Ελληνική Κοινότητα Βενεζουέλας

Στη Βενεζουέλα, στη χώρα που ο ήλιος ολοχρονίς της χαρίζει άπλετα το φως και τη ζέστη του, στη χώρα με τις πιο αλλόκοτες και προκλητικές αντιθέσεις, στη δήθεν πιο πλούσια της Λατινικής Αμερικής, «ζουν και βασιλεύουν» περί τις 2 – 2.500 Έλληνες. Μια στάλα, σίγουρα, μπρος στον ωκεανό ομογενών άλλων τόπων.

Γύρω στις 80 οικογένειες, κάπου 200 άνθρωποι, ρίζωσαν κι έχουν το βιο τους στη Βαλένσια, τρίτη σε πληθυσμό και πρώτη βιομηχανική πόλη της Βενεζουέλας. Μια ιστορική πόλη ριζωμένη στο βόρειο-κεντρικό μέρος της χώρας και πρωτεύουσα της Πολιτείας Καραμπόμπο, ακριβώς στη περιοχή όπου έγινε η τελική μάχη της απελευθέρωσης από τους Ισπανούς αποικιοκράτες στις 24 Ιουνίου του 1821 (… τι σύμπτωση κι αυτή!).

Ήταν, λοιπόν, στο 1968, όταν μια χούφτα Έλληνες τότε, άντε να ήταν δύο, αποφασίσαμε να ιδρύσουμε στην πόλη τούτη μια ελληνική κοινότητα. Ανάγκες ύπαρξης ώθησαν να παρθεί αυτή η απόφαση κι έτσι άρχισε η ιστορία αυτής της κοινότητας που περνώντας από χίλια δυο προβλήματα κι άλλες τόσες συμπληγάδες μπόρεσε να κρατηθεί στα πόδια της και όχι μόνο. Μάλιστα συνεχίζει να υπάρχει και σήμερα και να ευημερεί. Σίγουρα, υπήρξαν στιγμές ακμής και φυσικά άλλες παρακμής, ωστόσο, κι εδώ, σαν την Ελλάδα, ισχύει αυτό το: «μόνο για λίγο καιρό ξαποσταίνει και ξανά προς τη δόξα τραβά».

Στις εποχές της ακμής, τούτη εδώ η κοινότητα -κι αυτό το τονίζω με υπερηφάνεια- υπήρξε η πιο δημιουργική, η πιο παραγωγική, η πιο ζωντανή κοινότητα, δίχως αυτό να έχει σχέση ανταγωνισμού, απ’ όλες τις άλλες, σ’ όλη τη Βενεζουέλα. Θυμάμαι, πως πρώτιστη φροντίδα μας ήταν να έχουμε ένα ελληνικό σχολείο. Και, όντως, άρχισε με 9–10 παιδιά και μια δασκάλα που βρέθηκε να ζει εδώ. Νοικιάστηκε ένα φτωχόσπιτο σε μια υποβαθμισμένη περιοχή της Βαλένσια όπου χρησίμευε σαν σχολείο και συνάμα σαν έδρα της κοινότητας.

Στο μεταξύ περνάνε τα χρόνια και μετακομίζουμε σε άλλη καλύτερη περιοχή, έχουν πληθύνει και τα μέλη καθώς και οι εκδηλώσεις. Μέσα στα πλέον θετικά επιτεύγματα, ήταν γύρω στο 1974, μια πολύ επιτυχημένη ελληνική ραδιοφωνική εκπομπή, δύο ώρες κάθε Κυριακή. Μια ποδοσφαιρική ομάδα που κι αυτή είχε θριάμβους και περγαμηνές. Μια αξιόλογη ομάδα εθνικών χορών με επιτυχημένες συμμετοχές σε φεστιβάλ με άλλες παροικίες. Πολιτιστικές εκδηλώσεις σε συνεργασία με τη νεολαία του Καράκας, με βραδιές αφιερωμένες στο Πολυτεχνείο, στο Ρίτσο, στο Σεφέρη, στον Ελύτη… στην Ελλάδα. Με γιορτές που όμοιές της δεν μπόρεσε να κάνει καμιά άλλη κοινότητα. Ξεχώριζε πάντα σε κάτι τέτοια αυτή η Κοινότητα.

