Μακεδονικό Πρόβλημα – μέρος β’

Η Λάρνακα του Φιλίππου

Εισήγηση του Αλέκου Αγγελίδη σε Συνέδριο
Απόδημων Πιεριέων στην Κατερίνη το 1991

Μια Θέση και μια Άρνηση δημιουργούν βάση και αρχή
μεγάλου προβλήματος στα Βαλκάνια και ιδιαίτερα στην Ελλάδα.

Η κατάσταση στην Αυστραλία

Κι εδώ, ο ρόλος των σλαβόφωνων Ελλήνων, που γεννήθηκαν στην Ελλάδα και ήρθαν στην Αυστραλία με ελληνικά διαβατήρια κι αρνούνται τώρα την πατρίδα τους, έχει ιδιαίτερη βαρύτητα. Όλα αυτά είναι εκείνα που, προβαλλόμενα κατάλληλα, συγκινούν ως ένα βαθμό τη διεθνή κοινή γνώμη, η οποία και θα πρέπει να μας ενδιαφέρει περισσότερο. Το όνομα δε Μακεδονία, Μακεδόνες κλπ., φέρνει ακόμα στη μνήμη του πολύ κόσμου του εξωτερικού, που δεν γνωρίζει ιστορικές λεπτομέρειες και αρχαιολογικές, εθνολογικές και γλωσσολογικές ιδιαιτερότητες, το Μέγα Αλέξανδρο, τον Αριστοτέλη, τους αρχαίους πολέμους Μακεδόνων και Νοτιο-Ελλαδιτών και άλλα παρόμοια ιστορικά γεγονότα και, σχετίζοντάς τα χοντρικά και αβασάνιστα, δεν δυσκολεύεται να παραδεχτεί την έντεχνα προβαλλόμενη σλαβική προπαγάνδα.

Η τακτική αυτή, που ασκείται από χρόνια, προχώρησε τόσο πολύ, ώστε να προωθηθούν ιστορικές διαστρεβλώσεις των Σκοπίων σε ξενόγλωσσες εγκυκλοπαίδειες, σε ιστορικά βιβλία, σε χάρτες και σε πανεπιστήμια πολλών χωρών του εξωτερικού.

Αλλά, γιατί να μην τις πιστέψουν αδίσταχτα και χωρίς κανένα ενδοιασμό οι ανίδεοι ιδιαίτερα ξένοι όλες αυτές τις ιστορικές διαστρεβλώσεις;

Μήπως αντικρούστηκαν όταν έπρεπε και όσο έπρεπε από ελληνικής πλευράς;

Στις παραπάνω τουλάχιστον εποχές, το επίσημο κράτος, με τις κατά τόπους υπηρεσίες του, είχε ασχοληθεί με άλλα, δικά του, κομματικά καθεστωτικά θέματα. Είχε να παρακολουθεί τους Έλληνες μετανάστες στο εξωτερικό, να καταγράφει τις κινήσεις τους και να δημιουργεί φακέλους ή να παχαίνει τους υπάρχοντες. Ποτέ δεν αντιμετώπισε το Μακεδονικό θέμα σαν θέμα Εθνικό και σε Εθνικό επίπεδο αλλά, όσες φορές αποφάσισε σπασμωδικά να στραφεί προς αυτό, το είδε με κομματικά γυαλιά, το τοποθέτησε σε κάποιο κομματικό πλαίσιο κι ανέθεσε την αντιμετώπισή του σε κομματικά κατά το πλείστο στελέχη του.

Το θέμα αυτό χρειάζεται Εθνική Πανελλαδική αντιμετώπιση. Τα όργανα και οι οργανώσεις, που παλιότερα καταπιάστηκαν μ’ αυτό, είχαν κομματικό παρά Εθνικό χαρακτήρα. Και η τακτική αυτή έδωσε άλλο ένα όπλο στα χέρια των Μακεδονοσλάβων προπαγανδιστών και νέα ώθηση στα προγράμματά τους, ώστε να ενεργοποιηθούν πιο δραστήρια και να υψώσουν εντονότερα τη φωνή τους, παρουσιάζοντας τη μερική αντίδραση των Ελλήνων σαν κομματική-ιδεολογική διαφορά και όχι σαν πανελλήνια εθνική-υπερκομματική διαμαρτυρία.

Αλλά και στα τελευταία χρόνια, που ο Ελληνισμός της Αυστραλίας άρχισε να εργάζεται κάπως συντονισμένα και εντονότερα για την αντιμετώπιση του Σκοπιανού κύματος ψευδολογιών και αποκαταστώντας την ιστορική αλήθεια να διαφωτίσει, έστω και καθυστερημένα, την κοινή γνώμη και ιδιαίτερα τον επιστημονικό κλάδο των πανεπιστημιακών χώρων της Αυστραλίας, με διεθνή επιστημονικά συνέδρια, διαλέξεις και αρχαιολογικές εκθέσεις, βρήκε αντί συμπαράστασης αδιαφορία και αντίδραση απ’ τη διαιρεμένη ελληνική παροικία.

Για τη διαίρεση αυτή και το γεφύρωμα του χάσματος, πολλές φορές απευθυνθήκαμε στο Εθνικό Κέντρο και στο Οικουμενικό Πατριαρχείο, χωρίς όμως δυστυχώς κανένα αποτέλεσμα.

Με μεγάλη λύπη και πόνο ψυχής φέρνω στο νου μου τούτη τη στιγμή την αχαρακτήριστη στάση της επίσημης Εκκλησίας μας στην Αυστραλία και την άρνησή της να πάρει μέρος στο Διεθνές Επιστημονικό Συνέδριο για τη Μακεδονία, που οργάνωσε το Ινστιτούτο Μακεδονικών Σπουδών Μελβούρνης στο Πανεπιστήμιο του La Trobe το Φεβρουάριο του 1988. Στο συνέδριο εκείνο, ο επίσκοπος Μελβούρνης αρνήθηκε να παραβρεθεί και σαν Έλληνας και σαν αντιπρόσωπος της επίσημης Εκκλησίας μας και, παρά τις παρακλήσεις όλων μας και ιδιαίτερα των προσκεκλημένων Ελλήνων πανεπιστημιακών καθηγητών και άλλων επιστημόνων απ’ την Ελλάδα, όπως του κ. Τσοπανάκη, του κ. Χασιώτη, του κ. Παπαδόπουλου, του κ. Αγγελόπουλου. του κ. Παπαθεμελή και άλλων, αρνήθηκε να πάρει θέση στην αίθουσα κι έφυγε απ’ αυτή οργισμένος, παίρνοντας μαζί του και τον ακόλουθό του ιερέα, γιατί ήδη βρίσκονταν στο Συνέδριο κάποιος αρχιμανδρίτης. με τον οποίο η Αρχιεπισκοπή δεν τα πήγαινε καλά. “Ή αυτός ή εγώ”, είπε ο επίσκοπος και έκανε στροφή προς την έξοδο της αίθουσας.

