Το λιμάνι της Πύδνας

 

Η Πύδνα είχε αποκτήσει κατά καιρούς ξεχωριστή δύναμη και ιδιαίτερα την εποχή του Φιλίππου του Β’ είχε τονιστεί πολλές φορές απ’ το Δημοσθένη, το μεγάλο ρήτορα των αιώνων, η ζωτικότητά της και η μεγάλη σημασία της, σ’ ότι αφορούσε την ισορροπία των δυνάμεων στον τότε Ελλαδικό και στο Μεσογειακό γενικότερα χώρο.

Κι όλη αυτή η διάκριση και η σπουδαιότητα της Πύδνας οφείλονταν στον πλούτο της, στη γεωγραφική της θέση και περισσότερο στο ζωτικής σημασίας λιμάνι  της.

Για τον πλούτο της ενδοχώρας, ο οποίος ήταν και τότε ποικίλος και άφθονος και κυρίως για τη θέση και τη σπουδαιότητα του λιμανιού της, ήρθαν σε ρήξη πολλές φορές οι ‘’μεγάλες δυνάμεις’’, οι οποίες διεκδικούσαν τη μονοπώληση της ισχύος ή την οικονομική κι εμπορική επικράτηση στο νευραλγικό Αιγαίο και στη Μεσόγειο.

Πραγματικά, το λιμάνι της Πύδνας ήταν ο κυριότερος ναυτικός σταθμός και ο συνδετικός κρίκος ανάμεσα στη Νότια Ελλάδα και στα λιμάνια της Μ. Ασίας και του Εύξεινου Πόντου. Εδώ, οι θαλασσοπόροι της Αθήνας και των άλλων ναυτικών πόλεων, που ταξίδευαν στο Βόρειο Αιγαίο, έβρισκαν καταφύγιο και ξεκούραση. Εδώ πάλι, ανεφοδιάζονταν ή επισκεύαζαν τα πλοία τους οι θαλασσινοί των θρακικών ακτών, των λιμανιών του Βυζαντίου και των πιο πέρα ακόμα περιοχών της Μαύρης Θάλασσας, που αρμένιζαν προς τις παραλίες και τα ναυτικά κέντρα της Νότιας Ελλάδας.

Η Πύδνα, λοιπόν, με το σπουδαίο λιμάνι της  και τη γενικότερα προνομιούχα θέση της, πολλές φορές ήρθε σε ρήξη με άρχοντες και βασιλιάδες των γύρω περιοχών  και πολλές φορές δοκίμασε το σίδερο της καταστροφής και τη φωτιά της ερήμωσης.

Ο βασιλιάς της Μακεδονίας Αλέξανδρος ο Αος (492-450), διάδοχος του Αμύντα του Αου , ο οποίος ήταν σύμμαχος των Περσών, παρ’ ότι υποχρεώθηκε το 480 π.Χ. απ’ τον Ξέρξη, να συνεκστρατεύσει μαζί του κατά των Ελλήνων, βοήθησε μυστικά τους Έλληνες και συνέβαλε κι αυτός με τον τρόπο του στις νίκες τους κατά των Ασιατών1. Ταυτόχρονα, εκμεταλλευόμενος τη συμπαράταξή του με τους Πέρσες, επέκτεινε τα σύνορα της επικράτειάς του και μέχρι το Στρυμόνα και έγινε κύριος και της ασημοφόρας περιοχής των Κρουσίων, πράγμα που ανύψωσε πάρα πολύ τα οικονομικά του κράτους του. Επωφελήθηκε μάλιστα της ευκαιρίας ο Αλέξανδρος και κυρίεψε και την ελληνική αποικία της Πύδνας..

Φαίνεται πως περσικά πλοία απέκλεισαν την Πύδνα απ’ τη θάλασσα κι έκαναν έτσι το έργο του Αλέξανδρου ευκολότερο.

Ύστερ’ απ’ αυτό, το λιμάνι της Πύδνας έγινε σταθμός ανεφοδιασμού των στρατιών του Ξέρξη, που κατέβαιναν προς τις Θερμοπύλες και τη Σαλαμίνα.

Ο Θουκυδίδης μας πληροφορεί και ο Πλούταρχος επιβεβαιώνει πως, όταν το 471 π.Χ. ο Θεμιστοκλής κατηγορήθηκε για προδοσία και συνεργασία με το Σπαρτιάτη Παυσανία και τους Πέρσες και εξορίστηκε απ’ την Αθήνα, ύστερ’ από περιπέτειές του στην Κέρκυρα και στη χώρα του βασιλιά Άδμητου των Μολοσσών της Ηπείρου, κατήλθε προς ‘’την άλλη θάλασσα’’, στις ακτές του Αιγαίου κι έφτασε στην Πύδνα2. Από κει και χωρίς να πει σε κανένα ποιος είναι, έφυγε με εμπορικό πλοίο απ’ το λιμάνι της και παραπλέοντας τις ακτές της Νάξου, για να αποφύγει τυχόν αναγνώρισή του, έφτασε στην Κύμη, πόλη ελληνική της Αιολίδας, στα παράλια της Μ. Ασίας. Απ’ την Κύμη έφυγε πάλι σ’ άλλη αιολική παραλιακή πόλη, τις Αιγές και μέσω του πλούσιου και ισχυρού Νικογένους, ο οποίος είχε διασυνδέσεις με επιφανείς Πέρσες, φυγαδεύτηκε στον Πέρση βασιλιά3.

Η περιπέτεια αυτή του Θεμιστοκλή δείχνει καθαρά την εμβέλεια του λιμανιού της Πύδνας και την ακτίνα επίδρασής του στο Αιγαίο εκείνο τον καιρό.

Χάλκινο νόμισμα Μακεδονικού βασιλείου, Βασιλιάς: Περδίκκας Γ’

Το 432, ο βασιλιάς της Μακεδονίας Περδίκας, ο οποίος ήταν πολέμιος του αδερφού του Φιλίππου, έγινε ξαφνικά εχθρός των Αθηναίων, ενώ ήταν σύμμαχός τους, με τη δικαιολογία ότι οι Αθηναίοι πλησίασαν το Φίλιππο και μάλιστα συμμάχισαν μαζί του. Τότε, οι ως τώρα φίλοι και σύμμαχοι Αθηναίοι, πολιόρκησαν την Πύδνα, στέλνοντας τον Αρχέστρατο με 30 πλοία και χίλιους οπλίτες4.

Σύντομα περιέσφιξαν την πολιορκία περισσότερο, ενισχύοντας τη δύναμη αυτή μ’ άλλα 40 πλοία και δυο χιλιάδες οπλίτες με τον Κάλλιο, χωρίς όμως να πετύχουν κανένα αποτέλεσμα.

