Πανηπειρωτική Ομοσπονδία Αμερικής

Ιστοσελίδες - Ελληνική Βόρεια Ήπειρος
Ιστοσελίδες – Ελληνική Βόρεια Ήπειρος

To Ιστορικό της Πανηπειρωτικής Ομοσπονδίας Αμερικής

Υπό Ηλία Μπέτζιου

Με ιδιαίτερη ευχαρίστηση ανταποκρίνομαι στο αίτημα του Ηπειρωτικού Συλλόγου «Ένωσις» του Worcester, να γράψω το ιστορικό της Ομοσπονδίας μας με την ευκαιρία του 35ου Πανηπειρωτικού συνεδρίου που συνέρχεται εφέτος στην πόλη τους. Από το βιβλίο του αείμνηστου Βασιλείου Πλιάτσικα «Ηπειρωτικές Αναδρομές» καθώς και από του Νίκου Λώλη «Ηπειρώται εν Αμερική» αντλώ μερικές πληροφορίες γιά το ιστορικό της ίδρυσης και της δραστηριότητας της Πανηπειρωτικής Ομοσπονδίας μέχρι το 1955, τη χρονιά δηλαδή που έφθασα κι εγώ στην Αμερική και ανεμίχθηκα ενεργά στην οργάνωση. Αυτό μου δίνει τη δυνατότητα να συμπληρώσω το ιστορικό τηςΠανηπειρωτικής μέχρι σήμερα με στοιχεία που κρατώ στο αρχείο μου.

Αρχίζω με την αναφορά του Β. Πλιάτσικα σχετικά με την ίδρυση της Πανηπειρωτικής Ομοσπονδίας Αμερικής, η οποία στο διάβα του χρόνου (όπως θα διαβάσετε παρακάτω) μετονομάστηκε “Αμερικής και Καναδά” και αργότερα “Αμερικής,Καναδά και Αυστραλίας”.

* * *

«Με πρωτοβουλία των Ηπειρωτικών οργανώσεων της Νέας Υόρκης, Φιλαδελφείας και Γούστερ και κατόπιν πολλών συσκέψεων, αποφασίστηκε η πρώτη σύγκληση Πανηπειρωτικού Συνεδρίου σε μιά έπαυλη στο Northboro, μιά μικρή πόλη κοντά στο Γούστερ. Το Συνέδριο ορίστικε γιά την 19-21 Ιουλίου 1942. Ιστορική θα μείνη στα χρονικά του Ηπειρωτισμού της Αμερικής αυτή η Πανηπειρωτική συγκέντρωση. Η αθρόα προσέλευση των Ηπειρωτών από κάθε γωνιά της Αμερικής, ο ενθουσιασμός, η αγάπη, η ευθυμία και οι παντός είδους εκδηλώσεις εκείνωντων τριών ημερών θα μείνουν αξέχαστες σε όσους είχαν την σπάνια ευκαιρία να παρευρεθούν στην Ηπειρωτική αυτή μυσταγωγία. Και οι δύο ημερήσιες ελληνικές εφημερίδες την Νέας Υόρκης, καθώς και άλλες έστειλαν αντιπροσώπους και αφιέρωσανολόκληρες στήλες στο ιστορικό αυτό γεγονός. Εμπνευστής του όλου προγράμματος ήτανο Μέγας Αθηναγόρας ο οποίος έδωσε αίγλη και μεγαλείο στην τριήμερη και πρωτοφανή Ηπειρώτικη συναδέλφωση. Ο Αρχιεπίσκοπος προτείνει να αγοραστεί αυτή η μεγάλης αξίας έπαυλη στην γραφική τοποθεσία γιά να χρησιμεύση ως Ηπειρωτική Εστία με το όνομα «Πανηπειρωτική Στέγη», ως μορφωτικό και εκπαιδευτικό κέντρο και να στεγάσει την Ηπειρωτική μεγαλοψυχία και ιστορία. Η αγορά πραγματοποιήθκε με μιά πρώτη δωρεά χιλίων δολλαρίων των αδελφών Χρήστου και Ιωάννη Τσούρου.

Δυστυχώς όμως,το κτήμα μεταπωλήθηκε γιατί η συντήρησή του ήταν πολυδάπανη, διαψεύδoντας έτσι το όνειρο του Μεγάλου Αθηναγόρου.» Από το βιβλίο του Νίκου Λώλη πέρνω περιληπτικά τις ακόλουθες πληροφορίες:«Τα κυριώτερα σημεία της εθνικής δράσης της Πανηπειρωτικής Ομοσπονδίας Αμερικής από την ίδρυσή της τον Ιούλιο 1942 μέχρι και το 1946 – η εθνικά κρίσιμη αυτήτετραετία – με πρώτο πρόεδρο τον Δρ. Φώτιο Κυρίτση, μπορεί να συνοψισθούν ως εξής: Ώς πρώτη πράξη της ήταν η έντονη διαμαρτυρία γιά την εκτύπωση αλβανικών αναμνηστικών γραμματοσήμων στην Αμερική, εκτός εκείνων που εκτυπώθηκαν από τηναμερικάνικη κυβέρνηση προς τιμήν της Ελλάδας και των άλλων σύμμαχων χωρών, οι οποίες πολέμησαν και αντέδρασαν κατά του Άξονα.Η αποστολή αντιπροσωπείας στο Άγιο Φραγκίσκο (San Francisco), κατά τηνιδρυτική Συνέλευση των Ηνωμένων Εθνών, προς εξουδετέρωση της αλβανικήςπροπαγάνδας.Τακτική έκδοση Δελτίου στ’ αγγλικά, προς διαμόρφωση της κοινής γνώμης της Αμερικής και άλλων χωρών υπέρ του Βορειοηπειρωτικού Ζητήματος. Διαφωτιστικέςεκθέσεις και διαμαρτυρίες στα Συμβούλια Υπουργών Εξωτερικών της Αμερικής, Αγγλίας, Γαλλίας και Ρωσσίας. Διαφωτιστικές εκθέσεις και διαμαρτυρίες στο Συνέδριο Ειρήνης γιά να μην θεωρηθεί η Αλβανία «συνεμπόλεμος», αλλά σαν εχθρικό κράτος, σύμμαχος του Άξονα.