Έτσι, παρά τις παρακλήσεις των συνέδρων και τις φωνασκίες των έξω απ’ το κτίριο διαμαρτυρόμενων για το Συνέδριο και για την ‘’παράνομη κατοχή της Μακεδονίας απ’ τους Έλληνες’’, όπως έλεγαν, Σλάβων, ο επίσκοπος και μαζί του και η επίσημη Εκκλησία, θυσίασε το Εθνικό συμφέρον μπροστά στην πεισματική διαμάχη που είχε με τον αρχιμανδρίτη. Το Συνέδριο δέχτηκε εκείνη τη μέρα δυο χαστούκια, όπως είπε κάποιος σύνεδρος. Ένα απ’ τους Σλάβους απέξω και ένα απ’ την Εκκλησία από μέσα. Και, όπως πολύ σωστά είπε ο κ. Τσοπανάκης: ‘’ηχηρότερον ήταν το μέσα’’. Και πρόσθεσε. ‘’Το έξω θα το παλέψουμε. Το μέσα τι να το κάνουμε’’;

Την  ίδια τακτική κράτησε η Εκκλησία και στην επίσκεψη του τότε προέδρου της Δημοκρατίας Χρ. Σαρτζετάκη, όταν εγκαινίασε στη Μελβούρνη την έκθεση των αρχαιολογικών ευρημάτων Μακεδονίας. Έλαμψε με την απουσία της.

Αλλά, μη νομίσει κανείς ότι ο κλήρος μας στην Αυστραλία και η ηγεσία του μεταμελήθηκαν για τη στάση τους εκείνη και συνετίστηκαν απ’ τις ασχήμιες των Σκοπιανών, όπως τον απαγχονισμό και την πυρπόληση ομοιώματος Έλληνα τσολιά μέσα στο χώρο του Πανεπιστημίου κατά το πρώτο Συνέδριο του 1988. Κάθε άλλο.

Πριν από λίγες μέρες (8 με 13 Ιουλίου) έγινε στην Αυστραλία το δεύτερο Συνέδριο Μακεδονικών Σπουδών, στο πανεπιστήμιο της Μελβούρνης αυτή τη φορά, με πρωτοβουλία του Αυστραλιανού Ινστιτούτου Μακεδονικών Σπουδών και του Τμήματος Κλασσικών Σπουδών και Μελετών Εγγύς Ανατολής του ίδιου πανεπιστημίου, στο οποίο συνέδριο πήραν μέρος και πολλοί πανεπιστημιακοί καθηγητές και άλλοι επιστήμονες απ’ την Ελλάδα και από άλλα μέρη του κόσμου. Και πάλι η Εκκλησία έλαμψε με την απουσία της. Στο πρώτο συνέδριο ήρθε ως την πόρτα και έφυγε. Στο δεύτερο δεν πάτησε καθόλου.

Κι όλες αυτές οι αρνητικές στάσεις των επίμονα αυτοπροβαλλόμενων σαν πανηγητόρων  του Ελληνισμού στους Αντίποδες, καθώς και άλλες παρόμοιες περιπτώσεις αδιαφορίας, τις εκμεταλλεύτηκε και τις εκμεταλλεύεται η προπαγάνδα των Σκοπίων.

Επιπλέον, η ανάμειξη πολιτικών αποκλίσεων με την εθνική επιδίωξη και οι προσωπικοί ανταγωνισμοί στενόμυαλων και ισχυρόγνωμων μερίδων στην Αυστραλία και στην Ελλάδα στο πέρασμα του χρόνου έφεραν το δυσάρεστο αποτέλεσμά τους.

Επίσης, εδώ θα πρέπει να τονιστεί πως και οι πρώτες ελληνικές οργανώσεις που συγκροτήθηκαν, για να αντιμετωπίσουν τη σλαβική προπαγάνδα, έγιναν πάνω σε λανθασμένες βάσεις, δεν στηρίχτηκαν σ’ όλο τον Ελληνισμό, έστω και σ’ όλο το Μακεδονικό Ελληνισμό και οι απώτεροι κι ενδόμυχοι σκοποί διαφόρων ιδρυτών τους ήταν τελείως διαφορετικοί απ’ τους φαινομενικούς. Γι’ αυτό και εκδηλώνονται απ’ την πρώτη κιόλας στιγμή φατριασμοί και διασπάσεις, προστριβές και αντεγκλήσεις, τις οποίες ενισχύει μεροληπτικά και η Αθήνα, ανάλογα με την εποχή και τις περιστάσεις. Μέσα στις διοικήσεις, καθώς και σε κάθε ενέργεια και απόφαση των οργανισμών αυτών, επικρατούν οι χαρακτηρισμοί: βασιλόφρονες και αριστεροί, αρχιεπισκοπικοί και κοινοτικοί, ‘’εθνικώς σκεπτόμενοι’’ και συνεργαζόμενοι με τους δημοκρατικούς κλπ. κλπ..

Η Αθήνα προωθεί με τις Μακεδονικές οργανώσεις τα κομματικά της συμφέροντα και η Εκκλησία της Αυστραλίας προωθεί μέσα σ’ αυτές τους ανθρώπους του τότε αρχιεπισκόπου Ιεζεκιήλ, οι οποίοι θα προωθήσουν με τη σειρά τους τη διαιρετική του πολιτική και την επικράτηση των σχεδίων του στην Αυστραλία.

Έτσι, η προπαγάνδα των Σκοπιανών εκμεταλλεύτηκε και εκμεταλλεύεται κάθε έλλειψη από μέρους μας, από μέρους όλου του Ελληνισμού, ενιαίας και συντονισμένης προσπάθειας αντιμετώπισης του ζητήματος.

