Όλοι μαζί μπορούμε

 ΧΡΟΝΟΓΡΑΦΗΜΑ

(γράφει: ο Άρις Αντάνης)

Κι όταν περνούσε η Παναγιά.
σιωπηλή κάτω απ’ τα δέντρα,
κανένας δεν την άκουσε,
τα τριζόνια μοναχά τη χαιρετήσαν.

Γιάννης Ρίτσος (1938)

Αυτά τα λόγια του Ρίτσου νομίζω ότι αντικατοπτρίζουν την μεγάλη αλήθεια πως οι πολίτες αυτού του κράτους, με την πολιτική και οικονομική εικόνα που παράγουν οι ηγέτες του, έχουν πλέον αποθέσει όλες τις ελπίδες τους στην Παναγιά. Εν τούτοις, ακόμα μια φορά, τα φετινά Χριστούγεννα και την Πρωτοχρονιά ανταλλάξαμε πάλι τις ίδιες ευχές: Καλά Χριστούγεννα κι ευτυχές το νέον έτος 2017. Ευχές, αντί για προσευχές. Πάει πέρασε και η μεγάλη γιορτή των Φώτων. Όλοι ευχηθήκαμε να επέλθει φωτισμός και να αντιληφθούμε αυτό που λέει ο κλεμμένος τίτλος: Όλοι Μαζί Μπορούμε…

ΟΙ ΚΥΒΕΡΝΗΣΕΙΣ

Τόσα χρόνια τώρα η μία κυβέρνηση παραδίδει στην άλλη, τα κόμματα εναλλάσσονται, οι βουλευτές μετακινούνται από κόμμα σε κόμμα κι η πατρίδα μας βρίσκεται σε κώμα. Καμία κυβέρνηση δεν κατάφερε να αξιοποιήσει κατάλληλα τα σκληρά μέτρα που η ίδια πήρε σε βάρος των πολιτών. Αλλά κι εμείς οι πολίτες δεν καταφέραμε να πεισθούμε ότι δεν ήταν δυνατό να τηρηθούν τα προεκλογικά υπεσχημένα, με τα οποία μας κορόιδευαν τα κόμματα για να ‘ρθουν στην εξουσία.

Η κυβέρνηση που ανέλαβε να βρει άμεσες λύσεις για τα μεγάλα προβλήματα της χώρας, αναγκάστηκε κι αυτή να πει ψέματα στο Λαό. Μεγάλα ψέματα. Πιο μεγάλα ψέματα δεν ακούστηκαν ποτέ άλλοτε. Και τούτος ο λαός πίστεψε πάλι και μάλιστα 4 φορές μέσα σε ένα έτος.

 

Το 2015 και το 2016 ήταν δύο έτη απίστευτων πολιτικών εκδηλώσεων και πιστευτών μεγάλων ψεμάτων. Και πάμε στοίχημα ότι αν ξαναγίνουν εκλογές σε δυο-τρεις μήνες, πάλι θα ξαναπιστέψουμε- όχι νέα, αλλά- τα ίδια ψέματα. Ποιος φταίει; Αυτοί που λένε ψέματα ή εμείς που τους πιστεύουμε; Την απάντηση τη δίνει ένα μικρό ποσοστό γύρω στο 5% των σκεπτόμενων Νεοελλήνων, που βλέπουν όλη την Ελλάδα να κινείται μέσα σε ένα ζοφερό προβληματισμό και έναν αέναο φαύλο κύκλο:

Ντροπή σου, που με κορόιδεψες την πρώτη φορά.

Ντροπή μου, που με κορόιδεψες και τη δεύτερη.

 

ΤΑ ΚΟΜΜΑΤΑ

Με την επιστημονικά βασισμένη πρόβλεψη όλων των αρμοδίων φορέων, ότι η εκδοχή εκλογής μιας αυτοδύναμης κυβέρνησης δεν διαγράφεται,  εφεξής, εφικτή, εμείς, από τη μοναχική μας θέση, είχαμε μιλήσει έγκαιρα και είχαμε προειδοποιήσει στο παρελθόν και κατ’ επανάληψη, στους όχι ευρείς κύκλους των γνωριμιών μας, για τη μεγάλη και αδήριτη ανάγκη συναίνεσης σε όλους τους τομείς και κυρίως στην διακυβέρνηση της χώρας.

