Ελλάδα και σημερινά προβλήματα

Του Δημήτρη Συμεωνίδη

Με αφορμή του βιβλίο « TO ΜΕΛΛΟΝ ΤΗΣ ΕΛΛΑΔΟΣ» του δικηγόρου ιδρυτού και προέδρου της «Επιστημονικής Εταιρείας Μελέτης Εθνικών Θεμάτων AΧΙΛΛΕΥΣ» Μιχάλη Δ. Ρέλλου που εκδόθηκε το 1998,αποφάσισα να γράψω αυτό το κείμενο.

Μιχαήλ Δ. Ρέλλος

Στο βιβλίο αυτό περιλαμβάνονται απομαγνητοφωνημένα κείμενα δύο ομιλιών το 1998 του Μιχάλη Δ. Ρέλλου. Τα κεφάλαια :

  1. Εθνική ανάγκη η Αλλαγή της Νοοτροπίας μας σελ 7-16.

ΕΘΝΙΚΗ ΑΝΑΓΚΗ σελ 7-16

Η ΑΛΛΑΓΗ ΤΗΣ ΝΟΟΤΡΟΠΙΑΣ ΜΑΣ

Είναι δυνατόν να προσδιορισθούν ορισμένες βασικές αρχές και απόψεις ως προς την υφιστάμενη νοοτροπία των Ελλήνων, την οποία αν μπορέσουμε με συνειδητό τρόπο να αλλάξουμε, έστω και σε έναν βαθμό, όχι απολύτως, είμαι σίγουρος ότι μπορούμε όχι μόνο να ενταχθούμε ισότιμα στον στενό πυρήνα της Ευρωπαϊκής Ενώσεως, αλλά και να κατακτήσουμε μια επίζηλη θέση στον κόσμο. Η νοοτροπία μας, όμως, σε όλους τους τομείς, από τον μικρότερο τομέα μέχρι τον μεγαλύτερο, δηλαδή από την οικογενειακή μας ζωή μέχρι την άσκηση της πολιτικής και οικονομικής εξου­σίας στην Ελλάδα, είναι ο ουσιαστικότερος και σημαντι­κότερος ανασχετικός υποκειμενικός παράγων, ο οποίος δεν μας επιτρέπει αυτήν την στιγμή να πάρουμε την θέση που μας αξίζει στην Ευρώπη και τον κόσμο.

Η ελαττωματική κοινωνική και πολιτική μας νο­οτροπία, η οποία σε γενικές γραμμές μας διέπει όλους (δεν είναι σωστό να ξεχωρίσουμε κάποια ελίτ ή κάποιους μεμονωμένους συμπατριώτες μας, φυσικά υπάρχουν πάρα πολλές εξαιρέσεις και φωτεινά παρα­δείγματα, γι’ αυτό γίνονται και οι βραβεύσεις για να δείξουμε ότι υπάρχουν οι φωτεινές εξαιρέσεις και τα υποδείγματα της ορθής και επιβαλλόμενης κοινωνικής και εθνικής συμπεριφοράς), είναι ξεπερασμένη, διότι δυστυχώς βασίζεται στους πολλούς αιώνες σκλαβιάς που πέρασε ο Ελληνισμός. Το γεγονός ότι οι Έλληνες δεν βρίσκονταν κάτω από εθνική πολιτική ηγεσία επί πολλούς αιώνες, αλλά βρίσκονταν κάτω από τον βάρβαρο τουρκικό ζυγό, συνετέλεσε στην πλήρη διαστροφή της νοοτροπίας μας. Αντί να έχουμε την υγιά νοοτροπία μιας κοινωνίας η οποία οδεύει προς το μέλλον με μεγάλα βήματα, έχουμε αποκτήσει μια νοοτροπία η οποία δεν τιμά την Ιστορία των Ελλήνων, την πανάρχαιη ιστορία μας, διότι εμείς οι Έλληνες είμαστε ο αρχαιότερος εν υπάρξει σήμερα λαός της Γης.

