οικονομικούς, όπως είπαν, λόγους δεν δέχτηκαν να μας παραχωρήσουν χώρους για την στέγαση της Κοινότητας και τελικά μας έστειλαν στο Löwentor. Μακριά από το κέντρο της πόλης και από την γειτονιά μας. Και από τότε η Ελληνική Κοινότητα δεν έχει δικούς της χώρους. Οι επόμενες μετακομίσεις: Landhausstrasse, Hegelstrasse, Reinsburgerstrasse, Dürkheimerstrasse, Krefelderstrassee.

Η εικοσαετία της ΠΑΣΚΕΜ

Από το 1982 μέχρι το 2002, αν αγνοήσουμε δυο μικρές διακοπές, είχαμε την εικοσαετία της ΠΑΣΚΕΜ. Με στόχους όπως (1) ελληνικά σχολεία, (2) παλιννόστηση, (3) αναγνώριση των Κοινοτήτων, (4) συμμετοχή στις ελληνικές βουλευτικές εκλογές από τον τόπο διαμονής, κ.ά.,, κατάφερε η ΠΑΣΚΕΜ όχι μόνο να κερδίσει τις εκλογές, αλλά και να ανεβάσει την μαζικοποίηση σε ποσοστά άνω των 50%.

Έχει όμως η Κοινότητα κλείσει;

agonistiki1ΑΝΑΚΟΙΝΩΣΗ – Συμπατριωτισσες-συμπατριωτες, μελη και φιλοι της Ελληνικης Κοινοτητας Στουτγκαρδης.

Πιστοι παντα στις αρχες μας , οφειλουμε να σας ενημερωσουμε οτι, απο τις αρχες Σεπτεμβριου ο χωρος της κοινοτητας παραμενει κλειστος, λογω μη καταβολης των ενοικιων, χωρις την απαιτουμενη ενημερωση του Δ.Σ. Το κλεισιμο της κοινοτητας δεν αποτελεσε κεραυνο εν αιθρια, αλλα μερος της στρατηγικης των αντιλαικων μετρων της κυβερνησης που περνονται κατα κορων στην πατριδα μας.

Οι εδω ομοιδεατες της κατορθωσανε, μετα απο 55 ετη, να στερησουνε απο τον Ελληνισμο της Στουτγκαρδης τον δικο του χωρο συναθροισης, τη στιγμη μαλιστα, που εχουμε χιλιαδες νεους μεταναστες. Τωρα που υπαρχουν μεγαλα προβληματα, οπως το σχολικο, απασχολησης κ.α. η Ε.Κ.Σ. στερειται της δυνατοτητας να εχει εναν χωρο για να μπορει να συζητησει και να συνδραμει στην επιλυση των. Η αποψη τους «εξω απο την κοινοτητα οι παραταξεις» μας οδηγησε σε αυτη την κατασταση της αποσυνθεσης. Η Α.Σ.Μ. θα συνεχισει ακαταπαυστα να προσπαθει για την επιλυση ολων των προβληματων, μεσα απο την συσπειρωση και την οργανωση του Λαικου-Εργατικου Κινηματος.

Σε αυτη μας την προσπαθεια καλουμε ολους τους Ελληνες εργαζομενους, ανεργους και αυτοαπασχολουμενους της Στουτγκαρδης, να συσπειρωθουν μαζι μας, για να μπορεσουμε να λυσουμε τα προβληματα, με αγωνα ταξικο.”