Η Πύδνα, την εποχή του Περδίκα (448-413) και του Αρχέλαου (413-399) και για πολύ ακόμα καιρό αργότερα, αποτελούσε το αξιολογότερο λιμάνι του Μακεδονικού κράτους. Απ’ το λιμάνι αυτό εξάγονταν προς όλες τις κατευθύνσεις και περισσότερο προς την Αθήνα, πολλά και διάφορα προϊόντα, ιδίως δασικά, γεωργικά και μεταλλεύματα.

Οι Αθηναίοι προμηθεύονταν απ’ την Πύδνα την πιο κατάλληλη ναυπηγήσιμη και οικοδομήσιμη ξυλεία, που φύονταν άφθονη στα βουνά της Πιερίας. Λέγεται, πως οι περίφημες αθηναϊκές τριήρεις, που καταναυμάχισαν και κατέστρεψαν τον περσικό στόλο στη Σαλαμίνα, ήταν κατασκευασμένες από πιερική ξυλεία, η οποία είχε μεταφερθεί στην Αθήνα απ’ το λιμάνι της Πύδνας.

Όπως μας πληροφορεί ο ρήτορας Ανδοκίδης5, ο Αρχέλαος, κατά τη διάρκεια του Πελοποννησιακού πολέμου (431-404), παρά τη φαινομενικά ουδέτερη πολιτική του, διέκειτο περισσότερο φιλικά προς τους Αθηναίους. Μάλιστα, δέχτηκε και περιποιήθηκε τον αθηναϊκό στόλο στο λιμάνι της Πύδνας και εφοδίασε την αθηναϊκή στρατιά της Σάμου με κουπιά, ναυπηγήσιμη ξυλεία και άλλα εφόδια. Έτσι, όταν οι Πυδναίοι επαναστάτησαν κατά του Αρχέλαου το 411, οι Αθηναίοι έστειλαν στο λιμάνι της Πύδνας το Θηραμένη με 30 πλοία και το Θρασύβουλο με 20, να βοηθήσουν τον Αρχέλαο6. Ο Αρχέλαος παρ’ ότι κυρίεψε την Πύδνα κι έδιωξε τους κατοίκους της απ’ αυτή, σύντομα ενδιαφέρθηκε για την αναζωογόνηση και πάλι του σπουδαίου και ζωτικού τότε λιμανιού της, που ήταν και το σημαντικότερο στη Μακεδονία.

Την εποχή του Περδίκα του 3ου (365-359), γιου του Αμύντα του 3ου, οι Αθηναίοι με τον Τιμόθεο7 κυρίεψαν την Πύδνα και τη Μεθώνη κι έτσι, κατέχοντας το αξιόλογο λιμάνι της περιοχής, ισχυροποίησαν την παρουσία τους στα δυτικά παράλια του Αιγαίου.

Την Πύδνα πολιόρκησε και τελικά ξαναπήρε πίσω ο αδερφός του Περδίκα Φίλιππος ο Βος  το 3568. Στη συνέχεια, ο Φίλιππος κυρίεψε τη Μεθώνη το 354, στη μάχη της οποίας έχασε και το ένα του μάτι. Αργότερα, το 348, με ορμητήριο το λιμάνι της Πύδνας, στράφηκε προς την Ποτίδαια και την Όλυνθο.

Το λιμάνι της Πύδνας ήταν τόσο σπουδαίο, που ο Φίλιππος ο Βος έλεγε πως δε θα του ήταν δυνατό να ενοποιήσει και να ισχυροποιήσει το Μακεδονικό κράτος, αν δεν γινόταν απόλυτος κύριος των παραλιακών πόλεων και ιδίως του λιμανιού της Πύδνας. Γι’ αυτό και το 358 π.Χ. προχώρησε σε μυστικές συμφωνίες με τους Αθηναίους πρεσβευτές Αντιφώντα και Χαρίδημο, οι οποίες απέβλεπαν στο να παραχωρήσει αυτός μεν στους Αθηναίους την Αμφίπολη της Χαλκιδικής, εκείνοι δε σ’ αυτόν την Πύδνα. Η συμφωνία αυτή κρατήθηκε μυστική μέχρι που ο Φίλιππος έγινε κύριος της Πύδνας και του ζωτικού της για το Μακεδονικό κράτος λιμανιού.

Το λιμάνι της Πύδνας είναι σπουδαίο και στα χρόνια του Μ. Αλεξάνδρου κι εδώ στην Πύδνα αποφάσισε, όπως είδαμε, το Συνέδριο των ελληνικών πόλεων να στηθεί η μαρμάρινη στήλη με τους όρους και τις συμφωνίες της ελληνικής Συμπολιτείας9.

Ύστερ’ από τις διαμάχες των βασιλισσών Ολυμπιάδας, μητέρας του Μ. Αλεξάνδρου και Ευρυδίκης, συζύγου του Φιλίππου του 3ου, την ήττα και τον τραγικό θάνατο της Ευρυδίκης, η Ολυμπιάδα διάλεξε για ασφάλειά της την οχυρή Πύδνα, όπου και κατέφυγε. Την Πύδνα πολιόρκησε από ξηρά ο Κάσσανδρος και επιτηρούσε αδιάκοπα το λιμάνι της, για να αποτρέψει ενδεχόμενη άφιξη ενισχύσεων απ’ τη θάλασσα. Την άνοιξη του 316, η κατάσταση μέσα στην πολιορκημένη πόλη ήταν ανυπόφορη, λόγω της πείνας και των άλλων πολλαπλών στερήσεων. Τότε η Ολυμπιάδα αποπειράθηκε να δραπετεύσει με πλοία απ’ το λιμάνι της Πύδνας. Δεν το κατόρθωσε, όμως και αναγκάστηκε να παραδοθεί στον Κάσσανδρο και τελευταία να θανατωθεί10.

Ο Κάσσανδρος, όταν έγινε κύριος της Πύδνας, ξανάδωσε πνοή και δύναμη στη ναυτική αυτή πόλη κι απ’ το λιμάνι της εφοδίαζε αργότερα με όπλα και πλοία τους συμμάχους του Πτολεμαίο, Σέλευκο και Λυσίμαχο στους εμφύλιους πολέμους που ενέκυψαν ανάμεσα στους διαδόχους του Μ. Αλεξάνδρου.

Όταν ο Φίλιππος πολιόρκησε την Άμβρακο της Αιτολίας, ο στρατηγός των Αιτολών Σκόπας, για αντιπερισπασμό, προχώρησε μέσω της Θεσσαλίας και μπήκε και λεηλάτησε την όμορφη και εύφορη πεδιάδα της Πιερίας. Εισέβαλε στο Δίο, το κατέστρεψε κι έκαψε ακόμα και τις γύρω απ’ το ναό στοές, κατακριμνίζοντας και όλους τους ανδριάντες των βασιλέων11.