Ελληνοπούλες που εορτάζουν την 25η Μαρτίου στη Βενεζουέλα

Άξιο αναφοράς, είναι επίσης, η έκδοση μιας δεκαπενθήμερης εφημεριδούλας που όλοι συμπάθησαν που έφθασε να αγαπηθεί όχι μόνο εδώ αλλά και στην Ελλάδα, όπου είχε άφθονα και ευμενή σχόλια απ’ τον ελληνικό τύπο. Αναγνωρίστηκε από το Υπουργείο Πολιτισμού, την Γενική Γραμματεία Απόδημου Ελληνισμού και από πλήθος άλλων οργανισμών και με την εισήγηση του τότε πρέσβη κ. Ν. Δημάδη επιχορηγήθηκε συμβολικά από την Εθνική Τράπεζα της Ελλάδας, όμως λόγω διακοπής της, ποτέ δεν έγινε δεκτή αυτή η επιχορήγηση. Ήταν η εφημερίδα «ΑΝΘΡΩΠΟΙ» που μπόρεσε και κράτησε δυόμισι χρόνια.
Κι εδώ κάπου, τελειώνει μια ρομαντική περίοδος προσαρμογής κι αρχίζει μια εποικοδομητική όπου πια οι υλικές ανάγκες, μας κάνουν να χτίζουμε σε ιδιόκτητο, πλέον, οίκημα, ζηλευτά έργα σαν το Σχολείο, την Εκκλησία, το γήπεδο και άλλα. Με την πολύτιμη οικονομική βοήθεια και φροντίδα αρκετών Ελλήνων. Και την ελπίδα να τελειώσουν τα έργα και η επόμενη γενιά να τα έχει, να τα χαίρεται και να τα προστατεύει. Κι όλα αυτά σε μια εποχή που η οικονομική κρίση αυτής της χώρας, μας μαστίζει. Σίγουρα εμείς δεν αποτελούμε εξαίρεση, γι’ αυτό όλη αυτή η προσπάθεια που γίνεται, είθε να είναι για το καλό όλων μας, μα, προ πάντων για το καλό των παιδιών μας. Σήμερα ευτυχώς έχουν πλέον αποπερατωθεί τα έργα και υπάρχει εκεί περήφανη.

Το Σχολείο μας, αυτό το καμάρι μας, έχει κι αυτό τόσα να επιδείξει. Μεταξύ άλλων, παιδιά που έφυγαν για να συνεχίσουν σπουδές στην Ελλάδα δεν βρήκαν καθόλου δυσκολίες προσαρμογής, γιατί οι βάσεις πάρθηκαν εδώ με ζήλο, με μια κυρία που έκανε χρέη δασκάλας και πάσχιζε δίχως να το βάζει κάτω και όλο προσπαθούσε κι ας μη μπορέσαμε, εμείς, ποτέ να κάνουμε κάτι ώστε αυτό το έργο της να αναγνωρισθεί από το ελληνικό κράτος. Τι κρίμα ! Σήμερα έχει «κανονική» δασκάλα σταλμένη από το Υπουργείο. Μια αξιόλογη λειτουργό της ελληνικής παιδείας. Και το Σχολείο πανέτοιμο κι εξοπλισμένο με τη φροντίδα και συνδρομή καλού συμπατριώτη μας.

Η κοινότητά της Βαλένσια, και σήμερα ακόμη, έχει μια ιδιαιτερότητα, είναι δίχως άλλο η πιο ζωντανή ελληνική κοινότητα της χώρας. Με σιγουριά μπορώ να δηλώσω ότι είναι το στολίδι του ελληνισμού! Έχει μια αξιοσημείωτη και μια ζηλευτή παρουσία, κάτι σαν πόλο έλξης επισκεπτών. Δεν υπάρχει άλλη εξήγηση. Όλοι όσοι επισκέπτονται την Βενεζουέλα θέλουν να γνωρίσουν τους ανθρώπους της. Τιμή και χαρά μας! (Η μετριοφροσύνη σ’ όλο το μεγαλείο της!).