Ζούμε σε ένα νέο είδος κοινωνίας, σε μια μετα­βιομηχανική κοινωνία. Οι παλιές σχέσεις εργασίας αλλάζουν σε μεγάλο βαθμό. Αλλά η νοοτροπία της μεταβιομηχανικής κοινωνίας δεν υπάρχει στον Ελληνι­κό χώρο παρά μόνο σε μικρές νησίδες. Και τι σημαίνει “νοοτροπία της μεταβιομηχανικής κοινωνίας”; Σημαίνει “Οργάνωση, Προγραμματισμός και Έρευνα”. Αυτές είναι βασικές αρχές. Η οργάνωση σε όλους τους τομείς πάσχει. Και βέβαια γίνονται συγκεκριμένες προσπάθειες για την επίλυση των οργανωτικών προ­βλημάτων, αλλά η ανικανότητα που έχουμε επιδείξει ως λαός στο να επιλύουμε τα οργανωτικά μας προβλήματα και να προωθούμε την καλύτερη δυνατή οργάνωση ειδικά στον δημόσιο τομέα, αυτή είναι η βασική αιτία της ανασχέσεως. Ο προγραμματισμός, -όχι ο δημοκρατικός προγραμματισμός που ακούγαμε στα καθεστώτα του ανατολικού συνασπισμού-, αλλά ο επιστημονικός προ­γραμματισμός, αυτός δηλαδή που θέτει αρχές, στόχους και με βάση συγκεκριμένες επιστημονικές μεθόδους δίδει πορίσματα και αποτελέσματα, αυτός ελλείπει από το χαμηλότερο έως το ανώτερο επίπεδο, σε γενικές γραμμές.

Οι επιστημονικές προσπάθειες που γίνονται, ή δεν εισακούονται πολλές φορές από τους αρμοδίους να αποφασίσουν ή και αυτές δεν είναι επαρκείς. Το επιστημονικό σύστημα, με το οποίο είναι διαρθρωμένη η χώρα, το πανεπιστημιακό εκπαιδευτικό σύστημα, νοσεί εξίσου κι αυτό, όπως η νοοτροπία μας. Ποιος διανοείται σήμερα να διαχωρίσει πού αρχίζουν τα δικαιώματα, πού αρχίζουν οι υποχρεώσεις, πού τελειώνουν τα δικαιώματα, πού τελειώνουν οι υποχρεώσεις, συλλογικές, κοινωνικές, πολιτικές; Και ποια είναι τα όρια της ελευθερίας σήμερα, που η ελευθερία οδηγεί πολλές φορές σε ένα καθεστώς προσωπικής ασυδοσίας; 0 συμπατριώτης μας, ο οποίος πετά από το αυτοκίνητο το αναμμένο τσιγάρο, ο συμπατριώτης μας ο οποίος πετά το άδειο κουτί στο χώμα ή στον δρόμο, επιδεικνύει συμπεριφορά που είναι δείγμα μιας γενικότερης νοοτροπίας.Όσο φτάνουμε σε υψηλότερα επίπεδα λήψεως αποφάσεων, ό,τι αποφάσεις κι αν είναι αυτές, και εκεί παρατηρείται η ίδια διαδικασία και το ίδιο φαινόμενο. Τα δικαιώματα της κοινωνίας των πολιτών δεν γίνονται αντιληπτά και σεβαστά. Άλλωστε, η περιορισμένη ικανότητα και δυνατότητα διαχειρίσεως των υποθέσεων εκ μέρους των κυβερνώντων (ή των διαχειρισμένων την δημόσια εξουσία), είναι ακριβώς ένας παράγων επιτάσεως του προβλήματος, το οποίο συνίσταται στην έλλειψη συνειδητοποιήσεως, εξακριβώσεως και ανι-χνεύσεως της επαφής των κύκλων των δικαιωμάτων καιτων υποχρεώσεων, αλλά και των ορίων της ελευθερίας μας. Ιδού ένα μεγάλο πρόβλημα νοοτροπίας. Είναι ζητήματα που στις ανεπτυγμένες βιομηχανικές κοινωνίες της Ευρώπης και της Β. Αμερικής έχουν λυθεί εδώ και δεκαετίες, ίσως και εκατοντάδες χρόνια, αλλά τις τελευταίες δεκαετίες έχουν λάβει πλέον λόγω της αναπτύξεως της τεχνολογίας, άλλες πρωτόγνωρες διαστάσεις. Εδώ έχουμε παραμείνει στην ιδέα του “εαυτούλη”, δηλαδή στην ιδέα ότι ο καθένας αποτελεί ένα σύμπαν, το οποίο με τη σειρά του είναι τόσο αύταρκες, ώστε δεν έχει ανάγκη ούτε τους άλλους, ούτε τον ίδιο τον Θεό!.. Βλέπετε λοιπόν ποια είναι τα όρια αυτής της ελαττω­ματικής νοοτροπίας, η οποία όμως στηρίζεται σε ένα νοητικό φαινόμενο, που θα το αποκαλούσα “διεστραμ­μένη συνείδηση”. Δηλαδή είναι συνείδηση που παραλ­ληλίζεται με έναν άνθρωπο, ο οποίος δεν πατά στα πόδια του, αλλά στέκεται στα χέρια του. Αυτό το παραμορφωτικό πρίσμα της Τουρκικής σκλαβιάς, που μας ανάγκαζε να τρέχουμε πίσω από τον κάθε αφέντη, ήταν αυτό που τελικά ρύθμισε και το πελατειακό σύστημα στην νεώτερη Ελλάδα και σε γενικές γραμμές ρυθμίζει την αναξιοκρατία που υφιστάμεθα μέχρι σήμε­ρα. Αυτό είναι ο βασικός εχθρός των πολιτών, δηλαδή το σύστημα με το οποίο έχουμε οργανώσει τις σκέψεις μας. Η ίδια η νοοτροπία μας είναι ένα βασικό εμπόδιο. Εάν μπορέσουμε με κάποιον τρόπο, κυρίως με την διαφώτιση, με συγκέντρωση των σκέψεών μας πάνω στο πρόβλημα, αν καταφέρουμε να το συνειδητοποι­ήσουμε, είμαστε πολύ κοντά στην λύση του, δηλαδή να αποφασίσουμε και εμείς να ακολουθήσουμε το ρεύμα των άλλων προηγμένων Ευρωπαϊκών εθνών, διατηρώ­ντας όμως αυτό που μας κάνει αυτό που είμαστε, Έλληνες, δηλαδή την ξεχωριστή εθνική μας ταυτότη­τα. Εάν χαθεί αυτή η ταυτότης, την οποία έχουμε σήμερα, η οποία μας ενδύει (κι αυτό είναι ένα επίκαιρο θέμα που έχει συζητηθεί τον τελευταίο καιρό και στις τηλεοράσεις και στα ραδιόφωνα και στις εφημερίδες) και μας ενοποιεί, θα χάσουμε την συνέχειά μας με το παρελθόν στην πορεία μας προς το μέλλον.