Εκείνο, όμως, που φοβόταν περισσότερο ο Σκόπας στην εκστρατεία του αυτή ήταν οι ναυτικές δυνάμεις του Φιλίπου, που στάθμευαν στο λιμάνι της Πύδνας, γι’ αυτό και προσπάθησε να ενεργήσει με γρηγοράδα και προφύλαξη κατά του Δίου.

Και την εποχή του Περσέα, του τελευταίου Μακεδόνα βασιλιά, το λιμάνι της Πύδνας ήταν σταθμός του πολεμικού ναυτικού της χώρας, γι’ αυτό και το πολεμικό ναυτικό των Ρωμαίων υπάτων, του Φλαμινίνου, του Λικινίου, του Οστίλου, του Κοΐντου και αυτού ακόμα του Αιμιλίου Παύλου δεν τολμούσε να ξανοιχτεί πιο πέρα απ’ τις εκβολές του Πηνειού. Απ’ το λιμάνι της Πύδνας εξόρμησε η μικρή μοίρα του Μακεδονικού ναυτικού και επέδραμε κατά του κόλπου Ωρεού, όπου εύκολα κατάφερε να κυριέψει 5 πολεμικά και 20 εμπορικά πλοία του Λικινίου και να καταβυθίσει τα υπόλοιπα, όλα κατάφορτα με σιτάρι κι άλλα εφόδια. Αλλά και στο λιμάνι της Πύδνας κατέφυγαν τα Μακεδονικά πλοία, όταν ο ρωμαϊκός στόλος του Κοΐντου, ύστερα απ’ τις επιτυχίες του στρατού του στην ξηρά, κατάφερε να κυριέψει τον όρμο του Ηρακλείου (Πλαταμώνα) και να ναυλουχίσει σ’ αυτόν. Μάλιστα, ύστερα απ’ την είσοδο του στόλου του Αιμιλίου Παύλου στο λιμάνι της Πύδνας, μετά την ήττα του Περσέα στην ξηρά, θεωρήθηκε απ’ τους Ρωμαίους ολοκληρωμένη και σίγουρη η κατάληψη της ισχυρής πόλης12.

Πολλά λάφυρα της Πύδνας φορτώθηκαν στο λιμάνι της σε πλοία και μεταφέρθηκαν στη Ρώμη, για να στολίσουν το θρίαμβο του κατακτητή ύπατου Αιμίλιου Παύλου13.

Αλλά κι ύστερα απ’ την αποτυχία της επανάστασης του Ανδρίσκου (149-148), οι 25 χάλκινοι ανδριάντες του Λυσίππου που άρπαξε από την Πύδνα ο Μέτελλος, φορτώθηκαν απ’ το λιμάνι της σε ρωμαϊκά πλοία και μεταφέρθηκαν στη Ρώμη.

Καθ’ όλη τη διάρκεια της ρωμαιοκρατίας, η Πύδνα, που τότε μετονομάστηκε σε Κίτρος, με το ζωτικής σημασίας λιμάνι της, έπαιξε σπουδαίο ρόλο στην εμπορική ζωή της ρωμαϊκής αυτής επαρχίας.

Αλλά και κατά τη βυζαντινή εποχή, το λιμάνι του Κίτρους δεν έχασε το ενδιαφέρον του.

Κατά τους εμφύλιους πολέμους των Βυζαντινών και ιδίως την εποχή των δύο Ανδρόνικων (παππού και εγγονού) και την εποχή των δύο Γιάννηδων (Παλαιολόγου και Κατακουζηνού), τότε που οι Τούρκοι έβαλαν πόδι στην Ευρώπη, οι ακτές της Πιερίας και ιδίως το λιμάνι του Κίτρους, προσφέρονταν για προσεγγίσεις πλοίων και αποβιβάσεις αντιμαχόμενων στρατών. Τότε, ύστερα απ’ την αναγόρευση του Κατακουζηνού σε αυτοκράτορα στο Διδυμότειχο και την κάθοδό του στη Μακεδονία, ο μέγας δούκας του Ιωάννη του Ε’, ο Απόκαυκος, έστειλε το στρατηγό Μονομάχο με βυζαντινό και περσικό στρατό στη Μακεδονία. Ο Μονομάχος κυρίεψε τη Θεσσαλονίκη και τα φρούρια της Πύδνας και του Πλαταμώνα. Μόλις το έμαθε αυτό ο Κατακουζηνός που βρισκόταν στη Βέροια, ζήτησε βοήθεια απ’ το φίλο του εμίρη της Βιθυνίας Αμούρ, του οποίου ο στόλος, αποτελούμενος από 200 πλοία, ήρθε και κατέλαβε το λιμάνι του Κλωπά, κοντά στη Θεσσαλονίκη. Απ’ τα 200 αυτά πλοία, ο Αμούρ διάλεξε 50, τα καλύτερα και τα έστειλε στην Πύδνα. Ο βαρβαρικός στρατός αποβιβάστηκε στο λιμάνι14 και κυρίεψε το φρούριο της Πύδνας και σε λίγο και του Πλαταμώνα, τα οποία έτσι πέρασαν στα χέρια του Κατακουζηνού.

Αργότερα, το 1878, με την επανάσταση του Λιτοχώρου, ύστερ’ απ’ την απαράδεχτη για τους Έλληνες συνθήκη του Αγίου Στεφάνου, που δημιουργούσε μεγάλη Βουλγαρία, εδώ στο λιμάνι του Κίτρους15 αποβιβάστηκε τουρκικός στρατός με τον Ασάφ μπέη απ’ τη Θεσσαλονίκη και στράφηκε εναντίον του Λιτοχώρου και του Κολινδρού.

Τον καιρό της τουρκοκρατίας, οι ακτές και το λιμάνι του Κίτρους φαίνεται πως έχουν μεγάλη σημασία για τους δυνάστες.

Από τα διάφορα τουρκικά φιρμάνια φαίνεται καθαρά η εμπορική και στρατιωτική σημασία που είχε και για τους Τούρκους το λιμάνι του Κίτρους, απ’ το οποίο, ας σημειωθεί, γίνονταν και όλη η διακίνηση προς όλες τις κατευθύνσεις του αλατιού της αλυκής. Της γνωστής κατά την τουρκοκρατία Τούζλας του Κίτρους.

Λόγω της σπουδαιότητας που είχε για τους Τούρκους το λιμάνι αυτό και της άγρυπνης φρούρησής του από μέρους τους, οι διάφοροι κατά καιρούς Έλληνες επαναστάτες, που προωθούνταν στο χώρο των Πιερίων και της Μακεδονίας, αναγκάζονταν να αποβιβάζονται το πλείστο στις πιο ερημικές περιοχές της Βρωμερόσκαλας και του Βαρικού ή του Ελευθεροχωρίου.

