Πα­ναρ­κα­δι­κός Σύλ­λο­γος Μελ­βούρ­νης

________
Η Ι­ΣΤΟ­ΡΙΑ ΤΟΥ ΣΥΛΛΟΓΟΥ «ΚΟ­ΛΟ­ΚΟ­ΤΡΩ­ΝΗ»

«Όταν σβή­νεις έ­να κομ­μά­τι α­πό το πα­ρελ­θόν, σβή­νεις και έ­να α­ντί­στοι­χο κομ­μά­τι α­πό το μέλ­λον».
Γε­ωρ. Σε­φέ­ρης

Ο Πα­ναρ­κα­δι­κός Σύλ­λο­γος Μελ­βούρ­νης και Βι­κτω­ρί­ας «Ο Κο­λο­κο­τρώ­νης» ι­δρύ­θη­κε ε­πί­ση­μα στις 13 Σε­πτεμ­βρί­ου 1959, η­μέ­ρα Κυ­ρια­κή, στην πρώ­τη ι­δρυ­τική Γε­νι­κή Συ­νέ­λευ­ση που έ­γι­νε στο Ελ­λη­νι­κό Κα­φε­νεί­ο «Ορ­φέ­ας» στο Bourke Street, της Μελ­βούρ­νης.

Για να φτά­σου­με ό­μως ως την πρώ­τη Γε­νι­κή Συ­νέ­λευ­ση πολ­λή ερ­γα­σί­α, με­γά­λες φρο­ντί­δες και δια­δι­κα­σί­ες α­πό πολ­λούς Αρ­κά­δες με­τα­νά­στες για να ι­κα­νοποι­η­θούν ό­λες οι προ­ϋ­πο­θέ­σεις για την ί­δρυ­ση ε­νός ορ­γα­νι­σμού του ο­ποί­ου η α­πο­στο­λή ή­ταν κα­θα­ρά ε­θνι­κή και πα­τριω­τι­κή α­φού εί­χε ως κύ­ριο σκο­πό του την προ­βο­λή και προ­α­γω­γή των «εκ­παι­δευ­τι­κών, φι­λαν­θρω­πι­κών, κοι­νω­νι­κών, πο­λι­τι­στι­κών, η­θι­κών, πα­τριω­τι­κών και πνευ­μα­τι­κών εν­δια­φε­ρό­ντων» των Αρ­κά­δων της πο­λι­τεί­ας της Βι­κτώ­ριας.

Υ­ψη­λή ο­πωσ­δή­πο­τε α­πο­στο­λή και με­γά­λες οι ευ­θύ­νες ε­νός ορ­γα­νι­σμού α­πλών, και στις πε­ρισ­σό­τε­ρες πε­ρι­πτώ­σεις, φτω­χών με­τα­να­στών τους ο­ποί­ους οι συμ­βα­τι­κό­τη­τες της με­τα­πο­λε­μι­κής Ελ­λά­δας α­νά­γκα­σαν να ε­γκα­τα­λείψουν την ό­μορ­φη πα­τρί­δα τους, την Αρ­κα­δί­α, και να α­να­ζη­τή­σουν μια και­νούρ­για και, ί­σως, κα­λύ­τε­ρη ζω­ή στη μα­κρι­νή και ά­γνω­στη Αυ­στρα­λί­α.

Οι Έλλη­νες με­τα­νά­στες της δε­κα­ε­τί­ας του 1950 ή­ταν στην πλειο­νό­τη­τά τους νέ­οι, και κα­τά το πλεί­στον α­γό­ρια, στα εί­κο­σι χρό­νια τους, α­μού­στα­κοι που λέ­νε. Υ­πήρ­χαν βέ­βαια και οι με­γα­λύ­τε­ροι, ε­κεί­νοι που εί­χαν πά­ει και στο στρα­τό, οι πα­ντρε­μέ­νοι με τις οι­κο­γέ­νει­ές τους, και ε­κεί­νοι που εί­χαν υ­πη­ρε­τή­σει στις διά­φο­ρες κρα­τι­κές υ­πη­ρε­σί­ες της πα­τρί­δας, αλ­λά αυ­τοί ή­ταν λί­γοι.

Οι κοι­νω­νι­κές, οι πο­λι­τι­κές και οι πο­λι­τι­στι­κές συν­θή­κες που ε­πι­κρα­τούσαν τό­τε στην Αυ­στρα­λί­α δεν ή­ταν κα­θό­λου ευ­νο­ϊ­κές για τους με­τα­νά­στες και ι­διαί­τε­ρα για ό­σους κα­τά­γο­νταν α­πό τις Με­σο­γεια­κές χώ­ρες.

Η ε­πι­κοι­νω­νί­α με το ντό­πιο, το αγ­γλο­σα­ξο­νι­κό στοι­χεί­ο, και με με­τα­νά­στες α­πό άλ­λες χώ­ρες ή­ταν σχε­δόν α­δύ­να­τη λό­γω της γλώσ­σας. Αλ­λά και η ε­πι­κοι­νωνί­α με­τα­ξύ των ελ­λή­νων με­τα­να­στών ή­ταν πο­λύ δύ­σκο­λη. Δεν εί­χα­με τό­τε αυτο­κί­νη­τα, τη­λέ­φω­να, ελ­λη­νι­κά κα­τα­στή­μα­τα και α­γο­ρές, πο­λι­τι­στι­κά κέ­ντρα, κοι­νω­νι­κές πρό­νοιες, ε­φη­με­ρί­δες και ελ­λη­νι­κά κα­νά­λια και ρα­διο­σταθ­μούς. Δυο-τρί­α κα­φε­νεί­α ή­ταν ό­λα κι ό­λα και ε­κεί­να στο κέ­ντρο της Μελ­βούρ­νης κι αν ή­θε­λες να δεις κά­ποιο πα­τριώ­τη θα πή­γαι­νες το Σάβ­βα­το, ή το βρά­δυ ύ­στερα απ’ τη δου­λειά, στο «Ε­θνι­κό» ή στον «Ορ­φέ­α» και αν ή­σου­να τυ­χε­ρός θα συνα­ντού­σες κά­ποιο γνω­στό και θα μά­θαι­νες τί­πο­τα νέ­α α­πό την πα­τρί­δα.

Ού­τε και η πο­λι­τι­κή κα­τά­στα­ση ευ­νο­ού­σε τους με­τα­νά­στες. Ε­πι­κρα­τού­σε τότε μια πο­λι­τι­κή φι­λο­σο­φί­α, που την α­σπά­ζο­νταν ό­λα τα κόμ­μα­τα, η ο­ποί­α ή­ταν γνω­στή ως η «Πο­λι­τι­κή της Λευ­κής Αυ­στρα­λί­ας» που βα­σι­κό σκο­πό εί­χε να κρατή­σει τους μη λευ­κούς αν­θρώ­πους έ­ξω α­πό την Αυ­στρα­λί­α. Πολ­λές φο­ρές στους «μη λευ­κούς» συ­μπε­ρι­λαμ­βά­νο­νταν, λό­γω της με­λαμ­ψής ε­πι­δερ­μί­δας τους και των μαύ­ρων μαλ­λιών τους, και οι Με­σο­γεια­κοί λα­οί, ι­διαί­τερα οι Έλλη­νες και οι Ι­τα­λοί.

Οι κα­τα­στά­σεις αυ­τές που ε­πι­κρα­τού­σαν κα­θ’ ό­λη τη διάρ­κεια του 1950 ε­ξα­νά­γκασαν πολ­λούς Έλλη­νες να συ­σπει­ρω­θούν σε διά­φο­ρους συλ­λό­γους και α­δελ­φότη­τες ό­χι μό­νο για να α­πο­φύ­γουν την α­φο­μοί­ω­σή τους α­πό το ευ­ρύ­τε­ρο στοι­χεί­ο και χά­σουν την ελ­λη­νι­κό­τη­τά τους, αλ­λά, εξ ί­σου σπου­δαί­ο, για να μη χά­σουν την ελ­λη­νο­το­πι­κή τους ο­ντό­τη­τα, την πα­ρά­δο­ση, τα έ­θι­μα και την πο­λι­τιστι­κή ι­διαι­τε­ρό­τη­τα του χω­ριού, της πό­λης ή και του νο­μού τους.

Έτσι οι ζυμώσεις και οι δρα­στη­ριό­τη­τες για την ί­δρυ­ση ε­νός Πα­ναρ­καδι­κού Συλ­λό­γου που να α­ντι­προ­σω­πεύ­ει ό­λους τους Αρ­κά­δες της Μελ­βούρ­νης και γε­νι­κό­τε­ρα της Βι­κτώ­ριας άρ­χι­σαν σι­γά – σι­γά να παίρ­νουν δια­στά­σεις, να α­πο­κτούν ορ­μή, να ο­ρί­ζουν κα­τευ­θύν­σεις, κα­θή­κο­ντα και ευ­θύ­νες.

Έπρε­πε να  πλη­ρο­φο­ρη­θούν οι συ­μπα­τριώ­τες Αρ­κά­δες, να ορ­γα­νω­θούν ά­τυ­πες επι­τρο­πές, να βρε­θούν άν­θρω­ποι να συ­ντά­ξουν το κα­τα­στα­τι­κό να συ­ζη­τή­σουν και διορ­θω­θούν τα άρ­θρα, να πει­στούν οι στωική και ό­λοι ε­κεί­νοι που εί­χαν τις αμ­φι­βο­λί­ες τους για την ε­πι­τυ­χί­α μιας τέ­τοιας προ­σπά­θειας, και έ­να σω­ρό άλ­λες δρα­στη­ριό­τη­τες και τρε­χά­μα­τα για να φτά­σουν στην ευ­τυ­χή ε­κείνη μέ­ρα της ε­πί­ση­μης ί­δρυ­σης του Συλ­λό­γου.

Στην ι­δρυ­τι­κή ε­πι­τρο­πή του Συλ­λό­γου ερ­γά­στη­καν πολ­λοί Αρ­κά­δες. Σύμ­φω­να με τις κα­λύ­τε­ρες πλη­ρο­φο­ρί­ες που μας έ­χουν με­τα­φέ­ρει ε­κεί­νοι που πρω­τοστά­τη­σαν στις δια­δι­κα­σί­ες για την ί­δρυ­ση του Συλ­λό­γου στην αρ­χι­κή ο­μά­δα ενερ­γό συμ­με­το­χή εί­χαν ο α­εί­μνη­στος Φά­νης Κα­ρα­τζιάς ο Κώ­στας Αρ­δού­νης ο Βα­σί­λης Κο­τσι­ρή­λος, ο Λε­ω­νί­δας Αρ­γυ­ρό­που­λος, ο Χά­ρης Τρα­χα­νάς, ο Βα­σί­λης Στα­θό­που­λος, ο Νί­κος Κυ­ρια­κό­που­λος, ο Βα­σί­λης Κυ­ρια­κό­που­λος, ο α­εί­μνη­στος Πα­ντ. Δρα­κό­που­λος, ο Τρύ­φω­νας Ρέκ­κας, ο Α­ντώ­νης Ζα­χα­ρό­που­λος, ο Δη­μή­τρης Κα­λο­δή­μος, ο Γε­ώρ­γιος Θε­ο­δω­ρό­που­λος, και ο­πωσ­δή­πο­τε και πολ­λοί άλ­λοι συ­μπα­τριώ­τες Αρ­κά­δες που ερ­γά­στη­καν έμ­με­σα και πα­ρα­σκη­νια­κά για την υ­λο­ποίη­ση της με­γά­λης ι­δέ­ας της ί­δρυ­σης, δη­λα­δή, του Πα­ναρ­κα­δι­κού Συλ­λό­γου που προ­ο­ρι­ζό­ταν να γί­νει έ­νας α­πό τους με­γα­λύ­τε­ρους πα­ροι­κια­κούς ορ­γα­νι­σμούς της Μελ­βούρ­νης, ό­που σή­με­ρα ζουν πά­νω α­πό 12.000 Αρ­κά­δες.

Το ε­πί­ση­μο ό­νο­μα του Συλ­λό­γου ο­ρί­στη­κε ως «Πα­ναρ­κα­δι­κός Σύλ­λο­γος Μελ­βούρ­νης και Βι­κτω­ρί­ας ‘Ο Κο­λο­κο­τρώ­νης’», και α­πό τό­τε εί­ναι γνω­στός στην πα­ροι­κί­α της Μελ­βούρ­νης ως «Κο­λο­κο­τρώ­νης» και οι Αρ­κά­δες ως «Κο­λο­κο­τρωναί­οι». Έτσι η ι­στο­ρί­α και η πα­ρά­δο­ση του θρυ­λι­κού Γέ­ρου του Μω­ριά του Θε­όδω­ρου Κο­λο­κο­τρώ­νη ο ο­ποί­ος έ­παι­ξε πρω­τεύ­ο­ντα και κα­θο­ρι­στι­κό ρό­λο στην απε­λευ­θέ­ρω­ση της πα­τρί­δας μας και στην ί­δρυ­ση του ελ­λη­νι­κού κρά­τους, συ­νεχί­ζε­ται και στην Αυ­στρα­λί­α και θα συ­νε­χί­ζε­ται για πολ­λά α­κό­μη χρό­νια στο μέλ­λον.