Δεν υπάρχει συγκεκριμένη τακτική και στρατηγική από πλευράς Ελλάδας. Και σήμερα ακόμα, η ελληνική ηγεσία των Αθηνών τα έχει τελείως μπερδεμένα τα πράγματα. Για παράδειγμα: Προ πολλού καιρού αλλά και πρόσφατα ο κ. Μάρτης, όπως και πάρα πολλοί άλλοι, εισηγήθηκε και συνεχίζει να επιμένει, ότι πρέπει με όλα τα μέσα και με κάθε τρόπο να διαφωτίσουμε την κοινή γνώμη στο εξωτερικό για την ιστορική πραγματικότητα της Μακεδονίας, αντικρούοντας τις ψευδολογίες των Σλάβων κι αποκαθιστώντας την αλήθεια σ’ όλο το φάσμα που συγκροτεί το Μακεδονικό πρόβλημα. Κι αναφέρομαι σε ορισμένα μόνο ονόματα, για να δείτε πως η ηγεσία μιας και μόνο κατάστασης, της σημερινής, η οποία υποτίθεται πως έχει όλη την εμπειρία του παρελθόντος πάνω στο ζήτημα αυτό, δεν συμφωνεί μεταξύ της.

Αντίθετα, ο κ. Ζαΐμης, γενικός γραμματέας Απόδημου Ελληνισμού, που επισκέφτηκε πρόσφατα την Αυστραλία, αναφερόμενος στο Μακεδονικό ζήτημα και, έχοντας υπόψη του κάποιο γεγονός που έλαβε χώρα στο Περθ της Δυτικής Αυστραλίας, μας είπε δημόσια πως δεν χρειάζεται να κάνουμε τίποτα παραπάνω παρά ‘’να μαζευτούμε καναδυό χιλιάδες μπρατσωμένοι και να τους δείρουμε’’.

Ο κ. Τζανετάκης δε, που ήρθε σχεδόν αμέσως μετά τον κ. Ζαΐμη, μας είπε ότι δεν υπάρχει καθόλου Μακεδονικό πρόβλημα, γι’ αυτό και δεν μπορούμε να ασχολούμεθα με κάτι που δεν υπάρχει. Ποια, λοιπόν, τακτική θα πρέπει εμείς να ακολουθήσουμε; Με ποια απ’ τις παραπάνω απόψεις θα συντονίσουμε τις ενέργειές μας; Αν δεν υπάρχει πρόβλημα, ποιους και για τι να διαφωτίσουμε: Αν δεν υπάρχει πρόβλημα, με ποιους να αντιπαραβάλουμε τα μπράτσα μας; Αν δεν υπάρχει πρόβλημα, προς τι τα επιστημονικά συνέδρια και γιατί συζητούμε σήμερα; Αν δεν υπάρχει πρόβλημα, γιατί έγινε μια συζήτηση γι’ αυτό προ ετών εδώ στην ελληνική τηλεόραση από αντιπροσώπους των ελληνικών κομμάτων (αν δεν κάνω λάθος) και με παντελή απουσία δική μας, των μεταναστών, επέρριψαν όλοι εύκολα και αστενοχώρητα την ευθύνη της εξάπλωσης του προβλήματος σε μας, στη μάζα των μεταναστών κι όχι σ’ αυτούς τους ίδιους και σε κείνους που αυτοί αντιπροσώπευαν σε κείνη τη συζήτηση ή τουλάχιστο στις ελληνικές ηγεσίες Αθηνών και Αυστραλίας;

Δεν ζητούμε σήμερα το λόγο από κανένα γι’ αυτό. Υπογραμμίζουμε τις περιπτώσεις, για να δούμε όλοι πού βρίσκονταν και πού συνεχίζει να βρίσκεται το πρόβλημα.

Προσωπικά συμφωνώ με την άποψη του κυρίου Μάρτη, ότι υπάρχει πρόβλημα και προς την κατεύθυνση αυτή εργάζομαι και προσπαθώ, όσο μου επιτρέπουν οι μικρές μου δυνάμεις. Το πρόβλημα, όμως, είναι μεγάλο και έντονο και απαιτεί τη συντονισμένη αντιμετώπιση από μέρους όλων των Ελλήνων ανεξάρτητα κι όχι μόνο των Μακεδόνων. Και επιπλέον, η αντιμετώπιση αυτή δεν πρέπει να γίνεται μόνο σε επιστημονικό επίπεδο, που είναι αλήθεια πως τα συνέδρια αυτά προσφέρουν πάρα πολλά στο ζήτημα αυτό, αλλά παράλληλα μ’ αυτά επιβάλλεται να κατεβούμε και σε χαμηλότερο επίπεδο. Να κατεβούμε κάτω στα λαϊκά στρώματα, σ’ αυτά που δέχονται τη μεγαλύτερη επίδραση και τα οποία τροφοδοτούν τον όγκο των διαδηλώσεων και των παρεμφερών ενεργειών, που εντυπωσιάζουν την κοινή γνώμη των χωρών όπου εμείς οι ξενιτεμένοι ζούμε. Στα εργοστάσια και στους χώρους δουλειάς, οι Έλληνες εργαζόμενοι αντιμετωπίζουν καθημερινά τις διαστρευλωμένες απόψεις, ιστορικές ιδιαίτερα, με τις οποίες οι σλαβικές οργανώσεις οπλίζουν τους οπαδούς τους και τους εξαπολύουν κατά των Ελλήνων συναδέλφων τους, τις οποίες οι δικοί μας, απληροφόρητοι καθώς είναι, δεν μπορούν να αντικρούσουν κι έτσι, αντί να τους αποστομώσουμε εμείς, μας αποστομώνουν εκείνοι και κερδίζουν διαρκώς έδαφος. Εκεί, λοιπόν, στα εργοστάσια, στις γειτονιές, στο λαό, πρέπει να εκδηλώσουμε το ενδιαφέρον και την προσπάθειά μας, χωρίς θορύβους και τυμπανοκρουσίες.