Έχει μέλλον ο θεσμός

Η απάντηση δεν είναι εύκολη. Το μέλλον των ελληνικών κοινοτήτων, με την έννοια που δώσαμε παραπάνω, εξαρτάται κατά πρώτο και κύριο λόγο από την ύπαρξη ή μη πολιτικών κοινοτικών παρατάξεων. Και επειδή τις παρατάξεις τις στηρίζουν πολιτικά κόμματα και ένα μεγάλο μέρος των μελών μιας κοινοτικής παράταξης, στην πιο ακραία περίπτωση όλα, είναι και μέλη του κόμματος, μπαίνει κατ΄ ευθείαν το ερώτημα ύπαρξης ή μη των ελληνικών κομματικών οργανώσεων στην Γερμανία. Αν αυτές εξακολουθούν να υπάρχουν τότε σίγουρα θα υπάρχουν και ελληνικές πολιτικές κοινότητες. Ποιος τελικά ωφελείται από την ύπαρξη ελληνικών κομματικών οργανώσεων στην Γερμανία; Τι όφελος έχει ένα ελληνικό κόμμα ή τι όφελος έχουμε εμείς με το να είμαστε μέλη ελληνικών κομμάτων ή ακόμα και τι όφελος έχει η Ελλάδα και γενικότερα ο Ελληνισμός από την δράση των ελληνικών κομμάτων εκτός του ελλαδικού χώρου; Βρισκόμαστε στα πρόθυρα ή μάλλον στο δρόμο που μας οδηγεί στην ενωμένη Ευρώπη. Για να δοθεί απάντηση στο ερώτημα ύπαρξης ή μη ελληνικών κομματικών οργανώσεων στον χώρο μας, πρέπει να γίνει επιστημονική μελέτη. Πάντως ανεξάρτητα από το αν είναι σωστό η όχι να υπάρχουν αυτές οι ελληνικές κομματικές οργανώσεις στην Γερμανία, για να μπορέσουν να επιζήσουν θα πρέπει να προσαρμοσθούν στην εδώ πραγματικότητα. Να ασχοληθούν δηλαδή περισσότερο με την κοινωνία που ζούμε και λιγότερο με την κοινωνία που ονειρευόμαστε.

Σήμερα στην Στουτγάρδη ζούν πάνω απο 17 χιλιάδες έλληνες, οι περισσότεροι έλληνες δεύτερης και τρίτης γενιάς. Παρά τις δυσκολίες και τις αντιξοότητες στο πέρασμα των δεκαετιών η ελληνική Κοινότηα παραμένει το σημείο αναφοράς της ελληνικής παροικίας στην πόλη μας.

του Δρα Κώστα Καρρά

Διοικητικό Συμβούλιο 2012-13

Μετά τις εκλογές που έγιναν στη Στουτγάρδη στις 1 Απριλίου 2012, η νέα σύνθεση του Διοικητικού Συμβουλίου της ΕΚΣ είχε ως εξής:

Πρόεδρος: Γεώργιος Γιαννόπουλος
Τηλ.: –
Κινητό: –
Αντιπρόεδρος: Ειρήνη Κοκκοτίδου
Τηλ.: 0711 – 653456
Κινητό: –
Γραμματέας: Χαράλαμπος Παντζαρίδης
Τηλ.: –
Κινητό: 0174 – 7755263
Ταμίας: Στυλιανός Φιλιππίδης
Τηλ.: –
Κινητό: 0163 – 6279323
Μέλος: Δημήτρης Γκόδας
Τηλ.: –
Κινητό: –
Μέλος: Βασίλειος Παπαδόπουλος
Τηλ: –
Κινητό: –
Μέλος: Βασίλης Γεραγόρης
Τηλ.: –
Κινητό: 0172 – 4937084
Μέλος: Δέσποινα Αλεξίου
Τηλ.: 0711 – 846111
Κινητό: 0174 – 1320348
Μέλος: Αθανάσιος Ορφανίδης
Τηλ.: –
Κινητό: 0152 – 3734709