Έτσι στην πρώ­τη και ι­δρυ­τι­κή συ­νέ­λευ­ση του Συλ­λό­γου στις 13 Σε­πτέμ­βρη 1959 εγκρί­θη­κε το Κα­τα­στα­τι­κό, ο­ρί­στη­κε σε 10 σε­λί­νια ($1) η εγ­γρα­φή των με­λών, έ­γι­νε η ε­κλο­γή ε­φο­ρευ­τι­κής και ε­ξε­λε­γκτι­κής ε­πι­τρο­πής και υ­πέ­βα­λαν υ­πο­ψη­φιότη­τα για ε­κλο­γή στο πρώ­το Διοικ. Συμ­βού­λιο 25 ά­το­μα.

Δύ­ο ε­βδο­μά­δες ύ­στε­ρα α­πό την πρώ­τη Γε­νι­κή Συ­νέ­λευ­ση, στις 27 Σε­πτέμ­βρη 1959 έγι­νε η ψη­φο­φο­ρί­α για την ε­κλο­γή του πρώ­του Διοικ. Συμ­βου­λί­ου. Στις ε­κλο­γές αυ­τές ψή­φι­σαν 354 μέ­λη. Στο συμ­βού­λιο ε­κλέ­χτη­καν οι πα­ρα­κά­τω 11 Αρ­κά­δες μέ­λη:

  • Παν. Α­λε­ξό­που­λος
  • Λε­ων. Αρ­γυ­ρό­που­λος
  • Πα­ντ. Δρα­κό­που­λος
  • Α­ντ. Ζα­χα­ρό­που­λος
  • Γε­ωρ. Θε­ο­δω­ρό­που­λος
  • Βασ. Κο­τσι­ρή­λος
  • Βασ. Κυ­ρια­κό­που­λος
  • Γε­ωρ. Μέλ­λος
  • Τρυφ. Ρέκ­κας
  • Δημ. Στα­μά­της

Στις 21 Νοέμ­βρη 1959 έ­γι­νε ο πρώ­τος χο­ρός του Συλ­λό­γου, στο Collins Street, α­πέ­να­ντι α­πό το Δη­μαρ­χεί­ο, ε­κεί ή­ταν μέ­χρι πρό­σφα­τα το «περι­βό­η­το City Square”. Ο χο­ρός αυ­τός ή­ταν το πρώ­το αρκα­δι­κό κο­σμι­κό γε­γο­νός της Μελ­βούρ­νης. Η αί­θου­σα ή­ταν κα­τά­με­στη και σχεδόν ό­λοι οι Αρ­κά­δες της Μελ­βούρ­νης ή­ταν πα­ρό­ντες. Έγι­νε πραγ­μα­τι­κά Κο­λο­κοτρω­ναί­ϊ­κο γλέ­ντι, κι α­πό τό­τε και κά­θε χρό­νο χω­ρίς δια­κο­πή μέ­χρι σή­με­ρα, οι Αρ­κά­δες της Μελ­βούρ­νης γιορ­τά­ζουν το μή­να Σε­πτέμ­βρη, δύ­ο πο­λύ ση­μα­ντικές ε­πε­τεί­ους: Την Άλω­ση της Τρι­πο­λι­τσιάς, και την ί­δρυ­ση του Συλ­λό­γου τους, με χο­ρο­ε­σπε­ρί­δες που έ­χουν αρ­κα­δι­κό χρώ­μα και που χα­ρα­κτη­ρί­ζο­νται ι­διαί­τε­ρα ως γλέ­ντια «Κο­λο­κο­τρω­ναί­ϊ­κα».

Ο ε­τή­σιος χο­ρός που έ­γι­νε στις 21 Νο­εμ­βρί­ου 1959, έ­δει­ξε έ­να κα­θα­ρό κέρ­δος γύρω στις 132 λί­ρες, και εί­ναι τα πρώ­τα έ­σο­δα που εί­χε ο Σύλ­λο­γος α­πό κοι­νω­νι­κές εκ­δη­λώ­σεις.

Να ση­μειω­θεί ε­δώ ό­τι το πρώ­το Διοικ. Συμ­βού­λιο του Συλ­λό­γου που συ­γκρο­τήθη­κε σε σώ­μα στις 10 Ο­κτω­βρί­ου 1959 α­παρ­τι­ζό­ταν α­πό 11 μέ­λη και εί­χε ως ε­ξής:

  • Λε­ω­νί­δας Αρ­γυ­ρό­που­λος, Πρό­ε­δρος
  • Γε­ώρ­γιος Θε­ο­δω­ρό­που­λος, Α­ντι­πρό­ε­δρος
  • Βα­σί­λειος Κυ­ρια­κό­που­λος, Γραμ­μα­τέ­ας
  • Χά­ρης Τρα­χα­νάς, Τα­μί­ας
  • Τρύ­φων Ρέκ­κας, Β΄ Γραμ­μα­τέ­ας
  • Α­ντώ­νης Ζα­χα­ρό­που­λος, Β΄ Τα­μί­ας
  • Πα­να­γιώ­της Α­λε­ξό­που­λος, Κο­σμή­τωρ

ΜΕ­ΛΗ:

  • Πα­ντε­λής Δρα­κό­που­λος
  • Βα­σί­λειος Κο­τσι­ρί­λος
  • Γε­ώρ­γιος Μέλ­λος
  • Δη­μή­τριος Στα­μά­της

Να ση­μειώ­σου­με ε­πί­σης ό­τι η πρώ­τη εκ­δρο­μή του Συλ­λό­γου έ­γι­νε στις 31 Ια­νουα­ρί­ου 1960, στην το­πο­θε­σί­α Mornington κο­ντά α­πό 200 Αρ­κά­δες έ­λα­βαν μέρος.

Στις ε­πό­με­νες ε­κλο­γές του Συλ­λό­γου που έ­γι­ναν στις 9 Οκτωβρίου 1960 ψή­φι­σαν 459 Αρκά­δες, μέ­λη του Συλ­λό­γου, και αυ­τή τη φο­ρά πρό­ε­δρος ε­κλέ­χτη­κε ο Γε­ώρ­γιος Θε­ο­δω­ρό­που­λος, Α­ντι­πρό­ε­δρος ο Ευάγ­γε­λος Γιαν­να­κού­ρας, Γραμ­μα­τέ­ας ο Δη­μήτριος Βε­λισ­σά­ρης και Τα­μί­ας ο Δη­μή­τριος Στα­μά­της.

Ε­κτός α­πό τις κοι­νω­νι­κές εκ­δη­λώ­σεις, Ε­τή­σιος Χο­ρός, Ε­τή­σια Εκ­δρο­μή κ.ά., που έ­λα­βαν χώ­ρα κα­τά τη διάρ­κεια της θη­τεί­ας του δεύ­τε­ρου Διοικ. Συμ­βου­λί­ου πάρ­θη­καν α­κό­μη δύ­ο ση­μα­ντι­κές α­πο­φά­σεις που ση­μά­δε­ψαν θε­τι­κά την αρ­χική πο­ρεί­α του Συλ­λό­γου μας:-

Στις 21 Μαΐου 1961 και ύ­στε­ρα α­πό συ­ζη­τή­σεις και α­νταλ­λα­γή α­πό­ψε­ων με τον ή­δη υ­πάρ­χοντα Πα­ναρ­κα­δι­κό Σύλ­λο­γο Νέ­ας Νο­τί­ου Ουα­λί­ας (Σύδ­νε­ϋ) α­πο­φα­σί­στη­κε η ί­δρυση της Πα­ναρ­κα­δι­κής Ο­μο­σπον­δί­ας Αυ­στρα­λί­ας.

Ήταν έ­να με­γα­λε­πή­βο­λο σχέ­διο με υ­ψη­λούς στό­χους για την έ­νω­ση και την κοι­νή α­ντι­προ­σώ­πευ­ση ό­λων των Αρ­κά­δων της Αυ­στρα­λί­ας μέ­σα α­πό έ­ναν ε­θνι­κό ορ­γα­νι­σμό στον ο­ποί­ο αρ­χι­κά θα συμ­με­τεί­χαν οι δύ­ο Πα­ναρ­κα­δι­κοί Σύλ­λο­γοι Μελ­βούρ­νης και Σύδ­νε­ϋ.

Πέ­ρα­σαν πολ­λά χρό­νια α­πό τό­τε για να υ­λο­ποι­η­θεί η ι­δέ­α της Πα­ναρ­κα­δι­κής Ο­μο­σπον­δί­ας, η ο­ποί­α, ό­πως θα δού­με αρ­γό­τε­ρα, ι­δρύ­θη­κε, πά­λι με τον Πα­ναρ­καδι­κό Μελ­βούρ­νης πρω­τερ­γά­τη στις δια­δι­κα­σί­ες της ί­δρυ­σης της Ο­μο­σπον­δίας που άρ­χι­σαν τον Ο­κτώ­βρη του 1987.

Το άλ­λο σο­βα­ρό ε­πί­τευγ­μα του δεύ­τε­ρου Διοικ. Συμ­βου­λί­ου ή­ταν η α­πό­φα­ση χο­ρή­γη­σης οι­κο­νο­μι­κής βο­ή­θειας στους ά­νερ­γους Αρ­κά­δες.

Η α­πό­φα­ση αυ­τή ε­πι­κυ­ρώ­θη­κε α­πό την Έκτα­κτη Συ­νέ­λευ­ση των με­λών στις 3 Σεπτεμ­βρί­ου 1961 η ο­ποί­α ό­ρι­σε το γε­νι­κό ε­πί­δο­μα σε 30 σε­λί­νια ($3.00) το δε­κα­πεν­θή­μερο και για έγ­γα­μους το ε­πί­δο­μα ο­ρί­στη­κε σε 2 λί­ρες ($4.00) το δε­κα­πεν­θή­με­ρο. Αρ­χικά, και για να ι­κα­νο­ποι­η­θούν οι ά­με­σες α­νά­γκες των ά­νερ­γων με­λών, η Συ­νέ­λευ­ση ε­νέ­κρι­νε το πο­σό των 100 λι­ρών ($200.00) για το σκο­πό αυ­τό.

Όπως τα πα­λιά μέ­λη μας ί­σως θυ­μού­νται, το ε­πί­δο­μα α­νερ­γί­ας ε­κεί­να τα χρό­νια ή­ταν πε­ρί­που 1 λί­ρα την ε­βδο­μά­δα. Γί­νε­ται λοι­πόν α­μέ­σως α­ντι­λη­πτό ό­τι τα κε­φά­λαια και ε­πι­δό­μα­τα που ό­ρι­σε η Γε­νι­κή Συ­νέ­λευ­ση ή­ταν ση­μα­ντι­κά και σκο­πό βέ­βαια εί­χαν να α­να­κου­φί­σουν τους α­νέρ­γους, ι­διαί­τε­ρα τις οι­κο­γέ­νειες, οι ο­ποί­ες στα δια­στή­μα­τα α­νερ­γί­ας υ­πέ­φε­ραν οι­κο­νο­μι­κά.

Στις 19 Νο­εμ­βρί­ου 1961 έ­γι­ναν οι τρί­τες στη σει­ρά ε­κλο­γές και πρό­ε­δρος αυ­τή τη φο­ρά ε­ξε­λέ­γη ο Νί­κος Κυ­ρια­κό­που­λος, Α­ντι­πρό­ε­δρος ο Κώ­στας Καρ­νέ­ζης, Γραμμα­τέ­ας ο Τρύ­φω­νας Ρέκ­κας και Τα­μί­ας ο Δη­μή­τρης Ρο­ϊ­νιώ­της.

Για την α­κρί­βεια και α­λή­θεια της ι­στο­ρί­ας του Συλ­λό­γου θα πρέ­πει να ει­πωθεί στο ση­μεί­ο αυ­τό, ό­τι σχε­δόν α­μέ­σως ύ­στε­ρα α­πό την ί­δρυ­ση του Συλ­λό­γου τα πο­λι­τι­κά, δη­λα­δή οι πο­λι­τι­κές πε­ποι­θή­σεις, οι γνώ­μες, οι πο­λι­τι­κές ε­μπει­ρί­ες του κα­θε­νός, έ­παι­ξαν κα­θο­ρι­στι­κό ρό­λο στην πε­ραι­τέ­ρω ε­ξέ­λι­ξη, τη ζω­ή και δρα­στη­ριό­τη­τα του Συλ­λό­γου και τον ο­δή­γη­σαν τε­λι­κά στη διά­σπα­ση που κα­τά κά­ποιο τρό­πο διαιω­νί­ζε­ται μέ­χρι σή­με­ρα.