Αυτή η διαστροφή της νοοτροπίας, η οποία οφείλεται στην μακρόχρονη ξενική κατοχή, έχει οδηγή­σει και σε ένα άλλο φαινόμενο που αφορά την δομή του κράτους και των δημοσίων οργανισμών, την υποταγή κάθε πολίτου ο οποίος απευθύνεται στους κυβερνώ­ντας, γενικότερα σ’ αυτούς, οι οποίοι ασκούν εξουσία, και αν θέλετε κάθε είδους εξουσία. Η βασική εξουσία είναι η εκτελεστική σήμερα, δεδομένου ότι η νομοθε­τική εξουσία είναι ένα απόλυτο υποχείριο της πλειοψη- φίας της εκτελεστικής, και η δικαστική εξουσία προσπαθεί εναγωνίως να βρει την αυτονομία της χωρίς όμως να μπορεί να την εξασφαλίσει για πολλούς και διαφόρους λόγους. Η διαστροφή λοιπόν της ορθής, της ιδανικής διαδικασίας στον δημόσιο τομέα λέγεται “πελατειακό σύστημα”, κάτι που ο λαός το γνωρίζει ως ρουσφέτι. Ήταν μια αναπόφευκτη διαδικασία στην διάρκεια της τουρκοκρατίας. Όμως οι κοινωνικές δομές αναπαράγονται και διατηρούνται και έτσι δεν κατέστη δυνατή η αντικατάσταση αυτής της δομής. Βέβαια, έχουν γίνει προσπάθειες για βελτίωση, αλλά η πλειοψηφία του λαού εξακολουθεί να πιστεύει στην δυναμική του πελατειακού συστήματος. Αυτό δεν συμβαίνει σε καμιά προηγμένη χώρα. Οι Έλληνες μετανάστες που πήγαν σε άλλες χώρες, όπως είναι για παράδειγμα η Αυστραλία, μπορούσαν να βρουν ταχύτατα θέση στο δημόσιο της Αυστραλίας. Προσέξτε. Εδώ παρουσιάζεται ως προνόμιο, όχι όπως τις παλαιές δεκαετίες που ήταν μειονέκτημα να είσαι δημόσιος υπάλληλος.Σήμερα η διαστροφή έφθασε σε όλα τα κλιμάκια. Το πελατειακό σύστημα έχει αναγκάσει τους πάντες να πιστεύουν ότι μόνο εκ της εξαρτήσεως προς την εκτελεστική εξουσία είναι δυνατός ο διορισμός, ή αν θέλετε, η επιβίωση σε μια κοινωνία της οποίας οι παραγωγικές δομές καταρρέουν. Μπορεί να αναπτύσ­σεται κάπως ο τομέας των υπηρεσιών, αλλά οι παρα­γωγικές δομές, αυτό που είναι το άλας κάθε οικονομίας, ο καθαρά τριτογενής παραγωγικός τομέας οδηγείται στην συρρίκνωση και την κατάρρευση, ως αποτέλεσμα κυβερνητικών πολιτικών αποφάσεων οι οποίες και αυτές στηρίζονται σε ένα ανώτερο επίπεδο μια απίστευτη πολυνομία τροπολογιών και υπουργικών αποφάσεων που κανείς δεν μπορεί να την παρακολου θήσει, παρά την εισαγωγή ηλεκτρονικών μεθόδων.