Α Ρ Θ Ρ Α - Τ Η Σ - Ι Δ Ι Α Σ - Κ Α Τ Η Γ Ο Ρ Ι Α Σ :
  1. Η Έξοδος των Ελλήνων από την Αίγυπτο
    1955-1965 Κάιρο, 17-21 Αυγούστου 1957. Από την επίσημη επίσκεψη του Κων. Καραμανλή στην Αίγυπτο, έπειτα από πρόσκληση του προέδρου Νάσερ. Στη φωτογραφία, ο Αιγύπτιος πρόεδρος απονέμει στον Ελληνα πρωθυπουργό κορυφαία τιμητική διάκριση (Φωτογραφικό Αρχείο Ιδρύματος Κωνσταντίνος Γ. Καραμανλής). Ο Νάσερ, το κύμα φυγής και η επίσκεψη Κωνσταντίνου Καραμανλή Η ελληνική παρουσία στην Αίγυπτο πηγαίνει βαθιά πίσω στους αιώνες, στην εποχή των επιγόνων του Μεγάλου Αλεξάνδρου. Ωστόσο τις πρώτες αμιγώς ελληνικές κοινότητες με εθνική συνείδηση συνέπηξαν οι Έλληνες μετανάστες που αναζήτησαν στη φιλόξενη γη της Αιγύπτου καλύτερες συνθήκες διαβίωσης όσο η Ελλάδα παρέμενε υπόδουλη υπό οθωμανικό ζυγό. Την περίθαλψη και φροντίδα τους ως την ίδρυση του πρώτη ελληνικού προξενείου στην Αλεξάνδρεια, το 1833, είχε το Πατριαρχείο Αλεξανδρείας, αργότερα και πάσης Αφρικής, ένας μακραίων θεσμός και φάρος της Ορθοδοξίας από την εποχή της ιδρύσεώς του, τον πρώτο αιώνα μ.Χ.
  2. Οι Έλληνες της Προαζοφικής
    Οι Έλληνες αποτελούν ένα από τα αρχαιότερα έθνη που διέμεναν στα εδάφη της σημερινής Ουκρανικής Επικράτειας. Από τον 8ο έως τον 6ο π. Χ. αιώνα οι Έλληνες εμφανίσθηκαν στα βόρεια παράλια του Ευξείνου Πόντου, ασχολήθηκαν με το εμπόριο και ίδρυσαν πόλεις-αποικίες. Η πρώτη από αυτές ιδρύθηκε από Έλληνες καταγόμενους από τη Μίλητο (Μικρά Ασία) στη νήσο Μπερεζάν το δεύτερο ήμισυ του 7ου π. Χ. αιώνα.
  3. Ο παροικιακός Ελληνισμός της Βιέννης
    Η παρουσία του Ελληνισμού στην Βιέννη έχει τις ρίζες της στις αρχές του 18ου αιώνα και συγκεκριμένα στις συνθήκες του Κάρλοβιτς (1699) και του Πασάροβιτς (1718) που υπογράφτηκαν μεταξύ της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας και των Αψβούργων. Οι συνθήκες αυτές προέβλεπαν μια σειρά από αμοιβαία προνόμια για τους υπηκόους των 2 Αυτοκρατοριών που είχαν ως στόχο την τόνωση του εμπορίου. Γενικότερα η μακροπρόθεσμη πολιτική των Αψβούργων στην περιοχή είχε ως τελικό στάδιο την εμπορική (και πιθανά εδαφική) έξοδο της Αυτοκρατορίας στην Ανατολική Μεσόγειο μέσω της Θεσσαλονίκης. Οι συνθήκες που διαμορφώθηκαν από το γεωπολιτικό αυτό πλαίσιο ευνόησαν τους Έλληνες της Ηπείρου και της Μακεδονίας που γνώριζαν αρκετά καλά τους χερσαίους δρόμους μέσω Βοσνίας και Βουλγαρίας προς την Βιέννη και ως υπήκοοι της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας είχαν την ευκαιρία να εγκατασταθούν στην Βιέννη και να αναπτύξουν μια ζωηρή εμπορική αλλά και πολιτισμική δραστηριότητα.