Και η ενέργειά μας αυτή, για να τελεσφορήσει, πρέπει να γίνει σε τρία στάδια. Συλλογή πληροφοριών. Κατάρτιση των Ελλήνων. Αποκάλυψη της διαστρέβλωσης κι αποκατάσταση της αλήθειας. Επειδή οι απροετοίμαστοι και ακατατόπιστοι Έλληνες αντιμετωπίζουν κάθε είδους προκλήσεις και δέχονται ποικίλες και εκ των προτέρων προετοιμασμένες ερωτήσεις, στις οποίες δεν μπορούν να απαντήσουν, θα πρέπει σαν πρώτο στάδιο των ενεργειών μας να είναι η συγκέντρωση και καταγραφή, μέσω αυτών των συμπατριωτών μας, των ποικιλόμορφων ερωτήσεων που τους απευθύνουν οι Σλάβοι συνάδελφοί τους στην ώρα της δουλειάς ή στις συναναστροφές μαζί τους και η επεξεργασία τους από, αν όχι ειδικούς, τουλάχιστον κατατοπισμένους Έλληνες πάνω στα θέματα αυτά. Στη συνέχεια να γίνεται ανάλογη κατάρτιση των συμπατριωτών μας και θωράκιση με ιστορικά όσο γίνεται ντοκουμέντα, τα οποία θα τους μεταδίδονται με διαλέξεις, σεμινάρια, συναντήσεις συλλόγων και με άλλες παρεμφερείς συγκεντρώσεις, χωρίς θόρυβο και έμφαση. Με βάση δε τους προβαλλόμενους ισχυρισμούς των Σλάβων, θα γράφονται καταληπτά απ’ τους απλούς ανθρώπους άρθρα, ιστορικές αναφορές και ντοκουμενταρισμένα κατατοπιστικά σημειώματα σε πληροφοριακά δελτία ή σε υπάρχοντα έντυπα των Συλλόγων, Αδελφοτήτων και Κοινοτήτων, ελληνικά και αγγλικά αν είναι δυνατόν, τα οποία θα διανέμονται δωρεάν στα μέλη και στο κοινό, για την πληροφόρησή τους. Έτσι, θα κερδιθεί χρόνος στο θέμα πληροφόρησης, γιατί δε θα ασχοληθούμε με τη συγγραφή άρθρων γενικού περιεχομένου στις εφημερίδες, που συνήθως δεν διαβάζονται, αλλά θα δώσουμε απλά, λίγα και συγκεκριμένα στοιχεία πάνω σε  συγκεκριμένα θέματα ή καλύτερα σε συγκεκριμένα ερωτήματα, που αντιμετωπίζουν καθημερινά οι Έλληνες μετανάστες στους χώρους δουλειάς απ’ τους Σλαβομακεδόνες συναδέλφους τους, ώστε να μην φεύγουν εκείνοι ικανοποιημένοι απ’ την άγνοιά μας αλλά να πείθονται απ’ τη συγκεκριμένη, σαφή και αδιαφιλονίκητη κατά το δυνατόν απάντησή μας. Έτσι κι εκείνους θα αποστομώσουμε και το δικό μας ηθικό θα αναπτερώσουμε, αποκτώντας εμπιστοσύνη στις γνώσεις μας και στην ικανότητά μας να τις εξωτερικεύουμε, για να περάσουμε έτσι στην επίθεση, ώστε να τους αποδυναμώνουμε με την πειθώ και να τους αφοπλίζουμε με την αλήθεια.

Ταυτόχρονα όμως, να τους απλώνουμε φιλικά και με θέρμη το χέρι κι αντί να τους απωθούμε να τους προσελκύουμε. Ας μην ξεχνούμε, πως εκείνο που καθορίζει την Εθνική συνείδηση δεν είναι μόνο η γλώσσα. Αυτή είναι ένα φαινομενικό γνώρισμα μόνο. Στα Ψαρά σκοτώθηκαν 1500 Σλαβόφωνοι Έλληνες Μακεδόνες. Στα Δερβενάκια πολέμησαν αντάμα με τον Κολοκοτρώνη Σλαβόφωνοι Έλληνες Μακεδόνες. Εφτά στρατηγοί του γέρου του Μοριά ήταν Μακεδόνες. Ο καπετάν Κότας δεν μιλούσε ελληνικά. Έλληνες της Μικρασίας και του Πόντου δεν μιλούσαν ελληνικά. Ήταν, όμως, Έλληνες, γιατί κατά βάθος ένιωθαν Έλληνες.

Σήμερα, πρέπει να παραδεχτούμε πως οι παραπλανημένοι Σκοπιανοί ρωτούν κι εμείς δεν απαντούμε. Γιατί οι ερωτήσεις τους είναι επιλεγμένες κι εμείς είμαστε ακατατόπιστοι. Κι όταν σιωπούμε μπροστά σε άλλους, οι άλλοι αυτοί τάσσονται με το μέρος εκείνου που έχει την απάντηση, άσχετα πόσο σωστή και ιστορικά βεβαιωμένη είναι.

Βέβαια, εδώ θα απαιτηθούν και κάποια χρήματα, τουλάχιστον για την έκδοση και κυκλοφορία των πληροφοριακών αυτών εντύπων. Στο σημείο αυτό, θα πρέπει να συμβάλει το Εθνικό κέντρο αλλά να συνεισφέρουν και οι κάθε είδους Σύλλογοι των μεταναστών απ’ τα ταμεία τους, γιατί πρόκειται για Εθνικό θέμα υψίστης σημασίας, σπουδαιότερο κι απ’ τον έρανο για την αγορά κάποιου πολεμικού καραβιού. Για το σκοπό αυτό, όμως, θα πρέπει να υπάρξει στενή και απόλυτη συνεργασία όλων των πραγματικά ενδιαφερόμενων μερών και οι κοινές προσπάθειες να συντονίζονται από ένα κοινό συντονιστικό για κάθε χώρα όργανο κι ίσως κι ένα κοινό για όλες μαζί, που θα αποτελεστεί από μετανάστες της χώρας αυτής, που ζουν από κοντά και γνωρίζουν τα πράγματα.

Αν η πρόταση αυτή υιοθετηθεί, είμεθα σε θέση να εισηγηθούμε, αν μας ζητηθεί, περισσότερες επ’ αυτού οργανωτικές λεπτομέρειες και τρόπους εφαρμογής και δράσης.

Ελπίζω πως οι Παμπιερείς δε θα συνθέσουν άρνηση με τη στάση τους αλλά θα πάρουν θέση και θα αποτελέσουν πρωτοπορία στην ουσιαστική αντιμετώπιση του σπουδαίου αυτού Εθνικού προβλήματος.