Επίσης, ένας άλλος τρόπος είναι η ανορθολογική     οικονομική και φορολογική οργάνωση. Είναι θεσμοί του κράτους οι οποίοι αναπαράγουν αυτήν την διεστραμμένη νοοτροπία. Τελικά πρέπει πάντοτε να καταλήγουμε σε ένα συμπέρασμα για το ποιος κερδίζει και ποιος θα έπρεπε να κερδίζει από μια τέτοια κατάσταση. Όμως, ποιοςεπωφελείται, ποιος κερδίζει από την ύπαρξη αυτών των δομών; Απ’ αυτό το αντιπαραγωγικό σύστημα θα κερδίσει ο επιχειτηματίας, ο οποίος θα μπορέσει να διαπλέξει τα συμφέροντά του με ορισμένα συμφέροντα της πολιτικής εξουσίας και ίσως και με κάποια ξένα συμφέροντα. Αυτό το φαινόμενο όλοι οι πολιτικοί όλων των κομμάτων το συζητούν και δεν ξέρω πολιτικό φορέα, ο οποίος να μην αναφέρεται σήμερα στα διαπλεκόμενα συμφέροντα ακόμη και αν δεν τα κατονομάζει. Δεν είναι μόνο ο Τύπος, τα Μέσα Μαζικής Ενημερώσεως ή Αποβλακώσεως του πληθυσμού, όπως θέλετε πείτε τα, είναι η διαπλοκή εκείνων των συμφεράντων, τα οποία δεν είναι παραγωγικά στην βάση τους, δεν παράγουν σίδερο, δεν παράγουν αυτοκίνητα και προϊόντα που θα πουληθούν, αλλά προσφέρουν υπηρεσίες, οι οποίες δεν μπορούν να αυξήσουν ή έστω να συντηρήσουν την εργασιακή απασχόληση της χώρας.