Έτσι, το 1878, στην περιοχή του Βαρικού προσέγγισαν βάρκες και ξεφόρτωσαν εφόδια για τους επασναστάτες του Ολύμπου και στην περιοχή της Λεπτοκαρυάς άραξε κι εκεί πιάστηκε απ’ τους Τούρκους το ελληνικό ατμόπλοιο ‘’Βυζάντιο’’, φορτωμένο με εφόδια για το Δουμπλιώτη και τους επαναστάτες του Λιτοχώρου16.

Επίσης, το πρώτο ένοπλο σώμα του Θανάση Μπρούφα, που εξόπλισε η Εθνική Εταιρία και το έστειλε στη Μακεδονία το 1896, αποβιβάστηκε στη σκάλα του Ελευθεροχωρίου κι από κει προωθήθηκε στο Βέρμιο17.

Η εμπορική δραστηριότητα του λιμανιού του Κίτρους, αν και κάπως μειωμένη, διατηρήθηκε και μετά τους πολέμους του 1912, εξυπηρετώντας τις ανάγκες της αλυκής και συμβάλλοντας στη διοχέτευση πολλών προϊόντων της Πιερίας και των γύρω περιοχών στα νησιά και σε άλλα παραθαλάσσια μέρη της Ελλάδας.

Λίγο πριν απ’ τον 2ο παγκόσμιο πόλεμο, οι ελληνικές αρχές, εκτιμώντας τις κάθε είδους υπηρεσίες που κατά καιρούς και στο απώτερο και στο πλησιέστερο παρελθόν προσέφερε το λιμάνι του Κίτρους, αποφάσισαν τη διεύρυνση και τον εκσυγχρονισμό του.

Το 1939, μεγάλης δυναμικότητας εκσκαφέας (φαγάνα) διαπλάτυνε, διεύρυνε και εκβάθυνε τον προσχωμένο και κατακλυσμένο κόλπο του, έκανε έργα προφύλαξης του στομίου του κι επίστρωσε με τσιμεντένια προβλήμα τη μια πλευρά του. Τα έργα αυτά απέβλεπαν στην αξιοποίηση του λιμανιού, το οποίο ολοκληρωμένο θα συνέβαλε τα μέγιστα στην εξυπηρέτηση των άμεσων αναγκών του στρατού στη Βόρια Ελλάδα. Δυστυχώς, η έκριξη του Βου παγκοσμίου πολέμου και η είσοδος της Ελλάδας σ’ αυτόν διέκοψε τις εργασίες και το λιμάνι έμεινε ημιτελές. Σ’ όλο το διάστημα της κατοχής, τότε που όλα τα βασικά συγκοινωνιακά μέσα είχαν δεσμευτεί απ’ τους Γερμανούς κατακτητές, το λιμάνι του Κίτρους πρόσφερε μεγάλες υπηρεσίες στα καΐκια και στις βάρκες που κατέφταναν στην Πιερία για να ανταλλάξουν λάδι, ελιές, σαπούνι κ.λ.π. με λίγο σιτάρι, καλαμπόκι ή αλάτι. Βέβαια, στον κόλπο του κατέφευγαν και μικρά γερμανικά περιπολικά σκάφη, πράγμα που είχε και τις κακές του συνέπειες, άλλα το γεγονός αυτό δεν μειώνει καθόλου την ουσιαστική αξία του λιμανιού.

Η πρώτη ουσιώδης ενέργεια των ανταρτών των Πιερίων στα χρόνια της κατοχής, που σήμανε και την απαρχή της ουσιαστικής δράσης των κατοίκων της περιοχής κατά των κατακτητών, ήταν η ανατίναξη της φαγάνας του λιμανιού, που ακόμα βρίσκονταν αραγμένη στο βάθος του κόλπου του, από ομάδα σαμποτέρ του 50ου   συντάγματος του ΕΛΑΣ.

Αργότερα, όταν ήρθε το πλήρωμα του χρόνου, αντάρτικα τμήματα της 10ης μεραρχίας των Πιερίων απ’ το λιμνάνι του Κίτρους και των άλλων παραλίων της περιοχής πέρασαν με καΐκια προς την Αλεξάνδρεια και τη Χαλάστρα κι από κει, με συντονισμένες προσπάθειες κι άλλων τμημάτων, λευτέρωσαν απ’ τους Γερμανούς τη Θεσσαλονίκη.

Σήμερα, που οι παραγωγικές ικανότητες της Πιερίας και των γύρω όμορων περιοχών υπεραυξήθηκαν και οι εξαγωγικές ανάγκες τους είναι άμεσες, η εμπορική τουλάχιστο σημασία του λιμανιού του Κίτρους είναι οφθαλμοφανής. Η συμβολή του στη διακίνηση εντός και εκτός Ελλάδας των κάθε είδους προϊόντων των βορείων διαμερισμάτων της χώρας θα είναι σημαντικότατη, γι’ αυτό και είναι επιβεβλημένη.

Από στοιχεία του εμπορικού επιμελητηρίου του Νομού Πιερίας προκύπτει, ότι απ’ το λιμάνι του Κίτρους είναι δυνατό να διακινηθούν γεωργικά, δασικά, κτηνοτροφικά και άλλα προϊόντα των Νομών Πιερίας, Κοζάνης, Ημαθίας, (γιατί όχι και Πέλλας και Φλώρινας) τόνων και τόνων κάθε χρόνο. Μόνο η πιερική βιομηχανία της Βιοζωκάτ παράγει σήμερα 100 χιλιάδες τόνους ζωοτροφών, που διακινούνται μέσω των λιμανιών της Θεσσαλονίκης, των Μουδανιών κ.λ.π., πράγμα το οποίο στοιχίζει ακριβότερα στην εταιρία αλλά και δημιουργεί συνωστισμό στο ήδη ανεπαρκές λιμάνι της Θεσσαλονίκης.

Την ανάγκη αξιοποίησης του λιμανιού του Κίτρους αναγνώρισε και η σημερινή Κυβέρνηση, η οποία, επιθυμώντας να μεταβάλει τον παρατημένο ορμίσκο του Κίτρους σε μια αξιόλογη λιμενική μονάδα της περιοχής, όπως υπαγορεύουν οι διακινητικές ανάγκες των διαφόρων παραγωγικών μονάδων της Μακεδονίας, προχώρησε στην κατασκευή απαραίτητων έργων διάνοιξης, εκβάθυνσης κ.λ.π., διαθέτοντας μέχρι σήμερα το ποσό των 15 εκατομμυρίων δραχμών περίπου.