Αυτό αποτελούσε και τη μοναδική ακτίνα αισιοδοξίας. Ότι δηλαδή, άνθρωποι από διαφορετικές παρατάξεις, άλλες ιδεολογίες και καταβολές και από διαφορετικά κόμματα, καλούνται να ξεχάσουν τις ιδεοληψίες και τους φανατισμούς τους και να συμπράξουν, να συναινέσουν, να συνεννοηθούν και να συνεργαστούν, έστω για κάποιο συγκεκριμένο και συμφωνημένο χρονικό διάστημα, ώστε να εξασφαλίσουν στη Χώρα μια σταθεροποίηση της ανώμαλης πολιτικοοικονομικής αλλά και δημοσιονομικής κατάστασης που επικρατεί.

Αυτό, εκτός των άλλων – και εκτός του ότι ουδεμία συνάφεια έχει με τις συχνές δηλώσεις του… συμπαθούς και επί 30 χρόνια επίμονου κ. Βασίλη Λεβέντη- θα αποτελούσε και μια ουσιωδέστατη αναβίωση του γοήτρου μας στους εταίρους- ο Θεός να τους κάνει ‘εταίρους’- στους δανειστές και στον κόσμο ολόκληρο.

Παρ όλα αυτά, ακόμα και αυτή τη θαμπή ακτίνα αισιοδοξίας κατάφεραν και πάλι  και με ακόμα μεγαλύτερη ένταση, να τη σβήσουν, κάποιες δυνάμεις περίεργες και ύποπτες, κάποιες τάσεις που έδρασαν και όλα αυτά τα τελευταία 35 χρόνια, κάποια συμφέροντα που φοβούνται ότι ίσως θα μειωθούν- κάπως- οι καλπάζοντες ρυθμοί, όχι της θεμιτής κερδοφορίας αλλά της άκρατης κερδοσκοπίας τους σε βάρος του λαού. Γι αυτό και όλες οι μέθοδοι που ασκούνται είναι αρνητικές και μας προλαβαίνουν, ακόμα κι αν υπάρχει καλή θέληση, αφού όσοι τη διαθέτουν τελικά υποκύπτουν πανηγυρικά στους διάφορους… αδιάφορους και άτεγκτους καλοθελητές.

Μία αρνητική παράμετρος είναι βέβαια η ανόητη αντίδραση των παραδοσιακών κομμάτων που τρέμουν στην ιδέα ότι εάν δεν αντιδρούν, ακόμα κι όταν δεν συντρέχει λόγος, δεν έχουν λόγο ύπαρξης. Κι εδώ προβάλλεται ως αιτία η Κασσάνδρεια προκατάληψη ότι τα μέτρα που θα ασκηθούν, για το καλό του κόσμου και της πατρίδας, δεν θα είναι καλά, ούτε για τον κόσμο, ούτε για την πατρίδα.

Δεύτερη αρνητική παράμετρος είναι ο ίδιος ο λαός. Οι πολίτες βομβαρδίζονται από διάφορες πηγές και άλλοτε παρασύρονται, άλλοτε πανικοβάλλονται, άλλοτε προσπαθούν να εξασφαλίσουν κι αυτοί τα δικά τους μικροσυμφέροντα, όπως γίνεται πάντοτε σε καταστάσεις ανωμαλιών, αλλά και όπως έχουν διδαχθεί να κάνουν όλο αυτό το τριακονταπενταετές διάστημα: να μη νοιάζονται για το συμπολίτη τους, ούτε σε μικρή κλίμακα. Έχουμε μάθει πια στο « ό,τι φάμε, ό,τι πιούμε κι ό,τι αρπάξει ο… ρόλος μας». Αυτό ίσως να είναι και το πιο επικίνδυνο αρνητικό στοιχείο. Γιατί δεν έχουμε πια ούτε τύψεις. Δεν δίνουμε φράγκο για τίποτα άλλο εκτός από το να αρπάξουμε κάποιο φράγκο εμείς. (Τύψεις; Τι είναι αυτό;)

Βέβαια και μια τρίτη παράμετρος δεν είναι  διόλου αμελητέα: πολλοί πολιτικοί φοβούνται ακόμα και τη σύγκριση με μια τελικά πετυχημένη Κυβέρνηση. Ενώ κανονικά ως πολιτικοί με πείρα ετών, αλλά και ως νέοι πολιτικοί, μελετημένοι και σπουδαγμένοι, με ικανότητες και με φιλοδοξίες θα έπρεπε να μη φοβούνται, διότι γνωρίζουν από τώρα πολύ καλά, ότι αυτός ο τόπος δεν πρόκειται να «φτειάξει» με… καμία κυβέρνηση, εκτός εάν αποφασίσει να είναι μια κυβέρνηση 4ετίας από όλα τα κόμματα. Όλα τα κόμματα που ψήφισε ο λαός, όλος ο λαός, εκδηλώνοντας τη θέλησή του και την επιθυμία του.

