Αναπολώ…

ιστορία Ε'δημοτικού
 
 
Το τσιριτρό
Το τσιριτρό

 

 

Αναπολώ, βρε αδελφέ, τις ζεστές  ανθρώπινες σχέσεις, τους καλοσυνάτους ανθρώπους  της μεγάλης γειτονιάς, τους ανθρώπους της βιοπάλης, ανθρώπους απλούς, καθημερινούς, που σ’ αγκάλιαζαν με την πρώτη δυσκολία και σου προσέφεραν τα πάντα με αξιοπρέπεια και σεβασμό…

Αναπολώ τους παλιούς αδιαμόρφωτους δρόμους του μαχαλά μου, τη μαρίδα- πιτσιρίκια που παίζαμε ανέμελα, τότε, με  μοναδικό κίνδυνο ένα μικρό στραμπούληγμα του ποδαριού…. από τι άλλωστε να φοβηθούμε; Από τους τροχοφόρους αραμπάδες που πηγαινοέρχονταν φορτωμένοι όλα τα καλούδια της εποχής;

Αναπολώ τις ευωδίες των ποικιλόχρωμων λουλουδιών, τις καταπράσινες αυλές των μικρών φτωχικών,  τις παλιές καλές γειτονιές, τις κυράδες, τα λεβεντόκορμα παλληκάρια…

Αναπολώ το όμορφο χαμόγελο της καλημέρας, το καθημερινό συναπάντημα που χάθηκε οριστικά και αμετάκλητα… τον αυθορμητισμό, την μπέσα… όλα αυτά   που θυσιάστηκαν στην εφήμερη επικράτηση του ευδαιμονισμού…

Ο ριμάδας ο χρόνος

Πάει φεύγει- έφυγε, όνειρο άπιαστο που σιγά σιγά θολώνει ακόμα περισσότερο, λησμονιέται….

«Σαν όνειρο μαγευτικό που μια στιγμή γεννιέται,

με κάποιο πόνο μυστικό ποτέ δε λησμονιέται…».

Θεέ μου πώς γενήκαμε;

Περίσσεψαν, φίλε Ιάκωβε,  τ’ άσπρα μαλλιά, κύρτωσαν οι ώμοι από το βάρος του χρόνου, το πρόσωπο γέμισε από ανεξίτηλα σημάδια, χαράγματα στο διάβα της ζωής, αλλά… αλλά τα περασμένα ωραία χρόνια ποτέ δε λησμονούνται, μες στις καρδιάς τα φύλλα επτασφράγιστα αγαπημένα, πάντοτε κρατούνται.

Αναγνωστικό Β’ δημοτικού 1967

Αναγνωστικό Γ’ δημοτικού 1957

Αναγνωστικό Δ’ δημοτικού 1949

Αναγνωστικό Δ’ δημοτικού 1948

 

αρχείο Κωνσταντίνος Νίγδελης

Author: stavros