Ανάλογες διαμαρτυρίες και στο Συμβούλιο Ασφαλείας ώστε ναμην εγκριθεί η Αλβανία μέλος του Συνδέσμου των Φιλειρηνικών Εθνών. Διαφωτιστικέςανακοινώσεις και συνεντεύξεις προς τον Αμερικανικό Τύπο, ραδιοφωνικές ομιλίες και διαλέξεις επί του Βορειοηπειρωτικού και συνδιαλέξεις με πολλούς Γερουσιαστές και άλλων πολιτικών παραγόντων στην Αμερική. Έκδοση διαφωτιστικών φυλλάδιων γιά τιςδιάφορες φάσεις του Βορειοηπειρωτικού Θέματος από τους κ.κ. Φ. Κυρίτση και Ν.Κασσαβέτη. Συντονισμένες ενέργειες και συνεργασίες προς υιοθέτηση από τηνΑμερικανική Γερουσία πρόταση ψηφίσματος υπέρ της Βορείου Ηπείρου γνωστή ως “Resolution S. 82” από τον Γερουσιαστή της Φλώριδας S. Pepper.

Ιστοσελίδες – Ελληνική Βόρεια Ήπειρος

Το Ψήφισμα αυτό (RESOLUTION S. 82) της Αμερικανικής Γερουσίας έχει ως εξής:

«ΑΠΟΦΑΙΝΕΤΑΙ ότι η Γερουσία κατανοεί ότι η Βόρειος Ήπειρος (περιλαμβανομένης της Κορυτσάς) και τα δώδεκα νησιά του Αιγαίου Πελάγους, γνωστάως Δωδεκάνησα, όπου επικρατεί ακραιφνής Ελληνικός πληθυσμός, να παραχωρηθούναπό τη Διάσκεψη Ειρήνης στην Ελλάδα και να ενσωματωθούν στα εδάφη της. Στη συνέχεια, κατά την περίοδο αυτή, η Πανηπειρωτική Ομοσπονδία Αμερικήςσυνεργάστηκε και βοήθησε την Βορειοηπειρωτική Αντιπροσωπεία, η οποία ήρθε στην Αμερική υπό την προεδρία του αειμνήστου Μητροπολίτου Αργυροκάστρου Παντελεήμονος. Ενίσχυσε οικονομικά τους πρόσφυγες και τα ορφανά της Βορείου Ηπείρου, τα οποία είχαν καταφύγει στην Ελλάδα. Κατάρτησε Επιτροπή να μεταβεί στοΠαρίσι γιά τη Διάσκεψη Ειρήνης. Πραγματοποίησε επιτυχείς συνεντεύξεις και συσκέψεις της ηγεσίας και άλλων αξιωματούχων της Ομοσπονδίας με σημαντικούςπολιτικούς παράγοντες της Αμερικής, Γερουσιαστές και άλλες προσωπικότητες παναμερικανικής φήμης και βαρύτητος, και άλλα πολλά.»

Στη συνέχεια ο Νίκος Λώλης γράφει ότι αναφέρεται αποκλειστικά και μόνον σταπρώτα έτη δράσεως της Πανηπειρωτικής Ομοσπονδίας Αμερικής γιά δύο λόγους.

«Πρώτον, γιατί έκτοτε το πρότυπο αυτό της δράσεως επαναλαμβάνεται περίπου στο ίδιο σχήμα αλλά σε διαφορετικό τόνο και ένταση. Και δεύτερον, γιατί ως επί το πλείστον ηδράση αυτή, απτόμενη του εθνικού θέματος, δεν είναι δυνατόν να κοινολογηθεί σε όλατης τα σημεία. Αλλά και γιατί δεν κατορθώσαμε να συγκεντρώσουμε το αναγκαίο έγγραφο υλικό, το οποίο το αναθέτουμε στον ιστορικό του μέλλοντος.»
* * *

Χωρίς να διεκδικώ βέβαια τον τίτλο του «ιστορικού του μέλλοντος» γιά τονοποίο αναφέρεται ο Νίκος Λώλης στο τέλος του γραπτού του, συνεχίζω εγώ από το 1955μέχρι σήμερα το ιστορικό της δραστηριότητας της Πανηπειρωτικής Ομοσπονδίας όπωςεγώ τουλάχιστον την έζησα και την υπηρέτησα πενήντα ολόκληρα χρόνια, ζητώντας προκαταβολικά συγγνώμη γιά οποιαδήποτε παράλειψη από λάθος ή έλειψη κάποιουσοβαρού στοιχείου στ’ αρχεία μου.