Ήταν α­κό­μα πο­λύ νω­πές οι ε­μπει­ρί­ες στο νου πολ­λών α­πό ε­μάς κα­τά τη δε­κα­ε­τί­α του ’50 α­πό τον εμ­φύ­λιο πό­λε­μο και πολ­λά τα προ­σω­πι­κά ε­πει­σό­δια που ση­μά­δε­ψαν α­νε­πα­νόρ­θω­τα τη ζω­ή πολ­λών συ­μπα­τριω­τών μας και για τα ο­ποία έ­φται­γαν και οι δυο πα­ρα­τά­ξεις. Ε­δώ δεν κα­τα­λο­γί­ζου­με ευ­θύ­νες. Α­πλώς σημειώ­νου­με ό­τι η ε­μπει­ρί­α ε­κεί­νων των δύ­σκο­λων χρό­νων εί­χε μια αρ­νη­τι­κή και δυ­σμε­νή ε­πιρ­ρο­ή στην ε­ξέ­λι­ξη του Συλ­λό­γου, διό­τι συ­νε­τέ­λε­σε στη δη­μιουρ­γί­α πο­λι­τι­κών πα­ρα­τά­ξε­ων που πολ­λές φο­ρές τέ­θη­καν α­ντι­μέ­τω­πες, με α­ποτέ­λε­σμα τη δια­κύ­βευ­ση της υ­πό­στα­σης και της α­κε­ραιό­τη­τας του Συλ­λό­γου.

Στις ε­κλο­γές του Νοέμ­βρη 1962 ψή­φι­σαν 553 μέ­λη για να ε­κλέ­ξουν τους 11 του συμ­βουλί­ου α­πό τους 25 που έ­θε­σαν υ­πο­ψη­φιό­τη­τα.

Πρό­ε­δρος ε­ξε­λέ­γη ο Γε­ώρ­γιος Θε­ο­δω­ρό­που­λος, α­ντι­πρό­ε­δρος ο Λε­ω­νί­δας Αρ­γυ­ρό­που­λος, Γραμ­μα­τέ­ας ο Λά­μπρος Λα­γκα­δι­νός και Τα­μί­ας ο Ευ. Αν­δρια­νά­κης.

Οι ε­πό­με­νοι 12 πε­ρί­που μή­νες υ­πήρ­ξαν ε­ποι­κο­δο­μη­τι­κοί και πο­λύ δημιουργικοί στην ι­στο­ρί­α του Συλ­λό­γου:

  • Ι­δρύ­θη­κε για πρώ­τη φο­ρά ε­πι­τρο­πή ε­πι­σκέ­ψε­ως α­σθε­νών και πα­ρο­χή υ­λι­κής και ψυ­χι­κής συ­μπα­ρά­στα­σης.
  • Πάρ­θη­κε α­πό­φα­ση για την έκ­δο­ση το­πι­κής αρ­κα­δι­κής ε­φη­με­ρίδας με τί­τλο “η Φω­νή του Κο­λο­κο­τρώ­νη”, η ο­ποί­α κυ­κλο­φό­ρη­σε στις 28.4.63 με τί­τλο “Η Φω­νή των Αρ­κά­δων της Μελ­βούρ­νης”.
  • Ι­δρύ­θη­κε ε­πι­τρο­πή μέ­ρι­μνας νέ­ων κο­ρι­τσιών που έρ­χο­νταν α­πό την Αρ­κα­δί­α μέ­σω της ΔΕ­ΜΕ και δεν εί­χαν συγ­γε­νείς ε­δώ.
  • Διορ­γα­νώ­θη­κε η με­γα­λύ­τε­ρη στην ι­στο­ρί­α του Συλ­λό­γου εκ­δρο­μή με τη συμ­με­το­χή 668 α­τό­μων (βά­σει των πω­λη­θέ­ντων ει­σι­τη­ρί­ων) στην το­ποθε­σί­α Queenscliff. Ήταν μια πρω­το­φα­νής σε μέ­γε­θος και ε­πι­τυ­χί­α εκδή­λω­ση η ο­ποί­α κα­τα­λο­γί­ζε­ται ως η με­γα­λύ­τε­ρη ό­χι μό­νο μέ­σα στις πα­ροι­κιακές ορ­γα­νώ­σεις αλ­λά γε­νι­κά α­πό ό­λες τις εκ­δη­λώ­σεις αυ­τού του εί­δους. 22 λε­ωφο­ρεί­α κα­τέ­κλυ­σαν την πα­ρα­λί­α του Queenscliff και η α­κτή πλημ­μύρι­σε α­πό εύ­θυ­μους αν­θρώ­πους με την πα­ρα­δο­σια­κή μου­σι­κή τους, τις ψη­στα­ριές τους, το γλέ­ντι τους και τους λε­βέ­ντι­κους χο­ρούς τους.
  • Διορ­γα­νώ­θη­κε Πα­σχα­λι­νός Χο­ρός με συμ­με­το­χή 355 α­τό­μων. Α­ναφέ­ρου­με, ό­τι για την προ­ε­τοι­μα­σί­α του χο­ρού για την ο­ποί­α με­ρί­μνη­σε το Διοικ. Συμ­βού­λιο δια­τέ­θη­καν 100 κι­λά χοι­ρι­νό, 70 κι­λά κο­τό­που­λα και 50 ντου­ζί­νες μπύ­ρα. Το κέρ­δος του χο­ρού ή­ταν πε­ρί­που $200.
  • Διορ­γα­νώ­θη­κε ο πρώ­τος Φι­λαν­θρω­πι­κός Χο­ρός (18.8.63, υ­πέρ Σα­να­το­ρί­ου Τρι­πόλε­ως) με κέρ­δος $87.00.
  • Στη Γε­νι­κή Συ­νέ­λευ­ση 18.8.63 α­να­θε­ω­ρή­θη­κε το Κα­τα­στα­τι­κό του Συλ­λό­γου: Η θη­τεί­α των Διοικ. Συμ­βου­λί­ων αυ­ξή­θη­κε στα 2 χρό­νια και ο α­ριθ­μός των με­λών του Διοικ. Συμ­βου­λί­ου στα 13.
  • Έλα­βαν χώ­ρα λε­πτο­με­ρείς συ­ζη­τή­σεις με α­ντι­προ­σώ­πους του Πα­ναρ­κα­δι­κού Σύδ­νε­ϋ (Πα­να­γιω­τό­που­λο/Μι­χα­λό­που­λο) για την ί­δρυ­ση της Ο­μοσπον­δί­ας, με ι­διαί­τε­ρη έμ­φα­ση τη διοί­κη­ση και την έ­δρα της Ο­μο­σπον­δί­ας.
  • Διορ­γα­νώ­θη­κε ο Ε­τή­σιος Χο­ρός (12.10.63) με κέρ­δος 534 λί­ρες (1069 δολάρια).
  • Δό­θη­κε δω­ρε­ά προς τον Ε­ρυ­θρό Σταυ­ρό 150 λί­ρες ($300).

Στις ε­κλο­γές που έ­γι­ναν στις 23 Νοέμ­βρη 1963 ψή­φι­σαν 285 μέ­λη και πρό­ε­δρος ε­κλέχτη­κε ο α­εί­μνη­στος μπαρ­μπα-Κώ­στας Καρ­νέ­ζης με α­ντι­πρό­ε­δρο τον Χρί­στο Αρ­γυ­ρό­που­λο, Γραμ­μα­τέ­α το Νί­κο Κυ­ρια­κό­που­λο και Τα­μί­α το Βα­σί­λη Στα­θό­που­λο.

Η ζω­ή και η δρά­ση ό­μως του Διοικ. Συμ­βου­λί­ου αυ­τού ή­ταν ο­λι­γό­μη­νος και στις 25 Ο­κτω­βρί­ου 1964 το Συμ­βού­λιο πα­ραι­τή­θη­κε και έ­γι­ναν νέ­ες ε­κλο­γές στις 6 Δεκεμ­βρί­ου 1964 κα­τά τις ο­ποί­ες ψή­φι­σαν 230 μέ­λη και ε­ξέ­λε­ξαν και­νούρ­γιο Διοικ. Συμ­βού­λιο με πρό­ε­δρο το Γε­ωρ. Θε­ο­δω­ρό­που­λο, α­ντι­πρό­ε­δρο το Νί­κο Χρι­στό­που­λο, Γραμ­μα­τέ­α το Λά­μπρο Λα­γκα­δι­νό και Τα­μί­α τον α­εί­μνη­στο Γε­ωρ. Κο­τσι­ρήλο.

Κα­τά τη διάρ­κεια της θη­τεί­ας του Διοικ. Συμ­βου­λί­ου έ­γι­ναν τα α­κό­λου­θα αξιο­ση­μεί­ω­τα γε­γο­νό­τα.

  • Στις 11 Απριλίου 1965 διορ­γα­νώ­θη­κε χο­ρός υ­πέρ των σει­σμο­πλή­κτων Με­γα­λόπο­λης με κέρ­δος 147 λί­ρες ($294) και άρ­χι­σε και έ­ρα­νος για τον ί­διο σκο­πό.
  • Στις 6 Αυγούστου 1985 έ­γι­νε α­γο­ρά ε­θνι­κών εν­δυ­μα­σιών και ση­μαί­ας Συλ­λόγου α­πό την Ελ­λά­δα. Συ­γκε­κρι­μέ­να α­γο­ρά­στη­καν 4 φου­στα­νέ­λες και 6 κο­ντο­γούνια με ό­λα τα α­ξε­σουάρ συ­νο­λι­κής α­ξί­ας 400 λι­ρών ($800).
  • Στις 14 Νοεμβρίου 1965 και κα­τά τη διάρ­κεια της Ε­τή­σιας Γε­νι­κής Συ­νέ­λευ­σης έ­γι­νε έ­ρανος υ­πέρ των σει­σμο­πλή­κτων Με­γα­λό­πο­λης στον ο­ποί­ο συ­γκε­ντρώ­θη­καν 293 λίρες (586 δολ). Και ε­γκρί­θη­κε η αλ­λα­γή του ο­νό­μα­τος της ε­φη­με­ρί­δας σε «Φω­νή των Αρ­κά­δων Αυ­στρα­λί­ας» κα­τό­πιν προ­τά­σε­ως που έ­γι­νε α­πό τον Πα­ναρ­κα­δι­κό Σύλλο­γο Α­δε­λα­ΐ­δας, και το πρώ­το φύλ­λο με τον τί­τλο αυ­τό κυ­κλο­φό­ρη­σε στις 23.1.66.
  • Στις 30 Ιανουαρίου 1966 γί­νε­ται εκ­δρο­μή στο Mornington με συμ­με­το­χή 480 πε­ρί­που α­τό­μων.

Το ση­μα­ντι­κό­τε­ρο ό­μως ε­πί­τευγ­μα της πε­ριό­δου αυ­τής φαί­νε­ται να εί­ναι η από­φα­ση του Διοικ. Συμ­βου­λί­ου να α­γο­ρα­στεί χτί­ριο για τη στέ­γα­ση του Συλ­λό­γου. Η πρώ­τη πρό­τα­ση έ­γι­νε για α­γο­ρά οι­κί­ας ε­πί της 154 Lennox Street, Richmond έ­να­ντι $11,600, αλ­λά η πρό­τα­ση αυ­τή δεν ε­γκρίθη­κε α­πό το Διοικ. Συμ­βού­λιο για­τί η οι­κί­α ‘ή­ταν α­κρι­βή’. (29.5.66).

Στην ε­πό­με­νη ό­μως συ­νε­δρί­α­σή του, της 19 Ιουνίου 66 το Διοικ. Συμ­βού­λιο α­πο­φά­σι­σε να α­γο­ρα­στεί η πα­ρα­πά­νω α­να­φε­ρό­με­νη οι­κί­α έ­να­ντι $11,000 και α­πο­φα­σί­στη­κε να δοθεί προ­κα­τα­βο­λή $2,400 με δό­σεις $20 την ε­βδο­μά­δα.

Η α­γο­ρά της οι­κί­ας αυ­τής και η δυ­σχε­ρής κα­τά­στα­ση που ε­πι­κρα­τού­σε τό­τε ανά­με­σα στις δύ­ο βα­σι­κές ο­μά­δες του Συλ­λό­γου ο­δή­γη­σαν τις 28 Αυγούστου 1966, πε­ρί­που 105 μέλη του Συλ­λό­γου να αι­τή­σουν γρα­πτώς Έκτα­κτη Γε­νι­κή Συ­νέ­λευ­ση προ­κει­μέ­νου να α­πο­φα­σί­σει η συ­νέ­λευ­ση για την α­γο­ρά του α­κι­νή­του (η ο­ποί­α εί­χε ό­πως εί­δα­με πα­ρα­πά­νω ή­δη γί­νει). Η αί­τη­ση των 105 με­λών α­πo­ρί­φθη­κε διό­τι «κα­νέ­να α­πό τα 105 μέ­λη δεν εί­ναι τα­μεια­κώς ε­ντά­ξει», ό­πως ση­μειώ­νε­ται στα πρα­κτι­κά.