Η αύξηση της ανεργίας είναι βασικό στοιχείο για να συνεχίζεται η ανασφάλεια του πληθυσμού και το ίδιο το πελατειακό σύστημα. Η αύξηση της ανεργίας οφείλεται και στο ότι δεν υπάρχουν πλέον οι παραγωγικοί μηχανισμοί που θα απορροφήσουν τους μη απασχολουμένους. Αποτέλεσμα της ανορθολογικότητος και της ελλείψεως παραγωγικής βάσεως, η οποία συρρικνώνε­ται με μεγάλους ρυθμούς, αποτέλεσμα αυτού του φαινομένου, είναι η εξάρτηση των πολιτών μέσω του πελατειακού συστήματος από την εκάστοτε εξουσία, ή από την πιθανή μελλοντική εξουσία. Έτσι, συνεχίζεται με μια διαδικασία αναδράσεως το φαινόμενο αυτό. Όσο ανεβαίνουμε παραπάνω, αυτό το φαινόμενο παίρνει ευρύτερες διαστάσεις. Ο σεβασμός των νόμων καταντά τυραννία για τον απλό πολίτη. Λόγω της πολυνομίας και της καθυστερήσεως στην έκδοση των δικαστικών αποφάσεων, αλλά και λόγω της καθυστερήσεως λήψεως αποφάσεων σε διάφορους τομείς, ο απλός πολίτης αισθάνεται πολλές φορές παγιδευμένος στην αντιπαραγωγική κοινωνία στην οποία ζει και είναι αναγκασμέ­νος να υποταχθεί ψυχή τε και σώματι στο σύστημα της εξουσίας. Το σύστημα αυτό της εξουσίας δεν αναφέρεται γενικά σε κάποιον λαό, αλλά αναφέρεται στους Έλληνες. Επομένως, δεν πρόκειται μόνο για ένα αντιπαραγωγικό σύστημα εις βάρος της Ελληνικής κοινωνίας. Είναι ένα σύστημα το οποίο προσβάλλει το ελληνικό έθνος! Και το προσβάλλει και με άλλον τρόπο.

Όλες αυτές οι διαδικασίες στην σημερινή εποχή της αλλαγής των κοινωνικών προτύπων και των αναγκών έχει αναγκάσει τον ελληνικό πληθυσμό σε μια άνευ προηγουμένου δημογραφική κατάρρευση με δημογραφικό δείκτη 1,3 γεννήσεις ανά γυναίκα αναπαραγωγικής ηλικίας. Αν εξαιρέσουμε τις γεννήσεις των Μουσουλ­μάνων και των αλλοδαπών, ο δείκτης για το Ελληνικό γένος βρίσκεται στο 1,1, σχεδόν ο χειρότερος στον κόσμο! Αυτό σημαίνει ότι σε ελάχιστες δεκαετίες η Ελλάς θα αφανιστεί από τον Ελληνικό της πληθυσμό, εάν δεν ληφθούν άμεσα μέτρα να επιτευχθεί ο ρυθμός των 2,1 γεννήσεων ανά γυναίκα αναπαραγωγικής ηλικίας, που συνεπάγεται την διατήρηση του πληθυ­σμού και φυσικά πολλά άλλα μέτρα που θα μπορούσαν να οδηγήσουν σε περαιτέρω αύξηση του γένους των Ελλήνων. Αλλιώς, μαζί με το Γένος θα σβήσει και το Έθνος των Ελλήνων.

Η βλαπτική διαδικασία συνεχίζεται στα ανώτερα κοινωνικά και πολιτικά επίπεδα δεδομένου ότι η Επανάσταση του 1821 επικράτησε χάρη στην ναυμαχία του Ναυαρίνου και μέχρι το τέλος του Α’ παγκοσμίου πολέμου η Ελλάς τελούσε υπό την προστασία των μεγάλων δυνάμεων- ποιος το θυμάται αυτό σήμερα και ότι μετά από τον Α’ παγκόσμιο πόλεμο απηλλάγημεν απ’ αυτήν την προστασία; Η εξάρτηση από τις ξένες πρεσβείες για διάφορους λόγους πολιτικών περιπε­τειών συνεχίσθηκε μέχρι την πρόσφατη εποχή και ίσως να συνεχίζεται σε έναν βαθμό ακόμη. Αυτή λοιπόν η διαδικασία όπου ο πολίτης ζητεί προστασία από κάποιον που κατέχει εξουσία, έχει σχέση και με πολλούς πολιτευομένους οι οποίοι ζητούν την διεθνή προστα­σία.