Ήταν Μάιος του 1955 όταν έφθασα μετανάστης στη Νέα Υόρκη. Δεν είχαπρολάβει να γνωρίσω ακόμα τους ηγέτες των Ηπειρωτικών οργανώσεων της εποχής εκείνης, έμαθα όμως ότι υπάρχει μιά Ομοσπονδία Ηπειρωτών στην Αμερική και ότι 14 – 18 Ιουλίου (δύο μήνες αργότερα) ετοιμάζει το 9ο Συνέδριο στο Ντιτρόιτ. Ήταν το μόνο συνέδριο της Πανηπειρωτικής που δεν πήγα γιατί νέος μετανάστης τότε, δεν είχα ούτε ταχρήματα ούτε και τις γνωριμίες.Πρόεδρος τότε ήταν ο Χειμαριώτης Κωσταντίνος Δήμας που είχε εκλεγεί γιάπρώτη φορά στη Νέα Υόρκη το 1953. Αμέσως μετά την εκλογή του κατάφερε να νοικιάσει ένα πολυτελέστατο γραφείο στην καρδιά της Νέας Υόρκης, 42 Δρόμους και Broadway . Γραμματέα προσέλαβε τον μακαρίτη Κώστα Τζόβα – φοιτητή τότε στο Πανεπιστήμιο Columbia – του οποίου το ταλέντο στην πέννα ήταν ευτύχημα γιά τηνδραστηριότητα και τη λειτουργία του γραφείου της οργάνωσης.Ο Κώστας Δήμας δραστηριοποίησε την Πανηπειρωτική με την οργάνωσηΗπειρωτικών συλλόγων σε πόλεις φυσικά που δεν υπήρχαν τότε, αλλά περισσότερο στη διαφώτιση τόσο των Ηπειρωτών όσο και της λοιπής ομογένειας στο Εθνικό Β.Ηπειρωτικό Θέμα.

Εκείνο λοιπόν το καλοκαίρι επανεκλέγεται γιά μιά ακόμα διετία στο συνέδριο του Ντητρόιτ.Στα δύο τελευταία χρόνια του Δήμα τόσο εγώ όσο και αρκετοί νέοι της ηλικίας μου – ιδιαίτερα από τη Νέα Υόρκη – είχαμε την ευκαιρία να γνωριστούμε με τους ηγέτες εκείνης της εποχής και να τους βοηθήσωμε στο έργο τους, αλλά σιγά σιγά ν’ αποχτήσωμε κι εμείς κάποια πείρα που αναπόφεκτα θα τους αντικαθιστούσαμε κάποια μέρα.Τον Κώστα Δήμα αντικατέστησε στο συνέδριο του Σικάγου το 1957 ο ΠαντελήςΣέπης από την Κορυτσά. Μόνιμος κάτοικος του Σικάγου υπηρέτησε την Πανηπειρωτικήκαι κράτησε την οργάνωση επί μιά τετραετία ενωμένη και απηλαγμένη από τιςσυνηθισμένες εσωτερικές διχόνιες που τυρανούν τις περισσότερες ομογενειακέςοργανώσεις. Σοβαρός επιχειρηματίας αλλά και δραστήριος ηγέτης απόχτησε το σεβασμό και την εκτίμηση όλων μας. Γραμματέας της Πανηπειρωτικής τότε ήταν ο γιατρός Βασίλειος Φώτος από την Πολίτσανη Β. Ηπείρου, κάτοικος κι αυτός του Σικάγου ο οποίος εξελέγη γιά πρώτη φορά μετά τις δύο διετίες του Παντελή Σέπη, Ύπατος Πρόεδρος της οργάνωσης τον Ιούλιο του 1961.

Ο γιατρός Β. Φώτος αποτέλεσε εξαίρεση στη δραστηριότητα και στους αγώνεςτης Πανηπειρωτικής. Το γεγονός και μόνο ότι υπηρέτησε την οργάνωση επτά (7) διετίεςτον κατατάσει δίκαια σε περίοπτη θέση ανάμεσα σ’ όλους εμάς που τον διαδεχτήκαμεστην ηγεσία του Ηπειρωτισμού της Αμερικής.Η δραστηριότητα του γιατρού Β. Φώτου ήταν κυρίως στις επαφές που είχε μετους τότε κυβερνητικούς παράγοντες της Ελλάδος σε επανηλλειμένα ταξίδια, ξοδεύονταςπροσωπικά χιλιάδες δολλάρια γιά δημόσιες σχέσεις με κυβερνητικούς παράγοντες,επιμένοντας το Β. Ηπειρωτικό θέμα να κρατηθεί ζωντανό και ν’ αποτελέσει Εθνικήδιεκδίκηση της Ελλάδας.Στο Σικάγο όπου εξασκούσε την ιατρική βοήθησε πολλούς φτωχούς με δωρεάνεξετάσεις. Έφερε στην Αμερική με εγγύηση δική του εκατοντάδες μετανάστες από τηνΒ. Ήπειρο και φρόντισε να τους βρεί δουλειά γιά να ζήσουν. Ήταν ο άνθρωπος πουάρχισε την Ελληνική παρέλαση στην πόλη του η οποία έγινε πλέον θεσμός και γιορτάζεται κάθε χρόνο.Θα μπορούσε κανείς να γράψει πολλά γιά τη δραστηριότητα του γιατρού Β.Φώτου, αλλά δεν μου επιτρέπει ο χώρος γιά περισσότερες λεπτομέριες.

