Ελληνική Κοινότητα Μελβούρνης

Ιστορικό

Η δημιουργία Ελληνικών Κοινοτήτων της Διασποράς είναι άρρηκτα συνδεδεμένη με το μεταναστευτικό μοντέλο που ακολουθείται από τους Έλληνες για αιώνες. Στο μοντέλο αυτό είναι βασισμένη και η ίδρυση της Ελληνικής Ορθόδοξης Κοινότητας Μελβούρνης και Βικτώριας, που σχετίζoνταν άμεσα με τη θρησκεία μας και τη λειτουργία της πρώτης Ελληνορθόδοξης εκκλησίας στη Μελβούρνη. Αν και η ίδρυση της Κοινότητας χρονολογείται τον Αύγουστο του 1897, επίσημα στοιχεία δείχνουν ότι οι πρώτοι Ελληνες της Βικτώριας δραστηριοποιούνταν από καιρό πριν ως συντονισμένη ομάδα.

Η μετανάστευση Ελλήνων στην Πολιτεία της Βικτώριας άρχισε με την ανακάλυψη του χρυσού (Αύγουστος 1851) στην τότε νεοϊδρυθείσα βρετανική αποικία. Σύμφωνα με μια από τις πρώτες απογραφές που διεξήχθησαν στη Βικτώρια το 1854, υπήρχαν 65 άντρες από την «Ελληνική Ορθόδοξη Εκκλησία» που κατοικούσαν στην τότε αποικία. Το πρώτο κύμα των Ελλήνων μεταναστών υιοθέτησε τη νοοτροπία του «Ελντοράντο» αναζητώντας τον εύκολο πλουτισμό. Η πλειοψηφία αυτών των Ελλήνων, αναζητώντας εργασία, υπέγραφαν συμφωνίες με ναυτιλιακές εταιρείες σε διάφορα λιμάνια της Αγγλίας. Οι περισσότεροι από αυτούς είχαν καταχωρηθεί ως ναύτες, και αναγκάζονταν να κάνουν σκληρή και τυραννική εργασία, με εμφανέστατη την παραβίαση των όρων εργασίας τους.

Ετσι η ιδέα της απόδρασης από τη μαρτυρική και απάνθρωπη εργασία και η επιθυμία για αναζήτηση μιας καλύτερης ζωής, τους έκανε να δραπετεύσουν αναζητώντας μια καλύτερη τύχη στα νεοανακαλυφθέντα χρυσωρυχεία της Βικτώριας. Σε γενικές γραμμές οι ναυτικοί αυτοί, από τη στιγμή που έφθασαν στη Βικτώρια, δημιούργησαν τον πυρήνα μιας μικρής και συνεκτικής ελληνικής κοινότητας. Υιοθετώντας έναν νομαδικό τρόπο ζωής, ταξίδεψαν σε όλες σχεδόν τις περιοχές χρυσού της Βικτώριας σε αναζήτηση της οικονομικής ευημερίας. Ζούσαν μαζί, κάτω από πολύ πρωτόγονες συνθήκες, και είχαν αναπτύξει ένα αίσθημα «συντροφικότητας» με ισχυρό το αίσθημα της αλληλεγγύης, που καθίσταται εμφανές σε περιόδους κρίσης (ιδιαίτερα όταν συνέβησαν ατυχήματα σε ορυχεία ή όταν ο θάνατος ενός “συντρόφου” συγκλόνιζε την ομάδα). Εργάζονταν στα ορυχεία κάτω από φοβερές συνθήκες και σε πολλές περιπτώσεις τους κόστισε ακόμα και τη ζωή η ευκαιρία του πλουτισμού.

Τους προσωρινούς αυτούς μετανάστες τους χαρακτήριζε η ιδέα του κοινοτικού πνεύματος. Ορισμένοι από τους πρώτους μετανάστες παρέμειναν στη Βικτώρια λόγω γάμου, και άλλοι δημιούργησαν μικρές επιχειρήσεις επωφελούμενοι από τη μεγάλη οικονομική ανάπτυξη που ακολούθησε την ανακάλυψη του χρυσού.

Αν και δεν ιδρύθηκε κάποια επίσημη ελληνική οργάνωση κατά το πρώτο κύμα της ελληνικής μετανάστευσης, διάφορες ξεχωριστές ομάδες (κοινότητες σε πρωτογενή μορφή) σχηματίσθηκαν στην περίοδο αυτή.

Εκείνοι που επέλεξαν να συνεχίσουν ως χρυσοθήρες αποτελούν το μεγαλύτερο αριθμό των πρώτων Ελλήνων μεταναστών που εγκαταστάθηκαν μόνιμα στην επαρχιακή Βικτώρια και που μετακινούνταν εντός των ορίων των περιοχών με χρυσό. Μια δεύτερη ομάδα, κυρίως ψαράδες, εγκαταστάθηκαν στην περιοχή Ρόζμπαντ (περιοχή της Πενίνσουλα) από τις αρχές του 1870 και μια τρίτη ομάδα των Ελλήνων κατοικούσε στο κέντρο της Μελβούρνης, στην περιοχή που ονομάζουμε σήμερα CBD, ως ιδιοκτήτες μικρών επιχειρήσεων. Από αυτούς ένα μικρό ποσοστό ήταν πρώην χρυσοθήρες που αποφάσισαν να εγκατασταθούν στο κέντρο της πόλης επενδύοντας σε μικρές επιχειρήσεις.

Εγγραφα της εποχής, δείχνουν ότι το 1867 ένας Έλληνορθόδοξος ιερέας επισκέφθηκε την αποικία της Βικτώριας με αποστολή να συλλέξει χρήματα για Ορθόδοξα φιλανθρωπικά ιδρύματα των Ιεροσολύμων, που λειτουργούσαν υπό την αιγίδα του Πατριαρχείου Ιεροσολύμων. Ο κατάλογος επιβατών του ατμοπλοίου “Geelong”, τον Αύγουστο του 1867, αναφέρει καθαρά ότι μεταξύ των επιβατών που εισήλθαν στο Port Phillip ήταν και «ένας Έλληνας παπάς».