  4. Ελληνικη Κοινοτητα Βενετιας
    Δυο βήματα από τη φημισμένη πλατεία του Αγίου Μάρκου στο κέντρο της Βενετίας, υπάρχει το κανάλι των Ελλήνων (Rio dei Greci), το οποίο οριοθετεί μία ομώνυμη νησίδα (Campo dei Greci). Σ’ αυτή έζησαν, πρόκοψαν και παρήγαγαν επί αιώνες ανεκτίμητο πνευματικό έργο χιλιάδες Έλληνες μέτοικοι από την Ελλάδα και φυγάδες από την αλωμένη Κωνσταντινούπολη.
  5. Ελληνική Κοινότητα Μπρνο
    Η Ελληνική Κοινότητα Μπρνο είναι μία οργάνωση μη κερδοσκοπική. Ο σκοπός της είναι να φέρνει ποιο κοντά μεταξύ τους, τους Έλληνες και τις οικογένειές τους που ζουν στο Μπρνο και τα περίχωρα του, αλλά και να ενισχύσει τους δεσμούς φιλίας με αλλοεθνής φίλους της Ελλάδας, της ελληνικής γλώσσας και του ελληνικού πολιτισμού.
  6. Ελληνική Κοινότητα Στουτγάρδης
    Οι πρώτοι Έλληνες εργάτες έφτασαν στην Στουτγάρδη το 1941/1942. Οι περισσότεροι ήρθαν με συμβόλαια ως „Fremdarbeiter“, αφού είχαν περάσει τις ιατρικές εξετάσεις που διεξήγαγαν τα γερμανικά κλιμάκια. Ορισμένα ονόματα από εκείνη την εποχή: Χατζηανδρέου, Γιώργος και Παναγιώτης Παπαηλιού, Γιάννης Κοφτερός, Σταύρος Καραγκούνης, Τάκης Βελισσάριος, Σταμάτης Νισύριος
  7. Ελληνικη Κοινοτητα Συδνεϋ
    Η Ελληνική Ορθόδοξη Κοινότητα Νέας Νότιας Ουαλίας (Ε.Ο.Κ. NNO) δημιουργήθηκε αρχικά για να στηρίξει την κατασκευή μιας εκκλησίας, της Αγίας Τριάδας. Η Ορθόδοξη Αγία Τριάδα ήταν η πρώτη εκκλησία του νοτίου ημισφαιρίου εφόσον κτίστηκε το 1898 από Έλληνες και Σύριους επιχειρηματίες.
  8. Ελληνικό Ίδρυμα Πολιτισμού Βερολίνου
    Το Ελληνικό Ίδρυμα Πολιτισμού Βερολίνου υποστηρίζει και προωθεί τον ελληνικό πολιτισμό σε ολόκληρη τη γερμανόφωνη Ευρώπη. Από το 1995, χρονιά ίδρυσης του Παραρτήματος, στεγάζεται στο κέντρο του Βερολίνου και διαθέτει βιβλιοθήκη και χώρο πολλαπλών εκδηλώσεων. Η εργασία του επικεντρώνεται κυρίως στην παρουσίαση εικαστικών εκθέσεων, λογοτεχνικών αναγνώσεων, θεατρικών και κινηματογραφικών έργων από την Ελλάδα, στη διοργάνωση διαλέξεων και σεμιναρίων, καθώς και στην λειτουργία της βιβλιοθήκης, την παροχή γενικών πληροφοριών για πολιτιστικά θέματα καθώς και την προσφορά μαθημάτων ελληνικής γλώσσας.
  9. Ελληνικη Κοινοτητα Βερολινου
    Η Ελληνική Κοινότητα Βερολίνου ιδρύθηκε το 1975 ως διάδοχος της Ελληνικής Κοινότητας της δεκαετίας του ’60. Την 1η Ιουνίου 1990 η έδρα της μεταφέρθηκε υπό την αιγίδα του Ελληνικού Πολιτιστικού Κέντρου (Ε.Π.Κ.) στο κτίριο της οδού Mittelstr. 33, Berlin-Steglitz bezogen.