Η ΠΟΑ μετονομάζεται ΠΟΑΚ. Στο 16ο συνέδριο της Πανηπειρωτικής που έγινε στη Νέα Υόρκη από 9 εώς 14Ιουλίου το 1969, λόγω της συμμετοχής πολλών αντιπροσώπων Ηπειρωτικών συλλόγωναπό τον Καναδά – οι οποίοι εξεδήλωσαν την επιθυμία να ενταχτούν στην Ομοσπονδία – η επιτροπή καταστατικού εισηγήται την αλλαγή του ονόματος της ΠανηπειρωτικήςΟμοσπονδίας Αμερικής ΠΟΑ με το όνομα ΠΟΑΚ ήτοι Πανηπειρωτικής ΟμοσπονδίαςΑμερικής και Καναδά. Η πρόταση έγινε ομόφωνα δεκτή.Στο Συνέδριο αυτό ο γιατρός Β. Φώτος τελειώνει την τέταρτη θητεία του ωςπρόεδρος της Πανηπειρωτικής Ομοσπονδίας και το 16ο συνέδριο (9 – 14 Ιουλίου 1969) εκλέγει πρόεδρο τον Κων/νο Φιλίδη από το Concord, N.H. ο οποίος στο 17ο Συνέδριοστα Ιωάννινα τον Ιούλιο του 1971 επανεκλέγεται γιά δεύτερη θητεία, στην οποίααργότερα λόγω του θανάτου του τον διαδέχεται ο γιατρός Μιχάλης Τσόκας(αντιπρόεδρος) από την Φιλαδέλφια.

Το υπόλοιπο της ιστορικής αυτής αναφοράς θα το βρείτε στη σελίδα αυτή του scribe

Επίσης, περισσότερες πληροφορίες για την ΠΟΑ θα βρείτε σ’ αυτές τις σελίδες



“Η πόλη κατά τα νεότερα χρόνια, άρχισε να αναπτύσσεται ως αστικό κέντρο μετά τις επιδρομές από τον στρατό του Αλή Πασά κατά της γειτονικής Μοσχόπολης, στα τέλη του 18ου αιώνα (1780). Η Κορυτσά εκτός από σημαντικό εμπορικό αποτέλεσε και πνευματικό κέντρο της ευρύτερης περιοχής, με πλήθος ελληνικών σχολίων να λειτουργούν σε αυτή. Η οργάνωση των επαγγελματικών συντεχνιών και της χρηματοδότησης της τοπικής εκπαίδευσης είναι εφάμιλλη του αγγλοσαξωνικού τραστ. Στους «Γενικούς Κανονισμούς των κοινών καθιδρυμάτων της πόλεως Κορυτσάς», που συντάχθηκαν το 1875, το σύνολο των δωρεών και κληροδοτημάτων συγκεντρώνονταν σε κοινό ταμείο με τον ονομασία «λάσσο» και εποπτεύονταν από ειδική επιτροπή.

Κατά τον Α’ Βαλκανικό πόλεμο (Δεκέμβριος 1912), στην πόλη εισήλθε ο ελληνικός στρατός που αποχώρησε τον Μάρτιο του 1914, παραδίδοντάς την στην νεοσυσταθήσα αλβανική χωροφυλακή. Σύμφωνα με άρθρο του πρωτοκόλλου της Κέρκυρας (Μάιος 1914) η Κορυτσά αποτελεί τμήμα της αυτόνομης δημοκρατίας της Βορείου Ηπείρου, εντός της αλβανικής επικράτειας. Τον Ιούλιο του ίδιου έτους η πόλη πέρασε υπό τον έλεγχο τον βορειοηπειρωτικών δυνάμεων με επικεφαλής τον Τσόντο Βάρδα. Κατά την περίοδο του Εθνικού Διχασμού οι Κορυτσαίοι συντάχθηκαν υπέρ του Κινήματος Εθνικής Αμύνης του Ελευθέριου Βενιζέλου, όμως το 1916 εν μέσω του Α’ Παγκοσμίου Πολέμου η περιοχή πέρασε στον έλεγχο των γαλλικών δυνάμεων.”

From Κορυτσά 1916, posted by Μνήμες Διασπορικής on 9/23/2012 (32 items)