Πρόκειται για τον Ιερέα Χριστόφορο, ο οποίος εγκαταστάθηκε στη Μελβούρνη. Η εφημερίδα «Argus» σημειώνει σε ένα άρθρο που δημοσιεύθηκε στις 30 Σεπτεμβρίου του 1867 ότι:

«ο αιδεσιμότατος π. Χριστόφορος, ιερέας της Ορθόδοξης Ανατολικής Εκκλησίας αφίχθη στην αποικία, κυρίως για την εξασφάλιση βοήθειας στα πλαίσια μιας ιεραποστολικής αποστολής από την Ιερουσαλήμ, στην οποία ανήκει και όπου πρόκειται να επιστρέψει μετά τη λήξη της επίσκεψής του στην Αυστραλία. Τα στοιχεία του έχουν εξεταστεί από τους αρμόδιους, τόσο στην Ινδία όσο και εδώ, και κρίθηκαν ικανοποιητικά».

Στους μήνες που ακολούθησαν, καταχωρήθηκαν στην εφημερίδα «Argus» μια σειρά από διαφημίσεις με τις οποίες ενημερώνονταν οι αναγνώστες της εφημερίδας για την αποστολή του ιερέα Χριστόφορου και καλούνταν οι φιλάνθρωποι να βοηθήσουν οικονομικά στον έρανο που έκανε. Για το σκοπό αυτό είχε ανοιχτεί και ειδικός λογαριασμός στην τράπεζα National Bank of Australasia.

O ιερέας Χριστόφορος διέμενε στο ξενοδοχείο Chusan, στο Sandridge, ιδιοκτησία του Ανδρέα Λαγογιάννη, ενός εκ των πρώτων Ελλήνων μεταναστών στη Μελβούρνη, που κατάγονταν από την Πάτρα (το ξενοδοχείο Chusan βρισκόταν στο Nott Street του Port Melbourne). Πιστεύεται ότι προς το τέλος του 1867, ο π. Χριστόφορος αναχώρησε από τη Μελβούρνη και εγκαταστάθηκε προσωρινά στο Κλάρεμοντ του Κουήνσλαντ και στη συνέχεια σε διάφορες επαρχιακές πόλεις της Αυστραλίας.

Σύμφωνα με όλες τις ενδείξεις, μέχρι τις αρχές του 1890, σημειώθηκε μικρή πρόοδος όσον αφορά τη δημιουργία μιας ελληνικής αντιπροσωπευτικής οργάνωσης. Είναι σαφές ότι κατά τη διάρκεια αυτής της περιόδου, οι Έλληνες κάτοικοι της Μελβούρνης προωθούσαν τη δημιουργία μιας Ελληνικής Ορθόδοξης Εκκλησίας μαζί με έναν οργανισμό-κοινότητα που θα εξυπηρετούσε τις θρησκευτικές τους ανάγκες και θέματα που αφορούσαν το νεοσύστατο ελληνικό κράτος.

Η εφημερίδα «Sydney Morning Herald» σε άρθρο με τίτλο «Η Ελληνική Εκκλησία – Μελβούρνη» (16 Ιουνίου 1894), σημείωνε ότι:

«ο Υπουργός Χωροταξίας έχει λάβει επιστολή υπογεγραμμένη από τρεις Πρόξενους, της Ρωσίας, της Σερβίας και της Ελλάδας, ζητώντας μια επιχορήγηση για αγορά οικοπέδου στο οποίο θα κτισθεί ναός, που θα χρησιμοποιηθεί από την Ελληνική Εκκλησία “.

Γρηγόριος Ματορίκος και Αντώνης Λεκατσάς, οι δυο από τους τρεις ιδρυτές της Ε. Κοινότητας Μελβούρνης 1897

Ο τότε υπουργός κ. McIntyre, απάντησε ότι δεν είχε αρμοδιότητα να δώσει τέτοια επιχορήγηση. Επιπλέον, άρθρο που δημοσιεύτηκε στην εφημερίδα «Argus» στις 30 Οκτωβρίου 1894, αναφέρει ότι η Ελληνική Ορθόδοξη Εκκλησία έχει δωρίσει ένα χρηματικό ποσό στον έρανο για το Sunday Hospital. Είναι προφανές ότι οι Έλληνες της Μελβούρνης ενεργούσαν με οργανωμένο τρόπο ως «Ελληνική Ορθόδοξη Εκκλησία». Οι εν λόγω συντονισμένες προσπάθειες συνεχίστηκαν κατά την περίοδο αυτή με τη διενέργεια εράνων για την αγορά γης για την οικοδόμηση Ορθόδοξης εκκλησίας (στη γωνία των οδών Victoria Parade και Lansdowne), καθώς και δωρεά χρημάτων σε εράνους για την ενίσχυση φιλανθρωπικών ιδρυμάτων της Μελβούρνης και την ενίσχυση του αγώνα ανεξαρτησίας της Ελλάδας.

Στις 18 Αυγούστου 1897, ο Αρχιμανδρίτης Δωρόθεος «Σάμιος» Μπακαλιάρος, ένας άλλος επισκέπτης ιερέας, αφίχθηκε στη Μελβούρνη με το ατμόπλοιο “Gera” και την Κυριακή 22 Αυγούστου έκανε την πρώτη λειτουργία του. Οι πρώτοι χώροι που χρησιμοποιήθηκαν ως εκκλησία βρίσκονταν στο Chalmers Hall, στην οδό Gipps του East Melbourne και στη συνέχεια στο Unitarian Hall, στην οδό Grey, επίσης στο East Melbourne.

Μια νεοσυσταθείσα Ελληνική κοινότητα με την ονομασία «Ελληνική Ορθόδοξη Εκκλησία» και αργότερα «Ελληνική Ορθόδοξη Κοινότητα» προσέφερε τα χρήματα που απαιτούνταν τόσο για την ενοικίαση όσο και για τον εξοπλισμό και την εκκλησιαστική διακόσμηση αυτών των προσωρινών εγκαταστάσεων. Νωρίτερα, μια εκκλησία «σκελετός» λειτουργούσε χωρίς ιερέα, κυρίως τις Κυριακές. Ταυτόχρονα, γίνονται προσπάθειες για να εξασφαλισθούν οι υπηρεσίες ενός ορθόδοξου ιερέα από το Πατριαρχείο Ιεροσολύμων.