Η πα­ρα­λα­βή της οι­κί­ας ε­πί της Lennox Street έ­γινε στις 13 Νοεμβρίου 1966 και στις 27 Νοεμβρίου 1966 α­κο­λου­θεί Γε­νι­κή Συ­νέ­λευ­ση ό­που ζη­τεί­ται η πώ­λη­ση της οι­κί­ας διό­τι η α­γο­ρά έ­γι­νε χω­ρίς προ­η­γού­με­νη έ­γκρι­ση της Γεν. Συ­νέ­λευσης. Η συ­νέ­λευ­ση της 27.11.66 δια­λύ­θη­κε α­τά­κτως και ε­πα­κο­λού­θη­σε Έκτα­κτη Γεν. Συ­νέ­λευ­ση στις 18 Δεκεμβρίου 1966 ό­που τε­λι­κά ε­γκρί­θη­κε η α­γο­ρά της οι­κί­ας.

Το κα­λο­καί­ρι του 1967 (29 Ια­νουα­ρί­ου) έ­γι­νε μια πο­λύ πε­τυ­χη­μέ­νη εκ­δρο­μή στο Torquay με τη συμ­με­το­χή 723 με­λών.

Τα σύν­νε­φα ό­μως της δι­χό­νοιας και της δια­φω­νί­ας α­νά­με­σα στις ι­θύ­νο­ντες ομά­δες του Συλ­λό­γου εί­χαν, ό­πως φαί­νε­ται α­πό τα πρα­κτι­κά, αρ­χί­σει να βα­ραίνουν πά­νω α­πό την κα­θη­με­ρι­νή δια­κυ­βέρ­νη­ση του Συλ­λό­γου και να ε­πη­ρε­ά­ζουν τις σχέ­σεις των με­λών.

Έτσι στις 5 Φεβρουαρίου 1967 συ­γκρο­τή­θη­κε μια ε­πι­τρο­πή α­πό μέ­λη ε­κτός του Διοικ. Συμ­βου­λίου που ζή­τη­σε κοι­νή συ­νε­δρί­α­ση με το Διοικ. Συμ­βού­λιο για να συ­ζη­τη­θούν τα «προ­βλή­μα­τα» του Συλ­λό­γου.

Η κοι­νή συ­νε­δρί­α­ση της Ε­πι­τρο­πής και Διοικ.Συμ­βου­λί­ου έ­γι­νε στις 19 Μαρτίου 1967 με θέ­μα­τα την α­γο­ρά της οι­κί­ας, την ι­διο­κτη­σί­α της οι­κί­ας και τα έ­ξο­δα της ε­πισκευής της οι­κί­ας. Σύμ­φω­να με τα πρα­κτι­κά η «Ε­πι­τρο­πή α­πήλ­θε ι­κα­νο­ποι­η­μένη».

Οι ε­πό­με­νες ε­κλο­γές του Διοικ. Συμ­βου­λί­ου έ­γι­ναν στις 9 Απριλίου 1967 και ψή­φι­σαν 104 μό­νον μέ­λη. Πρό­ε­δρος ε­κλέ­γη ο Γ. Θε­ο­δω­ρό­που­λος, α­ντι­πρό­ε­δρος ο Ν. Χρι­στόπου­λος και Γραμ­μα­τέ­ας ο Λ. Λα­γκα­δι­νός.

Στη συ­νε­δρί­α­ση του Διοικ. Συμ­βου­λί­ου τις 20 Αυγούστου 1967 εκ­φρά­ζο­νται α­πό τα μέ­λη του Διοικ. Συμ­βου­λί­ου υ­πό­νοιες για την οι­κο­νο­μι­κή διαχείριση του Συλ­λό­γου. Ο α­ντι­πρό­ε­δρος του Διοικ. Συμ­βου­λί­ου ζη­τά να γί­νει έ­λεγ­χος των τα­μια­κών βιβλί­ων του Συλ­λό­γου ε­νώ στη συ­νε­δρί­α­ση της 3 Οκτωβρίου 1967 το Διοικ. Συμ­βούλιο πι­στο­ποιεί εκκρεμότητες στις πλη­ρω­μές των λο­γα­ρια­σμών του Συλ­λό­γου ύ­ψους $1,148 και εκ­φρά­ζει τις α­νη­συ­χί­ες του.

Στο με­τα­ξύ έ­χουν προ­η­γη­θεί δύ­ο εκ­δη­λώ­σεις του Συλ­λό­γου, μια εκ­δρο­μή στα χιό­νια (27.8.67 με 44 ά­το­μα) και ο ε­τή­σιος χο­ρός (1.10.67) με συμ­με­το­χή 347 α­τό­μων.

Ε­νώ η διά­στα­ση που ε­πι­κρα­τεί στο Σύλ­λο­γο και συ­γκε­κρι­μέ­να με­τα­ξύ Ε­πι­τροπής και Διοικ. Συμ­βου­λί­ου βγαί­νει στη δη­μο­σιό­τη­τα με α­να­κοι­νώ­σεις και κόντρα – α­να­κοι­νώ­σεις στον πα­ροι­κια­κό Τύ­πο.

Το έ­τος 1967 έ­φτα­σε στο τέ­λος του με τη δια­μά­χη με­τα­ξύ Ε­πι­τρο­πής και Διοικ. Συμβου­λί­ου να συ­νε­χί­ζε­ται και να παίρ­νει ό­λο και πιο ση­μα­ντι­κές δια­στά­σεις με τα πλέ­ον ο­δυ­νη­ρά α­πο­τε­λέ­σμα­τα για το Σύλ­λο­γο, ό­πως θα δού­με λί­αν προσε­χώς.

Προς το πα­ρόν να κλεί­σου­με την πα­ρού­σα α­να­φο­ρά με την πα­ρα­τή­ρη­ση ότι η δια­μά­χη έ­χει τώ­ρα ει­σχω­ρή­σει και ε­ντός του Διοικ. Συμ­βου­λί­ου με πολ­λά μέ­λη να έ­χουν σο­βα­ρές αμ­φι­βο­λί­ες για την σω­στή δια­χεί­ρι­ση των οι­κο­νο­μικών του Συλ­λό­γου.

Η αμ­φι­βο­λί­ες αυ­τές δια­πι­στώ­θη­καν και συ­ζη­τή­θη­καν στην μει­κτή συ­νε­δρί­αση Ε­πι­τρο­πής και Διοικ. Συμ­βου­λί­ου που έ­γι­νε στις 12 Νοεμβρίου 1967 το α­πο­τέ­λε­σμα της οποί­ας ή­ταν να σχη­μα­τι­σθεί μια κοι­νή (μει­κτή) ε­πι­τρο­πή για τον έ­λεγ­χο των βιβλί­ων του Συλ­λό­γου.

Το 1967 έ­κλει­σε με τις α­νω­μα­λί­ες και α­ντι­δρά­σεις για τα οι­κο­νο­μι­κά του Συλ­λό­γου να πα­ρα­μέ­νουν χω­ρίς ι­κα­νο­ποι­η­τι­κές λύ­σεις. Εί­ναι πλέ­ον φα­νε­ρό ό­τι οι δια­φο­ρές με­τα­ξύ Ε­πι­τρο­πής και Διοι­κη­τι­κού Συμ­βου­λί­ου έ­χουν τώ­ρα λά­βει ση­μα­ντι­κές δια­στά­σεις και τα πιο σκο­τει­νά σύν­νε­φα έ­χουν ή­δη αρ­χί­σει να σκιά­ζουν το ά­με­σο μέλ­λον του Συλ­λό­γου.

Ω­στό­σο η κοι­νω­νι­κή δρα­στη­ριό­τη­τα του Συλ­λό­γου μας συνεχίζεται, ό­σο εί­ναι δυ­να­τό, κά­τω α­πό τις δυ­σμε­νείς κα­τα­στά­σεις που ε­πι­κρα­τούν, και το Φε­βρουά­ριο του 1968 διορ­γα­νώ­νε­ται μια πε­τυ­χη­μέ­νη εκ­δρο­μή στο Phillip Island με τη συμ­με­το­χή 421 α­τό­μων (11 λε­ω­φο­ρεί­α).

Όμως η α­γά­πη των Αρ­κά­δων προς το Σύλ­λο­γό τους και η με­γά­λη τους πί­στη προς τα αρ­κα­δι­κά ι­δα­νι­κά ο­δή­γη­σαν το Διοικ. Συμ­βού­λιο στη συ­νε­δρί­α­ση του της 4 Φεβρουαρίου 1968 να α­πο­φα­σί­σει τη δια­γρα­φή, α­πό το α­ξί­ω­μα του προέ­δρου, του κ. Γ. Θε­ο­δω­ρόπου­λου με την κα­τη­γο­ρί­α ό­τι πα­ρα­κρα­τεί ή κα­τα­χρά­ται χρή­μα­τα του Συλ­λό­γου».

Συ­νέ­πεια της πα­ρα­πά­νω α­πό­φα­σης του Διοικ. Συμ­βου­λί­ου ή­ταν η παύ­ση του προέ­δρου εκ του α­ξιώ­μα­τος του προέ­δρου και η α­πο­βο­λή του α­πό το Διοι­κη­τι­κό Συμ­βού­λιο του Συλ­λό­γου. Κα­τό­πιν της σχε­τι­κής ψη­φο­φο­ρί­ας νέ­ος πρό­ε­δρος εκλέ­χθη­κε ο κ. Γ. Γε­ωρ­γό­που­λος.

Η δι­έ­νε­ξη «Ε­πι­τρο­πής» και Διοικ. Συμ­βου­λί­ου δεν έ­μει­νε α­πα­ρα­τή­ρη­τη και από τους α­ντι­προ­σώ­πους της Ελ­λη­νι­κής Πο­λι­τεί­ας στη Μελ­βούρ­νη. Ο Γε­νι­κός Πρό­ξε­νος θε­ώ­ρη­σε σκό­πι­μο να με­σο­λα­βή­σει ε­ποι­κο­δο­μη­τι­κά για τη ο­μα­λο­ποίη­ση των σχέ­σε­ων με­τα­ξύ «Ε­πι­τρο­πής» και Διοικ. Συμ­βου­λί­ου.

Όμως το χά­σμα με­τα­ξύ Ε­πι­τρο­πής και Διοικ. Συμ­βου­λί­ου δεν γε­φυ­ρώ­νε­ται τόσο εύ­κο­λα. Η Γεν. Συ­νέ­λευ­ση που κά­λε­σε η Ε­πι­τρο­πή στις 9 Ιουνίου 1968 στην αί­θου­σα της Ελλη­νι­κής Κοι­νό­τη­τας δια­λύ­θη­κε χω­ρίς κα­νέ­να θε­τι­κό α­πο­τέ­λε­σμα κι έ­τσι στα­μά­τη­σαν και πά­λι οι δια­πραγ­μα­τεύ­σεις με το Διοικ. Συμ­βού­λιο.

Α­πό ε­δώ και πέ­ρα τα πράγ­μα­τα ε­ξε­λίσ­σο­νται α­πό το κα­κό στο χει­ρό­τε­ρο, έ­τσι βλέ­που­με ό­τι στα πρα­κτι­κά της συ­νε­δριά­σε­ως του Διοικ. Συμ­βου­λί­ου της 23 Ιουνίου 1968 να ση­μειώ­νε­ται ό­τι η Ε­πι­τρο­πή προέ­βη σε α­να­κοί­νω­ση μέ­σω του Τύ­που ό­τι διενερ­γεί ε­κλο­γές για Διοικ. Συμ­βού­λιο την 2 Ιουλίου 1968 ε­νώ το πα­ρόν (τό­τε) Διοικ. Συμ­βούλιο πα­ρέ­πεμ­ψε το θέ­μα στο δι­κη­γό­ρο για νο­μι­κή διευ­θέ­τη­ση της ό­λης υ­πο­θέσε­ως. Ε­πι­τρο­πή και Διοικ. Συμ­βού­λιο στα δι­κα­στή­ρια.

Μέ­ρες μαύ­ρες και ο­πωσ­δή­πο­τε λυ­πη­τε­ρές για την ι­στο­ρί­α και ε­ξέ­λι­ξη του Συλλό­γου. Ο­ποιοσ­δή­πο­τε α­με­ρό­λη­πτος πα­ρα­τη­ρη­τής της ε­πο­χής ε­κεί­νης έ­κα­νε την προ­σπά­θεια να με­λε­τή­σει τα δε­δο­μέ­να που συ­να­ντού­σαν ε­κεί ό­τι ό­πως και αν εί­χαν τα πράγ­μα­τα, ο­ποιοσ­δή­πο­τε και αν εί­χε δί­κιο ή ά­δι­κο, τα γε­γο­νό­τα που δια­δρα­μα­τί­στη­καν ε­κεί­νο τον και­ρό ο­δή­γη­σαν το Σύλ­λο­γο σε μια α­νε­πα­νόρ­θω­τη διά­σπα­ση τα α­πο­τε­λέ­σμα­τα της ο­ποί­ας κλό­νι­σαν με κατα­στρο­φι­κή συ­χνό­τη­τα τα θε­μέ­λια της αρ­κα­δι­κής πα­τριάς της Μελ­βούρ­νης.

Ο χο­ρός της 15 Ιουνίου 1968 εί­χε την α­πο­τυ­χί­α που ε­πέ­βα­λαν οι πε­ρι­στά­σεις. Μό­νον 183 ά­τομα πα­ρα­βρε­θή­κα­νε το πε­νι­χρό κέρ­δος των $100.00.