«Πολλοί συμπολίτες μας ψήφισαν λάθος κόμμα», λένε κάποιοι άλλοι συμπολίτες μας. Τι θα λέγατε να συμφωνούσαμε ότι όλοι οι συμπολίτες ψηφίσαμε… λάθος κόμμα; Και ξέρετε γιατί; Γιατί το σωστό κόμμα που πρέπει να ψηφίσουμε δυστυχώς ΔΕΝ υπάρχει. Είναι τόσο απλό. Γιατί το κόμμα δεν είναι μια ιδέα. Το κόμμα αποτελείται από ανθρώπους. Ποιος μπορεί να παραδεχτεί με ειλικρίνεια, αλλά ειλικρινή… «ειλικρίνεια», ότι οι άνθρωποι που ψήφισε είναι οι σωστοί; Ποιος διαθέτει τα κότσια να το παραδεχτεί αυτό; Φυσικά οι ίδιοι οι πολιτικοί που αποτελούν τα κόμματα δεν το παραδέχονται, παρότι το γνωρίζουν πιο καλά από όλους μας. Αλλά κι εμείς; Τέτοια ευπιστία!

Αλλά βέβαια πού να βρεις ένα Καποδίστρια; Ακόμα κι αν τον εύρισκες, λίγα θα ήταν τα ψωμιά του κι αυτουνού. Και σε μας θα έμεναν οι πατάτες που θα άφηνε πίσω του. Όλο με τις «πατάτες» μένουμε στο τέλος.

 

ΤΑ ΣΩΜΑΤΕΙΑ

Τα σωματεία, δηλαδή οι ενώσεις και οι ομάδες πίεσης είναι επιτέλους ανάγκη να βασίζουν τα βήματά τους στην κοινή λογική, κοινή τιμιότητα και κοινή ακεραιότητα και να προσπαθούν να προστατέψουν τα συμφέροντα, όχι μόνο των μελών τους, αλλά και όλων των πολιτών, ενεργώντας με σκεπτικισμό, με νηφαλιότητα, αναζητώντας λύσεις για την επίλυση των αναγκών, χωρίς ακραίες θέσεις, αλλά με επιστημονικό και ορθολογικό τρόπο και βέβαια με σύνεση, συναίνεση και συνεννόηση. Η κίνηση δηλαδή να γινόταν εκ των κάτω προς τα άνω.

 

ΕΜΕΙΣ

Καλούμαστε λοιπόν κι εμείς, στην παρούσα οικτρή κατάσταση, να εκφέρουμε τις μετριοπαθείς πολιτικές μας απόψεις, ο καθένας από το πόστο του και,  όπου περνάει ο λόγος μας,  να συνεχίσουμε να εκφράζουμε το συμβουλευτικό χαρακτήρα των απόψεών μας. (Τι άλλο θα μπορούσαμε να κάνουμε! Τα έχουμε δοκιμάσει όλα…)

Θέλουμε λοιπόν να συμβουλέψουμε και μάλιστα εντελώς … δωρεάν:

>Την Κυβέρνηση να μη θεσπίσει νέα μέτρα σε βάρος του πολίτη, διότι, όχι μόνο δεν αντέχει πια ο λαός, αλλά θα συνεχίσει τη λανθασμένη πολιτική των προηγούμενων κυβερνήσεων, που απέτυχαν, παραιτήθηκαν, ηττήθηκαν.

Αντίθετα θα πρέπει να μειωθούν οι δημόσιες δαπάνες, να αρχίσει επιτέλους η πάταξη της φοροδιαφυγής, να δοθούν μαθήματα οικονομίας και αποφυγής της σπατάλης, να πεισθούν οι έχοντες πως πρέπει να συμβάλλουν ουσιαστικά στη σωτηρία της πατρίδας, να δοθούν κίνητρα, ώστε να ξαναρθούν οι καταθέσεις στην Ελλάδα- που όπως φαίνεται είναι πιο εύκολο να επιστρέψουν τα μάρμαρα του Παρθενώνα, παρά οι καταθέσεις- να εντατικοποιηθούν οι έλεγχοι και να τηρηθούν οι νόμοι. Η διαφάνεια και η αξιοκρατία να ισχύσουν επιτέλους.