Ωστόσο, μην νομίζετε ότι κι εδώ ξεφεύγουμε από τα γνωστά ελαττώματα της φυλής μας. Σίγουρα δεν αποτελούμε καμία εξαίρεση. Kι εδώ μαλώνουμε για τα ασήμαντα, αγωνιζόμαστε για τα καλύτερα και χαιρόμαστε για τα λίγα και… παραμικρά. Τα γνωστά των απανταχού Ελλήνων. Τι να τα λέμε τώρα…

Οι στόχοι και οι επιδιώξεις έχουν, με την αποπεράτωση της εκκλησίας, σχεδόν επιτευχθεί. Υπάρχει και ο ιερέας ο οποίος λειτουργεί συχνά και έχει την εποπτεία και ευθύνη για άλλες 5 -6 ακόμα κοινότητες.

Αν κι απομονωμένοι από άλλα κέντρα Ελληνισμού γίνεται ό,τι είναι δυνατόν και δίνονται μάχες για να μη χαθεί η ταυτότητά μας, να σταθούμε επάξια στον αγώνα και να αντισταθούμε στην όποια κακοποίηση της ιστορικής και πολιτιστικής μας κληρονομιάς. Η υποστήριξη από την πατρίδα μηδαμινή. Μόνο «ξεθωριασμένες ελπίδες και υποσχέσεις» μας προσφέρει!

Του: Στράτου Δουκάκη

Author: Μνήμες

newest oldest most voted
Notify of
ΡΙΖΟΣ ΙΩΑΝΝΗΣ

Αγαπητά μέλη της ελληνικής κοινότητας της Βενεζουέλας Με θαυμασμό είδαμε τις προσπάθειες που καταβάλλετε για να κρατήσετε ζωντανή την ελληνική παράδοση σε μια απομακρυσμένη από την Ελλάδα χώρα.Είμαστε μια ομάδα Ελλήνων δασκάλων που στόχο έχουμε να φέρνουμε σε επαφή μαθητές σχολείων(δημοτικών,γυμνασίων και λυκείων) ομογενών από όλο τον κόσμο με την ελληνική γλώσσα και τον ελληνικό πολιτισμό με τρόπο γόνιμο και δημιουργικό(διαλέξεις,διδασκαλίες,επισκέψεις και ξεναγήσεις σε αρχαιολογικούς χώρους,μουσεία,αρχαία θέατρα κτλ). Για το 2013 έχουμε προγραμματίσει οι μαθητές να γνωρίσουν την ελληνική κλασική αρχαιότητα με έμφαση στην αρχαία ελληνική λογοτεχνία,την καθημερινή ζωή των αρχαίων Ελλήνων,την έννοια της <>,τις σχέσεις μεταξύ των πόλεων εκείνης… Read more »

Dionisios Zilellis

Καλημερα απο την Ελλάδα. Συγχαρητήρια για τις δράσεις σας, και καλη δύναμη σε οτι κι αν κάνετε. Θα ηθελα να σας πληροφορήσω σχετικά με την κατασταση που ζουμε εδω στην Ελλάδα. Τα στατιστικά στοιχεία που αναπαράγουν τα ΜΜΕ δεν ειναι αληθινά και δεν εχουν καμια σχέση με την φριχτή πραγματικοτητα. Πρωτα απ ολα οταν αναγγέλλουν ανεργους εννοούν εκείνους που δεν εχουν εργασια επίσημα και ειναι καταγεγραμμένοι στα μητρώα του ΟΑΕΔ. Δεν συμπεριλαμβάνονται τα εκατοντάδες χιλιάδες μαγαζια που εχουν κλείσει με την βια των φόρων που εχει επιβαλει η ευρωπαϊκή Ένωση μεσω της Γερμανίας και του ΔΝΤ. Επισης δεν υπολογίζουν τα… Read more »