Generated by Facebook Photo Fetcher



Α Ρ Θ Ρ Α - Τ Η Σ - Ι Δ Ι Α Σ - Κ Α Τ Η Γ Ο Ρ Ι Α Σ :
  1. Η Έξοδος των Ελλήνων από την Αίγυπτο
    1955-1965 Κάιρο, 17-21 Αυγούστου 1957. Από την επίσημη επίσκεψη του Κων. Καραμανλή στην Αίγυπτο, έπειτα από πρόσκληση του προέδρου Νάσερ. Στη φωτογραφία, ο Αιγύπτιος πρόεδρος απονέμει στον Ελληνα πρωθυπουργό κορυφαία τιμητική διάκριση (Φωτογραφικό Αρχείο Ιδρύματος Κωνσταντίνος Γ. Καραμανλής). Ο Νάσερ, το κύμα φυγής και η επίσκεψη Κωνσταντίνου Καραμανλή Η ελληνική παρουσία στην Αίγυπτο πηγαίνει βαθιά πίσω στους αιώνες, στην εποχή των επιγόνων του Μεγάλου Αλεξάνδρου. Ωστόσο τις πρώτες αμιγώς ελληνικές κοινότητες με εθνική συνείδηση συνέπηξαν οι Έλληνες μετανάστες που αναζήτησαν στη φιλόξενη γη της Αιγύπτου καλύτερες συνθήκες διαβίωσης όσο η Ελλάδα παρέμενε υπόδουλη υπό οθωμανικό ζυγό. Την περίθαλψη και φροντίδα τους ως την ίδρυση του πρώτη ελληνικού προξενείου στην Αλεξάνδρεια, το 1833, είχε το Πατριαρχείο Αλεξανδρείας, αργότερα και πάσης Αφρικής, ένας μακραίων θεσμός και φάρος της Ορθοδοξίας από την εποχή της ιδρύσεώς του, τον πρώτο αιώνα μ.Χ.
  2. Οι Έλληνες της Προαζοφικής
    Οι Έλληνες αποτελούν ένα από τα αρχαιότερα έθνη που διέμεναν στα εδάφη της σημερινής Ουκρανικής Επικράτειας. Από τον 8ο έως τον 6ο π. Χ. αιώνα οι Έλληνες εμφανίσθηκαν στα βόρεια παράλια του Ευξείνου Πόντου, ασχολήθηκαν με το εμπόριο και ίδρυσαν πόλεις-αποικίες. Η πρώτη από αυτές ιδρύθηκε από Έλληνες καταγόμενους από τη Μίλητο (Μικρά Ασία) στη νήσο Μπερεζάν το δεύτερο ήμισυ του 7ου π. Χ. αιώνα.
  3. Ο παροικιακός Ελληνισμός της Βιέννης
    Η παρουσία του Ελληνισμού στην Βιέννη έχει τις ρίζες της στις αρχές του 18ου αιώνα και συγκεκριμένα στις συνθήκες του Κάρλοβιτς (1699) και του Πασάροβιτς (1718) που υπογράφτηκαν μεταξύ της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας και των Αψβούργων. Οι συνθήκες αυτές προέβλεπαν μια σειρά από αμοιβαία προνόμια για τους υπηκόους των 2 Αυτοκρατοριών που είχαν ως στόχο την τόνωση του εμπορίου. Γενικότερα η μακροπρόθεσμη πολιτική των Αψβούργων στην περιοχή είχε ως τελικό στάδιο την εμπορική (και πιθανά εδαφική) έξοδο της Αυτοκρατορίας στην Ανατολική Μεσόγειο μέσω της Θεσσαλονίκης. Οι συνθήκες που διαμορφώθηκαν από το γεωπολιτικό αυτό πλαίσιο ευνόησαν τους Έλληνες της Ηπείρου και της Μακεδονίας που γνώριζαν αρκετά καλά τους χερσαίους δρόμους μέσω Βοσνίας και Βουλγαρίας προς την Βιέννη και ως υπήκοοι της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας είχαν την ευκαιρία να εγκατασταθούν στην Βιέννη και να αναπτύξουν μια ζωηρή εμπορική αλλά και πολιτισμική δραστηριότητα.
  4. Ελληνικη Κοινοτητα Βενετιας
    Δυο βήματα από τη φημισμένη πλατεία του Αγίου Μάρκου στο κέντρο της Βενετίας, υπάρχει το κανάλι των Ελλήνων (Rio dei Greci), το οποίο οριοθετεί μία ομώνυμη νησίδα (Campo dei Greci). Σ’ αυτή έζησαν, πρόκοψαν και παρήγαγαν επί αιώνες ανεκτίμητο πνευματικό έργο χιλιάδες Έλληνες μέτοικοι από την Ελλάδα και φυγάδες από την αλωμένη Κωνσταντινούπολη.
  5. Ελληνική Κοινότητα Μπρνο
    Η Ελληνική Κοινότητα Μπρνο είναι μία οργάνωση μη κερδοσκοπική. Ο σκοπός της είναι να φέρνει ποιο κοντά μεταξύ τους, τους Έλληνες και τις οικογένειές τους που ζουν στο Μπρνο και τα περίχωρα του, αλλά και να ενισχύσει τους δεσμούς φιλίας με αλλοεθνής φίλους της Ελλάδας, της ελληνικής γλώσσας και του ελληνικού πολιτισμού.
  6. Ελληνική Κοινότητα Στουτγάρδης
    Οι πρώτοι Έλληνες εργάτες έφτασαν στην Στουτγάρδη το 1941/1942. Οι περισσότεροι ήρθαν με συμβόλαια ως „Fremdarbeiter“, αφού είχαν περάσει τις ιατρικές εξετάσεις που διεξήγαγαν τα γερμανικά κλιμάκια. Ορισμένα ονόματα από εκείνη την εποχή: Χατζηανδρέου, Γιώργος και Παναγιώτης Παπαηλιού, Γιάννης Κοφτερός, Σταύρος Καραγκούνης, Τάκης Βελισσάριος, Σταμάτης Νισύριος