Ιστορικά έγγραφα αναφέρουν ότι μια επιτροπή της «Ελληνικής Ορθόδοξης Εκκλησίας» λειτουργούσε ήδη από το 1894 στη Μελβούρνη. Οι κύριοι πρωταγωνιστές (Αλέξανδρος Β. Μανιάκης, Αντώνιος Λεκατσάς και Γρηγόριος Π. Ματορίκος) της Ελληνικής Κοινότητας έλαβαν θετική απάντηση από τον Πατριάρχη Ιεροσολύμων Δαμιανό και στις 22 Ιουνίου 1898, ο ιερέας Αθανάσιος Καντόπουλος έφτασε στη Μελβούρνη με το γαλλικό ατμόπλοιο Ville De La Ciotat.

Η εφημερίδα «Argus», σε άρθρο με ημερομηνία 1 Ιουλίου 1898 σημειώνει:

«Ο πάτερ Αθανάσιος, ο πρώτος Έλληνας κληρικός που ήρθε στη Βικτώρια για να καλύψει τις πνευματικές ανάγκες των μελών της εν λόγω εκκλησίας, συναντήθηκε με τον Γραμματέα του Κυβερνήτη, χθες, παραδίδοντας συστατική επιστολή από τον πρόξενο της Βρετανίας στην Ιερουσαλήμ, καθώς και πιστοποιητικά από τον Πατριάρχη της Ελληνικής Εκκλησίας. Ζήτησε ότι πρέπει να του επιτραπεί να εκτελεί θρησκευτικές τελετές και γάμους. Δεν υπάρχει αμφιβολία ότι θα του δοθεί η άδεια».

Από αυτή τη στιγμή, η εκκλησία έλαβε νόμιμη άδεια από τις επίσημες αρχές της αποικίας, και άρχισε να λειτουργεί αμέσως επίσημα, και τα μυστήρια που τελούσε γίνονταν υπό νόμιμη πνευματική οντότητα με την άδεια των κυβερνητικών αρχών.

Ένα από τα πρώτα καθήκοντα του νέου ιερέα ήταν το βάπτισμα παιδιών ελληνικής καταγωγής, σύμφωνα με την ορθόδοξη πίστη. Πριν από την άφιξη του Καντόπουλου, έλαβαν χώρα λίγες βαφτίσεις σε ρωσικά πλοία, στα οποία υπήρχε ορθόδοξος ιερέας ή σε άλλες εκκλησίες άλλου χριστιανικού δόγματος. Η πρώτη επίσημη καταγεγραμμένη βάφτιση πραγματοποιήθηκε την Κυριακή 24 Ιουλίου 1898. Ακολουθεί μια δημόσια ανακοίνωση που εμφανίστηκε στην εφημερίδα «Argus», στις 30 Ιουλίου 1898:

“Ελληνική Ορθόδοξη Εκκλησία, Gipps Street, East Melbourne, – Ο π. Αθανάσιος θα λειτουργήσει την Κυριακή ως συνήθως, ώρα 9,30 και 11. Στις 2.30 μ.μ., θα γίνουν οι βαφτίσεις δύο βρεφών σύμφωνα με τους κανόνες της Εκκλησίας.”

Ως ιερέας από το Πατριαρχείο Ιεροσολύμων, ο π. Καντόπουλος εξυπηρετούσε επίσης και τους Ορθόδοξους Αραβόφωνους κατοίκους, ενώ τα καθήκοντά του επεκτάθηκαν και στην επαρχιακή Βικτώρια και μερικές φορές επισκέφθηκε την τότε νεοσύστατη Ελληνική Ορθόδοξη Κοινότητα της Νέας Νότιας Ουαλίας.

Τα πρώτα χρόνια της Ελληνικής Κοινότητας στη Βικτώρια ήταν μια περίοδος ανάπτυξης, όπου η συνεργασία και η ενότητα άνοιξαν το δρόμο για την Ελληνική Ορθόδοξη Κοινότητα του 20ου αιώνα. Τον Δεκέμβριο του 1900 τέθηκε ο θεμέλιος λίθος της πρώτης Ορθόδοξης Εκκλησίας στην Πολιτεία της Βικτώριας, του «Ευαγγελισμού της Θεοτόκου», δίνοντας τη δυνατότητα στην Κοινότητα να ακμάσει.

Κώστας Μάρκου
Greek Orthodox Community of Melbourne

Οι εκκλησίες της Ελληνικής Κοινότητας

Η Ελληνική Ορθόδοξη Κοινότητα Μελβούρνης και Βικτωρίας (EOKMB) από την ίδρυσή της επικεντρώθηκε στην αντιμετώπιση των θρησκευτικών αναγκών των μελών της στη Βικτώρια. Η πρώτη λειτουργία, έγινε από τον Αρχιμανδρίτη Δωρόθεο “Σάμιο” Μπακαλιάρο, την Κυριακή 22 του Αυγούστου 1897 στο χολ του σχολείου Chalmers Church που βρίσκονταν στην οδό Gipps, στο Eastern  Hill (σήμερα East Melbourne). Η πρώτη εκκλησία που χτίστηκε από την ΕΟΚΜΒ στη Μελβούρνη ήταν αφιερωμένη στον “Ευαγγελισμό της Θεοτόκου“.

Για σχεδόν 60 χρόνια ο Ιερός Ναός του «Ευαγγελισμού της Θεοτόκου» ήταν η μόνη εκκλησία για τους Ελληνορθόδοξους πιστούς της Βικτώριας. Σήμερα η ΕΟΚΜΒ είναι υπεύθυνη για πέντε εκκλησίες, που βρίσκονται στα εσωτερικά προάστια της Μελβούρνης και εξυπηρετούν χιλιάδες ενορίτες. Όλες οι εκκλησίες είναι υπό την εκκλησιαστική δικαιοδοσία της Ελληνικής Ορθόδοξης Αρχιεπισκοπής Αυστραλίας.

Οι λειτουργίες των Ιερών Ναών της Κοινότητας πραγματοποιούνται κάθε Κυριακή  πρωί και καθ’όλες τις Εορτές. Για περισσότερες λεπτομέρειες σχετικά με τις υπηρεσίες τους παρακαλούμε να επικοινωνήσετε με την αντίστοιχη εκκλησία.