Αλέκος Αγγελίδης
Καλοκαίρι 1991


Α Ρ Θ Ρ Α - Τ Η Σ - Ι Δ Ι Α Σ - Κ Α Τ Η Γ Ο Ρ Ι Α Σ :
  1. Από τι πέθανε ο Μέγας Αλέξανδρος
    Θεωρείται, και δικαίως, μια από τις μεγαλύτερες προσωπικότητες της ιστορίας: Πέρα από ικανότατος στρατιωτικός διοικητής, ο Μέγας Αλέξανδρος (356 πΧ- 323 πΧ) σηματοδότησε το τέλος μιας εποχής και την έναρξη μιας νέας, φέρνοντας την Ανατολή και τη Δύση πιο κοντά από ό,τι είχαν έρθει ποτέ άλλοτε στο παρελθόν.
  2. Δεν το πιστεύω
    ΓΙΩΡΓΟΣ Κ. ΚΥΡΜΕΛΗΣ Εἶναι φυσικό, σέ τραγικές καί ἐξευτελιστικές γιά την πατρίδα στιγμές πού ἔφεραν στόν τόπο οἱ κακῆ τῆ μοίρα κυβερνῆτες του, νά ψάχνει ἡ μνήμη μας ἀνθρώπους πού ἔδωσαν τή ζωή τους γιά τόν τόπο αὐτό. Πού στέγνωσαν καί ἑκούσια ἀποξήραναν τόν ἐσωτερικό τους κόσμο, τίς ἁπλές καί ἀνθρώπινες χαρές τῆς ἐπίγειας ζωῆς, κι ἀφοσιώθηκαν  κι ἀφιερώθηκαν σέ ἀγῶνες δύσκολους και σκληρούς μόνο καί μόνο νά δοῦν αύτόν τόν πάντα προδομένο τόπο ν΄ἀλλάζει δρόμο καί τρόπο καί βίο. Στή διαιώνια ἱστορία μας ὑπῆρξαν πάντα τέτοιοι ἡγέτες-ἄνθρωποι. Προς τούς ὁποίους προσέτρεχε ὁ λαός σέ στιγμές ἀπελπισίας, τρόμου καί πανικοῦ καί μάλιστα κι ὃταν εἶχαν ἤδη πεθάνει.
  3. Προσωπικότητες της Μακεδονίας
    Μετά αυτή τη σύντομη περιήγηση στο χώρο της Μακεδονίας, περνάμε σε έναν άλλο χώρο, των προσωπικοτήτων της, που προέρχονται από διάφορες πόλεις της και διακρίνονται για τα ποικίλα προσόντα τους. Σε αυτή την αναφορά τηρείται μία χρονολογική πορεία που ξεκινάει τον 5ο αι. με το Στωβαίο Ιωάννη, γραμματικό και συγγραφέα Ανθολογίας της Ελληνικής Γραμματείας. Ακολουθούν δύο άντρες, με το όνομα: Ποσείδιππος, που έζησαν τον 4ο και 3ο αι.
  4. Οι Μακεδόνες - Ε
    ©Πιπίνα Δ. Έλλη (Dr Pipina D. Elles) Sydney, Australia Οι διάδοχοι του Μ. Αλεξάνδρου Τον Περδίκκα (τον αρχαιότερο των στρατηγών του Μ. Αλεξάνδρου που εργάστηκε ολόψυχα για την ενότητα του κράτους το οποίο κληροδότησε στους στρατηγούς του και στους συνεργάτες του, ο Αλέξανδρος, με τον θάνατο του) αντικατέστησε ο Αντίπατρος που πέθανε αποσυρόμε­νος στην Μακεδονία. Ετούτος όρισε ως διάδοχό του τον Πολυσπέρχοντα, αντί του γιου του Κασσάνδρου. Ο Κάσσανδρος όμως αποφάσισε να εκτοπίσει τον Πολυσπέρχοντα. Ήρθε λοιπόν κατά της Μακεδονίας, νίκησε τον Πολυσπέρχοντα στην Πύδνα το 316 π. Χ., συνέλαβε μά­λιστα και καταδίκασε σε θάνατο την Ολυμπιάδα και παν­τρεύτηκε την κόρη της Θεσσαλονίκη[1], την αδερφή του Μ. Αλεξάνδρου. Ο έκπτωτος Πολυσπέρχων, κατέφυγε στους Αιτωλούς.
  5. Το Μακεδονικό Ζήτημα
    Από το 1870 παρουσιάζονται σερβικές και βουλγαρικές διεκ­δικήσεις επί της Μακεδονίας. Η δημιουργία του IMRO (Internal Macedonian Revolutionary Organisation) από τον Goce Delkev και άλλους πέντε Βουλγάρους, στοχεύει στην εξουδετέρωση εξωτερικών επιδράσεων και στην διάσωση της Βουλγαρικής εθνικότητας (όπως καταθέτει ο Ivan Hadzhinicolov[2]), με την ίδρυση της «Μακεδονίας για τους Μακεδόνες».
  6. Οι Μακεδόνες - Δ
    Ο Αλέξανδρος[1], διαδέχτηκε τον πατέρα του Φίλιππο στον θρόνο σε ηλικία είκοσι (20) ετών, ανακηρυχθείς βασιλιάς α­πό τους στρατευμένους Μακεδόνας. Ο Διόδωρος[2] καταθέτει ότι ο Αλέξανδρος από τη μεριά του Φιλίππου ήταν απόγονος του Ηρακλή και από τη μεριά της μητέρας του απόγονος των Αιακιδών. Κληρονόμησε λοιπόν –σύμφωνα με την ελληνική παράδοση και πεποίθηση- σπουδαία φυσική δύναμη και ποιότητες ήθους.
  7. Οι Μακεδόνες - Γ