  10. Ελληνικη Κοινοτητα Στοκχολμης
    Το 1642 βασίλισσα της Σουηδίας ήταν η Χριστίνα. Ένας μεγάλος αριθμός των Ελλήνων βρισκόταν ήδη στη Σουηδία και περιφέρονταν σε πόλεις και χωριά της Σουηδίας κάνοντας εράνους για να πληρώσουν λύτρα για την απελευθέρωση Ελλήνων που ήταν φυλακισμένοι σε Οθωμανικές φυλακές.
  11. Ελληνικη Κοινοτητα Ζυριχης
    Η Ελληνική Κοινότητα Ζυρίχης (ΕΚΖ) στην σημερινή της μορφή σαν θρησκευτικά και κομματικά ανεξάρτητη οργάνωση των Ελλήνων μεταναστών στη Ζυρίχη και στην ευρύτερη περιφέρειά της υπάρχει από τον Οκτώβριο του 1979. Λειτουργεί σαν Νομικό Πρόσωπο σύμφονα με το άρθρο 60 του Ελβετικού Αστικού Κώδικα και αποτελείται σήμερα από 310 μέλη.
  12. Μελβούρνη - Οι Διακρίσεις Χελλένικ
    Παρά την εντυπωσιακά μεγάλη και πολυσχιδή δράση του, ο Σύνδεσμος Χελλένικ έμεινε περισσότερο γνωστός για τη διοργάνωσή του των απονομών διακρίσεων εξαίρετης απόδοσης στους ομογενείς μας της Μελβούρνης. Οι βραβεύσεις αυτές, με τη γενική ονομασία "Διακρίσεις Χελλένικ - Hellenic Distinctions", απονέμονταν επί είκοσι συναπτά χρόνια σε άτομα που είχαν ξεχωρίσει με τις επιτεύξεις τους στους τομείς της δραστηριότητας τους και βασίζονταν στις κρίσεις επιτροπών, που επιλέγονταν ανεξάρτητα από τον ίδιο το Σύνδεσμο.
  13. Πανηπειρωτική Ομοσπονδία Αμερικής
    Με πρωτοβουλία των Ηπειρωτικών οργανώσεων της Νέας Υόρκης,Φιλαδελφείας και Γούστερ και κατόπιν πολλών συσκέψεων, αποφασίστηκε η πρώτη σύγκληση Πανηπειρωτικού Συνεδρίου σε μιά έπαυλη στο Northboro, μιά μικρή πόληκοντά στο Γούστερ. Το Συνέδριο ορίστικε γιά την 19-21 Ιουλίου 1942. Ιστορική θα μείνη στα χρονικά του Ηπειρωτισμού της Αμερικής αυτή η Πανηπειρωτική συγκέντρωση. Η αθρόα προσέλευση των Ηπειρωτών από κάθε γωνιά τηςΑμερικής, ο ενθουσιασμός, η αγάπη, η ευθυμία και οι παντός είδους εκδηλώσεις εκείνωντων τριών ημερών θα μείνουν αξέχαστες
  14. ΟΕΚ Γερμανίας
    Η ΟΕΚ επιδιώκει τη δημιουργία στενών φιλικών σχέσεων μεταξύ του Ελληνισμού στην ΟΔΓ και του γερμανικού λαού καθώς και των άλλων εθνικοτήτων στη χώρα που ζούμε και εργαζόμαστε. Η ΟΕΚ είναι ανεξάρτητη από κρατικές ή άλλες αρχές, οργανισμούς και πολιτικά κόμματα. Η ύπαρξή της και δραστηριότητά της βασίζεται στις αρχές της δημοκρατίας, της φιλίας ανάμεσα στους λαούς και της ειρήνης. Σε ζητήματα εθνικής σημασίας ή που αφορούν τις βασικές αρχές του ανθρωπισμού και της δημοκρατίας, μπορεί να εκφράζει ελεύθερα τις απόψεις της.
  15. Σύνδεσμος Ιθακησίων Μελβούρνης