Εκκλησίες της Ελληνικής Κοινότητας Μελβούρνης

Έρευνα υλικού
Κώστας Μάρκου
Συμβούλιο Ελληνικής Κοινότητας Μελβούρνης

______________________________

Τιμή στους πρωτοπόρους

Σύμφωνα με το λεύκωμα που εκτυπώθηκε το 1977 με τις εορταστικές εκδηλώσεις των 80 χρόνων από την ίδρυση της Ελληνικής Κοινότητας Μελβούρνης, οι ιδρυτές της Κοινότητας ήταν περί τους 57 με πρωτεργάτες τους Αλέξανδρο Μανιάκη, Γρηγόριο Ματορίκο και Αντώνη Λεκατσά.

Ο Αλέξανδρος Μανιάκης λέγεται ότι καταγόταν από την Κέρκυρα. Πέθανε στη Μελβούρνη το 1931. ήταν από τους πιο εγγράμματους και πιο δραστήριους Έλληνες της εποχής. Σ’ αυτόν βασικά οφείλεται η ίδρυση της Κοινότητας. Διετέλεσε Γραμματέας και πρώτος Πρόεδρος της Κοινότητας και το 1906 πρώτος Πρόξενος της Ελλάδας στη Μελβούρνη.

Ο Γρηγόριος Ματορίκος γεννήθηκε στις Σπέτσες το 1850, έφθασε στη Μελβούρνη στα 1885, άνοιξε ένα μεγάλο κατάστημα, βοήθησε οικονομικά την Κοινότητα κι έγινε Πρόεδρός της μερικά χρόνια αργότερα. Πέθανε στην Αθήνα το 1943.

Ο Αντώνης Λεκατσάς γεννήθηκε το 1863 στο Θιάκι, ήρθε στη Μελβούρνη το 1890. Διετέλεσε για πάνω από δυο δεκαετίες Πρόεδρος της Κοινότητας και διορίστηκε Πρόξενος Μελβούρνης. Λέγεται πως ήταν ο πλουσιότερος Έλληνας της εποχής, ενώ πέθανε το 1946.

Με πέννες και σελίνια, που πρόσφεραν από το υστέρημά τους οι πρωτοπόροι Έλληνες της Μελβούρνης, κτίστηκε η πρώτη εκκλησία της Κοινότητας “Ευαγγελισμός” και θεμελιώθηκε η Ελλ. Κοινότητα. Στα πρώτα πρακτικά στις 22 Αυγούστου 1897 καταχωρήθηκαν τα ονόματα όλων όσων πρόσφεραν τα πρώτα χρήματα για την εκκλησία και την κοινότητα. Πενήντα επτά άτομα ήταν στην Ιδρυτική Συνέλευση και κανείς δεν έφυγε χωρίς να προσφέρει την συνεισφορά του για το έργο που άρχιζε.

Ιδρυτές της Κοινότητας και το ποσό που κατέβαλαν κατά την 22α Αυγούστου 1897 για τη δημιουργία της Ε.Κ.Μ.

Οι γεροντότεροι συμπάροικοι σήμερα θυμούνται τους εράνους, τις εκκλήσεις και τις θυσίες που γίνονταν για να κρατηθεί ο “Ευαγγελισμός”, να ξεχρεώνεται το οίκημα, να πληρώνεται ο μισθός του ιερέα και των ψαλτάδων για να διατηρηθεί η Κοινότητα. Πάμπολλες φορές τα μέλη των Δ. Συμβουλίων έπαιρναν τους δρόμους της Μελβούρνης και συγκέντρωναν πέννες και τριπέννια για τα έξοδα της εκκλησίας, από τους Έλληνες καταστηματάρχες και εργάτες. Άλλες τόσες φορές έδιναν οι ίδιοι ότι μπορούσαν για την εκκλησία τους και την Κοινότητά τους, το δικό τους δημιούργημα.

Έτος 1895

Μια επιτροπή που ήθελε να δημιουργήσει την Ελληνική Κοινότητα στέλνει επιστολή στον Πατριάρχη Γεράσιμο των Ιεροσολύμων ζητώντας να έρθει αντιπρόσωπος ιερέας του Πατριαρχείου στη Μελβούρνη για να θεσπίσει τη θεμελίωση της Ελληνικής Κοινότητας, στέλνοντας μάλιστα και επιταγή για τα ταξιδιωτικά έξοδα. Η επιστολή αυτή θα μείνει για πάντα αναπάντητη εφόσον ο Πατριάρχης Γεράσιμος απεβίωσε.

Έτος 1898

Δεύτερη επιστολή στο Πατριαρχείο Ιεροσολύμων και Πατριάρχη Δαμιανό (8 Μαρτίου 1898), επεξηγώντας την πρώτη επιστολή και εκφράζοντας δυσφορία για το ότι η επιστολή εκείνη δεν απαντήθηκε. Μέρος του περιεχομένου της επιστολής αυτής έχει ως εξής:

Το Δ.Σ. παρακαλεί τη Μακαριότητά σας να στείλει τον Ιερέα Αθανάσιο Κοντόπουλο ο οποίος δέχεται να έλθει… Ο κ. Σολομών Κεάμι, μέλος του Διοικητικού Συμβουλίου μας, επισκέφθη τον περασμένο χρόνο την Ιερουσαλήμ, και από μία συνάντησή του με τον Αθανάσιον Καντόπουλον κατάλαβε ότι ούτος είναι διατεθιμένος να έρθει εις την Μελβούρνη…
Ευαγγελισμός της Θεοτόκου στη Μελβούρνη

Ο Πατριάρχης Δαμιανός ανταποκρίθηκε κι έστειλε έτσι τον Ιερέα Αθανάσιο Καντόπουλο. Ο Α. Καντόπουλος λειτούργησε για πρώτη φορά στο Gipps Street West, 22 Αυγούστου 1898 και συνέχισε μόνο για τρεις μήνες. Κατόπιν τούτου οι Έλληνες της Μελβούρνης βρήκαν δικό τους ιερέα και εκκλησία και λειτουργούσαν στο Gipps Street West από τον Νοέμβριο του 1898, ενώ τα ίχνη του ιερέα Αθανάσιου Καντόπουλου συνεχίζονται στο Σύδνεϋ.