>Την Τοπική Αυτοδιοίκηση να ορθολογίσει τα απερίγραπτα μπερδεμένα χρονοπρογράμματά της – αλήθεια πώς τα βγάζουν πέρα οι αιρετοί θεσμοί της αποκέντρωσης είναι απορίας άξιον! -και οπωσδήποτε να εμπνεύσει όσο μπορεί τον κόσμο, εργαζόμενη νυχθημερόν με εθελοντισμό και ανιδιοτέλεια και σύμφωνα και με την ιστορικότητα και την παράδοση κάθε τόπου, πράγμα που υπόσχονται κάθε φορά προεκλογικά όλες οι νέες Περιφερειακές και Δημοτικές αρχές, αλλά ποτέ δεν τις τηρούν. (Πολύ θα το ήθελαν να το πιστώσουν στην υστεροφημία τους, εδώ που τα λέμε, αλλά δεν μπορούν. Παραδειγματίζονται από τις Κυβερνήσεις και πράττουν κι αυτοί τα ίδια. Άνθρωποι είναι κι αυτοί! Ο φαύλος κύκλος που λέγαμε; Αυτός!)

>Τα πολιτικά κόμματα και κυρίως τους αρχηγούς και τους παρατρεχάμενους να πάψουν πια τις κραυγές και τα συνθήματα, τις ανόητες ιδεοληψίες και τους δήθεν αριστερούς φανατισμούς. Τι θα πει αριστεροί; Και ποιοι είναι οι αριστεροί; Το 90% του ελληνικού λαού αριστεροί είμαστε, εκ των πραγμάτων. Ή μήπως κάνω λάθος; Και άλλο πράγμα η ιδεολογία κι άλλο η ιδεοληψία. Ή μήπως κάνω λάθος;

Εντάξει, εδώ που τα λέμε, κάποιοι αριστεροί είναι πιο… αριστεροί από εμάς. Γιατί εμείς, το 90% του λαού δουλεύουμε μια ζωή ολόκληρη, πληρώνουμε την εφορία μας, τις εισφορές μας, καταβάλλουμε τις κατά 45%  κρατήσεις από το μισθό μας κάθε μήνα, πολλοί από μας μένουμε με ενοίκιο, δεν έχουμε ακριβά σπίτια και ακριβά εξοχικά, πισίνες και κότερα και πανάκριβα ΙΧ, με κόκκινες πινακίδες… Ναι είναι γεγονός ότι εμείς, το 90% δεν είμαστε και τόσο… αριστεροί, όσο ορισμένοι συγκεκριμένοι αριστεροί. Η αλήθεια να λέγεται…

>Τα συνδικαλιστικά σωματεία να ακολουθήσουν το παράδειγμα που εμείς προτείνουμε στην Κυβέρνηση και να συναινέσουν και συνεργαστούν μεταξύ τους, με μόνο στόχο το συμφέρον των εργαζομένων. Όλων των εργαζομένων.

>Τα κανάλια να εξοστρακίσουν τα ακριβοπληρωμένα παπαγαλάκια από τις οθόνες μας. Έτσι θα μπορέσουν και τα ίδια να επιβιώσουν και να πάψουν τις γνωστές πλέον ακρότητες με μοναδικό σκοπό τους την αύξηση θεαματικότητας. Πρώτα η πατρίδα.

Σε αυτό θα βοηθήσουν οι Υπουργοί και οι Βουλευτές, αν, αντί να τρέχουν στα κανάλια κάθε πρωί, πηγαίνουν από τις 6πμ στο γραφείο τους. Λέω 6πμ γιατί αν πας πιο μετά πάει η μέρα σου. Δεν φτουράει πια. Την έχασες. Σας μιλάω εκ πείρας. (35 χρόνια στην Τράπεζα).