Στις 7.7.68 ι­δρύ­θη­κε μια και­νούρ­για Ε­πι­τρο­πή. Εί­χε την ε­πω­νυ­μί­α «Μει­κτή Ε­πιτρο­πή» και α­παρ­τι­ζό­ταν α­πό μέ­λη της ή­δη υ­πάρ­χου­σας Ε­πι­τρο­πής και α­πό μέ­λη του Διοικ. Συμ­βου­λί­ου. Σκο­πός της Μει­κτής Ε­πι­τρο­πής ή­ταν η α­κύ­ρω­ση των εκλο­γών που εί­χε προ­κη­ρύ­ξει για τη 2.7.68 η Ε­πι­τρο­πή, και η διε­νέρ­γεια «κοι­νών» ε­κλο­γών που θα υ­πο­στη­ρί­ζο­νταν και α­πό τις δύ­ο πλευ­ρές του Συλ­λό­γου (Διοικ. Συμ­βού­λιο και Ε­πι­τρο­πή).

Σε έ­κτα­κτη Γεν. Συ­νέ­λευ­ση που κά­λε­σε η Μει­κτή Ε­πι­τρο­πή την 28.7.68 ε­γκρί­θη­κε η πα­ρα­μο­νή στη διοί­κη­ση του Συλ­λό­γου του Διοικ. Συμ­βου­λί­ου μέ­χρι τις ε­πι­κεί­με­νες ε­κλο­γές. Ε­πί­σης στην έ­κτα­κτη αυ­τή Γεν. Συ­νέ­λευ­ση ο­ρί­στη­κε μια Διοι­κη­τι­κή ο­μά­δα της Μει­κτής Ε­πι­τρο­πής και α­να­κοι­νώ­θη­καν τα ο­νό­μα­τά τους.

Στις 11 Αυγούστου 1968 α­να­κοι­νώ­θη­καν τα ο­νό­μα­τα του Διοι­κη­τι­κού Συμ­βου­λί­ου της Μει­κτής Ε­πι­τρο­πής μέ­σα α­πό τον πα­ροι­κια­κό Τύ­πο με πρό­ε­δρο τον Γ. Σα­λα­πά­τα, Γραμ­μα­τέ­α τον Δ. Κα­λο­δή­μο, Α­ντι­πρό­ε­δρο τον Ν. Λου­κά και τα­μί­α τον Α. Ζώ­η.

Στις 15 Σεπτεμβρίου 1968 ο νέ­ος πρό­ε­δρος Γ. Σα­λα­πά­τας ζη­τά, προς ε­ξο­μά­λυν­ση της κα­τα­στά­σε­ως, δια­πραγ­μα­τεύ­σεις με το Διοικ. Συμ­βού­λιο και ε­νη­με­ρώ­νει τον Γε­νι­κό Πρόξε­νο.

Στις 17 Σεπτεμβρίου 1968 έ­γι­νε μια κοι­νή συ­νε­δρί­α­ση της Μει­κτής Ε­πι­τρο­πής και του Διοικ. Συμ­βου­λί­ου στην ο­ποί­α α­πο­φα­σί­στη­κε να γί­νει μια κοι­νή Γεν. Συ­νέ­λευ­ση, να γί­νουν κοι­νές ε­κλο­γές και η πα­ρά­δο­ση της διοι­κή­σε­ως του Συλ­λό­γου «αμ­φο­τέρων των Διοικ. Συμ­βου­λί­ων» στο νέ­ο Διοικ. Συμ­βού­λιο που θα ό­ρι­ζε η κοι­νή Γεν. Συ­νέ­λευ­ση.

Στις 29 Σεπτεμβρίου 1968 έ­γι­νε η κοι­νή Γε­νι­κή Συ­νέ­λευ­ση η ο­ποί­α ε­ξέ­λε­ξε νέ­α Ε­φο­ρευ­τι­κή και Ε­ξε­λε­γκτι­κή Ε­πι­τρο­πή και ό­ρι­σε ε­κλο­γές για το νέ­ο Διοικ. Συμ­βού­λιο του Συλ­λό­γου.

Το νέ­ο, και κοι­νώς α­πο­δε­χτό Διοικ. Συμ­βού­λιο του Συλ­λό­γου ε­ξε­λέ­γη στις εκλο­γές που έ­γι­ναν στις 3.11.68 το ο­ποί­ο πα­ρέ­λα­βε τη διοί­κη­ση του Συλ­λό­γου α­πό τα δύ­ο υ­πάρ­χο­ντα Διοικ. Συμ­βού­λια: της Μει­κτής Ε­πι­τρο­πής και του τέ­ως Διοικ. Συμ­βου­λί­ου. Πρό­ε­δρος του νέ­ου Διοικ. Συμ­βου­λί­ου ε­ξε­λέ­γη ο Ν. Λου­κάς, Γραμμα­τέ­ας ο Δ. Κα­λο­δή­μος, Τα­μιάς ο Α. Αν­δρια­νό­που­λος και Α­ντι­πρό­ε­δρος ο Α. Ζώης.

Το έ­τος 1968, έ­τος συ­γκρού­σε­ων και σφο­δρών α­να­τα­ρα­χών στη ζω­ή και ι­διαί­τε­ρα στη διοί­κη­ση του με­γά­λου αρ­κα­δι­κού ορ­γα­νι­σμού της Μελ­βούρ­νης, έ­κλει­σε με έ­να λί­αν ε­πι­τυ­χή Χρι­στου­γεν­νιά­τι­κο χο­ρό με πα­ρου­σί­α 400 και πλέ­ον Αρ­κά­δων.

Φά­νη­κε τό­τε, ό­τι η ο­μα­λο­ποί­η­ση των σχέ­σε­ων των α­ντι­μα­χο­μέ­νων ο­μά­δων του Συλ­λό­γου και η λύ­ση των δια­φο­ρών τους εί­χε λά­βει έ­να αί­σιο τέ­λος προς ό­φελος ό­λων των Αρ­κά­δων. Η ο­μα­λή ό­μως αυ­τή κα­τά­στα­ση δεν κρά­τη­σε για πο­λύ. Νέ­ες συ­γκρού­σεις θα ε­πα­κο­λου­θή­σουν και θα χρεια­στούν με­γα­λύ­τε­ρες προ­σπάθειες α­πό πε­ρισ­σό­τε­ρους αν­θρώ­πους για να κα­τα­νι­κη­θούν τα δια­σπα­στι­κά στοι­χεί­α και να α­να­γκα­σθούν να α­πο­συρ­θούν α­πό την ε­νερ­γό διοί­κη­ση του Συλ­λό­γου.

Το έ­τος 1969 άρ­χι­σε με το και­νούρ­γιο συμ­βού­λιο που ε­κλέ­χθη­κε με α­πό­φα­ση της μει­κτής γε­νι­κής Συ­νέ­λευ­σης που έ­γι­νε ό­πως προ­εί­πα­με στις 29 Σεπτεμβρίου 1968 και με πρό­εδρο τον α­εί­μνη­στο Νί­κο Λου­κά.

Στην αρ­χή τα πράγ­μα­τα έ­δει­χναν ό­τι η κα­τά­στα­ση που χώ­ρι­ζε για χρό­νια τώρα τους Αρ­κά­δες της Μελ­βούρ­νης εί­χε πλέ­ον ο­μα­λο­ποι­η­θεί και ό­τι οι σφο­δρές συ­γκρού­σεις και οι α­να­τα­ρα­χές που εί­χαν πια γί­νει μέ­ρος της ζω­ής των Αρ­κά­δων θα περ­νού­σαν τώ­ρα στο πα­ρελ­θόν.

Οι πρώ­τοι μή­νες του 1969 ση­μα­δεύ­τη­καν α­πό μια πο­λύ ε­πι­τυ­χή εκ­δρο­μή στο Mornington (26.1.69) με τη συμ­με­το­χή 400 συ­μπα­τριω­τών και μια χο­ρο­ε­σπε­ρίδα (10.5.69) με τη συμ­με­το­χή 300 πε­ρί­που με­λών.

Πλην ό­μως τα σύν­νε­φα της δι­χο­γνω­μί­ας και των α­ντι­φά­σε­ων δεν άρ­γη­σαν να συ­γκε­ντρω­θούν και πά­λι α­πει­λώ­ντας για μια α­κό­μη φο­ρά την πρό­ο­δο και ε­ξέ­λιξη του Συλ­λό­γου.

Έτσι στις 17 Αυγούστου 1969 ο πρό­ε­δρος του Συλ­λό­γου (Ν. Λου­κάς) α­παλ­λά­χθη­κε α­πό τα κα­θή­κοντά του και νέ­ος πρό­ε­δρος ε­κλέ­χθη­κε ο κ. Τρύ­φω­νας Ρέκ­κας.

Και πά­λι φά­νη­κε ό­τι τα πράγ­μα­τα η­ρέ­μη­σαν, οι α­ντί­θε­τες α­πό­ψεις που ο­δη­γού­σαν σε ξαφ­νι­κές και α­πό­το­μες συ­γκρού­σεις συμ­φι­λιώ­θη­καν και ό­τι οι ρι­ζικές λύ­σεις που θα ο­δη­γού­σαν στη μελ­λο­ντι­κή ευ­η­με­ρί­α του Συλ­λό­γου εί­χαν βρε­θεί.

Ο Ε­τή­σιος χο­ρός της ‘Άλω­σης της Τρι­πο­λι­τσάς’ που έ­γι­νε στις 27 Σεπτεμβρίου 1969 είχε κα­τα­πλη­κτι­κή ε­πι­τυ­χί­α με πα­ρου­σί­α 561 α­τό­μων κα­θώς και η ε­τή­σια (26 Ιανουαρίου 1970) εκ­δρο­μή στο Πορ­τά­λι­γκτον με τη συμ­με­το­χή 250 του­λά­χι­στον α­τό­μων (8 λε­ω­φο­ρεί­α).

Ε­άν ε­ξε­τά­σει κα­νείς προ­σε­κτι­κό­τε­ρα την πρώ­τη δε­κα­ε­τί­α α­πό την ί­δρυ­ση του Συλ­λό­γου θα δια­πι­στώ­σει ό­τι πα­ρό­λες τις διε­νέ­ξεις, τις α­να­κα­τα­τά­ξεις και τις α­νοι­χτές και δη­μό­σιες δια­φω­νί­ες και προ­σω­πι­κές ε­πι­πλή­ξεις που επι­κρα­τού­σαν στο διοι­κη­τι­κό σώ­μα και α­νά­με­σα στους ι­θύ­νο­ντες του Συλ­λό­γου, τα μέ­λη του Συλ­λό­γου και γε­νι­κά οι Αρ­κά­δες της πα­ροι­κί­ας μας έ­δει­ξαν μια στα­θε­ρή και ε­ποι­κο­δο­μη­τι­κή υ­πο­στή­ρι­ξη προς το Σύλ­λο­γο (τα ε­κά­στο­τε Δ.Σ.) κι αυ­τό πιστοποιείται α­πό τις με­γά­λες ε­πι­τυ­χί­ες των κοι­νω­νικών εκ­δη­λώ­σε­ων του Συλ­λό­γου.

Οι χο­ρο­ε­σπε­ρί­δες, οι γιορ­τα­στι­κές εκ­δη­λώ­σεις και οι εκ­δρο­μές των Αρ­κά­δων ό­χι μό­νο α­πο­τε­λού­σαν και τα πλέ­ον ση­μα­ντι­κά γε­γο­νό­τα της πα­ροι­κί­ας, αλλά γί­νο­νταν και παράδειγμα προς μί­μη­ση α­πό άλ­λους ορ­γα­νι­σμούς.

Το πό­ρι­σμα που βγαί­νει α­πό την πα­ρα­πά­νω πα­ρα­τή­ρη­ση εί­ναι ό­τι οι Αρ­κά­δες της Μελ­βούρ­νης, στην πλειο­νό­τη­τά τους δεν ε­γκα­τέ­λει­ψαν το Σύλ­λο­γο πα­ρόλες τις α­ντι­ξο­ό­τη­τες που α­ντι­με­τώ­πι­σε και το γε­γο­νός ό­τι ο Σύλ­λο­γος συ­νέχι­σε την α­διά­λει­πτη πα­ρου­σί­α του και δυ­να­μι­κή του ε­ξέ­λι­ξη ο­φεί­λε­ται στην με­γά­λη α­γά­πη και υ­πο­στή­ρι­ξη που έ­χαι­ρε α­πό τους Αρ­κά­δες της Μελ­βούρ­νης.

Ο κ. Τρύ­φω­νας Ρέκ­κας και το Συμ­βού­λιό του πα­ρέ­δω­σαν τη διοί­κη­ση του Συλ­λόγου στο νέ­ο Διοκ. Συμ­βού­λιο που ε­κλέ­χθη­κε σε κα­νο­νι­κές ε­κλο­γές που έ­γι­ναν στις 2 Μά­η 1971. Πρό­ε­δρος ή­ταν ο α­εί­μνη­στος μπαρ­μπα-Κώ­στας Καρ­νέ­ζης με γραμ­μα­τέ­α το Νί­κο Κυ­ρια­κό­που­λο, τα­μί­α τον Πα­να­γιώ­τη Κο­τα­ρί­δη και α­ντι­πρό­ε­δρο τον α­εί­μνη­στο Α­να­στά­σιο Ζώ­η.