    ©Πιπίνα Δ. Έλλη (Dr Pipina D. Elles) Sydney, Australia Ο Φίλιππος Αγνώστου - Jastrow (2006), Κοινό Κτήμα, https://commons. wikimedia.org/ w/index.php?curid=640435 Σε ετούτη τη δύσκολη περίοδο για τη Μακεδονία, ανεβαίνει στην εξουσία ο γιος του Αμύντα Γ’, ο Φίλιππος, μόλις 23 ετών. Στην αρχή ορίζεται ως επίτροπος του ανήλικου ανιψιού του, γιου του Περδίκκα.  Σύντομα όμως στέφεται Βασιλιάς ο ίδιος. Υπό τη βασιλεία του  η Μακεδονία γνωρίζει, όσο ποτέ άλλοτε, μεγάλη στρατιωτική και πολιτική ακμή. Ο Πυθαγόρειος φιλόσοφος Παμμένης, διδάσκαλος του Φιλίππου στις Θήβες, την περίοδο που νεαρός (στα δεκαπέντε του) ο Φίλιππος είχε κρατηθεί ως όμηρος και μάλιστα για περισσότερο από δύο χρόνια[1], λέει ότι ο μαθητής του αγά­πησε τον πολιτισμό που γνώρισε στη Θήβα και μελέ­τησε τα στρατιωτικά πράγματα των Θηβαίων. Μετά από τον φόνο του Πτολεμαίου, ο Περδίκκας, αδερφός του Πτολεμαίου, διόρισε τον Φίλιππο διοικητή επαρχίας στην Μακεδονία, όπου εκείνος συγκρότησε και οργάνωσε στρατό, σύμφωνα με τις δικές του γνώσεις και αντιλήψεις. Με αυτόν τον στρατό επιβλή­θηκε εν γένει, στους Μακεδόνες.
  8. Οι Μακεδόνες - Β
    Η μάχη της Χαιρώνειας[1] δεν ήταν το τέλος της Ελληνικής Ιστορίας, όπως μερικοί ιστορι­κοί του 19ου αι. υποστήριξαν, αλλά η αρχή ενός και­νούργιου κεφαλαίου στην Ελληνική Ιστορία. Οι Ελληνιστικοί χρόνοι υπήρξαν για την Ελλάδα η χρονική περίοδος κατά την οποία η Ελληνική γλώσσα υπερβαίνει τα τότε Ελληνικά σύνορα και αποβαίνει «παγκόσμια». Ετούτη την περίοδο έχουμε τη δημιουργία σπουδαίων έργων. Από τον όρο της Αγίας Γραφής[2] «Ελληνισταί», ο Joh Gust. Droysen υιοθετεί και χρησιμοποιεί τους όρους «Ελληνιστικοί χρόνοι» και Hellenismus (Ελληνισμός). Άλλοι τοποθετούν την έναρξη των Ελληνιστικών χρόνων στα μέσα του 4ου αι.[3] Ετούτη η εκδοχή ενισχύεται από τον τάφο του «Petosiris» στην Ερ­μούπολη της Αιγύπτου[4], από τον πάπυρο των «Περσών» του Τιμόθεου στο Abousir-el-Meleq[5] και από το Μαυσω­λείο του Δυνάστη της Καρίας, Μαύσωλο[6].
  9. Οι Μακεδόνες - Α
    Οι Αρχαίοι Μακεδόνες, ανήκουν στα Ελληνικά φύ­λα τα οποία με την κάθοδο των Δωριέων[4], στο τέλος της 2ης π. Χ. χιλιετηρίδας, εγκαταστάθηκαν στο ΒΑ τμήμα της Ελληνικής Χερσονήσου. Οι Μακεδόνες δεν προχώρησαν προς νότο, όπως έκαναν τα υπόλοιπα Ελληνικά φύλα, αλλά παρέμειναν στο τμήμα αυτό της Ελληνικής γης η οποία απέβη η πατρίδα τους και ονομάστηκε από αυ­τούς "Μακεδονία"
  10. Μακεδονία σημαίνει...
    Ο Stephen G. Miller, Επίτιμος Καθηγητής του Πανεπιστημίου Berkley, Καλιφόρνια, ΗΠΑ, εξηγεί σε επιστολή του ότι γιατί τα Σκόπια σε καμία περίπτωση δεν πρέπει να ονομάζονται Μακεδονία. Συγκεκριμένα, γράφει ο διάσημος Αμερικανός Καθηγητής προς τον Εκδότη του Archaeology...
  11. Μακεδονικος Αγωνας 1904 -1908
    Διάλεξη στη Μελβούρνη, Αυστραλία, στις 03 Νοεμβρίου 2013. Η διάλεξη διοργανώθηκε από την Ένωση Θεσσαλονικέων "Ο Λευκός Πύργος", την Κοινότητα Ώκλη και Περιχώρων το Ημερήσιο Ελληνικό Κολλέγιο Oakleigh Grammar και την Ελληνική Σχολή Ζήνων Μελβούρνης στο πλαίσιο 29ων γενεθλίων της αδελφοποίησης μεταξύ των πόλεων Θεσσαλονίκης και Μελβούρνης.
  12. Κρουσοβο - Γευγελη
    Θεωρείται ότι το όνομά της έχει κοινή ρίζα με τα «Κρούσια» και προέρχεται από το μακεδονικό όνομα «Κρούσσος». Η ελληνική κοινότητα του Κρουσόβου, βλαχόφωνη στην πλειονότητά της, ήταν μια από τις ανθούσες του βορειομακεδονικού χώρου. Πληθυσμιακά γνωρίζουμε ότι το 1856 το Κρούσοβο είχε 18.000 κατοίκους, κυρίως βλαχόφωνους Έλληνες και λίγους Αλβανούς και Βούλγαρους.
  13. Οχριδα
    Ιδρύθηκε την εποχή του Χαλκού από τον Κάδμο με το όνομα Λυχνίδα ή Λυχνιδός. Πρόκειται για μια από τις αρχαιότερες ελληνικές πόλεις και αποτέλεσε, κατά τους ιστορικούς τηΒόρειο Ακρόπολη του Ελληνισμού. Η σύγχρονη πόλη της Αχρίδας βρίσκεται πάνω στα ερείπια της αρχαίας ελληνικής πόλης Λυχνιδού, που η ίδρυσή της τοποθετείται τον 6ο αιώνα π.χ. Στα βυζαντινά χρόνια τη συνατάμε ως Ιουστινιανή.
  14. Στρώμνιτσα
    Η αρχαιολογική έρευνα στην περιοχή έχει αποκαλύψει πλήθος αρχαίων ελληνικών αγαλμάτων, αγγείων, νομισμάτων, ελληνικών (και λίγων ρωμαϊκών) επιγραφών. Εδώ στην αρχαιότητα υπήρχε η ελληνική πόλη Αστραίον. Στη ρωμαϊκή και βυζαντινή περίοδο θα συναντήσουμε την πόλη ως Τιβεριούπολη. Στην πόλη αυτή μαρτύρησαν το 362, επί Ιουλιανού, οι «δεκαπέντε μάρτυρες».