    Ο Ρόλος του Συνδέσμου Ιθακησίων Οδυσσεύς στα παροικιακά και στις σχέσεις Αυστραλών και Ελλήνων. Σε μικρό χρονικό διάστημα μετά αυτό τον ερχομό μου στη Μελβούρνη 6-12-37, παρευρέθηκα σε Συνέλευση του Συνδέσμου που είχε σκοπό να μαζέψει χρήματα δια την Ελληνική Αεροπορία. Με εντυπωσίασε ο θερμός πατριωτισμός των ομιλητών και επίσης έμαθα δια τη δράση του Συνδέσμου, δια την οποίαν διαβεβαιώθηκα στα μεθεπόμενα 11 χρόνια ως Γραμματέας του Συνδέσμου.
  16. Διεθνές Κέντρο Ελληνικών Ερευνών
    «Όσα φέρνει μια στιγμή δεν τα φέρνει ο χρόνος». Αυτό είναι το ρητό που διάλεξα εδώ παρουσιάζοντας την τόσο σημαντική έρευνα, δραστηριότητα και πάνω από όλα δημιουργία του Διεθνούς Κέντρου Ελληνικών Ερευνών που εδρεύει στη Γαλλία. Στην όμορφη ιστοσελίδα του Κέντρου μπορεί ο αναγνώστης να βρει αρκετό υλικό για τις δραστηριότητες του. Το Δ.Κ.Ε.Ε. αποτελεί ένα σημαντικότατο πνευματικό Κέντρο προώθησης του Ελληνικού Πολιτισμού της Διασποράς.
  17. Ελληνική Κοινότητα Βραΐλας
    Στα τέλη της δεκαετίας του 1860 ιδρύθηκαν, χάρη στην πρωτοβουλία ελληνικών συλλόγων, κατώτερο αρρεναγωγείο και παρθεναγωγείο, που φρόντιζε για τους άπορους "ελληνόπαιδες". Τα σχολεία αυτά, που μετατράπηκαν σε κοινοτικά στις επόμενες δεκαετίες, δεν ήταν τα μόνα ελληνικά σχολεία, καθώς στη Βραΐλα, μέχρι και τις αρχές του 20ού αιώνα, ιδρύθηκαν πάρα πολλά ελληνικά ιδιωτικά σχολεία, τόσο θηλέων, όσο και αρρένων.
  18. Ελληνικές Κοινότητες Βελγίου
    Η ελληνική παρουσία στο Βέλγιο έγινε αισθητή μόνο κατά τη μεταπολεμική περίoδο. Ώς τα μέσα της δεκαετίας του 1950 οι χίλιοι περίπου Έλληνες της χώρας αυτής ήταν,στην πλειονότητά τους, εγγράμματοι έμποροι ή γενικότερα ελεύθεροι επαγγελματίες. Από το 1953 ώς και το 1964 η εικόνα αυτή αλλάζει ποσοτικά και ποιοτικά: στην περίοδο αυτή ο αριθμός των Ελλήνων που ζούσαν στο Βέλγιο πολλαπλασιάστηκε δραματικά, φτάνοντας τα 20.069 άτομα.
  19. Έλληνες δούλοι στη Βοστώνη - 1827
    Ο Χριστόφορος Πλάτων Καστάνης (1814-1866) καταγόταν από τη Λιβαδειά της Χίου. Έχασε την οικογένειά του στη σφαγή του νησιού και αιχμαλωτίστηκε, πουλήθηκε ως δούλος και αναγκάστηκε να γίνει Μωαμεθανός. Η Γ. Μοχάλβη (μάλλον Γαρυφαλιά Μοχάλβη στην Ελληνική 1817-1830) γεννήθηκε στα Ψαρά και οι γονείς της σκοτώθηκαν στην σφαγή της Χίου. Πουλήθηκε στους Τούρκους ως δούλη και ο Αμερικανός Πρόξενος Joseph Langston την βρήκε στη Σμύρνη και την απελευθέρωσε το 1827.
  20. Η ελληνική παροικία της Οδησσού στα τέλη του 19ου αιώνα