Την ε­πο­χή ε­κεί­νη, προς το τέ­λος της δε­κα­ε­τί­ας του 1960, έ­γι­νε μια κί­νη­ση στη Μελ­βούρ­νη για τη δη­μιουρ­γί­α έ­δρας νε­ο­ελ­λη­νι­κών στο Πα­νε­πι­στή­μιο Μελ­βούρνης. Ο Πα­ναρ­κα­δι­κός Σύλ­λο­γος ευ­θύς ε­ξαρ­χής ε­κτί­μη­σε τη με­γά­λη ση­μα­σί­α που εί­χε για τον ελ­λη­νι­σμό της Αυ­στρα­λί­ας γε­νι­κά και ει­δι­κό­τε­ρα για την ελλη­νι­κή πα­ροι­κί­α της Μελ­βούρ­νης μια τέ­τοια προ­σπά­θεια, η ε­πι­τυ­χί­α της οποί­ας θα προ­ω­θού­σε τη δι­δα­σκα­λί­α και εκ­μά­θη­ση της ελ­λη­νι­κής γλώσ­σας στα πρω­το­βάθ­μια και δευ­τε­ρο­βάθ­μια εκ­παι­δευ­τι­κά ι­δρύ­μα­τα.

Με άλ­λα λό­για θα ε­δραιώ­νο­νταν η δι­δα­σκα­λί­α της Ελ­λη­νι­κής σαν ε­πί­ση­μη δεύτε­ρη γλώσ­σα σε ό­λους τους βαθ­μούς της εκ­παί­δευ­σης και θα έ­μπαι­νε στο κοινό ρεύ­μα των μα­θη­μά­των της πο­λι­τεί­ας μας.

Έτσι ό­χι μό­νο ο Πα­ναρ­κα­δι­κός έ­κα­νε κατ’ αρ­χή μια α­πευ­θεί­ας χρη­ματι­κή δω­ρε­ά $1,130 προς την αρ­μό­δια αρ­χή, αλ­λά συ­νέ­στη­σε και τη δι­κή του ε­σω­τε­ρική Ε­πι­τρο­πή Ε­ρά­νου για τη δη­μιουρ­γί­α έ­δρας Νε­ο­ελ­λη­νι­κών (1 Αυγούστου 1971).

Το υ­πό­λοι­πο του 1971 και σχε­δόν ο­λό­κλη­ρο το 1972 εί­δαν μια συ­ντο­νι­σμέ­νη και σοβα­ρή προ­σπά­θεια α­πό το Διοικ. Συμ­βού­λιο του Πα­ναρ­κα­δι­κού και α­πό ό­λους τους Αρ­κά­δες της Πα­ροι­κί­ας στα πλαί­σια της ευ­ρύ­τε­ρης κί­νη­σης α­πό την ελ­ληνι­κή κοι­νό­τη­τα για την συ­γκέ­ντρω­ση των α­να­γκαί­ων κε­φα­λαί­ων για τη πραγ­μάτω­ση της με­γά­λης ι­δέ­ας, δη­λα­δή τη δη­μιουρ­γί­α της έ­δρας των Νε­ο­ελ­λη­νι­κών στο Πα­νε­πι­στή­μιο Μελ­βούρ­νης.

Η συμ­βο­λή του Πα­ναρ­κα­δι­κού ή­ταν πο­λύ ση­μα­ντι­κή, και α­πέ­δω­σε με­γά­λη οι­κονο­μι­κή ε­νί­σχυ­ση προς το σκο­πό αυ­τό, και δί­καια ο τό­τε πρέσβης κ. Στε­φά­νου απέ­νει­με το πρώ­το βρα­βεί­ο προς τον Πα­ναρ­κα­δι­κό Σύλ­λο­γο (17 Σεπτεμβρίου 1972) για την πιο ση­μαντι­κή χρη­μα­τι­κή προ­σφο­ρά προς την έ­δρα των Νε­ο­ελ­λη­νι­κών.

Το έ­τος 1972 έ­κλει­σε με την πα­νη­γυ­ρι­κή χο­ρο­ε­σπε­ρί­δα για τον ε­ορ­τα­σμό της επε­τεί­ου της Άλω­σης της Τρι­πο­λι­τσάς (26 Σεπτεμβρίου 1972).

Το 1973 θα γί­νο­νταν ε­κλο­γές για την α­νά­δει­ξη ε­νός νέ­ου α­κό­μα Διοικ. Συμ­βου­λίου το ο­ποί­ο θα α­να­λάμ­βα­νε την ευ­θύ­νη των δια­δι­κα­σιών για την κα­το­χύ­ρω­ση των ε­σό­δων α­πό την πώ­λη­ση της οι­κί­ας του Συλ­λό­γου στο Richmond.

Οι ε­κλο­γές που έ­γι­ναν στις 9 Α­πρί­λη 1973 α­νέ­δει­ξαν νέ­ο Διοικ. Συμ­βού­λιο με Πρό­ε­δρο τον α­εί­μνη­στο μπαρ­μπα-Κώ­στα Καρ­νέ­ζη, Α­ντι­πρό­ε­δρο τον Κ. Κου­ρεμέ­νο, Γραμ­μα­τέ­α τον Δημ. Λε­ού­ση και Τα­μί­α τον α­εί­μνη­στο Α­να­στά­σιο Ζω­ή.

Κα­τά τους πρώ­τους κιό­λας μή­νες της θη­τεί­ας του Συμ­βου­λί­ου αυ­τού ε­πα­νεμ­φα­νί­στη­καν και πά­λι οι δυ­σοί­ω­νες κα­τα­στά­σεις που ο­δή­γη­σαν το Σύλ­λο­γο σε νέ­ες δυ­σά­ρε­στες πε­ρι­πέ­τειες, δι­κα­στι­κούς α­γώ­νες και την τε­λι­κή διά­σπα­ση του αρ­κα­δι­κού στοι­χεί­ου της Μελ­βούρ­νης και τον δια­χω­ρι­σμό του σε δύ­ο α­νηλε­ώς μα­χό­με­νες πα­ρα­τά­ξεις που διαιώ­νι­σαν τη δια­μά­χη και τη διά­σπα­ση για δύ­ο σχε­δόν δε­κα­ε­τί­ες.

Σκο­πός μας δεν εί­ναι να α­πο­δώ­σου­με ευ­θύ­νες ή να κρί­νου­με τη μια ή την άλ­λη πα­ρά­τα­ξη για το ρό­λο που δια­δρα­μά­τι­σαν αρ­χι­κά στη διά­σπα­ση, και στη συ­νέχεια, στην τό­σο κα­τα­στρο­φι­κή διαιώ­νι­ση και στον ε­σκεμ­μέ­νο υ­πο­δα­βλι­σμό της δι­έ­νε­ξης αυ­τής με τα οι­κτρά α­πο­τε­λέ­σμα­τα για την αρ­κα­δι­κή πα­τριά της Μελ­βούρ­νης, παρ’ ό­λο που αυ­τός βέ­βαια, εί­ναι και ο σκο­πός της Ι­στο­ρί­ας. Εμείς θα α­φή­σου­με τους α­να­γνώ­στες μας να βγά­λουν τα δι­κά τους συ­μπε­ρά­σμα­τα αν και οι πε­ρισ­σό­τε­ροι το έ­χουν ή­δη κά­νει και θα πε­ριο­ρι­στού­με μό­νο στη σύ­ντο­μη κα­τα­γρα­φή των γε­γο­νό­των, ό­πως αυ­τά κα­τα­γρά­φο­νται στα Πρα­κτι­κά των Πρά­ξε­ων των Διοικ. Συμ­βου­λί­ων της ο­δυ­νη­ρής ε­πο­χής.

Α­μέ­σως με­τά την α­νά­δει­ξη του Διοικ. Συμ­βου­λί­ου τον Α­πρί­λη του 1973 και τον Πασχα­λι­νό Χο­ρό που έ­γι­νε το Μά­η (του 1973) το νέ­ο Διοικ. Συμ­βού­λιο πλη­ρο­φο­ρή­θη­κε (2 Σεπτεμβρίου 1973) ό­τι η οι­κί­α του Συλ­λό­γου στο 154 Lennox Street, στο Richmond, πω­λή­θη­κε α­πό τους αν­θρώ­πους ε­κεί­νους που την εί­χαν αγο­ρά­σει για λο­γα­ρια­σμό του Πα­ναρ­κα­δι­κού και που εί­χαν υ­πη­ρε­τή­σει και ως μέ­λη του Διοικ. Συμ­βου­λί­ου και της ε­κτε­λε­στι­κής Ε­πι­τρο­πής προ­η­γου­μέ­νων Διοικ. Συμ­βου­λί­ων, με­ρι­κοί α­πό τους ο­ποί­ους «φέ­ρο­νταν» και ως κη­δε­μό­νες του Συλ­λό­γου, χω­ρίς βέ­βαια να εί­χαν πο­τέ, ε­πί­ση­μα, την ι­διό­τη­τα αυ­τή.

Α­μέ­σως το Διοικ. Συμ­βού­λιο α­νέ­θε­σε την υ­πό­θε­ση στο δι­κη­γό­ρο Νι­κά­κη (14 Ο­κτωβρί­ου ’93) με σκο­πό να α­να­κτή­σει και να δια­σώ­σει για λο­γα­ρια­σμό του Συλ­λόγου τα έ­σο­δα α­πό την πώ­λη­ση της πα­ρα­πά­νω α­να­φε­ρό­με­νης οι­κί­ας.

Συγ­χρό­νως έ­γι­νε ο Ε­τή­σιος Χο­ρός του Συλ­λό­γου (Ο­κτ. ’73) με συμ­με­το­χή 440 α­τόμων και το Δε­κέμ­βριο 1973 έ­γι­νε ο Πρω­το­χρο­νιά­τι­κος Χο­ρός με 330 ά­το­μα και τον Ιανουά­ριο του 1974 η ε­τή­σια εκ­δρο­μή με συμ­με­το­χή 320 α­τό­μων.

Η Ε­τή­σια Γε­νι­κή Συ­νέ­λευ­ση που έ­γι­νε στις 7 Α­πρί­λη 1974 συ­ζη­τή­θη­κε το θέ­μα της πώ­λη­σης της οι­κί­ας ε­πί της Lennox Street και έ­δω­σε ε­ντο­λή στο Διοικ. Συμ­βού­λιο να προ­βεί σε δι­κα­στι­κές ε­νέρ­γειες για να πε­τύ­χει τη με­τα­φο­ρά των χρη­μά­των α­πό την πώ­λη­ση της οι­κί­ας στο Σύλ­λο­γο.

Να ση­μειω­θεί ε­δώ ό­τι τα χρή­μα­τα αυ­τά εί­χαν κα­τα­τε­θεί σε ξε­χω­ρι­στό τρα­πεζι­κό λο­γα­ρια­σμό στο ό­νο­μα πέ­ντε ι­διω­τών, και ό­χι στο ό­νο­μα του Πα­ναρ­κα­δικού Συλ­λό­γου.

Τον Αύ­γου­στο του 1974 ο δι­κη­γό­ρος του Συλ­λό­γου πλη­ρο­φό­ρη­σε το Δ.Σ. ό­τι οι προκα­ταρ­κτι­κές συ­ζη­τή­σεις που εί­χε με την ο­μά­δα των πέ­ντε που πα­ρα­κρα­τού­σαν τα χρή­μα­τα του Συλ­λό­γου δεν α­πέ­φε­ραν κα­νέ­να θε­τι­κό α­πο­τέ­λε­σμα, και ό­τι η μό­νη λύ­ση ή­ταν να ε­νά­γει τους πέ­ντε δι­κα­στι­κώς. Η δι­κα­στι­κή διευ­θέ­τη­ση της υ­πό­θε­σης τε­λι­κά έ­γι­νε στο δι­κα­στή­ριο της Μελ­βούρ­νης το 1977, ή­τοι τρί­α χρό­νια αρ­γό­τε­ρα, με την πλή­ρη δι­καί­ω­ση του Πα­ναρ­κα­δι­κού Συλ­λό­γου και την επα­να­φο­ρά των πα­ρα­κρα­τη­μέ­νων κε­φα­λαί­ων στο τα­μεί­ο του Συλ­λό­γου.

Η δρά­ση ό­μως του Πα­ναρ­κα­δι­κού Συλ­λό­γου συ­νε­χί­ζε­ται ά­κα­μπτη και με πρω­το­φα­νή, για πα­ροι­κια­κό ορ­γα­νι­σμό, ε­πι­τυ­χί­α.