  7. Ελληνικη Κοινοτητα Συδνεϋ
    Η Ελληνική Ορθόδοξη Κοινότητα Νέας Νότιας Ουαλίας (Ε.Ο.Κ. NNO) δημιουργήθηκε αρχικά για να στηρίξει την κατασκευή μιας εκκλησίας, της Αγίας Τριάδας. Η Ορθόδοξη Αγία Τριάδα ήταν η πρώτη εκκλησία του νοτίου ημισφαιρίου εφόσον κτίστηκε το 1898 από Έλληνες και Σύριους επιχειρηματίες.
  8. Ελληνικό Ίδρυμα Πολιτισμού Βερολίνου
    Το Ελληνικό Ίδρυμα Πολιτισμού Βερολίνου υποστηρίζει και προωθεί τον ελληνικό πολιτισμό σε ολόκληρη τη γερμανόφωνη Ευρώπη. Από το 1995, χρονιά ίδρυσης του Παραρτήματος, στεγάζεται στο κέντρο του Βερολίνου και διαθέτει βιβλιοθήκη και χώρο πολλαπλών εκδηλώσεων. Η εργασία του επικεντρώνεται κυρίως στην παρουσίαση εικαστικών εκθέσεων, λογοτεχνικών αναγνώσεων, θεατρικών και κινηματογραφικών έργων από την Ελλάδα, στη διοργάνωση διαλέξεων και σεμιναρίων, καθώς και στην λειτουργία της βιβλιοθήκης, την παροχή γενικών πληροφοριών για πολιτιστικά θέματα καθώς και την προσφορά μαθημάτων ελληνικής γλώσσας.
  9. Ελληνικη Κοινοτητα Βερολινου
    Η Ελληνική Κοινότητα Βερολίνου ιδρύθηκε το 1975 ως διάδοχος της Ελληνικής Κοινότητας της δεκαετίας του ’60. Την 1η Ιουνίου 1990 η έδρα της μεταφέρθηκε υπό την αιγίδα του Ελληνικού Πολιτιστικού Κέντρου (Ε.Π.Κ.) στο κτίριο της οδού Mittelstr. 33, Berlin-Steglitz bezogen.
  10. Ελληνικη Κοινοτητα Στοκχολμης
    Το 1642 βασίλισσα της Σουηδίας ήταν η Χριστίνα. Ένας μεγάλος αριθμός των Ελλήνων βρισκόταν ήδη στη Σουηδία και περιφέρονταν σε πόλεις και χωριά της Σουηδίας κάνοντας εράνους για να πληρώσουν λύτρα για την απελευθέρωση Ελλήνων που ήταν φυλακισμένοι σε Οθωμανικές φυλακές.
  11. Ελληνικη Κοινοτητα Ζυριχης
    Η Ελληνική Κοινότητα Ζυρίχης (ΕΚΖ) στην σημερινή της μορφή σαν θρησκευτικά και κομματικά ανεξάρτητη οργάνωση των Ελλήνων μεταναστών στη Ζυρίχη και στην ευρύτερη περιφέρειά της υπάρχει από τον Οκτώβριο του 1979. Λειτουργεί σαν Νομικό Πρόσωπο σύμφονα με το άρθρο 60 του Ελβετικού Αστικού Κώδικα και αποτελείται σήμερα από 310 μέλη.
  12. Μελβούρνη - Οι Διακρίσεις Χελλένικ
    Παρά την εντυπωσιακά μεγάλη και πολυσχιδή δράση του, ο Σύνδεσμος Χελλένικ έμεινε περισσότερο γνωστός για τη διοργάνωσή του των απονομών διακρίσεων εξαίρετης απόδοσης στους ομογενείς μας της Μελβούρνης. Οι βραβεύσεις αυτές, με τη γενική ονομασία "Διακρίσεις Χελλένικ - Hellenic Distinctions", απονέμονταν επί είκοσι συναπτά χρόνια σε άτομα που είχαν ξεχωρίσει με τις επιτεύξεις τους στους τομείς της δραστηριότητας τους και βασίζονταν στις κρίσεις επιτροπών, που επιλέγονταν ανεξάρτητα από τον ίδιο το Σύνδεσμο.
  13. Πανηπειρωτική Ομοσπονδία Αμερικής
    Με πρωτοβουλία των Ηπειρωτικών οργανώσεων της Νέας Υόρκης,Φιλαδελφείας και Γούστερ και κατόπιν πολλών συσκέψεων, αποφασίστηκε η πρώτη σύγκληση Πανηπειρωτικού Συνεδρίου σε μιά έπαυλη στο Northboro, μιά μικρή πόληκοντά στο Γούστερ. Το Συνέδριο ορίστικε γιά την 19-21 Ιουλίου 1942. Ιστορική θα μείνη στα χρονικά του Ηπειρωτισμού της Αμερικής αυτή η Πανηπειρωτική συγκέντρωση. Η αθρόα προσέλευση των Ηπειρωτών από κάθε γωνιά τηςΑμερικής, ο ενθουσιασμός, η αγάπη, η ευθυμία και οι παντός είδους εκδηλώσεις εκείνωντων τριών ημερών θα μείνουν αξέχαστες
  14. ΟΕΚ Γερμανίας
    Η ΟΕΚ επιδιώκει τη δημιουργία στενών φιλικών σχέσεων μεταξύ του Ελληνισμού στην ΟΔΓ και του γερμανικού λαού καθώς και των άλλων εθνικοτήτων στη χώρα που ζούμε και εργαζόμαστε. Η ΟΕΚ είναι ανεξάρτητη από κρατικές ή άλλες αρχές, οργανισμούς και πολιτικά κόμματα. Η ύπαρξή της και δραστηριότητά της βασίζεται στις αρχές της δημοκρατίας, της φιλίας ανάμεσα στους λαούς και της ειρήνης. Σε ζητήματα εθνικής σημασίας ή που αφορούν τις βασικές αρχές του ανθρωπισμού και της δημοκρατίας, μπορεί να εκφράζει ελεύθερα τις απόψεις της.