>Και τέλος το λαό, τον κόσμο μας, τον απλό πολίτη, τον ψηφοφόρο, τον αγνό φορολογούμενο, το μισθωτό, το συνταξιούχο, τον υπάλληλο, τον εργαζόμενο, τον άνεργο, το νέο, που επί τόσα ολόκληρα χρόνια δεν έχει καταλάβει ότι  εκμεταλλεύονται τις ανάγκες του, την αφέλειά του, την ευπιστία του, την καλή του πρόθεση, την ελπίδα του και τον ενθουσιασμό του και του αποσπούν έξυπνα την ψήφο, με αποτέλεσμα να στέλνει στη Βουλή άσχετους και ανίκανους και συμφεροντολόγους. Το λαό που οι εξυπνάκηδες τον κρατάνε σε απαιδεία, με λάθος ενημέρωση, με παρελκυστικές τακτικές, τον σπρώχνουν σε παγίδες, τον οδηγούν σε ατομισμό και στο πρόσκαιρο συμφέρον και στο τέλος του λένε ότι αυτός είναι ο μόνος υπεύθυνος για τα δεινά του.

Αυτός ο λαός πρέπει τώρα το 2017 να μη περιμένει πια άλλες ΑΛΛΑΓΕΣ, από κανέναν, αλλά να ΑΛΛΑΞΕΙ ο ίδιος. Αυτό δεν είναι ανέφικτο, ειλικρινά, γιατί ο λαός μας είναι και έξυπνος και μπορεί να καταλάβει ότι:

α) Είναι πολίτης μιας χώρας που πρέπει να έχει κανονικό κράτος.

β) Σε αυτό το Ελληνικό κράτος, μόνο ο ίδιος ο πολίτης μπορεί να σπάσει το φαύλο κύκλο της έλλειψης εμπιστοσύνης και της αιώνιας κόντρας που επικρατεί ανέκαθεν ανάμεσα σε αυτόν και στην πολιτεία.

γ) Γνωρίζει ότι πρέπει επιτέλους να τον κυβερνούν άνθρωποι με παραστήματα και όχι …αποστήματα της κοινωνίας. Και άνθρωποι που είναι παραδείγματα ηθικής και παραδείγματα αξιοπρέπειας και παραδείγματα ακεραιότητας, παραδείγματα αφιλοκέρδειας και ανιδιοτέλειας. Άνθρωποι που θέλουν να προσφέρουν στον τόπο και όχι να μας… αφήσουν στον τόπο.

Υπάρχουν τέτοιοι άνθρωποι. Δεν ήταν μόνο ο Καποδίστριας. Είναι και άλλοι. Και ο λαός και τους ξέρει και τους έχει ανάγκη αλλά και τους δικαιούται πια στη ζωή του.

Ο λαός θέλει παραδειγματικά παραστήματα ανθρώπων. Και θέλει να αλλάξει ακόμα και τη φράση «παραδείγματος χάριν» σε … παραστήματος χάριν.

Η Ελλάδα μπορεί να γίνει ο επίγειος παράδεισος που όλοι μας ονειρευόμαστε. Έχει και τη γεωγραφική θέση και την ομορφιά και την αξιοσύνη του λαού της, που διαπρέπει στο εξωτερικό. Ας διαπρέψει επιτέλους και στο εσωτερικό.

ΤΑ… ΙΣΟΔΥΝΑΜΑ

Ισοδύναμα δεν ψάχνουν; Τους τα προσφέρουμε με τις γνώσεις και τις συμβουλές  μας. Ας τα διαβάσουν κι ας τα εφαρμόσουν.

Εμείς τα λέμε και τα ξαναλέμε. Και περιμένουμε όλους τους τίμιους και δίκαιους πολίτες να επιθέσουν τις γνώσεις και τις προθέσεις τους, αλλά και την αγάπη τους προς την πατρίδα, σαν ομοβροντίες πάνω στους … περίεργους, τους ξεροκέφαλους, τους χονδροκέφαλους αλλά και τους … «εξυπνάκηδες» εφιάλτες, που οι ίδιοι φέρνουν κάθε κρίση και καταφέρνουν να γίνονται κροίσοι, σε βάρος μας.

Και βέβαια το κάνουν δίχως τύψεις. Η λέξη τύψεις δεν υπάρχει στο λεξικό των εκάστοτε εφιαλτών της Ελλάδας. Εκτός από αυτούς λοιπόν, όλοι οι άλλοι μαζί, μπορούμε! []

Άρις Αντάνης

Leave a Reply

Your email address will not be published. Required fields are marked *