Τον Ο­κτώ­βρη του 1974 διορ­γα­νώ­θη­κε μια κα­τα­πλη­κτι­κή, για τα πα­ροι­κια­κά μας δρώ­με­να, χο­ρο­ε­σπε­ρί­δα για τον ε­ορ­τα­σμό της ε­πε­τεί­ου της Άλω­σης της Τρι­πολι­τσάς πα­ρου­σί­α του πρω­θυ­πουρ­γού της Αυ­στρα­λί­ας κ. Gough Whitlam πολ­λών υ­πουρ­γών, α­ντι­προ­σώ­πων της Α­ντι­πο­λί­τευ­σης, πο­λι­τειακών α­ντι­προ­σώ­πων, α­ντι­προ­σώ­πων της Αρ­χιε­πι­σκο­πής, του Προ­ξε­νεί­ου και της Κε­ντρι­κής Κοι­νό­τη­τας, ως και πε­ρί­που 700 με­λών και φί­λων του Συλ­λό­γου.

Α­κο­λού­θη­σε ο Πρω­το­χρο­νιά­τι­κος Χο­ρός (27 Δε­κέμ­βρη 1974) και η Ε­τή­σια Εκ­δρο­μή στο Sorrento με 8 λε­ω­φο­ρεί­α και πολ­λά ι­διω­τι­κά αυ­το­κί­νη­τα.

Να ση­μειω­θεί ό­τι τα κέρ­δη του Πρω­το­χρο­νιά­τι­κου χο­ρού μα­ζί με προ­σφο­ρές που δό­θη­καν ε­κεί­νη τη βρα­διά, δό­θη­καν στον έ­ρα­νο για την α­νοι­κο­δό­μη­ση της Darwin, ύ­στε­ρα α­πό τον κα­τα­στρο­φι­κό τυ­φώ­να που έ­πλη­ξε την πόλη ε­κεί­νη τη χρο­νιά ($400).

Οι ε­κλο­γές που έ­γι­ναν στις 25 Απριλίου 1975 α­νά­δει­ξαν νέ­ο Διοικ. Συμ­βού­λιο με πρό­ε­δρο τον μπαρ­πα-Κώ­στα Καν­ρέ­ζη, α­ντι­πρό­ε­δρο τον Σω­τή­ρη Πλεσ­σιώ­τη, γραμ­μα­τέ­α τον Παν. Δού­κα και τα­μί­α τον Α­να­στά­σιο Ζώ­η.

Το 1975 διορ­γα­νώ­θη­καν δύ­ο λί­αν ε­πι­τυ­χείς εκ­δη­λώ­σεις: Ο Πα­σχα­λι­νός Χο­ρός (15 Μάη) με συμ­με­το­χή 400 α­τό­μων και έ­νας α­κό­μη κα­τα­πλη­κτι­κός Ε­τή­σιος Χο­ρός για την Άλω­ση της Τρι­πο­λι­τσάς (2 Ο­κτώ­βρη) με τη συμ­με­το­χή 600 α­τό­μων και την κα­τα­νάλω­ση 90 δω­δε­κά­δων φια­λών μπύ­ρας!!! (Αυ­τό θα πει γλέ­ντι Κο­λο­κο­τρω­ναί­ι­κο).

Η έ­ντο­νη κοι­νω­νι­κή δρά­ση του Συλ­λό­γου συ­νε­χί­στη­κε με με­γά­λη συ­χνό­τη­τα και ποι­κι­λί­α εκ­δη­λώ­σε­ων κα­τά τη διάρ­κεια του 1976 και 1977, με τέσ­σα­ρες εκ­δη­λώ­σεις το 1976 και πέ­ντε το 1977 με συ­νο­λι­κή συμ­με­το­χή πε­ρισ­σο­τέ­ρων των 3,000 με­λών. Οι δύ­ο ε­τή­σιοι χο­ροί κα­τά την πε­ρί­ο­δο αυ­τή προ­σέλ­κυ­σαν 470 και 620 ά­το­μα α­ντι­στοίχως.

Ση­μα­ντι­κός σταθ­μός στη δρά­ση του Συλ­λό­γου κα­τά την πε­ρί­ο­δο αυ­τή ή­ταν η ίδρυ­ση χο­ρο­δι­δα­σκα­λεί­ου για την δι­δα­σκα­λί­α Ελ­λη­νι­κών πα­ρα­δο­σια­κών χο­ρών στα νε­α­ρά παι­διά των Αρ­κά­δων της πό­λης μας (5 Ιουνίου 1976). Μια πρά­ξη η ο­ποί­α ό­χι μό­νο με­τέ­φε­ρε τις Έλλη­νο­το­πι­κές πα­ρα­δό­σεις στη δεύ­τε­ρη γε­νε­ά των Ελ­λή­νων μετα­να­στών και την προ­βο­λή του αρ­κα­δι­κού ο­νό­μα­τος στην πα­ροι­κί­α μας μέ­σα από έ­να πο­λύ δρα­στή­ριο, άρ­τια εκ­παι­δευ­μέ­νο και με ά­ρι­στη ε­πι­τυ­χί­α χο­ρευ­τικό συ­γκρό­τη­μα α­γο­ριών και κο­ρι­τσιών με τις πλού­σιες ελ­λη­νι­κές πα­ρα­δο­σια­κές μας στο­λές (που ο Σύλ­λο­γος ει­σή­γα­γε ει­δι­κά για το σκο­πό αυ­τό α­πό τη γενέ­τει­ρα) αλ­λά μέ­σα α­πό την ο­μά­δα του χο­ρευ­τι­κού γκρουπ βγή­καν και τα πρώτα παι­διά που δη­μιούρ­γη­σαν το τμή­μα της Νε­ο­λαί­ας του Πα­ναρ­κα­δι­κού Συλ­λόγου στο ο­ποί­ο, με τον και­ρό, έ­λα­βαν μέ­ρος και έ­παι­ξαν δρα­στή­ριο ρό­λο πολ­λές ε­κα­το­ντά­δες Αρ­κα­δό­που­λα της δεύ­τε­ρης με­τα­να­στευ­τι­κής γε­νιάς.

Η Νε­ο­λαί­α του Πα­ναρ­κα­δι­κού έ­δω­σε το έ­ναυ­σμα και τη μορ­φή για τη δη­μιουρ­γί­α πολ­λών άλ­λων πα­ροι­κια­κών ορ­γα­νι­σμών νε­ο­λαί­ας και υ­πήρ­ξε ση­μεί­ο α­ναφο­ράς και πα­τριω­τι­κής α­νά­τα­σης για ό­λου τους Αρ­κά­δες της πα­ροι­κί­ας μας. Η α­θρό­α συμ­με­το­χή της νε­ο­λαί­ας μας ή­ταν η κα­λύ­τε­ρη εγ­γύ­η­ση ό­χι μό­νο για την μα­κρό­χρο­νη ε­πι­βί­ω­ση του Συλ­λό­γου αλ­λά και για την διαιώ­νι­ση της το­πι­κής αρ­κα­δι­κής και γε­νι­κό­τε­ρα ελ­λη­νι­κής πα­ρά­δο­σης στην Αυ­στρα­λί­α.

Πα­ρό­λες ό­μως τις λα­μπρές ε­πι­τυ­χί­ες που ση­μά­δε­ψαν την πε­ρί­ο­δο αυ­τή του 1976 και 1977 η ο­μά­δα α­πό τους συ­μπα­τριώ­τες μας που αρ­νή­θη­κε να πα­ρα­δώ­σει την περιου­σί­α του Συλ­λό­γου στο νό­μι­μο του Συλ­λό­γου Διοικ. Συμ­βού­λιο, και που α­ναγκά­στη­καν να υ­πο­χω­ρή­σουν μό­νον ό­ταν το Νοέμ­βριο 1977 το δι­κα­στή­ριο α­πο­φά­σισε ε­να­ντί­ον τους, η ο­μά­δα αυ­τή προέ­βη με α­να­κοι­νώ­σεις που έ­κανε στον πα­ροι­κια­κό Τύ­πο τον Αύ­γου­στο του 1977, στη δη­μιουρ­γί­α ε­νός νέ­ου Πα­ναρκα­δι­κού Συλ­λό­γου τε­λεί­ως ξε­χω­ρι­στό α­πό τον υ­πάρ­χο­ντα ι­στο­ρι­κό Πα­ναρ­κα­δι­κό Σύλ­λο­γο – και με α­κρι­βώς την ί­δια ε­πω­νυ­μί­α – με σκο­πό να δια­σπά­σει και πά­λι το Αρ­κα­δι­κό στοι­χεί­ο και με το σκε­πτι­κό του «διαί­ρει και βα­σίλευε» ο­δή­γη­σε την αρ­κα­δι­κή πα­τριά της Μελ­βούρ­νης σε νέ­ες πε­ρι­πέ­τειες διχό­νοιας, μί­σους, πο­λυ­έ­ξο­δων δι­κα­στι­κών α­γώ­νων και πα­ρα­λί­γο διά­λυ­ση της οργα­νω­μέ­νης αρ­κα­δι­κής κοι­νό­τη­τας.

Το 1977 συ­νέ­βη­σαν κα­θο­ρι­στι­κής ση­μα­σί­ας γε­γο­νό­τα που ση­μα­το­δό­τη­σαν την έναρ­ξη μιας νέ­ας πε­ριό­δου τε­λεί­ως ξε­χω­ρι­στής για την πο­λύ­χρο­νη ι­στο­ρί­α του Πα­ναρ­κα­δι­κού Συλ­λό­γου Μελ­βούρ­νης. Πα­ράλ­λη­λα με τις πρω­το­πο­ρια­κές ε­πιτεύ­ξεις του Συλ­λό­γου με την έ­ναρ­ξη της πε­ριό­δου αυ­τής που ο­δή­γη­σαν σε πολλές και α­ξιό­λο­γες ε­πι­τυ­χί­ες δια­δρα­μα­τί­στη­καν συγ­χρό­νως και γε­γο­νό­τα που ε­πι­βρά­δυ­ναν την ε­ξέ­λι­ξη του Συλ­λό­γου και το χει­ρό­τε­ρο δι­έ­σπα­σαν την αρ­κα­δι­κή πα­τριά και προ­ξέ­νη­σαν διε­νέ­ξεις, συ­χνά δη­μό­σιες, που μό­νο τον εντρο­πια­σμό και την α­πο­γο­ή­τευ­ση της πο­λυ­πλη­θούς αρ­κα­δι­κής κοι­νό­τη­τας μπο­ρού­σαν να ε­πι­φέ­ρουν, ό­πως θα δια­πι­στώ­σου­με στην ση­με­ρι­νή μας συ­νέ­χεια.’

Ο και­νούρ­γιος χρό­νος άρ­χι­σε με δύ­ο πο­λύ ε­πι­τυ­χείς εκ­δη­λώ­σεις κα­τά τον μήνα Ια­νουά­ριο: τον Πρω­το­χρο­νιά­τι­κο χο­ρό στις 15 και την Ε­τή­σια Εκ­δρο­μή των Αρκά­δων.

Το Μά­ιο (1977) έ­γι­ναν ε­κλο­γές για την α­νά­δει­ξη νέ­ου Διοικ. Συμ­βου­λί­ου στις ο­ποί­ες έ­λα­βαν μέ­ρος 26 υ­πο­ψή­φιοι και ε­κλέ­χθη­καν 15 σύμ­βου­λοι. Στο νέ­ο Διοικ. Συμβού­λιο ε­πα­νέρ­χε­ται στην προ­ε­δρί­α του Συλ­λό­γου ο Λε­ω­νί­δας Αρ­γυ­ρό­που­λος, με α­ντι­πρό­ε­δρο το Νί­κο Χα­ρί­το, γραμ­μα­τέ­α το Γιώρ­γο Τα­γκλή και τα­μί­α τον αεί­μνη­στο μπάρ­μπα – Τά­ση Ζώ­η.

Για πρώ­τη φο­ρά στα χρο­νι­κά του Συλ­λό­γου ε­κλέ­χθη­καν στο Διοικ. Συμ­βού­λιο και γυ­ναί­κες. Τρεις νε­α­ρές γυ­ναί­κες, η Αι­κα­τε­ρί­νη Μή­τσιου, η Βα­σι­λι­κή Α­δαμο­πού­λου και η Λου­ΐ­ζα Αρ­γυ­ρο­πού­λου εί­ναι οι πρώ­τες γυ­ναί­κες που υ­πη­ρέ­τησαν στο Διοικ. Συμ­βού­λιο του Πα­ναρ­κα­δι­κού Συλ­λό­γου της Μελ­βούρ­νης.