    Τα απογραφικά δελτία είναι συγκεντρωμένα στο Κρατικό Αρχείο Οδησσού (G.A.O.O.). Βάση της απογραφής είναι το νοικοκυριό που διαρθρώνεται γύρω από τον αρχηγό της οικογένειας. Κάθε απογραφικό δελτίο καταγράφει τα μέλη μιας εστίας, συμπεριλαμβάνοντας το υπηρετικό προσωπικό και άλλα άτομα μη συγγενικά προς την οικογένεια που κατοικούν κάτω από την ίδια στέγη. Τα δελτία έχουν συμπεριλάβει 5086 Έλληνες, με βάση τη μητρική γλώσσα.
  21. Ελληνικη Κοινοτητα Αδελαϊδας - Σχολεια
    Δικαίωμα αναλλοίωτο κάθε Έλληνα της διασποράς ή Ελληνο-Αυστραλού απολετεί ο εμπλουτισμός της διάνοιάς του διαμέσου της μετάδοσης και διδασκαλίας τόσο της Ελληνικής γλώσσας όσο και των στοιχείων πολιτισμού, ιστορίας και φιλοσοφίας που σε αφθονία υφίστανται στην πολιτισμική μας κληρονομιά. Τόσο το αρχαίο ελληνικό πνεύμα όσο και η πιο σύγχρονη λαϊκή σοφία αποτελούν δυναμικά εφόδια για την διάπλαση του ήθους των νέων μας αλλά και την ενδυνάμωσή τους για την αποτελεσματικότερη αντιμετώπιση της ζωής και του μέλλοντος.
  22. Ελληνική Κοινότητα Αδελαΐδας
    Αν προσπαθήσουμε να εξετάσουμε πώς η έννοια της κοινότητας εφαρμόζεται στην Ελληνική Ορθόδοξη Κοινότητα Νότιας Αυστραλίας, θα πρέπει στις διαστάσεις της εθνικής ταυτότητας και του διοικητικού χαρακτήρα του οργανισμού να προσθέσουμε την ψυχή και την καρδιά των Ελλήνων της διασποράς. Αλλά ας εξετάσουμε πιο διεξοδικά τη γέννηση, το ξεκίνημα, το δυνάμωμα και την ανάπτυξη του ζωντανού αυτού δημοκρατικού οργανισμού που αποκαλούμε Ελληνική Ορθόδοξη Κοινότητα Ν.Α.
  23. Ελληνική Κοινότητα Πιατιγκόρσκ
    Οι πρώτες αναφορές για την ύπαρξη στο Πιατιγκόρσκ μιας οργάνωσης που να ενώνει όλους τους έλληνες της πόλης μας, αναφέρονται στην αρχή του περασμένου αιώνα. Όμως ένα από τα φύλλα της δημοτικής εφημερίδας «Γκόλος» (μπορείτε να το δείτε εδώ) που διασώθηκε τυχαία στο δημοτικό εθνογραφικό μουσείο διηγείται μια βραδιά που έκανε η ελληνική κοινότητα της πόλης Πιατιγκόρσκ στις 26 Δεκεμβρίου το 1917. - Η Πόλη Πιατιγκόρσκ είναι η δεύτερη μεγαλύτερη πόλη του νομού Σταυρούπολης.
  24. Ελληνική Κοινότητα Νέας Ζηλανδίας
    To 2006 υπολογίζεται ότι υπήρχαν γύρω στους 3000 Ελληνικής καταγωγής πολίτες στη Νέα Ζηλανδία πρώτης, δεύτερης, τρίτης και τέταρτης γενιάς. Οι περισσότεροι ζούσαν στο Wellington, την πρωτεύουσα της χώρας, με διάσπαρτες άλλες ομάδες στα υπόλοιπα διαμερίσματά της όπως στο Auckland, Christchurch, Napier, Wanganui, Palmerston North και αλλού. Ο Πανελλήνιος Σύλλογος (Pan-Hellenic Association) ήταν ο πρώτος εγγεγραμμένος οργανισμός των Ελλήνων της Νέας Ζηλανδίας και δημιουργήθηκε στο Wellington το 1929.