Ας ελπίσουμε πως τα έργα αυτά θα συνεχιστούν με τον προσήκοντα ζήλο, χωρίς αναβολές και διακοπές, ώστε σύντομα το λιμάνι του Κίτρους να πάρει το μέγεθος και την όψη που αρμόζει στη μακραίωνη ιστορία του και να αποβεί η απ’ τα πράγματα σήμερα επιβεβλημένη λύση των εμπορικών αναγκών όλων των γύρω παραγωγικών περιοχών.

Αλέκος Ν. Αγγελίδης
“Αναδρομή στην Ιστορία της Μακεδονίας” – Τόμος Β’


1. Δες Κεφ. 2 παρόντος βιβλίου.
2 . Πλούταρχου: «Παράλληλοι Βίοι» Θεμιυτοκλ. XXV 31.
3 . Πλούταρχου: «Παράλληλοι Βίοι» Θεμιστοκλ. XXV 1.
4 . Δες Κεφ. 2.
5 . Δες Κεφ. 2.
6 . Δες Κεφ. 2.
7 . Δες Κεφ. 2.
8 . Δες Κεφ. 2.
9 . Δες Κεφ. 2.
10 Δες Κεφ. 2.
11 . «Βιβλιοθήκη των Ελλήνων. Πολύβ. Ιστορία Δ΄Βιβλ. 43 σελ. 87.
12 . Δες Κεφ. 5.
13 . Δες Κεφ. 7.
14 Δες Κεφ. 13.
15 . Δες Κεφ. 19.
16 . Δες Κεφ. 19.
17 . Δες Κεφ. 23.

Στη διεύθυνση αυτή θα βρείτε ένα αξιόλογο Χρονολόγιο της περιοχής, από τη Νεολιθική εποχή μέχρι σήμερα.