Στις 7 Σεπτεμβρίου 1977 μια ο­μά­δα Αρ­κά­δων με προ­σω­πι­κή τους α­να­κοί­νω­ση α­ναγ­γέλ­λουν τη δημιουρ­γί­α ε­νός νέ­ου Πα­ναρ­κα­δι­κού Συλ­λό­γου. Το γε­γο­νός αυ­τό θα περ­νού­σε απα­ρα­τή­ρη­το και δε θα θο­ρυ­βο­ποιού­σε πολ­λούς. Αρ­κα­δι­κοί σύλ­λο­γοι υ­πήρ­χαν αρκε­τοί, πλη­θώ­ρα σχε­δόν, και η δη­μιουρ­γί­α ε­νός α­κό­μα θα ή­ταν ε­πι­θυ­μη­τό για την αρ­κα­δι­κή πα­τριά. Το πρό­βλη­μα ό­μως με το νέ­ο Πα­ναρ­κα­δι­κό Σύλ­λο­γο ή­ταν ό­τι εί­χε ο­νο­μα­σί­α α­κρι­βώς την ί­δια με ε­κεί­νη το ή­δη υ­πάρ­χο­ντα Πα­ναρ­κα­δικού Συλ­λό­γου. Πα­ναρ­κα­δι­κός Σύλ­λο­γος Μελ­βούρ­νης «Ο Κο­λο­κο­τρώ­νης», ο έ­νας, Πα­ναρ­κα­δι­κός Σύλ­λο­γος Μελ­βούρ­νης «Ο Κο­λο­κο­τρώ­νης» και ο άλ­λος.

Οι υ­πο­γρά­φο­ντες την α­να­κοί­νω­ση της ί­δρυ­σης του νέ­ου συλ­λό­γου σαν διοι­κητι­κή ε­πι­τρο­πή ή­ταν οι ί­διοι άν­θρω­ποι οι ο­ποί­οι ως μέ­λη προ­η­γου­μέ­νου Διοικ. Συμ­βου­λί­ου του Πα­ναρ­κα­δι­κού Συλ­λό­γου εί­χαν που­λή­σει τα κτί­ριο του Συλλό­γου στο Richmond και ε­πί χρό­νια τώ­ρα αρ­νού­νταν να πα­ρα­δώ­σουν τα χρή­μα­τα της πώ­λη­σης στο νό­μι­μο ι­διο­κτή­τη, δη­λα­δή, στον Πα­ναρ­κα­δι­κό Σύλ­λογο, αλ­λά τα κρα­τού­σαν σε ι­διω­τι­κό τρα­πε­ζι­κό λο­γα­ρια­σμό. Ήταν ε­κεί­νοι ε­ναντί­ον των ο­ποί­ων ο Πα­ναρ­κα­δι­κός εί­χε ε­γεί­ρει δι­κα­στι­κή α­γω­γή για την ε­πανά­κτη­ση των χρη­μά­των.

Να ση­μειώ­σου­με ε­δώ ό­τι ό­πως έ­χου­με ή­δη δη­λώ­σει δεν θα α­να­φέ­ρου­με τα ο­νόμα­τα ε­κεί­νων οι ο­ποί­οι ή­ταν υ­πεύ­θυ­νοι για την πώ­λη­ση του κτι­ρί­ου και την πα­ρα­κρά­τη­ση των χρη­μά­των. Σκο­πός μας δεν εί­ναι να α­να­σκα­λί­σου­με πα­λι­ές διε­νέ­ξεις και δια­φω­νί­ες.

Όμως πρέ­πει να α­να­φέ­ρου­με προς α­πο­φυ­γή σύγ­χυ­σης και γι τη σω­στή και δί­και­η δια­τύ­πω­ση της Ι­στο­ρί­ας ε­κεί­νης της πε­ριό­δου ό­τι ο Γε­ώρ­γιος Δια­μα­ντόπου­λος ου­δέ­πο­τε έ­πρα­ξε κά­τι, ή έ­πρα­ξε πο­τέ, ι­διαί­τε­ρα την πε­ρί­ο­δο ε­κεί­νη, κα­τά τρό­πο ε­πι­ζή­μιο η­θι­κά ή υ­λι­κά, για τον Πα­ναρ­κα­δι­κό Σύλ­λο­γο. Του­να­ντί­ον τα πρα­κτι­κά του Συλ­λό­γου μαρ­τυ­ρούν ό­τι αν και ο Γ. Δια­μα­ντόπου­λος ή­ταν μέ­λος του Διοικ. Συμ­βου­λί­ου ό­ταν πω­λή­θη­κε η οι­κί­α του Συλ­λό­γου στο Richmond, ο ί­διος ό­ταν α­ντι­λή­φθη­κε τις πραγ­μα­τι­κές προ­θέ­σεις των υ­πο­λοί­πων με­λών της ε­πι­τρο­πής και την πα­ρά­νο­μη πα­ρα­κρά­τη­ση των χρημά­των α­μέ­σως ε­νήρ­γη­σε και βο­ή­θη­σε το νό­μι­μο Διοικ. Συμ­βού­λιο του Συλ­λό­γου κα­τά τη διάρ­κεια του δι­κα­στι­κού α­γώ­να να κερ­δί­σει ο Σύλ­λο­γος τη δί­κη και να πα­ρα­λά­βει την πε­ριου­σί­α του. Έτσι ο Γε­ώρ­γιος Δια­μα­ντό­πουλος, μα­ζί με τον Κων­στα­ντί­νο Καρ­νέ­ζη και το Σω­τή­ρη Πλεσ­σιώ­τη υ­πήρ­ξαν οι πρω­τερ­γά­τες της νί­κης του Συλ­λό­γου.

Και τώ­ρα να ε­πα­νέλ­θου­με στη συ­νέ­χεια  των γε­γο­νό­των της πε­ριό­δου ’77-’78. Η ε­ξέ­λι­ξη των γε­γο­νό­των ε­πι­βε­βαί­ω­σε ό­τι ο σκο­πός της δια­σπα­στι­κής ο­μά­δας που ί­δρυ­σε το δεύ­τε­ρο Πα­ναρ­κα­δι­κό Σύλ­λο­γο ή­ταν πρώ­τον να ε­πι­τύχουν, μέ­σα α­πό έ­να κλί­μα σύγ­χυ­σης και διά­σπα­σης την α­πο­δο­χή του νέ­ου συλ­λόγου α­πό τους κα­κώς, ή μη πλη­ρο­φο­ρη­μέ­νους Αρ­κά­δες, με α­πώ­τε­ρες ε­πι­διώ­ξεις ως δεύ­τε­ρο σκο­πό τη με­τα­φο­ρά των κε­φα­λαί­ων του νό­μι­μου Συλ­λό­γου στο νε­ο-ι­δρυ­θέ­ντα δια­σπα­στι­κό σύλ­λο­γο, ο ο­ποί­ος ό­πως α­να­φέ­ρα­με εί­χε α­κρι­βώς την ί­δια ο­νο­μα­σί­α με τον κα­νο­νι­κό Σύλ­λο­γο.

Ως προς το δεύ­τε­ρο σκο­πό τους, η Αυ­στρα­λια­νή Δι­καιο­σύ­νη α­πο­φά­σι­σε ό­τι τα χρή­μα­τα α­νή­κουν στον υ­πάρ­χο­ντα Πα­ναρ­κα­δι­κό Σύλ­λο­γο. Έτσι στις 2 Νοεμβρίου 1977 ο πρό­εδρος του Συλ­λό­γου πα­ρέ­λα­βε το πο­σόν των $21,637 το ο­ποί­ο κα­τα­τέ­θη­κε στο λο­γα­ριασμό του Πα­ναρ­κα­δι­κού Συλ­λό­γου.

Ως προς τον πρώ­το σκο­πό της ί­δρυ­σης του δεύ­τε­ρου Πα­ναρ­κα­δι­κού Συλ­λό­γου δη­λα­δή τη δη­μιουρ­γί­α διά­σπα­σης και σύγ­χυ­σης μέ­σα στην αρ­κα­δι­κή πατριά πρέ­πει να το­νι­στεί ό­τι η ρο­ή των πραγ­μά­των εί­χε ως τε­λι­κό α­πο­τέ­λε­σμα την α­πο­μό­νω­ση και διά­λυ­σή τους. Οι Αρ­κά­δες τους πε­ρι­φρό­νη­σαν και με τον και­ρό ο δεύ­τε­ρος Πα­ναρ­κα­δι­κός Σύλ­λο­γος α­τρό­φη­σε και δια­λύ­θη­κε και σή­μερα δεν υ­πάρ­χει πλέ­ον.

Ω­στό­σο η πε­ρί­ο­δος κα­τά την ο­ποί­α υ­πήρ­ξαν συγ­χρό­νως και οι δύ­ο Πα­ναρ­κα­δικοί Σύλ­λο­γοι, πε­ρί­που 15 χρό­νια, ή­ταν μια ε­πο­χή α­κραί­ων θέ­σε­ων και η δια­μά­χη δεν πε­ριο­ρί­στη­κε μό­νο στους ι­θύ­νο­ντες των δυο συλ­λό­γων αλ­λά ε­ξα­πλώ­θη­κε και στην ευ­ρύ­τε­ρη αρ­κα­δι­κή κοι­νό­τη­τα λαμ­βά­νο­ντας έ­τσι τε­ρά­στιες δια­στά­σεις και α­πα­σχό­λη­σε και άλ­λους ορ­γα­νι­σμούς και φο­ρείς (ό­πως π.χ. Το Γε­νικό Προ­ξε­νεί­ο) και ο­δή­γη­σε τε­λι­κά σε και­νούρ­γιους μα­κρο­χρό­νιους και πο­λυ­έξο­δους δι­κα­στι­κούς α­γώ­νες, προς ζη­μιά και ντρο­πή του αρ­κα­δι­κού στοι­χεί­ου.

Το αρ­κα­δι­κό κοι­νό ό­μως της Μελ­βούρ­νης έ­μει­νε στα­θε­ρά στο πλευ­ρό του υ­πάρχο­ντα Πα­ναρ­κα­δι­κού Συλ­λό­γου και ο Ε­τή­σιος Χο­ρός του 1977 για τον ε­ορ­τα­σμό της ε­πε­τεί­ου της Άλω­σης της Τρι­πο­λι­τσάς εί­χε πρω­το­φα­νή ε­πι­τυ­χί­α, με την πα­ρου­σί­α και συμ­με­το­χή ά­νω των 650 συ­μπα­τριω­τών.

Το Νοέμ­βριο του 1977 άρ­χι­σαν οι δια­δι­κα­σί­ες για την εγ­γρα­φή του Συλ­λό­γου (Registration) και ο­ρί­στη­κε ε­πι­τρο­πή α­παρ­τι­ζό­με­νη α­πό τους Ν. Χα­ρί­το, Ν. Πι­πέ­ρη και Σ. Πλεσ­σιώ­τη για την α­να­νέ­ω­ση και α­να­προ­σαρ­μο­γή του κα­τα­στα­τι­κού του Συλ­λό­γου ό­πως χρεια­ζό­ταν α­πό το σχε­τι­κό νο­μο­σχέ­διο.

Μια άλ­λη σο­βα­ρή και­νο­το­μί­α που έ­λα­βε χώ­ρα στις αρ­χές του 1978 ή­ταν η διορ­γά­νω­ση της Miss Arcadia Quest ό­που έ­λα­βαν μέ­ρος πέ­ντε νε­α­ρές Αρ­κα­δο­πού­λες, η Ε­λέ­νη Μπα­λή, η Κώ­νη Ψυ­χά­ρη, η Γε­ωρ­γί­α Πρού­τσου, η Ε­λέ­νη Σα­κε­λα­ρί­ου και Σο­φί­α Δη­μη­τρο­πού­λου. Στην ε­πό­με­νη έκ­δο­ση θα α­να­φερ­θού­με λε­πτο­με­ρώς σε αυ­τό το θέ­μα και τη ση­μα­ντι­κή οι­κο­νο­μι­κή και κοι­νω­νι­κή τό­νω­ση που έ­φε­ραν στο Σύλ­λο­γο.

Το υ­πό­λοι­πο του 1978 έ­λη­ξε με τους δύ­ο Πα­ναρ­κα­δι­κούς Συλ­λό­γους να έρ­χο­νται σε δια­πραγ­μα­τεύ­σεις για την ε­πί­λυ­ση του προ­βλή­μα­τος, οι ο­ποί­ες ό­μως δεν εί­χαν κα­νέ­να θε­τι­κό α­πο­τέ­λε­σμα και άρ­χι­σαν και πά­λι (τον Αύ­γου­στο του ’78) νέ­οι δι­κα­στι­κοί α­γώ­νες για την κα­το­χύ­ρω­ση του ο­νό­μα­τος του Συλ­λό­γου προς γε­νι­κή α­πο­γο­ή­τευ­ση της ευ­ρύ­τε­ρης ελ­λη­νι­κής πα­ροι­κί­ας.

Το 1978 έ­κλει­σε με έ­να ε­πι­τυ­χή ε­τή­σιο χο­ρό (535 ά­το­μα) και με τον άλ­λο Πα­ναρ­κα­δικό Σύλ­λο­γο να κα­λεί ε­κλο­γές για διοι­κη­τι­κό συμ­βού­λιο. Πρό­τα­ση να α­γο­ρα­στεί το πα­λιό κτί­ριο της ΑΧΕ­ΠΑ στο Middle Park, προς $76,000 δεν ε­γκρί­θη­κε α­πό το Διοικ. Συμ­βού­λιο του Συλ­λό­γου.

Νίκος Πιπέρης
συγγραφέας

Πηγή: Panarcadian Federation of Australia

Author: Μνήμες