Αξιοσημείωτο είναι ότι η εκκλησία του Ευαγγελισμού στη Μελβούρνη είναι η δεύτερη εκκλησία των Ελλήνων της Αυστραλίας μετά εκείνη της Αγίας Τριάδας στο Σύδνεϋ, ναός ο οποίος αποτελεί διατηρητέο μνημείο σύμφωνα με απόφαση της Αυστραλιανής Κυβέρνησης από το 2010.

Ζωηρό ενδιαφέρον ίσως προκαλέσει και το βιβλίο με τίτλο “Οι Έλληνες στη Διασπορά” – 15ος έως 21ος αι. που παρουσιάζουμε εδώ…

 


 

0 0 vote
Article Rating

Α Ρ Θ Ρ Α - Τ Η Σ - Ι Δ Ι Α Σ - Κ Α Τ Η Γ Ο Ρ Ι Α Σ :
  1. Εξ' αποστάσεως εκπαίδευση
    Όπως όλες οι επιχειρήσεις, κυβερνητικές ή μη, έχουν επηρρεαστεί άμεσα από τη σύγχρονη πανδημία του 2020, έτσι και τα εκπαιδευτικά ιδρύματα, οι εκπαιδευτικοί και οι οικογένειες που αισθάνονται ότι τα παιδιά τους χρειάζονται τις σχολικές εμπειρίες, την επαφή με τους συμμαθητές τους και τους δασκάλους επηρρεάστηκαν αρνητικά αρχικά.
  2. Η Έξοδος των Ελλήνων από την Αίγυπτο
    1955-1965 Ο Νάσερ, το κύμα φυγής και η επίσκεψη Κωνσταντίνου Καραμανλή Η ελληνική παρουσία στην Αίγυπτο πηγαίνει βαθιά πίσω στους αιώνες, στην εποχή των επιγόνων του Μεγάλου Αλεξάνδρου. Ωστόσο τις πρώτες αμιγώς ελληνικές κοινότητες με εθνική συνείδηση συνέπηξαν οι Έλληνες μετανάστες που αναζήτησαν στη φιλόξενη γη της Αιγύπτου καλύτερες συνθήκες διαβίωσης όσο η Ελλάδα παρέμενε υπόδουλη υπό οθωμανικό ζυγό. Την περίθαλψη και φροντίδα τους ως την ίδρυση του πρώτη ελληνικού προξενείου στην Αλεξάνδρεια, το 1833, είχε το Πατριαρχείο Αλεξανδρείας, αργότερα και πάσης Αφρικής, ένας μακραίων θεσμός και φάρος της Ορθοδοξίας από την εποχή της ιδρύσεώς του, τον πρώτο αιώνα μ.Χ.
  3. Οι Έλληνες της Προαζοφικής
    Οι Έλληνες αποτελούν ένα από τα αρχαιότερα έθνη που διέμεναν στα εδάφη της σημερινής Ουκρανικής Επικράτειας. Από τον 8ο έως τον 6ο π. Χ. αιώνα οι Έλληνες εμφανίσθηκαν στα βόρεια παράλια του Ευξείνου Πόντου, ασχολήθηκαν με το εμπόριο και ίδρυσαν πόλεις-αποικίες. Η πρώτη από αυτές ιδρύθηκε από Έλληνες καταγόμενους από τη Μίλητο (Μικρά Ασία) στη νήσο Μπερεζάν το δεύτερο ήμισυ του 7ου π. Χ. αιώνα.
  4. Ο παροικιακός Ελληνισμός της Βιέννης
    Η παρουσία του Ελληνισμού στην Βιέννη έχει τις ρίζες της στις αρχές του 18ου αιώνα και συγκεκριμένα στις συνθήκες του Κάρλοβιτς (1699) και του Πασάροβιτς (1718) που υπογράφτηκαν μεταξύ της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας και των Αψβούργων. Οι συνθήκες αυτές προέβλεπαν μια σειρά από αμοιβαία προνόμια για τους υπηκόους των 2 Αυτοκρατοριών που είχαν ως στόχο την τόνωση του εμπορίου. Γενικότερα η μακροπρόθεσμη πολιτική των Αψβούργων στην περιοχή είχε ως τελικό στάδιο την εμπορική (και πιθανά εδαφική) έξοδο της Αυτοκρατορίας στην Ανατολική Μεσόγειο μέσω της Θεσσαλονίκης. Οι συνθήκες που διαμορφώθηκαν από το γεωπολιτικό αυτό πλαίσιο ευνόησαν τους Έλληνες της Ηπείρου και της Μακεδονίας που γνώριζαν αρκετά καλά τους χερσαίους δρόμους μέσω Βοσνίας και Βουλγαρίας προς την Βιέννη και ως υπήκοοι της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας είχαν την ευκαιρία να εγκατασταθούν στην Βιέννη και να αναπτύξουν μια ζωηρή εμπορική αλλά και πολιτισμική δραστηριότητα.
  5. Ελληνικη Κοινοτητα Βενετιας
    Δυο βήματα από τη φημισμένη πλατεία του Αγίου Μάρκου στο κέντρο της Βενετίας, υπάρχει το κανάλι των Ελλήνων (Rio dei Greci), το οποίο οριοθετεί μία ομώνυμη νησίδα (Campo dei Greci). Σ’ αυτή έζησαν, πρόκοψαν και παρήγαγαν επί αιώνες ανεκτίμητο πνευματικό έργο χιλιάδες Έλληνες μέτοικοι από την Ελλάδα και φυγάδες από την αλωμένη Κωνσταντινούπολη.
  6. Ελληνική Κοινότητα Μπρνο
    Η Ελληνική Κοινότητα Μπρνο είναι μία οργάνωση μη κερδοσκοπική. Ο σκοπός της είναι να φέρνει ποιο κοντά μεταξύ τους, τους Έλληνες και τις οικογένειές τους που ζουν στο Μπρνο και τα περίχωρα του, αλλά και να ενισχύσει τους δεσμούς φιλίας με αλλοεθνής φίλους της Ελλάδας, της ελληνικής γλώσσας και του ελληνικού πολιτισμού.
  7. Ελληνική Κοινότητα Στουτγάρδης
