Ελληνική Κοινότητα Στουτγάρδης

Το Ιστορικό της Ελληνικής Κοινότητας Στουτγάρδης

Οι πρώτοι Έλληνες εργάτες έφτασαν στην Στουτγάρδη το 1941/1942. Οι περισσότεροι ήρθαν με συμβόλαια ως “Fremdarbeiter“, αφού είχαν περάσει τις ιατρικές εξετάσεις που διεξήγαγαν τα γερμανικά κλιμάκια. Ορισμένα ονόματα από εκείνη την εποχή: Χατζηανδρέου, Γιώργος και Παναγιώτης Παπαηλιού, Γιάννης Κοφτερός, Σταύρος Καραγκούνης, Τάκης Βελισσάριος, Σταμάτης Νισύριος, Χριστόφορος Μπαγιάτης, Ζαφείρης και Χριστόφορος Χριστοφορίδης, Γιώργος Φλιώνης, Ξενοφών-Δάγκας, Χριστόφορος Λουκίδης και Γιώργος Αναιρούσης που ζει ακόμη στη Στουτγάρδη. Σύμφωνα με τον κ. Αναιρούση στην πόλη Ballingen υπήρχαν και 40 Έλληνες “Zwangsarbeiter“.

Mετά το τέλος του πολέμου οι περισσότεροι απ΄ αυτούς έμειναν εδώ. Οι Αμερικάνοι έβλεπαν τους Έλληνες σαν συμμάχους και τους έδιναν κατά προτίμηση δουλειά στις αμερικάνικες στρατιωτικές μονάδες. Ακόμη και όταν η ελληνική πρεσβεία ζήτησε επίσημα από τους Αμερικάνους νικητές να μεσολαβήσουν και να αναγκάσουν τους Έλληνες να επιστρέψουν στη Ελλάδα, αυτοί, λόγω του εμφυλίου πολέμου που είχε ξεσπάσει στην πατρίδα, κατάφεραν να μείνουν.

Συναυλία σε καλοκαιρινό Φεστιβάλ Κουλτούρας

Δεν υπάρχουν γνωστά στοιχεία που να περιγράφουν την ζωή και τη δράση αυτών των ανθρώπων μέχρι και το 1953. Οι πληροφορίες που έχουμε προέρχονται από ένα μόνο άτομο. Για αυτήν την περίοδο πρέπει να βρεθούν περισσότεροι μάρτυρες. Η γνωστή ελληνική ταβέρνα „Piräus“ ήταν το ελληνικό κέντρο της Στουτγάρδης. Εκεί συγκεντρωνόντουσαν οι Έλληνες και εκεί θα γεννήθηκε και η ιδέα ίδρυσης ενός ελληνικού συλλόγου. Πότε, τι και πως εξελίχθηκαν τα πράγματα δεν είναι ακόμη γνωστό. Αυτό που δεν μπορεί να αμφισβητηθεί είναι η εορταστική εκδήλωση για την 25η Μαρτίου που διοργάνωσε η νεοιδρυθείσα Ελληνική Κοινότητα το 1954. Αυτό σημαίνει, πως, αν όχι νωρίτερα, το αργότερο το 1953 θα πρέπει να ιδρύθηκε η Ελληνική Κοινότητα, ίσως με κάποια διαφορετική ονομασία και ίσως χωρίς την νομική αναγνώρισή της (e.V.).

Το 1955 ζούσαν στην Στουτγάρδη 285 Έλληνες. Οι 151 πήραν μέρος στην ιδρυτική συνέλευση, όπου και ιδρύθηκε ο Σύνδεσμος Ελλήνων Στουτγάρδης και Βάδης-Βυρτεμβέργης. Ο Σύνδεσμος αυτός μετονομάστηκε το 1957 σε Ελληνική Κοινότητα Στουτγάρδης και Βάδης-Βυρτεμβέργης. Γι΄ αυτό και το έτος αυτό φέρετε σαν έτος ίδρυσης της Κοινότητας. Από το πρωτοδικείο αναγνωρίστηκε στις 22. Μαρτίου του 1958 και πρώτος πρόεδρος ήταν ο πριν λίγα χρόνια αποθανόν Γεώργιος Παπαηλίου, „Fremdarbeiter“ από 1941. Με το Βασιλικό Διάταγμα 173 που δημοσιεύτηκε στις 22. Οκτωβρίου 1958 στην εφημερίδα της κυβερνήσεως, η Ελληνική Κοινότητα Στουτγάρδης αναγνωρίστηκε σαν «Ελληνική Κοινότητα χωρίς γεωγραφικά (κοινοτικά) σύνορα». Μόνο τρεις Ελληνικές Κοινότητες έχουν πάρει αυτήν την αναγνώριση. Τορόντο, Μελβούρνη και Στουτγάρδη.