  15. Οι Ελληνες στη FYROM
    Η ένταση μεταξύ των δύο χωρών και το ανεπίλυτο πρόβλημα με την οριστική ονομασία της νέας αυτής χώρας, δημιούργησαν εντάσεις και αύξησαν τις προκαταλήψεις και στις δύο πλευρές των συνόρων. Η υποχώρηση του σλαβομακεδονικού εθνικισμού, που εκτιμώ ότι είναι η κύρια πηγή έντασης, και ο έντιμος συμβιβασμός ανάμεσα στις δύο χώρες...
  16. Οι Αλυκες του Κιτρους
    Στην παραλία του Κίτρους και στην αρχαία θέση Αθεράδα, όπου και το ακροτήριο Αθερίς, εκεί που πιστεύονταν και πιστεύεται ότι υπήρχε το αρχαίο λιμάνι της Πύδνας, υπάρχουν σήμερα εγκαταστάσεις παραγωγής άλατος. Οι Αλυκές.
  17. Το Κονακι του Κιτρους
    Την τελευταία περίπου εκατονταετία της τουρκοκρατίας, το Κίτρος ήταν τσιφλίκι της οικογένειας Μπίτζιου και μεταβιβάζονταν κανονικά απ’ τον πατέρα στο γιο. Σπουδαιότερος και πιο γνωστός απ’ αυτούς ήταν ο Νικόλαος Μπίτζιος ή Νικολάκης, όπως τον έλεγαν, που έζησε στα τέλη του 19ου και στις αρχές του 20ου αιώνα.
  18. Η ιστορια του Ρουπελ
    Η Ιστορία ενός λαού δεν είναι μόνον οι λαμπρές του νίκες και τα φανταχτερά κι ένδοξα κατορθώματά του, αλλά αποτελούν αναπόσπαστο κομμάτι της και τα σφάλματα και οι αποτυχίες του, γι’ αυτό και είναι επιβεβλημένο, τα μελανά αυτά σημεία της ζωής του, όσο σκοτεινά κι αν είναι, να γίνονται γνωστά και να κοινολογούνται ανεπηρέαστα, σαν καθαρώς ιστορικά γεγονότα και να ερευνούνται με το ίδιο ενδιαφέρον, όσο κι εκείνα που τον προβάλλουν σα λαό και λαμπρύνουν το παρελθόν του.
  19. Μακεδονια - Πυδνα και Χριστιανισμος
    Ο Απόστολος Παύλος, στη διάρκεια της δεύτερης περιοδείας του (52 ή 53 μ.Χ.), προερχόμενος απ’ τη Βέροια και πηγαίνοντας για τη Νότια Ελλάδα, πέρασε, σύμφωνα με την παράδοση, απ’ τη διπλανή Μεθώνη, όπου και επιβιβάστηκε σε πλοίο για την Αθήνα. Από κει «εξαπέστειλαν (αυτόν) οι αδελφοί, πορεύεσθαι ως επί την θάλασσαν»1.
  20. Μακεδονια - Αρχαιο Κιτρος
    Με την κατάκτηση της Μακεδονίας απ’ τον Αιμίλιο Παύλο και τα μέτρα που πήρε το Συνέδριο της Αμφίπολης κι ύστερα απ’ την κατάπνιξη των επαναστάσεων, που επακολούθησαν με τον Ανδρίσκο και τον Αλέξανδρο, η Πύδνα, σαν που υπέστη και τις μεγαλύτερες καταστροφές απ’ τους πολέμους και που αντιμετώπισε πρώτη το οξύ μένος των Ρωμαίων, πέφτει σε οικονομική και κοινωνική στασιμότητα και παρακμή.
  21. Μακεδονια - Επανασταση στην Πυδνα
    ΚΕΦΑΛΑΙΟ  ΟΓΔΟΟ Η ΕΠΑΝΑΣΤΑΣΗ ΣΤΗΝ ΠΥΔΝΑ ΤΟ 148 π.Χ. Τρία χρόνια μετά τη μάχη της Πύδνας, η ρωμαϊκή Σύγκλητος έστειλε αντιπροσώπους της στη Μακεδονία,
  22. Μακεδονια - Αιμιλιος Παυλος και ο θριαμβος
    Ο Αιμίλιος Παύλος γεννήθηκε το 230 ή 229 π. Χ.. Προερχόταν από αριστοκρατική οικογένεια του οίκου των Αιμιλίων. Λέγεται πως ήταν ελληνικής καταγωγής και πως ο πρόγονός του Μάμερκος ήταν γιος του σοφού Πυθαγόρα και ονομάστηκε Αιμίλιος «δια την αιμυλία λόγου και χάριν». Ο Παύλος είχε τύχει καλής μόρφωσης, σύμφωνα με τη ρωμαϊκή και την ελληνική παιδεία κι αγαπούσε τον ελληνικό πολιτισμό. Από μικρός είχε εκπαιδευτεί και στα όπλα κι είχε διακριθεί και στον τομέα αυτό.
  23. Μακεδονια - Πριν τη μαχη της Πυδνας
    Αφού είδαμε περιληπτικά και με μεγάλη συντομία πώς πάτησαν πόδι οι Ρωμαίοι στην Ελλάδα και πώς κατάφεραν να ενισχύσουν και να ισχυροποιήσουν τις θέσεις τους στο έδαφός της, ας δούμε πώς εξελίχτηκαν τα πράγματα στη Μακεδονία, ύστερα απ’ το θάνατο του Φιλίππου του Ε’ και την άνοδο του Περσέα στο θρόνο.
  24. Μακεδονια - Η Πυδνα 500 - 323 π.Χ.
    Απ’ την ενδοχώρα των Βαλκανίων, την Ιλλυρία και τη Μακεδονία, κατέβηκαν κατά καιρούς οι διάφορες ελληνικές φυλές (Ίωνες, Δωριείς, Πελασγοί κ.λ.π.), οι οποίοι και κατοίκησαν τη Μακεδονία και τη Νότια Ελλάδα. Κι απ’ τις πόλεις πάλι της νότιας Ελλάδας ξεκίνησαν αργότερα κύματα Ελλήνων αποίκων, για να κατοικήσουν τα παράλια του Αιγαίου, της Μεσογείου, του Πόντου κ.λ.π.. Κι άλλοτε μεν έδιωχναν παλιούς κατοίκους ή αφομοίωναν υπάρχοντες βαρβαρικούς οικισμούς, άλλοτε δε ίδρυαν κανούριες πόλεις και δημιουργούσαν νέα κέντρα ζωτικά και αξιόλογα, τα οποία επέζησαν χιλιάδες χρόνια κι έγραψαν μακραίωνη κι ενδιαφέρουσα ιστορία, συμβάλλοντας ουσιαστικά στην ιστορική γενικά εξέλιξη των περιοχών που δέσποζαν.