    Οι πρώτοι Έλληνες εργάτες έφτασαν στην Στουτγάρδη το 1941/1942. Οι περισσότεροι ήρθαν με συμβόλαια ως „Fremdarbeiter“, αφού είχαν περάσει τις ιατρικές εξετάσεις που διεξήγαγαν τα γερμανικά κλιμάκια. Ορισμένα ονόματα από εκείνη την εποχή: Χατζηανδρέου, Γιώργος και Παναγιώτης Παπαηλιού, Γιάννης Κοφτερός, Σταύρος Καραγκούνης, Τάκης Βελισσάριος, Σταμάτης Νισύριος
  8. Ελληνικη Κοινοτητα Συδνεϋ
    Η Ελληνική Ορθόδοξη Κοινότητα Νέας Νότιας Ουαλίας (Ε.Ο.Κ. NNO) δημιουργήθηκε αρχικά για να στηρίξει την κατασκευή μιας εκκλησίας, της Αγίας Τριάδας. Η Ορθόδοξη Αγία Τριάδα ήταν η πρώτη εκκλησία του νοτίου ημισφαιρίου εφόσον κτίστηκε το 1898 από Έλληνες και Σύριους επιχειρηματίες.
  9. Ελληνικό Ίδρυμα Πολιτισμού Βερολίνου
    Το Ελληνικό Ίδρυμα Πολιτισμού Βερολίνου υποστηρίζει και προωθεί τον ελληνικό πολιτισμό σε ολόκληρη τη γερμανόφωνη Ευρώπη. Από το 1995, χρονιά ίδρυσης του Παραρτήματος, στεγάζεται στο κέντρο του Βερολίνου και διαθέτει βιβλιοθήκη και χώρο πολλαπλών εκδηλώσεων. Η εργασία του επικεντρώνεται κυρίως στην παρουσίαση εικαστικών εκθέσεων, λογοτεχνικών αναγνώσεων, θεατρικών και κινηματογραφικών έργων από την Ελλάδα, στη διοργάνωση διαλέξεων και σεμιναρίων, καθώς και στην λειτουργία της βιβλιοθήκης, την παροχή γενικών πληροφοριών για πολιτιστικά θέματα καθώς και την προσφορά μαθημάτων ελληνικής γλώσσας.
  10. Ελληνικη Κοινοτητα Βερολινου
    Η Ελληνική Κοινότητα Βερολίνου ιδρύθηκε το 1975 ως διάδοχος της Ελληνικής Κοινότητας της δεκαετίας του ’60. Την 1η Ιουνίου 1990 η έδρα της μεταφέρθηκε υπό την αιγίδα του Ελληνικού Πολιτιστικού Κέντρου (Ε.Π.Κ.) στο κτίριο της οδού Mittelstr. 33, Berlin-Steglitz bezogen.
  11. Ελληνικη Κοινοτητα Στοκχολμης
    Το 1642 βασίλισσα της Σουηδίας ήταν η Χριστίνα. Ένας μεγάλος αριθμός των Ελλήνων βρισκόταν ήδη στη Σουηδία και περιφέρονταν σε πόλεις και χωριά της Σουηδίας κάνοντας εράνους για να πληρώσουν λύτρα για την απελευθέρωση Ελλήνων που ήταν φυλακισμένοι σε Οθωμανικές φυλακές.
  12. Ελληνικη Κοινοτητα Ζυριχης
    Η Ελληνική Κοινότητα Ζυρίχης (ΕΚΖ) στην σημερινή της μορφή σαν θρησκευτικά και κομματικά ανεξάρτητη οργάνωση των Ελλήνων μεταναστών στη Ζυρίχη και στην ευρύτερη περιφέρειά της υπάρχει από τον Οκτώβριο του 1979. Λειτουργεί σαν Νομικό Πρόσωπο σύμφονα με το άρθρο 60 του Ελβετικού Αστικού Κώδικα και αποτελείται σήμερα από 310 μέλη.
  13. Μελβούρνη - Οι Διακρίσεις Χελλένικ
    Παρά την εντυπωσιακά μεγάλη και πολυσχιδή δράση του, ο Σύνδεσμος Χελλένικ έμεινε περισσότερο γνωστός για τη διοργάνωσή του των απονομών διακρίσεων εξαίρετης απόδοσης στους ομογενείς μας της Μελβούρνης. Οι βραβεύσεις αυτές, με τη γενική ονομασία "Διακρίσεις Χελλένικ - Hellenic Distinctions", απονέμονταν επί είκοσι συναπτά χρόνια σε άτομα που είχαν ξεχωρίσει με τις επιτεύξεις τους στους τομείς της δραστηριότητας τους και βασίζονταν στις κρίσεις επιτροπών, που επιλέγονταν ανεξάρτητα από τον ίδιο το Σύνδεσμο.
  14. Πανηπειρωτική Ομοσπονδία Αμερικής
    Με πρωτοβουλία των Ηπειρωτικών οργανώσεων της Νέας Υόρκης,Φιλαδελφείας και Γούστερ και κατόπιν πολλών συσκέψεων, αποφασίστηκε η πρώτη σύγκληση Πανηπειρωτικού Συνεδρίου σε μιά έπαυλη στο Northboro, μιά μικρή πόληκοντά στο Γούστερ. Το Συνέδριο ορίστικε γιά την 19-21 Ιουλίου 1942. Ιστορική θα μείνη στα χρονικά του Ηπειρωτισμού της Αμερικής αυτή η Πανηπειρωτική συγκέντρωση. Η αθρόα προσέλευση των Ηπειρωτών από κάθε γωνιά τηςΑμερικής, ο ενθουσιασμός, η αγάπη, η ευθυμία και οι παντός είδους εκδηλώσεις εκείνωντων τριών ημερών θα μείνουν αξέχαστες
  15. ΟΕΚ Γερμανίας
    Η ΟΕΚ επιδιώκει τη δημιουργία στενών φιλικών σχέσεων μεταξύ του Ελληνισμού στην ΟΔΓ και του γερμανικού λαού καθώς και των άλλων εθνικοτήτων στη χώρα που ζούμε και εργαζόμαστε. Η ΟΕΚ είναι ανεξάρτητη από κρατικές ή άλλες αρχές, οργανισμούς και πολιτικά κόμματα. Η ύπαρξή της και δραστηριότητά της βασίζεται στις αρχές της δημοκρατίας, της φιλίας ανάμεσα στους λαούς και της ειρήνης. Σε ζητήματα εθνικής σημασίας ή που αφορούν τις βασικές αρχές του ανθρωπισμού και της δημοκρατίας, μπορεί να εκφράζει ελεύθερα τις απόψεις της.