Α Ρ Θ Ρ Α - Τ Η Σ - Ι Δ Ι Α Σ - Κ Α Τ Η Γ Ο Ρ Ι Α Σ :
  1. Από τι πέθανε ο Μέγας Αλέξανδρος
    Θεωρείται, και δικαίως, μια από τις μεγαλύτερες προσωπικότητες της ιστορίας: Πέρα από ικανότατος στρατιωτικός διοικητής, ο Μέγας Αλέξανδρος (356 πΧ- 323 πΧ) σηματοδότησε το τέλος μιας εποχής και την έναρξη μιας νέας, φέρνοντας την Ανατολή και τη Δύση πιο κοντά από ό,τι είχαν έρθει ποτέ άλλοτε στο παρελθόν.
  2. Δεν το πιστεύω
    ΓΙΩΡΓΟΣ Κ. ΚΥΡΜΕΛΗΣ Εἶναι φυσικό, σέ τραγικές καί ἐξευτελιστικές γιά την πατρίδα στιγμές πού ἔφεραν στόν τόπο οἱ κακῆ τῆ μοίρα κυβερνῆτες του, νά ψάχνει ἡ μνήμη μας ἀνθρώπους πού ἔδωσαν τή ζωή τους γιά τόν τόπο αὐτό. Πού στέγνωσαν καί ἑκούσια ἀποξήραναν τόν ἐσωτερικό τους κόσμο, τίς ἁπλές καί ἀνθρώπινες χαρές τῆς ἐπίγειας ζωῆς, κι ἀφοσιώθηκαν  κι ἀφιερώθηκαν σέ ἀγῶνες δύσκολους και σκληρούς μόνο καί μόνο νά δοῦν αύτόν τόν πάντα προδομένο τόπο ν΄ἀλλάζει δρόμο καί τρόπο καί βίο. Στή διαιώνια ἱστορία μας ὑπῆρξαν πάντα τέτοιοι ἡγέτες-ἄνθρωποι. Προς τούς ὁποίους προσέτρεχε ὁ λαός σέ στιγμές ἀπελπισίας, τρόμου καί πανικοῦ καί μάλιστα κι ὃταν εἶχαν ἤδη πεθάνει.
  3. Προσωπικότητες της Μακεδονίας
    Μετά αυτή τη σύντομη περιήγηση στο χώρο της Μακεδονίας, περνάμε σε έναν άλλο χώρο, των προσωπικοτήτων της, που προέρχονται από διάφορες πόλεις της και διακρίνονται για τα ποικίλα προσόντα τους. Σε αυτή την αναφορά τηρείται μία χρονολογική πορεία που ξεκινάει τον 5ο αι. με το Στωβαίο Ιωάννη, γραμματικό και συγγραφέα Ανθολογίας της Ελληνικής Γραμματείας. Ακολουθούν δύο άντρες, με το όνομα: Ποσείδιππος, που έζησαν τον 4ο και 3ο αι.
  4. Οι Μακεδόνες - Ε
    ©Πιπίνα Δ. Έλλη (Dr Pipina D. Elles) Sydney, Australia Οι διάδοχοι του Μ. Αλεξάνδρου Τον Περδίκκα (τον αρχαιότερο των στρατηγών του Μ. Αλεξάνδρου που εργάστηκε ολόψυχα για την ενότητα του κράτους το οποίο κληροδότησε στους στρατηγούς του και στους συνεργάτες του, ο Αλέξανδρος, με τον θάνατο του) αντικατέστησε ο Αντίπατρος που πέθανε αποσυρόμε­νος στην Μακεδονία. Ετούτος όρισε ως διάδοχό του τον Πολυσπέρχοντα, αντί του γιου του Κασσάνδρου. Ο Κάσσανδρος όμως αποφάσισε να εκτοπίσει τον Πολυσπέρχοντα. Ήρθε λοιπόν κατά της Μακεδονίας, νίκησε τον Πολυσπέρχοντα στην Πύδνα το 316 π. Χ., συνέλαβε μά­λιστα και καταδίκασε σε θάνατο την Ολυμπιάδα και παν­τρεύτηκε την κόρη της Θεσσαλονίκη[1], την αδερφή του Μ. Αλεξάνδρου. Ο έκπτωτος Πολυσπέρχων, κατέφυγε στους Αιτωλούς.
  5. Το Μακεδονικό Ζήτημα
    Από το 1870 παρουσιάζονται σερβικές και βουλγαρικές διεκ­δικήσεις επί της Μακεδονίας. Η δημιουργία του IMRO (Internal Macedonian Revolutionary Organisation) από τον Goce Delkev και άλλους πέντε Βουλγάρους, στοχεύει στην εξουδετέρωση εξωτερικών επιδράσεων και στην διάσωση της Βουλγαρικής εθνικότητας (όπως καταθέτει ο Ivan Hadzhinicolov[2]), με την ίδρυση της «Μακεδονίας για τους Μακεδόνες». Στην πραγματικότητα όμως οι Βούλγαροι απέβλεπαν στην μέλλουσα προσάρτηση της Μακεδονίας[3] στη χώρα τους τη Βουλγαρία, παρόμοια όπως είχε συμβεί και με την Ανατολική Ρωμυλία (σύμφωνα με τις αποφάσεις του συνεδρίου του Βερολίνου, το 1878).
  6. Οι Μακεδόνες - Δ
    Ο Αλέξανδρος[1], διαδέχτηκε τον πατέρα του Φίλιππο στον θρόνο σε ηλικία είκοσι (20) ετών, ανακηρυχθείς βασιλιάς α­πό τους στρατευμένους Μακεδόνας. Ο Διόδωρος[2] καταθέτει ότι ο Αλέξανδρος από τη μεριά του Φιλίππου ήταν απόγονος του Ηρακλή και από τη μεριά της μητέρας του απόγονος των Αιακιδών. Κληρονόμησε λοιπόν –σύμφωνα με την ελληνική παράδοση και πεποίθηση- σπουδαία φυσική δύναμη και ποιότητες ήθους.
  7. Οι Μακεδόνες - Γ
    ©Πιπίνα Δ. Έλλη (Dr Pipina D. Elles) Sydney, Australia Ο Φίλιππος Αγνώστου - Jastrow (2006), Κοινό Κτήμα, https://commons. wikimedia.org/ w/index.php?curid=640435 Σε ετούτη τη δύσκολη περίοδο για τη Μακεδονία, ανεβαίνει στην εξουσία ο γιος του Αμύντα Γ’, ο Φίλιππος, μόλις 23 ετών. Στην αρχή ορίζεται ως επίτροπος του ανήλικου ανιψιού του, γιου του Περδίκκα.  Σύντομα όμως στέφεται Βασιλιάς ο ίδιος. Υπό τη βασιλεία του  η Μακεδονία γνωρίζει, όσο ποτέ άλλοτε, μεγάλη στρατιωτική και πολιτική ακμή. Ο Πυθαγόρειος φιλόσοφος Παμμένης, διδάσκαλος του Φιλίππου στις Θήβες, την περίοδο που νεαρός (στα δεκαπέντε του) ο Φίλιππος είχε κρατηθεί ως όμηρος και μάλιστα για περισσότερο από δύο χρόνια[1], λέει ότι ο μαθητής του αγά­πησε τον πολιτισμό που γνώρισε στη Θήβα και μελέ­τησε τα στρατιωτικά πράγματα των Θηβαίων. Μετά από τον φόνο του Πτολεμαίου, ο Περδίκκας, αδερφός του Πτολεμαίου, διόρισε τον Φίλιππο διοικητή επαρχίας στην Μακεδονία, όπου εκείνος συγκρότησε και οργάνωσε στρατό, σύμφωνα με τις δικές του γνώσεις και αντιλήψεις. Με αυτόν τον στρατό επιβλή­θηκε εν γένει, στους Μακεδόνες.
  8. Οι Μακεδόνες - Β
    Η μάχη της Χαιρώνειας[1] δεν ήταν το τέλος της Ελληνικής Ιστορίας, όπως μερικοί ιστορι­κοί του 19ου αι. υποστήριξαν, αλλά η αρχή ενός και­νούργιου κεφαλαίου στην Ελληνική Ιστορία. Οι Ελληνιστικοί χρόνοι υπήρξαν για την Ελλάδα η χρονική περίοδος κατά την οποία η Ελληνική γλώσσα υπερβαίνει τα τότε Ελληνικά σύνορα και αποβαίνει «παγκόσμια». Ετούτη την περίοδο έχουμε τη δημιουργία σπουδαίων έργων. Από τον όρο της Αγίας Γραφής[2] «Ελληνισταί», ο Joh Gust. Droysen υιοθετεί και χρησιμοποιεί τους όρους «Ελληνιστικοί χρόνοι» και Hellenismus (Ελληνισμός). Άλλοι τοποθετούν την έναρξη των Ελληνιστικών χρόνων στα μέσα του 4ου αι.[3] Ετούτη η εκδοχή ενισχύεται από τον τάφο του «Petosiris» στην Ερ­μούπολη της Αιγύπτου[4], από τον πάπυρο των «Περσών» του Τιμόθεου στο Abousir-el-Meleq[5] και από το Μαυσω­λείο του Δυνάστη της Καρίας, Μαύσωλο[6].