  25. Μακεδονια - Ο Πρωτος Οικισμος
    Η Πύδνα πιστεύεται πως χτίστηκε κατά τον 8ο ή 7ο π.Χ. αιώνα απ’ τους Ερετριείς της Εύβοιας, όπως και η παρακείμενη Μεθώνη[1]. Υπάρχει πιθανότητα στη θέση της Πύδνας να βρήκαν τότε οι Ερετριείς κάποιον άλλο οικισμό, με το ίδιο ή άλλο όνομα, γύρω απ’ τον οποίο να έχτισαν την καινούρια πόλη τους. Την πιθανότητα αυτή ενισχύουν οι πρόσφατες διαπιστώσεις των αρχαιολόγων, που μελέτησαν το μικρό τύμβο, τον οποίο και εντόπισαν το 1981 στην περιοχή του Παλιόκιτρους. Η κατασκευή του τύμβου αυτού ανάγεται στο τέλος της εποχής του χαλκού και στις αρχές της εποχής του σιδήρου.
  26. Το λιμάνι της Πύδνας
    Η Πύδνα είχε αποκτήσει κατά καιρούς ξεχωριστή δύναμη και ιδιαίτερα την εποχή του Φιλίππου του Β’ είχε τονιστεί πολλές φορές απ’ το Δημοσθένη, το μεγάλο ρήτορα των αιώνων, η ζωτικότητά της και η μεγάλη σημασία της, σ’ ότι αφορούσε την ισορροπία των δυνάμεων στον τότε Ελλαδικό και στο Μεσογειακό γενικότερα χώρο. Κι όλη αυτή η διάκριση και η σπουδαιότητα της Πύδνας οφείλονταν στον πλούτο της, στη γεωγραφική της θέση και περισσότερο στο ζωτικής σημασίας λιμάνι της.
  27. Μακεδονία - Μετά τη Μάχη της Πύδνας
    Αμέσως μετά την εκπόρθηση της Πύδνας, ο Αιμίλιος Παύλος έστειλε πρέσβεις του στη Ρώμη, για να αναγγείλουν την περήφανη νίκη του στη Σύγκλητο. Η αντιπροσωπεία αυτή αποτελούνταν από τρεις αξιωματικούς του με επικεφαλής το Μέτελλο. Λίγες μέρες πριν απ’ την τελική νίκη του Αιμιλίου, κυκλοφόρησε φήμη στον ιππόδρομο της Ρώμης, ότι οι Ρωμαίοι νίκησαν τον Περσέα στη Μακεδονία. Το πράγμα, όμως, πέρασε σαν ένας φευγαλέος ψίθυρος και ξεχάστηκε, γιατί δεν υπήρχε συγκεκριμένη πληροφορία. Παρ’ όλα αυτά, ο λαός έτρεξε στους ναούς και πρόσφερε θυσίες και θυμιάματα στους βωμούς, παρακαλώντας τους θεούς να βγάλουν αληθινές αυτές τις φήμες.
  28. Μακεδονικό Πρόβλημα - μέρος β'
    Κι εδώ, ο ρόλος των σλαβόφωνων Ελλήνων, που γεννήθηκαν στην Ελλάδα και ήρθαν στην Αυστραλία με ελληνικά διαβατήρια κι αρνούνται τώρα την πατρίδα τους, έχει ιδιαίτερη βαρύτητα. Όλα αυτά είναι εκείνα που, προβαλλόμενα κατάλληλα, συγκινούν ως ένα βαθμό τη διεθνή κοινή γνώμη, η οποία και θα πρέπει να μας ενδιαφέρει περισσότερο. Το όνομα δε Μακεδονία, Μακεδόνες κλπ., φέρνει ακόμα στη μνήμη του πολύ κόσμου του εξωτερικού, που δεν γνωρίζει ιστορικές λεπτομέρειες και αρχαιολογικές, εθνολογικές και γλωσσολογικές ιδιαιτερότητες
  29. Μακεδονικό Πρόβλημα - μέρος α'
    Το Μακεδονικό ζήτημα, όπως είναι γνωστό στις μέρες μας, είναι ένα παρακλάδι ή παράγωγο, κατάλοιπο του μεγάλου Ανατολικού Ζητήματος, του οποίου η αρχή ή καλύτερα η διπλωματική του διατύπωση πάει 140 χρόνια πίσω. Οι τότε Μεγάλες Δυνάμεις, Αγγλία, Ρωσία και Αυστρία εποφθαλμιούν τα εδάφη της Οθωμανικής αυτοκρατορίας, η οποία αρχίζει να καταρρέει και κάθε μια απ’ αυτές ετοιμάζεται και προσπαθεί, με την πτώση του σουλτάνου, να ιδιοποιηθεί, όχι μόνο το πιο μεγάλο αλλά και το πιο ζωτικό τμήμα της καταρρέουσας αυτοκρατορίας.
  30. Η Μαχη της Πυδνας
    Η μάχη της Πύδνας είναι ένα σημαντικότατο ιστορικό γεγονός, γιατί η έκβασή της σημάδεψε βαθιά την πορεία της ανθρωπότητας. Επέδρασε ουσιαστικά στην εξέλιξη του κατοπινού κόσμου κι επηρέασε ανεπανόρθωτα τα βήματα και το μέλλον της φυλής μας. Εδώ, στα χώματα τα δικά μας, στις ρεματιές και στους λόφους της Πιερίας, που ανεβοκατεβαίνουμε κάθε μέρα εμείς αδιάφοροι και από άγνοια, πριν από 2152 χρόνια συγκρούστηκαν δυο κόσμοι...

Author: Μνήμες