  16. Σύνδεσμος Ιθακησίων Μελβούρνης
    Ο Ρόλος του Συνδέσμου Ιθακησίων Οδυσσεύς στα παροικιακά και στις σχέσεις Αυστραλών και Ελλήνων. Σε μικρό χρονικό διάστημα μετά αυτό τον ερχομό μου στη Μελβούρνη 6-12-37, παρευρέθηκα σε Συνέλευση του Συνδέσμου που είχε σκοπό να μαζέψει χρήματα δια την Ελληνική Αεροπορία. Με εντυπωσίασε ο θερμός πατριωτισμός των ομιλητών και επίσης έμαθα δια τη δράση του Συνδέσμου, δια την οποίαν διαβεβαιώθηκα στα μεθεπόμενα 11 χρόνια ως Γραμματέας του Συνδέσμου.
  17. Διεθνές Κέντρο Ελληνικών Ερευνών
    «Όσα φέρνει μια στιγμή δεν τα φέρνει ο χρόνος». Αυτό είναι το ρητό που διάλεξα εδώ παρουσιάζοντας την τόσο σημαντική έρευνα, δραστηριότητα και πάνω από όλα δημιουργία του Διεθνούς Κέντρου Ελληνικών Ερευνών που εδρεύει στη Γαλλία. Στην όμορφη ιστοσελίδα του Κέντρου μπορεί ο αναγνώστης να βρει αρκετό υλικό για τις δραστηριότητες του. Το Δ.Κ.Ε.Ε. αποτελεί ένα σημαντικότατο πνευματικό Κέντρο προώθησης του Ελληνικού Πολιτισμού της Διασποράς.
  18. Ελληνική Κοινότητα Βραΐλας
    Στα τέλη της δεκαετίας του 1860 ιδρύθηκαν, χάρη στην πρωτοβουλία ελληνικών συλλόγων, κατώτερο αρρεναγωγείο και παρθεναγωγείο, που φρόντιζε για τους άπορους "ελληνόπαιδες". Τα σχολεία αυτά, που μετατράπηκαν σε κοινοτικά στις επόμενες δεκαετίες, δεν ήταν τα μόνα ελληνικά σχολεία, καθώς στη Βραΐλα, μέχρι και τις αρχές του 20ού αιώνα, ιδρύθηκαν πάρα πολλά ελληνικά ιδιωτικά σχολεία, τόσο θηλέων, όσο και αρρένων.
  19. Ελληνικές Κοινότητες Βελγίου
    Η ελληνική παρουσία στο Βέλγιο έγινε αισθητή μόνο κατά τη μεταπολεμική περίoδο. Ώς τα μέσα της δεκαετίας του 1950 οι χίλιοι περίπου Έλληνες της χώρας αυτής ήταν,στην πλειονότητά τους, εγγράμματοι έμποροι ή γενικότερα ελεύθεροι επαγγελματίες. Από το 1953 ώς και το 1964 η εικόνα αυτή αλλάζει ποσοτικά και ποιοτικά: στην περίοδο αυτή ο αριθμός των Ελλήνων που ζούσαν στο Βέλγιο πολλαπλασιάστηκε δραματικά, φτάνοντας τα 20.069 άτομα.
  20. Έλληνες δούλοι στη Βοστώνη - 1827
    Ο Χριστόφορος Πλάτων Καστάνης (1814-1866) καταγόταν από τη Λιβαδειά της Χίου. Έχασε την οικογένειά του στη σφαγή του νησιού και αιχμαλωτίστηκε, πουλήθηκε ως δούλος και αναγκάστηκε να γίνει Μωαμεθανός. Η Γ. Μοχάλβη (μάλλον Γαρυφαλιά Μοχάλβη στην Ελληνική 1817-1830) γεννήθηκε στα Ψαρά και οι γονείς της σκοτώθηκαν στην σφαγή της Χίου. Πουλήθηκε στους Τούρκους ως δούλη και ο Αμερικανός Πρόξενος Joseph Langston την βρήκε στη Σμύρνη και την απελευθέρωσε το 1827.
  21. Η ελληνική παροικία της Οδησσού στα τέλη του 19ου αιώνα
    Τα απογραφικά δελτία είναι συγκεντρωμένα στο Κρατικό Αρχείο Οδησσού (G.A.O.O.). Βάση της απογραφής είναι το νοικοκυριό που διαρθρώνεται γύρω από τον αρχηγό της οικογένειας. Κάθε απογραφικό δελτίο καταγράφει τα μέλη μιας εστίας, συμπεριλαμβάνοντας το υπηρετικό προσωπικό και άλλα άτομα μη συγγενικά προς την οικογένεια που κατοικούν κάτω από την ίδια στέγη. Τα δελτία έχουν συμπεριλάβει 5086 Έλληνες, με βάση τη μητρική γλώσσα.
  22. Ελληνικη Κοινοτητα Αδελαϊδας - Σχολεια
    Δικαίωμα αναλλοίωτο κάθε Έλληνα της διασποράς ή Ελληνο-Αυστραλού απολετεί ο εμπλουτισμός της διάνοιάς του διαμέσου της μετάδοσης και διδασκαλίας τόσο της Ελληνικής γλώσσας όσο και των στοιχείων πολιτισμού, ιστορίας και φιλοσοφίας που σε αφθονία υφίστανται στην πολιτισμική μας κληρονομιά. Τόσο το αρχαίο ελληνικό πνεύμα όσο και η πιο σύγχρονη λαϊκή σοφία αποτελούν δυναμικά εφόδια για την διάπλαση του ήθους των νέων μας αλλά και την ενδυνάμωσή τους για την αποτελεσματικότερη αντιμετώπιση της ζωής και του μέλλοντος.
  23. Ελληνική Κοινότητα Αδελαΐδας