  9. Οι Μακεδόνες - Α
    Οι Αρχαίοι Μακεδόνες, ανήκουν στα Ελληνικά φύ­λα τα οποία με την κάθοδο των Δωριέων[4], στο τέλος της 2ης π. Χ. χιλιετηρίδας, εγκαταστάθηκαν στο ΒΑ τμήμα της Ελληνικής Χερσονήσου. Οι Μακεδόνες δεν προχώρησαν προς νότο, όπως έκαναν τα υπόλοιπα Ελληνικά φύλα, αλλά παρέμειναν στο τμήμα αυτό της Ελληνικής γης η οποία απέβη η πατρίδα τους και ονομάστηκε από αυ­τούς "Μακεδονία"
  10. Μακεδονία σημαίνει...
    Ο Stephen G. Miller, Επίτιμος Καθηγητής του Πανεπιστημίου Berkley, Καλιφόρνια, ΗΠΑ, εξηγεί σε επιστολή του ότι γιατί τα Σκόπια σε καμία περίπτωση δεν πρέπει να ονομάζονται Μακεδονία. Συγκεκριμένα, γράφει ο διάσημος Αμερικανός Καθηγητής προς τον Εκδότη του Archaeology...
  11. Μακεδονικος Αγωνας 1904 -1908
    Διάλεξη στη Μελβούρνη, Αυστραλία, στις 03 Νοεμβρίου 2013. Η διάλεξη διοργανώθηκε από την Ένωση Θεσσαλονικέων "Ο Λευκός Πύργος", την Κοινότητα Ώκλη και Περιχώρων το Ημερήσιο Ελληνικό Κολλέγιο Oakleigh Grammar και την Ελληνική Σχολή Ζήνων Μελβούρνης στο πλαίσιο 29ων γενεθλίων της αδελφοποίησης μεταξύ των πόλεων Θεσσαλονίκης και Μελβούρνης.
  12. Κρουσοβο - Γευγελη
    Θεωρείται ότι το όνομά της έχει κοινή ρίζα με τα «Κρούσια» και προέρχεται από το μακεδονικό όνομα «Κρούσσος». Η ελληνική κοινότητα του Κρουσόβου, βλαχόφωνη στην πλειονότητά της, ήταν μια από τις ανθούσες του βορειομακεδονικού χώρου. Πληθυσμιακά γνωρίζουμε ότι το 1856 το Κρούσοβο είχε 18.000 κατοίκους, κυρίως βλαχόφωνους Έλληνες και λίγους Αλβανούς και Βούλγαρους.
  13. Οχριδα
    Ιδρύθηκε την εποχή του Χαλκού από τον Κάδμο με το όνομα Λυχνίδα ή Λυχνιδός. Πρόκειται για μια από τις αρχαιότερες ελληνικές πόλεις και αποτέλεσε, κατά τους ιστορικούς τηΒόρειο Ακρόπολη του Ελληνισμού. Η σύγχρονη πόλη της Αχρίδας βρίσκεται πάνω στα ερείπια της αρχαίας ελληνικής πόλης Λυχνιδού, που η ίδρυσή της τοποθετείται τον 6ο αιώνα π.χ. Στα βυζαντινά χρόνια τη συνατάμε ως Ιουστινιανή.
  14. Στρώμνιτσα
    Η αρχαιολογική έρευνα στην περιοχή έχει αποκαλύψει πλήθος αρχαίων ελληνικών αγαλμάτων, αγγείων, νομισμάτων, ελληνικών (και λίγων ρωμαϊκών) επιγραφών. Εδώ στην αρχαιότητα υπήρχε η ελληνική πόλη Αστραίον. Στη ρωμαϊκή και βυζαντινή περίοδο θα συναντήσουμε την πόλη ως Τιβεριούπολη. Στην πόλη αυτή μαρτύρησαν το 362, επί Ιουλιανού, οι «δεκαπέντε μάρτυρες».
  15. Οι Ελληνες στη FYROM
    Η ένταση μεταξύ των δύο χωρών και το ανεπίλυτο πρόβλημα με την οριστική ονομασία της νέας αυτής χώρας, δημιούργησαν εντάσεις και αύξησαν τις προκαταλήψεις και στις δύο πλευρές των συνόρων. Η υποχώρηση του σλαβομακεδονικού εθνικισμού, που εκτιμώ ότι είναι η κύρια πηγή έντασης, και ο έντιμος συμβιβασμός ανάμεσα στις δύο χώρες...
  16. Οι Αλυκες του Κιτρους
    Στην παραλία του Κίτρους και στην αρχαία θέση Αθεράδα, όπου και το ακροτήριο Αθερίς, εκεί που πιστεύονταν και πιστεύεται ότι υπήρχε το αρχαίο λιμάνι της Πύδνας, υπάρχουν σήμερα εγκαταστάσεις παραγωγής άλατος. Οι Αλυκές.
  17. Το Κονακι του Κιτρους
    Την τελευταία περίπου εκατονταετία της τουρκοκρατίας, το Κίτρος ήταν τσιφλίκι της οικογένειας Μπίτζιου και μεταβιβάζονταν κανονικά απ’ τον πατέρα στο γιο. Σπουδαιότερος και πιο γνωστός απ’ αυτούς ήταν ο Νικόλαος Μπίτζιος ή Νικολάκης, όπως τον έλεγαν, που έζησε στα τέλη του 19ου και στις αρχές του 20ου αιώνα.
  18. Η ιστορια του Ρουπελ
    Η Ιστορία ενός λαού δεν είναι μόνον οι λαμπρές του νίκες και τα φανταχτερά κι ένδοξα κατορθώματά του, αλλά αποτελούν αναπόσπαστο κομμάτι της και τα σφάλματα και οι αποτυχίες του, γι’ αυτό και είναι επιβεβλημένο, τα μελανά αυτά σημεία της ζωής του, όσο σκοτεινά κι αν είναι, να γίνονται γνωστά και να κοινολογούνται ανεπηρέαστα, σαν καθαρώς ιστορικά γεγονότα και να ερευνούνται με το ίδιο ενδιαφέρον, όσο κι εκείνα που τον προβάλλουν σα λαό και λαμπρύνουν το παρελθόν του.
  19. Μακεδονια - Πυδνα και Χριστιανισμος
    Ο Απόστολος Παύλος, στη διάρκεια της δεύτερης περιοδείας του (52 ή 53 μ.Χ.), προερχόμενος απ’ τη Βέροια και πηγαίνοντας για τη Νότια Ελλάδα, πέρασε, σύμφωνα με την παράδοση, απ’ τη διπλανή Μεθώνη, όπου και επιβιβάστηκε σε πλοίο για την Αθήνα. Από κει «εξαπέστειλαν (αυτόν) οι αδελφοί, πορεύεσθαι ως επί την θάλασσαν»1.
  20. Μακεδονια - Αρχαιο Κιτρος
    Με την κατάκτηση της Μακεδονίας απ’ τον Αιμίλιο Παύλο και τα μέτρα που πήρε το Συνέδριο της Αμφίπολης κι ύστερα απ’ την κατάπνιξη των επαναστάσεων, που επακολούθησαν με τον Ανδρίσκο και τον Αλέξανδρο, η Πύδνα, σαν που υπέστη και τις μεγαλύτερες καταστροφές απ’ τους πολέμους και που αντιμετώπισε πρώτη το οξύ μένος των Ρωμαίων, πέφτει σε οικονομική και κοινωνική στασιμότητα και παρακμή.
  21. Μακεδονια - Επανασταση στην Πυδνα
    ΚΕΦΑΛΑΙΟ  ΟΓΔΟΟ Η ΕΠΑΝΑΣΤΑΣΗ ΣΤΗΝ ΠΥΔΝΑ ΤΟ 148 π.Χ. Τρία χρόνια μετά τη μάχη της Πύδνας, η ρωμαϊκή Σύγκλητος έστειλε αντιπροσώπους της στη Μακεδονία,