Όμως, αυτό έχει ως αποτέλεσμα να γενικεύεται μια άλλη νοοτροπία υποταγής στα ξένα πρότυπα, αποδοχής του ό,τι έρχεται εξ εσπερίας είναι ορθό και επιβεβλη­μένο, το οποίο σημαίνει και διαστροφή της Ελληνικής γλώσσης. Έτσι έχουμε το γνωστό φαινόμενο που παλιότερα το λέγαμε φραγκολεβαντινισμό”, να θαυμά­ζουμε πάρα πολύ τους ξένους, να θαυμάζουμε την ξένη συμπεριφορά, τις ξένες εκφράσεις… Το ζητούμενο είναι να πάρουμε τα θετικά στοιχεία και τα πλεονεκτή­ματα των ξένων στην οργάνωση, στον προγραμματισμό, στην έρευνα. Από εκεί και πέρα διατηρώντας την ταυτότητά μας και τα δικά μας προτερήματα είμαι βέβαιος ότι θα ξεπεράσουμε και την παρακμή και τα προβλήματα. Όμως για να τα ξεπεράσουμε, πρέπει κάποτε να φτάσουμε στην αυτοσυνειδησία με αυτήν την αγνή διαφώτιση την οποία κάνουμε τώρα, ως προς αυτά τα απλά πράγματα για τα οποία φωνάζει και κραυγάζει η κοινή λογική ότι έχουν έτσι. Σ’ αυτό το σημείο πρέπει να επικεντρώσουμε την προσοχή μας και αυτοί που είναι στην εξουσία οφείλουν να λάβουν όλα τα μέτρα, ο καθένας στο βαθμό που μπορεί, ακόμα και αν το σύνολο δεν είναι δυνατόν, και μόνος του ο καθένας πρέπει να πάρει τις απαιτούμενες πρωτοβουλίες. Για να μπορεί ο κάθε πολιτικός άνδρας και γυναίκα να φτάνει σε συμπεράσματα και σε ορθές αποφάσεις, χρειάζεται να έχει κατά νου ένα ασφαλές κριτήριο Ποιο είναι το ασφαλές κριτήριο της πολιτικής αποφάσεως που θα μας αλλάξει την νοοτροπία και θα αλλάξει την ζωη μας; Πιστεύω ακράδαντα ότι το κριτήριο πρέπει να είναι η διαπίστωσή μας ότι η κυριαρχία στο Ελληνικό κράτος δεν πρέπει να πηγάζει από τον λαό, όπως ατυχως λέει το Σύνταγμα του 1975 χάριν προοδευτικότητος, αυτό δηλαδή που συμβαίνει τυπικά χάριν των εκλογών, αλλά όπως έλεγαν τα παλαιότερα συνάγματα ότι η κυριαρχία πηγάζει από το Ελληνικό έθνος καί ασκείται υπέρ του έθνους και του λαού.

Εάν έχουμε αυτό το έσχατο κριτήριο αναλύσεως των επιλογών μας σε οποιοδήποτε επίπεδο πολιτικής συμπεριφοράς, θα δείτε πόσο εύκολα θα βρίσκουμε τις ζητούμενες λύσεις. Αλλιώς θα καταντήσουμε και θα ξεπέσουμε σε έναν κοσμοπολιτισμό, ο οποίος θα αποσκοπεί να απαλλοτριώσει τον Έλληνα άνθρωπο από τα χαρακτηριστικό που τον κάνουν Έλληνα, και τον έχουν κάνει Έλληνα από ιστορικής πλευράς, ώστε τελικά θα αφήσουν μόνο τα αρνητικά του στοιχεία. Επομένως, εάν βαδίσουμε σ’ αυτήν την ασφαλή οδό με αυτό το ασφαλές κριτήριο, νομίζω ότι η νοοτροπία μας μπορεί να αλλάξει. Κάποτε είχαμε μια πολύ χειρότερη νοοτροπία, περισσότερο διαβρωμένη απ’ ό,τι τώρα. Τώρα είμαστε σε πολύ καλύτερη κατάσταση από το 1909, όπου ο παλαιοκομματισμός είχε επικρατήσει. Κι όμως χρειάστηκε η διαφώτιση πνευμα­τικών ανδρών μεγάλου διαμετρήματος, του Αλεξάν­δρου Παπαναστασίου και άλλων, και τελικά βρέθηκε η λύση και το πολιτικό πρόβλημα της Ελλάδος λύθηκε και σε μεγάλο ποσοστό η Ελλάς απεκατεστάθη εθνικώς. Ίσως, η κατάσταση που ζούμε σήμερα, αυτή που μας κρατά δέσμιους στο απώτερο παρελθόν, να φτάνει η ώρα να τελειώσει. Πρέπει όμως να δώσουμε την ορμή στους Έλληνες, στην κοινωνία των Ελλήνων πολιτών, σήμερα, και μπορούμε να την δώσουμε εάν έχουμε πίστη στις αστείρευτες δυνάμεις του Ελληνικού έθνους, στις δυνάμεις όλων μας.