    Αν προσπαθήσουμε να εξετάσουμε πώς η έννοια της κοινότητας εφαρμόζεται στην Ελληνική Ορθόδοξη Κοινότητα Νότιας Αυστραλίας, θα πρέπει στις διαστάσεις της εθνικής ταυτότητας και του διοικητικού χαρακτήρα του οργανισμού να προσθέσουμε την ψυχή και την καρδιά των Ελλήνων της διασποράς. Αλλά ας εξετάσουμε πιο διεξοδικά τη γέννηση, το ξεκίνημα, το δυνάμωμα και την ανάπτυξη του ζωντανού αυτού δημοκρατικού οργανισμού που αποκαλούμε Ελληνική Ορθόδοξη Κοινότητα Ν.Α.
  24. Ελληνική Κοινότητα Πιατιγκόρσκ
    Οι πρώτες αναφορές για την ύπαρξη στο Πιατιγκόρσκ μιας οργάνωσης που να ενώνει όλους τους έλληνες της πόλης μας, αναφέρονται στην αρχή του περασμένου αιώνα. Όμως ένα από τα φύλλα της δημοτικής εφημερίδας «Γκόλος» (μπορείτε να το δείτε εδώ) που διασώθηκε τυχαία στο δημοτικό εθνογραφικό μουσείο διηγείται μια βραδιά που έκανε η ελληνική κοινότητα της πόλης Πιατιγκόρσκ στις 26 Δεκεμβρίου το 1917. - Η Πόλη Πιατιγκόρσκ είναι η δεύτερη μεγαλύτερη πόλη του νομού Σταυρούπολης.
  25. Ελληνική Κοινότητα Νέας Ζηλανδίας
    To 2006 υπολογίζεται ότι υπήρχαν γύρω στους 3000 Ελληνικής καταγωγής πολίτες στη Νέα Ζηλανδία πρώτης, δεύτερης, τρίτης και τέταρτης γενιάς. Οι περισσότεροι ζούσαν στο Wellington, την πρωτεύουσα της χώρας, με διάσπαρτες άλλες ομάδες στα υπόλοιπα διαμερίσματά της όπως στο Auckland, Christchurch, Napier, Wanganui, Palmerston North και αλλού. Ο Πανελλήνιος Σύλλογος (Pan-Hellenic Association) ήταν ο πρώτος εγγεγραμμένος οργανισμός των Ελλήνων της Νέας Ζηλανδίας και δημιουργήθηκε στο Wellington το 1929.
  26. Ελληνική Κοινότητα Λονδίνου
    Η ελληνική παρουσία στο Λονδίνο μπορεί να φτάσει μέχρι τις αρχές του δέκατου πέμπτου αιώνα. Οι δύο αδελφοί, Aνδρόνικος και Aλέξιος Εφφομάτος, που περιγράφηκαν στα εναπομείναντα έγγραφα ως “Γρεκοί”, καταγράφηκαν ώς κάτοικοι στην πόλη το έτος 1440. Ήταν από την Κωνσταντινούπολη, τώρα Ινσταμπούλ, η οποία έγινε έπειτα η πρωτεύουσα της ελληνόφωνης Βυζαντινής Αυτοκρατορίας. Από τo 1440, η Κωνσταντινούπολη ήταν κάτω από πολιορκία και μόνο δέκα τρία έτη αργότερα, τον Μάιο του 1453
  27. Ελληνική Κοινότητα Μελβούρνης
    Η μετανάστευση Ελλήνων στην Πολιτεία της Βικτώριας άρχισε με την ανακάλυψη του χρυσού (Αύγουστος 1851) στην τότε νεοϊδρυθείσα βρετανική αποικία. Σύμφωνα με μια από τις πρώτες απογραφές που διεξήχθησαν στη Βικτώρια το 1854, υπήρχαν 65 άντρες από την «Ελληνική Ορθόδοξη Εκκλησία» που κατοικούσαν στην τότε αποικία. Το πρώτο κύμα των Ελλήνων μεταναστών υιοθέτησε τη νοοτροπία του «Ελντοράντο» αναζητώντας τον εύκολο πλουτισμό. Η πλειοψηφία αυτών των Ελλήνων, αναζητώντας εργασία, υπέγραφαν συμφωνίες με ναυτιλιακές εταιρείες σε διάφορα λιμάνια της Αγγλίας.
  28. Ελληνική Κοινότητα Αλεξάνδρειας
    Ιστορικό υλικό που λάβαμε από την Ελληνική Κοινότητα Αλεξανδρείας και τον κύριο Γιώργο Δήμα για την ιστορία της Κοινότητας από το 1843 μέχρι τις μέρες μας. Με τι όνομα ξεκίνησε, ποιοι ήταν οι πρώτοι ηγέτες της, ποιοι στήριξαν την Κοινότητα και ποιοι την έφεραν στο ζηλευτό αυτό σημείο της ακμής της, όλη αυτή την περίοδο. 1843-1854 Ακόμα και πριν απ' την επίσημη ίδρυση της Ε.Κ.Α., το 1843, η μικρή παροικία της Αλεξάνδρειας συντηρούσε σχολείο και νοσοκομείο.
  29. Η Ελληνική Παροικία στην Αίγυπτο
    Πρόκειται για μια πολύ συνοπτική, πολύ περιληπτική περιγραφή της παροικίας μας στην Αίγυπτο. Δεν είναι δυνατό να αποδοθεί ικανοποιητικά και σε λίγα λεπτά μια ιστορία σχεδόν τριών χιλιάδων χρόνων, ένα πέρασμα που δημιούργησε σημαντικότατα ορόσημα στην ιστορία όλου του κόσμου. Βέβαια πολλές από τις λεπτομέρειες της ομιλίας είναι – ή τουλάχιστον πρέπει να είναι – γνωστές στους Αιγυπτιώτες, καλό όμως είναι κάθε τόσο να τις ξαναζωντανεύουμε στη μνήμη μας για να μη ξεχνούμε την υποχρέωση που έχουμε να διατηρήσουμε τις παραδόσεις που μας κληροδότησαν όλες οι γενιές, που παλαιότερα πάσχισαν να δημιουργήσουν όσα άφησαν ανεξίτηλη τη σφραγίδα τους στη γη των πυραμίδων.

Author: Μνήμες

1 Comment
Oldest
Newest Most Voted
Inline Feedbacks
View all comments