  25. Ελληνική Κοινότητα Λονδίνου
    Η ελληνική παρουσία στο Λονδίνο μπορεί να φτάσει μέχρι τις αρχές του δέκατου πέμπτου αιώνα. Οι δύο αδελφοί, Aνδρόνικος και Aλέξιος Εφφομάτος, που περιγράφηκαν στα εναπομείναντα έγγραφα ως “Γρεκοί”, καταγράφηκαν ώς κάτοικοι στην πόλη το έτος 1440. Ήταν από την Κωνσταντινούπολη, τώρα Ινσταμπούλ, η οποία έγινε έπειτα η πρωτεύουσα της ελληνόφωνης Βυζαντινής Αυτοκρατορίας. Από τo 1440, η Κωνσταντινούπολη ήταν κάτω από πολιορκία και μόνο δέκα τρία έτη αργότερα, τον Μάιο του 1453
  26. Ελληνική Κοινότητα Μελβούρνης
    Η μετανάστευση Ελλήνων στην Πολιτεία της Βικτώριας άρχισε με την ανακάλυψη του χρυσού (Αύγουστος 1851) στην τότε νεοϊδρυθείσα βρετανική αποικία. Σύμφωνα με μια από τις πρώτες απογραφές που διεξήχθησαν στη Βικτώρια το 1854, υπήρχαν 65 άντρες από την «Ελληνική Ορθόδοξη Εκκλησία» που κατοικούσαν στην τότε αποικία. Το πρώτο κύμα των Ελλήνων μεταναστών υιοθέτησε τη νοοτροπία του «Ελντοράντο» αναζητώντας τον εύκολο πλουτισμό. Η πλειοψηφία αυτών των Ελλήνων, αναζητώντας εργασία, υπέγραφαν συμφωνίες με ναυτιλιακές εταιρείες σε διάφορα λιμάνια της Αγγλίας.
  27. Ελληνική Κοινότητα Αλεξάνδρειας
    Ιστορικό υλικό που λάβαμε από την Ελληνική Κοινότητα Αλεξανδρείας και τον κύριο Γιώργο Δήμα για την ιστορία της Κοινότητας από το 1843 μέχρι τις μέρες μας. Με τι όνομα ξεκίνησε, ποιοι ήταν οι πρώτοι ηγέτες της, ποιοι στήριξαν την Κοινότητα και ποιοι την έφεραν στο ζηλευτό αυτό σημείο της ακμής της, όλη αυτή την περίοδο. 1843-1854 Ακόμα και πριν απ' την επίσημη ίδρυση της Ε.Κ.Α., το 1843, η μικρή παροικία της Αλεξάνδρειας συντηρούσε σχολείο και νοσοκομείο.
  28. Η Ελληνική Παροικία στην Αίγυπτο
    Πρόκειται για μια πολύ συνοπτική, πολύ περιληπτική περιγραφή της παροικίας μας στην Αίγυπτο. Δεν είναι δυνατό να αποδοθεί ικανοποιητικά και σε λίγα λεπτά μια ιστορία σχεδόν τριών χιλιάδων χρόνων, ένα πέρασμα που δημιούργησε σημαντικότατα ορόσημα στην ιστορία όλου του κόσμου. Βέβαια πολλές από τις λεπτομέρειες της ομιλίας είναι – ή τουλάχιστον πρέπει να είναι – γνωστές στους Αιγυπτιώτες, καλό όμως είναι κάθε τόσο να τις ξαναζωντανεύουμε στη μνήμη μας για να μη ξεχνούμε την υποχρέωση που έχουμε να διατηρήσουμε τις παραδόσεις που μας κληροδότησαν όλες οι γενιές, που παλαιότερα πάσχισαν να δημιουργήσουν όσα άφησαν ανεξίτηλη τη σφραγίδα τους στη γη των πυραμίδων.

Author: Μνήμες