0 0 vote
Article Rating

Α Ρ Θ Ρ Α - Τ Η Σ - Ι Δ Ι Α Σ - Κ Α Τ Η Γ Ο Ρ Ι Α Σ :
  1. Ελληνική Γλώσσα
    Πέρα από τον Εθνικό μας ποιητή Δ. Σολωμό, ο Ν. Καζαντζάκης, αναφέρεται επίσης στο πολυσυζητημένο θέμα της γλώσσας. Ο Κρητικός την υμνεί με τον δικό του ιδιάζοντα γοητευτικό τρόπο. Προφανώς η δημιουργική επιτυχία του οφείλεται αφενός στην ανυπέρβλητη ικανότητά του, ως προς τον χειρισμό της ελληνικής γλώσσας και του πλούσιου λεξιλογίου της, και αφετέρου στην καθ’ όλα μεγαλειώδη τεχνική
  2. Εξ' αποστάσεως εκπαίδευση
    Όπως όλες οι επιχειρήσεις, κυβερνητικές ή μη, έχουν επηρρεαστεί άμεσα από τη σύγχρονη πανδημία του 2020, έτσι και τα εκπαιδευτικά ιδρύματα, οι εκπαιδευτικοί και οι οικογένειες που αισθάνονται ότι τα παιδιά τους χρειάζονται τις σχολικές εμπειρίες, την επαφή με τους συμμαθητές τους και τους δασκάλους επηρρεάστηκαν αρνητικά αρχικά.
  3. Μη ευπρόσδεκτοι οι ομογενείς
    Η Ομογένεια δυστυχώς έχει εγκαταληφθεί από την Μητρόπολη. Το πρώτο πράγμα που έπρεπε να γίνει είναι η δημιουργία Υπουργείου των Απανταχού Ελλήνων. Με κατάλληλα μέτρα, ιδίως παροχή γης στα νησιά οι Έλληνες του εξωτερικού θα μπορέσουν να έλθουν στην Ελλάδα και να κτίσουν κατοικίες και να φέρουν ζωή στα νησιά. Εάν είχαν Ελληνική σημαία και μερικούς κατοίκους τα ακατοίκήτα νησιά τότε δεν θα χάναμε τα Ίμια.
  4. Εθνική Ανάγκη
    Στην Ελλάδα, η πτωτική τάση της γεννητικότητας επιδεινώθηκε σημαντικά από την οικονομική κρίση και την αρνητική μετανάστευση της τελευταίας δεκαετίας, αλλά και την έλλειψη αποτελεσματικών και συνεκτικών πολιτικών αντιμετώπισης του προβλήματος. Κατά συνέπεια, το ποσοστό γεννητικότητας (περίπου 1,35 γεννήσεις ανά γυναίκα) είναι σήμερα πολύ χαμηλό σε σχέση με το απαιτούμενο 2,1
  5. Ελλάδα και σημερινά προβλήματα
    Είναι δυνατόν να προσδιορισθούν ορισμένες βασικές αρχές και απόψεις ως προς την υφιστάμενη νοοτροπία των Ελλήνων, την οποία αν μπορέσουμε με συνειδητό τρόπο να αλλάξουμε, έστω και σε έναν βαθμό, όχι απολύτως, είμαι σίγουρος ότι μπορούμε όχι μόνο να ενταχθούμε ισότιμα στον στενό πυρήνα της Ευρωπαϊκής Ενώσεως, αλλά και να κατακτήσουμε μια επίζηλη θέση στον κόσμο.
  6. Ίων Δραγούμης
    Ο Ίων Δραγούμης που γεννήθηκε στην Αθήνα τον Σεπτέμβριο του 1878 και δολοφονήθηκε[2] τον Απρίλιο του 1920, μεγάλωσε σε ένα ήσυχο και οικογενειακό περιβάλλον. Η οικογένειά του ήταν από τα μεγαλύτερα ονόματα της πρωτεύουσας, η δε ανατροφή του και η διαπαιδαγώγησή του υπήρξαν τέλεια. Από νεαρή ηλικία, διάβαζε ιστορία, θέατρο, ποίηση, πεζογραφία και Φιλοσοφία, ενώ στη συνέχεια μελέτησε τους μεγάλους Ευρωπαίους διανοούμενους.
  7. Καταγραφή