  15. Σύνδεσμος Ιθακησίων Μελβούρνης
    Ο Ρόλος του Συνδέσμου Ιθακησίων Οδυσσεύς στα παροικιακά και στις σχέσεις Αυστραλών και Ελλήνων. Σε μικρό χρονικό διάστημα μετά αυτό τον ερχομό μου στη Μελβούρνη 6-12-37, παρευρέθηκα σε Συνέλευση του Συνδέσμου που είχε σκοπό να μαζέψει χρήματα δια την Ελληνική Αεροπορία. Με εντυπωσίασε ο θερμός πατριωτισμός των ομιλητών και επίσης έμαθα δια τη δράση του Συνδέσμου, δια την οποίαν διαβεβαιώθηκα στα μεθεπόμενα 11 χρόνια ως Γραμματέας του Συνδέσμου.
  16. Διεθνές Κέντρο Ελληνικών Ερευνών
    «Όσα φέρνει μια στιγμή δεν τα φέρνει ο χρόνος». Αυτό είναι το ρητό που διάλεξα εδώ παρουσιάζοντας την τόσο σημαντική έρευνα, δραστηριότητα και πάνω από όλα δημιουργία του Διεθνούς Κέντρου Ελληνικών Ερευνών που εδρεύει στη Γαλλία. Στην όμορφη ιστοσελίδα του Κέντρου μπορεί ο αναγνώστης να βρει αρκετό υλικό για τις δραστηριότητες του. Το Δ.Κ.Ε.Ε. αποτελεί ένα σημαντικότατο πνευματικό Κέντρο προώθησης του Ελληνικού Πολιτισμού της Διασποράς.
  17. Ελληνική Κοινότητα Βραΐλας
    Στα τέλη της δεκαετίας του 1860 ιδρύθηκαν, χάρη στην πρωτοβουλία ελληνικών συλλόγων, κατώτερο αρρεναγωγείο και παρθεναγωγείο, που φρόντιζε για τους άπορους "ελληνόπαιδες". Τα σχολεία αυτά, που μετατράπηκαν σε κοινοτικά στις επόμενες δεκαετίες, δεν ήταν τα μόνα ελληνικά σχολεία, καθώς στη Βραΐλα, μέχρι και τις αρχές του 20ού αιώνα, ιδρύθηκαν πάρα πολλά ελληνικά ιδιωτικά σχολεία, τόσο θηλέων, όσο και αρρένων.
  18. Ελληνικές Κοινότητες Βελγίου
    Η ελληνική παρουσία στο Βέλγιο έγινε αισθητή μόνο κατά τη μεταπολεμική περίoδο. Ώς τα μέσα της δεκαετίας του 1950 οι χίλιοι περίπου Έλληνες της χώρας αυτής ήταν,στην πλειονότητά τους, εγγράμματοι έμποροι ή γενικότερα ελεύθεροι επαγγελματίες. Από το 1953 ώς και το 1964 η εικόνα αυτή αλλάζει ποσοτικά και ποιοτικά: στην περίοδο αυτή ο αριθμός των Ελλήνων που ζούσαν στο Βέλγιο πολλαπλασιάστηκε δραματικά, φτάνοντας τα 20.069 άτομα.
  19. Έλληνες δούλοι στη Βοστώνη - 1827
    Ο Χριστόφορος Πλάτων Καστάνης (1814-1866) καταγόταν από τη Λιβαδειά της Χίου. Έχασε την οικογένειά του στη σφαγή του νησιού και αιχμαλωτίστηκε, πουλήθηκε ως δούλος και αναγκάστηκε να γίνει Μωαμεθανός. Η Γ. Μοχάλβη (μάλλον Γαρυφαλιά Μοχάλβη στην Ελληνική 1817-1830) γεννήθηκε στα Ψαρά και οι γονείς της σκοτώθηκαν στην σφαγή της Χίου. Πουλήθηκε στους Τούρκους ως δούλη και ο Αμερικανός Πρόξενος Joseph Langston την βρήκε στη Σμύρνη και την απελευθέρωσε το 1827.
  20. Η ελληνική παροικία της Οδησσού στα τέλη του 19ου αιώνα
    Τα απογραφικά δελτία είναι συγκεντρωμένα στο Κρατικό Αρχείο Οδησσού (G.A.O.O.). Βάση της απογραφής είναι το νοικοκυριό που διαρθρώνεται γύρω από τον αρχηγό της οικογένειας. Κάθε απογραφικό δελτίο καταγράφει τα μέλη μιας εστίας, συμπεριλαμβάνοντας το υπηρετικό προσωπικό και άλλα άτομα μη συγγενικά προς την οικογένεια που κατοικούν κάτω από την ίδια στέγη. Τα δελτία έχουν συμπεριλάβει 5086 Έλληνες, με βάση τη μητρική γλώσσα.
  21. Ελληνικη Κοινοτητα Αδελαϊδας - Σχολεια
    Δικαίωμα αναλλοίωτο κάθε Έλληνα της διασποράς ή Ελληνο-Αυστραλού απολετεί ο εμπλουτισμός της διάνοιάς του διαμέσου της μετάδοσης και διδασκαλίας τόσο της Ελληνικής γλώσσας όσο και των στοιχείων πολιτισμού, ιστορίας και φιλοσοφίας που σε αφθονία υφίστανται στην πολιτισμική μας κληρονομιά. Τόσο το αρχαίο ελληνικό πνεύμα όσο και η πιο σύγχρονη λαϊκή σοφία αποτελούν δυναμικά εφόδια για την διάπλαση του ήθους των νέων μας αλλά και την ενδυνάμωσή τους για την αποτελεσματικότερη αντιμετώπιση της ζωής και του μέλλοντος.
  22. Ελληνική Κοινότητα Αδελαΐδας