  22. Μακεδονια - Αιμιλιος Παυλος και ο θριαμβος
    Ο Αιμίλιος Παύλος γεννήθηκε το 230 ή 229 π. Χ.. Προερχόταν από αριστοκρατική οικογένεια του οίκου των Αιμιλίων. Λέγεται πως ήταν ελληνικής καταγωγής και πως ο πρόγονός του Μάμερκος ήταν γιος του σοφού Πυθαγόρα και ονομάστηκε Αιμίλιος «δια την αιμυλία λόγου και χάριν». Ο Παύλος είχε τύχει καλής μόρφωσης, σύμφωνα με τη ρωμαϊκή και την ελληνική παιδεία κι αγαπούσε τον ελληνικό πολιτισμό. Από μικρός είχε εκπαιδευτεί και στα όπλα κι είχε διακριθεί και στον τομέα αυτό.
  23. Μακεδονια - Πριν τη μαχη της Πυδνας
    Αφού είδαμε περιληπτικά και με μεγάλη συντομία πώς πάτησαν πόδι οι Ρωμαίοι στην Ελλάδα και πώς κατάφεραν να ενισχύσουν και να ισχυροποιήσουν τις θέσεις τους στο έδαφός της, ας δούμε πώς εξελίχτηκαν τα πράγματα στη Μακεδονία, ύστερα απ’ το θάνατο του Φιλίππου του Ε’ και την άνοδο του Περσέα στο θρόνο.
  24. Μακεδονια - Η Πυδνα 500 - 323 π.Χ.
    Απ’ την ενδοχώρα των Βαλκανίων, την Ιλλυρία και τη Μακεδονία, κατέβηκαν κατά καιρούς οι διάφορες ελληνικές φυλές (Ίωνες, Δωριείς, Πελασγοί κ.λ.π.), οι οποίοι και κατοίκησαν τη Μακεδονία και τη Νότια Ελλάδα. Κι απ’ τις πόλεις πάλι της νότιας Ελλάδας ξεκίνησαν αργότερα κύματα Ελλήνων αποίκων, για να κατοικήσουν τα παράλια του Αιγαίου, της Μεσογείου, του Πόντου κ.λ.π.. Κι άλλοτε μεν έδιωχναν παλιούς κατοίκους ή αφομοίωναν υπάρχοντες βαρβαρικούς οικισμούς, άλλοτε δε ίδρυαν κανούριες πόλεις και δημιουργούσαν νέα κέντρα ζωτικά και αξιόλογα, τα οποία επέζησαν χιλιάδες χρόνια κι έγραψαν μακραίωνη κι ενδιαφέρουσα ιστορία, συμβάλλοντας ουσιαστικά στην ιστορική γενικά εξέλιξη των περιοχών που δέσποζαν.
  25. Μακεδονια - Ο Πρωτος Οικισμος
    Η Πύδνα πιστεύεται πως χτίστηκε κατά τον 8ο ή 7ο π.Χ. αιώνα απ’ τους Ερετριείς της Εύβοιας, όπως και η παρακείμενη Μεθώνη[1]. Υπάρχει πιθανότητα στη θέση της Πύδνας να βρήκαν τότε οι Ερετριείς κάποιον άλλο οικισμό, με το ίδιο ή άλλο όνομα, γύρω απ’ τον οποίο να έχτισαν την καινούρια πόλη τους. Την πιθανότητα αυτή ενισχύουν οι πρόσφατες διαπιστώσεις των αρχαιολόγων, που μελέτησαν το μικρό τύμβο, τον οποίο και εντόπισαν το 1981 στην περιοχή του Παλιόκιτρους. Η κατασκευή του τύμβου αυτού ανάγεται στο τέλος της εποχής του χαλκού και στις αρχές της εποχής του σιδήρου.
  26. Το λιμάνι της Πύδνας
    Η Πύδνα είχε αποκτήσει κατά καιρούς ξεχωριστή δύναμη και ιδιαίτερα την εποχή του Φιλίππου του Β’ είχε τονιστεί πολλές φορές απ’ το Δημοσθένη, το μεγάλο ρήτορα των αιώνων, η ζωτικότητά της και η μεγάλη σημασία της, σ’ ότι αφορούσε την ισορροπία των δυνάμεων στον τότε Ελλαδικό και στο Μεσογειακό γενικότερα χώρο. Κι όλη αυτή η διάκριση και η σπουδαιότητα της Πύδνας οφείλονταν στον πλούτο της, στη γεωγραφική της θέση και περισσότερο στο ζωτικής σημασίας λιμάνι της.
  27. Μακεδονία - Μετά τη Μάχη της Πύδνας
    Αμέσως μετά την εκπόρθηση της Πύδνας, ο Αιμίλιος Παύλος έστειλε πρέσβεις του στη Ρώμη, για να αναγγείλουν την περήφανη νίκη του στη Σύγκλητο. Η αντιπροσωπεία αυτή αποτελούνταν από τρεις αξιωματικούς του με επικεφαλής το Μέτελλο. Λίγες μέρες πριν απ’ την τελική νίκη του Αιμιλίου, κυκλοφόρησε φήμη στον ιππόδρομο της Ρώμης, ότι οι Ρωμαίοι νίκησαν τον Περσέα στη Μακεδονία. Το πράγμα, όμως, πέρασε σαν ένας φευγαλέος ψίθυρος και ξεχάστηκε, γιατί δεν υπήρχε συγκεκριμένη πληροφορία. Παρ’ όλα αυτά, ο λαός έτρεξε στους ναούς και πρόσφερε θυσίες και θυμιάματα στους βωμούς, παρακαλώντας τους θεούς να βγάλουν αληθινές αυτές τις φήμες.
  28. Μακεδονικό Πρόβλημα - μέρος β'
    Κι εδώ, ο ρόλος των σλαβόφωνων Ελλήνων, που γεννήθηκαν στην Ελλάδα και ήρθαν στην Αυστραλία με ελληνικά διαβατήρια κι αρνούνται τώρα την πατρίδα τους, έχει ιδιαίτερη βαρύτητα. Όλα αυτά είναι εκείνα που, προβαλλόμενα κατάλληλα, συγκινούν ως ένα βαθμό τη διεθνή κοινή γνώμη, η οποία και θα πρέπει να μας ενδιαφέρει περισσότερο. Το όνομα δε Μακεδονία, Μακεδόνες κλπ., φέρνει ακόμα στη μνήμη του πολύ κόσμου του εξωτερικού, που δεν γνωρίζει ιστορικές λεπτομέρειες και αρχαιολογικές, εθνολογικές και γλωσσολογικές ιδιαιτερότητες
  29. Μακεδονικό Πρόβλημα - μέρος α'
    Το Μακεδονικό ζήτημα, όπως είναι γνωστό στις μέρες μας, είναι ένα παρακλάδι ή παράγωγο, κατάλοιπο του μεγάλου Ανατολικού Ζητήματος, του οποίου η αρχή ή καλύτερα η διπλωματική του διατύπωση πάει 140 χρόνια πίσω. Οι τότε Μεγάλες Δυνάμεις, Αγγλία, Ρωσία και Αυστρία εποφθαλμιούν τα εδάφη της Οθωμανικής αυτοκρατορίας, η οποία αρχίζει να καταρρέει και κάθε μια απ’ αυτές ετοιμάζεται και προσπαθεί, με την πτώση του σουλτάνου, να ιδιοποιηθεί, όχι μόνο το πιο μεγάλο αλλά και το πιο ζωτικό τμήμα της καταρρέουσας αυτοκρατορίας.
  30. Η Μαχη της Πυδνας
    Η μάχη της Πύδνας είναι ένα σημαντικότατο ιστορικό γεγονός, γιατί η έκβασή της σημάδεψε βαθιά την πορεία της ανθρωπότητας. Επέδρασε ουσιαστικά στην εξέλιξη του κατοπινού κόσμου κι επηρέασε ανεπανόρθωτα τα βήματα και το μέλλον της φυλής μας. Εδώ, στα χώματα τα δικά μας, στις ρεματιές και στους λόφους της Πιερίας, που ανεβοκατεβαίνουμε κάθε μέρα εμείς αδιάφοροι και από άγνοια, πριν από 2152 χρόνια συγκρούστηκαν δυο κόσμοι...

Author: Μνήμες