Μια απλή καταγραφή δεν αρκεί…

Στη συστηματική κι αμίλητη φύση δεν υπάρχει χώρος για ρουσφετολογία, για αδικία αλλά ούτε και για απόδοση δικαιοσύνης όπως τη γνωρίζουμε. Η φύση λειτουργεί ανεξάρτητα, αυτοκυρίαρχα, αυτοπειθαρχημένα κι όποιος δε γνωρίζει τους νόμους της καταλήγει ανέγνωρος και αθέλητος από αυτή, κατά συνέπεια καταδικασμένος στην αφάνεια, στην απομάκρυνση και αργά ή γρήγορα στην εξαφάνιση. Η απόδοση δικαιοσύνης της φύσης είναι το αποτέλεσμα της παραβίασης των κανόνων της. «Ως σκοπός ορίζεται η ζωή σε συμφωνία με τη φύση…» -Ζήνων ο Κιτιεύς.

Continue Reading →

Μουσείο Προσφυγικού Ελληνισμού

Το Εκπαιδευτικό και Πολιτιστικό Ίδρυμα της Ιεράς Μητροπόλεως Νεαπόλεως και Σταυρουπόλεως μεταξύ των αρμοδιοτήτων και των επιδιωκομένων σκοπών του έχει και τη συλλογή, επεξεργασία μα και μεταλαμπάδευση της γνώσης, για τους ιερούς τόπους της ρωμιοσύνης, τις αλησμόνητες πατρίδες των Ελλήνων… Ταυτόχρονα, βασική του επιδίωξη, σκοπός ιερός, η προτροπή των μαθητών για γνώση της παράδοσης, αλλά και των ιδιαίτερων προγονικών εστιών…

Continue Reading →

Οι Πρόσφυγες του Κίτρους

Το Κίτρος σήμερα αποτελείται από τρεις συνοικισμούς. Το συνοικισμό των Γηγενών, που είναι στη μέση του χωριού, κατέχει τη θέση του παλιού οικισμού και αποτελείται απ’ τους παλιούς, τους ντόπιους κάτοικους κι από τους δυο νέους συνοικισμούς, του Καβακλί και της Μπάνης ή Μπάνας.
Οι οικισμοί αυτοί δημιουργήθηκαν το 1926, με τον ερχομό των προσφύγων, που έφτασαν εδώ απ’ την Ανατολική Ρωμυλία, ύστερα απ’ την υπογραφή και εφαρμογή της συνθήκης του Νεϊγύ.

Continue Reading →

Ο Χαμηντιές (Μουραδιές)

Το χωριό είναι πεδινό, κτισμένο κοντά στις όχθες του ποταμού Έρμου (Γκεντίζ) που το κάνει να είναι πολύ εύφορο. Ο Έρμος ποταμός, όπως μας έλεγαν οι κάτοικοι του Χαμηντιέ, ήταν βαθύς και πλατύς που είχε άφθονα ψάρια. Για να πηγαίνουν στην απέναντι όχθη που είχαν αρκετοί κτήματα μεταχειριζόντουσαν το σάλι, ή το (γκεμί) που ήταν φαρδιά πλατφόρμα επάνω στην οποία τοποθετούσαν τα κάρα τους, τα ζώα τους και την παραγωγή τους μεταφέροντάς τα από τη μιά όχθη στην άλλη.

Continue Reading →

Τα Άθυρα της Ανατολικής Θράκης (μέρος 2)

O Τσεκμετζές είχε δημαρχείο, διοίκηση χωροφυλακής, γραφεία της Μητρόπολης (της «Μυτρόπολης Μετρών και Αθύρων»), τελωνείο, φυλακή, ταχυδρομείο, δικαστήριο, αγγελιοφόρο, σχολεία και πολλά χάνια. Τα Ελληνικά σχολεία (4/τάξιο αρρεναγωγείο και 3/τάξιο παρθεναγωγείο), που τα φρόντιζε, όπως και την εκκλησία, η «Αδελφότητα Τσεκμετζέ», ήταν από τα καλά όπως και η Τσεκμετζελιώτισσα δασκάλα Δόμνα Θωμά Ιωσηφίδου, ήταν απόφοιτοι της Μεγάλης του Γένους Σχολής. Όμως στην περιοχή τα καλύτερα σχολεία είχαν η Καλλικράτεια (νηπιαγωγείο, αρρεναγωγείο και παρθεναγωγείο), οι Επιβάτες και οι Μέτρες.

Continue Reading →

Προσφυγιά, αρμονίας κατάλυση

Η λέξη «προσφυγιά» δεν ήταν ποτέ ξένη για μένα. Ήταν σα να τη γνώριζα από τότε που γεννήθηκα. Πάντα άκουγα τους παππούδες να αναφέρονται σ’ αυτήν και σαν παιδί νόμιζα ότι όλο το μικρό προσφυγικό χωριό, όπου ο παππούς ήταν δάσκαλος, ήταν μια μεγάλη οικογένεια πού ήρθαν από αλλού και φυτεύτηκαν εκεί, στην άκρη του κόσμου, στην πλαγιά ενός βουνού, στα σπίτια που τα χώριζαν με τοίχους από στοιβαγμένες πέτρες που δεν τελείωναν ποτέ.

Continue Reading →