    Αν προσπαθήσουμε να εξετάσουμε πώς η έννοια της κοινότητας εφαρμόζεται στην Ελληνική Ορθόδοξη Κοινότητα Νότιας Αυστραλίας, θα πρέπει στις διαστάσεις της εθνικής ταυτότητας και του διοικητικού χαρακτήρα του οργανισμού να προσθέσουμε την ψυχή και την καρδιά των Ελλήνων της διασποράς. Αλλά ας εξετάσουμε πιο διεξοδικά τη γέννηση, το ξεκίνημα, το δυνάμωμα και την ανάπτυξη του ζωντανού αυτού δημοκρατικού οργανισμού που αποκαλούμε Ελληνική Ορθόδοξη Κοινότητα Ν.Α.
  23. Ελληνική Κοινότητα Πιατιγκόρσκ
    Οι πρώτες αναφορές για την ύπαρξη στο Πιατιγκόρσκ μιας οργάνωσης που να ενώνει όλους τους έλληνες της πόλης μας, αναφέρονται στην αρχή του περασμένου αιώνα. Όμως ένα από τα φύλλα της δημοτικής εφημερίδας «Γκόλος» (μπορείτε να το δείτε εδώ) που διασώθηκε τυχαία στο δημοτικό εθνογραφικό μουσείο διηγείται μια βραδιά που έκανε η ελληνική κοινότητα της πόλης Πιατιγκόρσκ στις 26 Δεκεμβρίου το 1917. - Η Πόλη Πιατιγκόρσκ είναι η δεύτερη μεγαλύτερη πόλη του νομού Σταυρούπολης.
  24. Ελληνική Κοινότητα Νέας Ζηλανδίας
    To 2006 υπολογίζεται ότι υπήρχαν γύρω στους 3000 Ελληνικής καταγωγής πολίτες στη Νέα Ζηλανδία πρώτης, δεύτερης, τρίτης και τέταρτης γενιάς. Οι περισσότεροι ζούσαν στο Wellington, την πρωτεύουσα της χώρας, με διάσπαρτες άλλες ομάδες στα υπόλοιπα διαμερίσματά της όπως στο Auckland, Christchurch, Napier, Wanganui, Palmerston North και αλλού. Ο Πανελλήνιος Σύλλογος (Pan-Hellenic Association) ήταν ο πρώτος εγγεγραμμένος οργανισμός των Ελλήνων της Νέας Ζηλανδίας και δημιουργήθηκε στο Wellington το 1929.
  25. Ελληνική Κοινότητα Λονδίνου
    Η ελληνική παρουσία στο Λονδίνο μπορεί να φτάσει μέχρι τις αρχές του δέκατου πέμπτου αιώνα. Οι δύο αδελφοί, Aνδρόνικος και Aλέξιος Εφφομάτος, που περιγράφηκαν στα εναπομείναντα έγγραφα ως “Γρεκοί”, καταγράφηκαν ώς κάτοικοι στην πόλη το έτος 1440. Ήταν από την Κωνσταντινούπολη, τώρα Ινσταμπούλ, η οποία έγινε έπειτα η πρωτεύουσα της ελληνόφωνης Βυζαντινής Αυτοκρατορίας. Από τo 1440, η Κωνσταντινούπολη ήταν κάτω από πολιορκία και μόνο δέκα τρία έτη αργότερα, τον Μάιο του 1453
  26. Ελληνική Κοινότητα Μελβούρνης
    Η μετανάστευση Ελλήνων στην Πολιτεία της Βικτώριας άρχισε με την ανακάλυψη του χρυσού (Αύγουστος 1851) στην τότε νεοϊδρυθείσα βρετανική αποικία. Σύμφωνα με μια από τις πρώτες απογραφές που διεξήχθησαν στη Βικτώρια το 1854, υπήρχαν 65 άντρες από την «Ελληνική Ορθόδοξη Εκκλησία» που κατοικούσαν στην τότε αποικία. Το πρώτο κύμα των Ελλήνων μεταναστών υιοθέτησε τη νοοτροπία του «Ελντοράντο» αναζητώντας τον εύκολο πλουτισμό. Η πλειοψηφία αυτών των Ελλήνων, αναζητώντας εργασία, υπέγραφαν συμφωνίες με ναυτιλιακές εταιρείες σε διάφορα λιμάνια της Αγγλίας.
  27. Ελληνική Κοινότητα Αλεξάνδρειας
    Ιστορικό υλικό που λάβαμε από την Ελληνική Κοινότητα Αλεξανδρείας και τον κύριο Γιώργο Δήμα για την ιστορία της Κοινότητας από το 1843 μέχρι τις μέρες μας. Με τι όνομα ξεκίνησε, ποιοι ήταν οι πρώτοι ηγέτες της, ποιοι στήριξαν την Κοινότητα και ποιοι την έφεραν στο ζηλευτό αυτό σημείο της ακμής της, όλη αυτή την περίοδο. 1843-1854 Ακόμα και πριν απ' την επίσημη ίδρυση της Ε.Κ.Α., το 1843, η μικρή παροικία της Αλεξάνδρειας συντηρούσε σχολείο και νοσοκομείο.
  28. Η Ελληνική Παροικία στην Αίγυπτο
    Πρόκειται για μια πολύ συνοπτική, πολύ περιληπτική περιγραφή της παροικίας μας στην Αίγυπτο. Δεν είναι δυνατό να αποδοθεί ικανοποιητικά και σε λίγα λεπτά μια ιστορία σχεδόν τριών χιλιάδων χρόνων, ένα πέρασμα που δημιούργησε σημαντικότατα ορόσημα στην ιστορία όλου του κόσμου. Βέβαια πολλές από τις λεπτομέρειες της ομιλίας είναι – ή τουλάχιστον πρέπει να είναι – γνωστές στους Αιγυπτιώτες, καλό όμως είναι κάθε τόσο να τις ξαναζωντανεύουμε στη μνήμη μας για να μη ξεχνούμε την υποχρέωση που έχουμε να διατηρήσουμε τις παραδόσεις που μας κληροδότησαν όλες οι γενιές, που παλαιότερα πάσχισαν να δημιουργήσουν όσα άφησαν ανεξίτηλη τη σφραγίδα τους στη γη των πυραμίδων.