    ομολογουμένως τη φύσει ζην, όπερ ταυτό του κατ’ αρετήν ζην (Ζήνων ο Κιτιεύς) Στη συστηματική κι αμίλητη φύση δεν υπάρχει χώρος για ρουσφετολογία, για αδικία αλλά ούτε και για απόδοση δικαιοσύνης όπως τη γνωρίζουμε. Η φύση λειτουργεί ανεξάρτητα, αυτοκυρίαρχα, αυτοπειθαρχημένα κι όποιος δε γνωρίζει τους νόμους της καταλήγει ανέγνωρος και αθέλητος από αυτή, κατά συνέπεια καταδικασμένος στην αφάνεια, στην απομάκρυνση και αργά ή γρήγορα στην εξαφάνιση. Η απόδοση δικαιοσύνης της φύσης είναι το αποτέλεσμα της παραβίασης των κανόνων της. «Ως σκοπός ορίζεται η ζωή σε συμφωνία με τη φύση…» - Ζήνων ο Κιτιεύς.
  8. Σπυρίδων Ζαμπέλιος
    Ο Σπυρίδων Ζαμπέλιος από την άλλη πλευρά, θεωρεί ότι “η μεγάλη ποίησις απαρτίζει και συγκεφαλιοί την πολιτείαν, αντανακλά το φως όλης της ιστορικής εποχής”. Κατά τη γνώμη του λοιπόν, σωστοί είναι εκείνοι οι οποίοι επεδόθησαν στη δημιουργία έργων που περιείχαν “παν ό,τι μέγα του αιώνος”.
  9. Ιστορικά της Ελαφονήσου
    Η Ελαφόνησος βρίσκεται στην αρχή του ανατολικού τμήματος εισόδου του Λακωνικού Κόλπου, δυτικά του Μαλέα και βόρεια των Κυθήρων. Η έκτασή της είναι 20 τ.χλμ. Απέχει μόλις 350 μέτρα από την απέναντι ακτή (Πούντα) με την οποία ήταν κάποτε ενωμένη, σχηματίζοντας τη Χερσόνησο ‘’Όνου Γνάθο’
  10. Ελαφόνησος
    Το λιμάνι του Αντινόγναθου (υπόστεγου), αποτελεί το πιο σύντομο πέρασμα προς το νησί. Δυτικά του λιμανιού και λίγα μέτρα πιο κάτω από τις στήλες της ΔΕΗ, μπορεί κανείς να θαυμάσει, ακόμη και σήμερα, τους αμαξήλατους δρόμους που ένωναν το σημερινό νησί με τη στεριά, μέχρι το 375 μ.Χ. και σήμερα χάνονται στο πυθμένα της θάλασσας (σε μερικά σημεία είναι ορατοί), για να εμφανισθούν σε αρκετές τοποθεσίες του νησιού.
  11. Κακώς κείμενα: Το τέλος της Ομορφιάς
    Χωρίς αυτά, με λίγα λόγια χωρίς την απτή (και όχι την ακαδημαϊκή) παράδοση, την συλλογική παρακαταθήκη που με την σημερινή κατάσταση δεν μπορεί να επιβιώσει γιατί χάνεται όχι από τα βιβλία αλλά από το οξυγόνο της γειτονιάς μας, άρα από μέσα μας, η όποια «καλλιτεχνική» παραγωγή δεν μπορεί να υπάρξει τίποτα άλλο παρά ανερμάτιστη, αποπροσανατολισμένη, κακοχυμένη και ευτελής, όπως είναι και ο κατακερματισμένος αισθητικά και ιδεολογικά κόσμος που την περιβάλλει.
  12. Το DNA των Ελλήνων
    Οι μελέτες του DNA των σύγχρονων ανθρώπων είναι μάρτυρες του ιστορικού και προϊστορικού παρελθόντος εξίσου αξιόπιστοι με τα αρχαιολογικά ευρήματα και τις ιστορικές μαρτυρίες, εφόσον το γενετικό υλικό μεταβιβάζεται σχεδόν αυτούσιο από τους πανάρχαιους προγόνους στους σημερινούς απογόνους τους.

Author: Μνήμες

Subscribe
Notify of
0 Comments
Inline Feedbacks
View all comments