Ώρα απαγγελίας

Το στέκι της Κοινότητας παρέμεινε η ταβέρνα “Piräus“ και οι βασικές δραστηριότητές της ήταν οι αγοραπωλησίες αυτοκινήτων. Τα περισσότερα μέλη τότε ήταν έμποροι. Με τον ερχομό νέων μεταναστών ο αριθμός των Ελλήνων αυξάνονταν συνεχώς. Και δεν έρχονταν μόνο άνδρες αλλά και γυναίκες. Τους πρώτους γάμους τους έκανε ένας Ρουμάνος ορθόδοξος παπάς. Το εστιατόριο „Piräus“ δεν μπορούσε πια να παραμείνει στέκι των Ελλήνων. Έτσι με μια κοινή προσπάθεια όπου συμμετείχε το ελληνικό προξενείο, η εκκλησία, τα συνδικάτα και ο Δήμος της Στουτγάρδης βρέθηκαν καινούρια γραφεία στην Rosenstrasse 26.

Οι μεγαλύτερης ηλικίας συμπατριώτες θυμούνται ακόμη το „Bohnenviertel“. Αυτήν την ελληνική γειτονιά της Στουτγάρδης. Εκεί βρισκόταν από το 1960 το κτίριο της Ελληνικής Κοινότητας.

Η ρετσίνα στο ράφι...

Με τον μαζικό ερχομό των πρώτων ελλήνων μεταναστών, αρχές της δεκαετίας του 1960, άλλαξε η σύνθεση των Ελλήνων της Στουτγάρδης. Στις εκλογές του 1963 τρεις συμπατριώτες οι κ.κ. Ηλίας Καψημάλης, Λεωνίδας Κοντοζής, και Γρηγόρης Σπορίδης εκλέχθηκαν στο ΔΣ. Οι συμπατριώτες αυτοί μαζί με άλλους Έλληνες από την περιοχή Στουτγάρδης ίδρυσαν την «Ενιαία Δημοκρατική Παράταξη» που αργότερα μετονομάστηκε Δημοκρατική Ενότητα. Τα μέλη του Δ.Σ., σύμφωνα με το τότε καταστατικό της Κοινότητας, έβγαιναν από μια λίστα. Οι 9 πρώτοι σε σταυρούς αποτελούσαν το Δ.Σ. και μαζί με τους επόμενους 16, σχημάτιζαν το 25μελές κοινοτικό συμβούλιο. Μόνιμη θέση στο Δ.Σ. είχαν ο εκπρόσωπος του ελληνικού προξενείου, της ελληνικής εκκλησίας και του φοιτητικού συλλόγου. Το Δ.Σ. που βγήκε από τις εκλογές του 1963 είχε τρία μέλη εργάτες. Τα τρία αυτά μέλη προσπάθησαν να φέρουν δημοκρατικές διαδικασίες στην λειτουργία της κοινότητας, πρότειναν δωρεάν εξυπηρέτηση και έβαζαν συνεχώς εμπόδια στα σχέδια της „εμπορικής“ πλειοψηφίας του Δ.Σ. Αυτό φυσικά δεν άρεσε στους εμπόρους και έτσι τους κάρφωσαν στην αστυνομία σαν αριστερούς. Με μεσολάβηση του πρωτοδικείου οι κ. κ. Χρηστοφορίδης, Κηρίτσης και Φλαμουράκης, ανέλαβαν την διεξαγωγή των εκλογών το 1964, όπου πρόεδρος εκλέγει ο Φλαμουράκης.

Δρ Κώστας Καρράς

Author: Μνήμες