Ο Γάμος Β’

Γάμος στο χωριό

Θέματα πρακτικά

σε σχέση με το δίκαιο και το πρέπον

Τα έξοδα του γάμου…

Είναι γνωστό πως δια τον κλήρο της Καππαδοκίας και όχι μόνο, δεν υπήρχαν τακτικές αποδοχές, δηλαδή καταβολή μισθού από πλευράς της κοινότητος. Απλά μια πρόβλεψη δια το «κανονικόν» του ιερέως, δηλαδή κάποιος φόρος- ετήσιο χαράτσι, που επιβαλλότανε ανάλογα φυσικά με την φοροδοτική ικανότητα της κάθε χριστιανικής οικογένειας ή κατά περίπτωση…

Σημαντικότατα έσοδα, επίσης, δια όλους τους εκκλησιαστικούς υπηρέτες υπήρξαν πάντοτε τα τυχερά και τα εισπραττόμενα από τις διάφορες θρησκευτικές τελετές- μυστήρια, όπως οι γάμοι για παράδειγμα.

Με μια ή σε μια διαβάθμιση που θύμιζε έντονα τάξεις, πλούτο, επίδειξη…

Με φωταψίες ενός πολυελαίου, δύο ή περισσοτέρων, με τη συνοδεία του αριστερού ή δεξιού αναγνώστη ή και των δύο…

Εμείς με τη σειρά μας παραθέτουμε τους κωδικοποιημένους κανόνες συμπεριφοράς και στο ζήτημα αυτό, δηλαδή των εξόδων του γάμου, αμοιβών ιερέων, ψαλτάδων, δικαιωμάτων εκκλησίας, κλπ, όπως τους βρήκαμε καταγεγραμμένους στον σχετικό Κώδικα της κοινότητος της Μαλακοπής.[1]

 

«Άρθρον 146

Επί γάμων εισπράττονται απέναντι δαπανών και δικαιωμάτων των ναών κατά τα εξής τρεις κατηγορίας:

Α περίπτωσις, εν μονοεκκλησία:

Δια την Α γρ. 130, δια την Β γρ. 100 και δια την Γ γρ 80

Β περίπτωσις, άνευ μονοεκκλησίας:

Δια τη Α γρ. 100, δια την Β γρ. 80 κα δια την Γ γρ. 60

 

Άρθρον 147

Αι κατηγορίαι αύται εν αμφοτέραις ταις περιπτώσεσιν έχουσιν ως εξής:

Δια την Α άμφια και σκεύη τα καλλίτερα, ψάλται, φωταψία όλων των πολυελαίων

Δια την Β τα αυτά άμφια και σκεύη, ψάλται, φωταψία δύο πολυελαίων, εκτός ενός τακτικού.

Δια την Γ φωταψία ενός πολυελαίου, εκτός του ενός τακτικού.

 

Άρθρον 148

Οι ψάλται κατά τας δύο πρώτας κατηγορίας των γάμων αμείβονται εκ μέρους του γαμβρού δια γροσίων δέκα (10) και πέντε (5). Οι δε κανδηλανάπται κατά τας τρεις κατηγορίας δια γροσίων τριών, δύο και ήμισυ και δύο.

 

Άρθρον 149

Πάντα τα ανωτέρω δικαιώματα των ναών μετά των δικαιωμάτων Σχολής , ιερέων, ψαλτών, κανδηλαναπτών, Έξαρχου και της ληξιαρχικής του γάμου εγγραφής προπληρώνονται εις την Εφορείαν την προτεραίαν της στέψεως.

 

Άρθρον 150

Εν εκάστω γάμω πλην των ανωτέρω δικαιωμάτων λαμβάνονται και πέντε (5) γρόσια δικαίωμα του Ταμείου των πτωχών, δύο (2) δε προσέτι γρόσια δια τον επιστάτην και καθαριστήν της Σχολής εξ ημισείας.»[2]

 

Τέλος να σημειώσουμε πως πάντοτε ο γάμος γινόταν στην ενορία της νύφης, εκτός ελαχίστων περιπτώσεων που μπορούσε να τελεστεί το μυστήριο στο σπίτι της και αφορούσαν βαρύ πένθος…

Και πως η τέλεση του Μυστηρίου λάβαινε χώρα τη μέρα της Κυριακής, τις περισσότερες μάλιστα φορές μετά τη θεία λειτουργία, εκτός απειροελάχιστων περιπτώσεων που για σοβαρούς λόγους μπορούσε να γίνει το Σάββατο ή άλλη ημέρα.

 

 

Προίκα[3]

Παρόλο που ο θεσμός της προίκας, τουλάχιστον μέχρι και της αναθεωρήσεως του Α.Κ. το 1982, ήταν νομικά κατοχυρωμένος, επιβεβλημένος και ανάλογος με την οικονομική κατάσταση και φοροδοτική ικανότητα του γονέα, στη μακρινή Καππαδοκία, μέχρι και τα μέσα του 19ου αιώνα ήταν περίπου άγνωστος.

Ή για να είμαστε δικαιότεροι και πλέον ακριβείς, δεν υπήρχε η υποχρεωτικότητά του…

Οι λόγοι προφανείς.

Φανερά, τουλάχιστον, μιας και ήταν δικαίωμα- τιμή ο νέος να μπορεί να «θρέφει την γυναίκ’τ…».[4] Δηλαδή είχαν να κάμουν με λόγους υπερηφάνειας και του εγώ,[5] της ικανότητας του αρσενικού να συντηρεί την οικογένειά του.[6]

Εξάλλου ήταν κανόνας, εκτός των απειροελάχιστων εξαιρέσεων. Η γυναίκα πάντοτε πήγαινε με τα πεθερικά της, με ό,τι αυτό σήμαινε σε κάθε τομέα της ζωής της.

Πουθενά, λοιπόν, εξ όσων τουλάχιστον γνωρίζουμε, δεν υπάρχουν σαφείς αναφορές για την υποχρεωτικότητα στο δόσιμο της προίκας, εκτός, και μετά τον νεωτεριστικό άνεμο που προέκυψε από τις εσωτερικές μετακινήσεις των ανθρώπων που επέστρεφαν από τις μεγαλουπόλεις φέρνοντας χρήματα μα και ιδέες. Ο οποίος εν πολλοίς καταγράφεται και καυτηριάζεται από τους ντόπιους συγγραφείς εκείνης της περιόδου.

Κάτι με το οποίο συμφωνούν όλοι οι ερευνητές[7] που αποδίδουν την έναρξη τούτης της διαδικασίας στο γεγονός της πλήρους αστικοποίησης των νέων ή καλύτερα τα μαθήματα που πήραν από την επαφή τους με τις μεγαλουπόλεις στα πλαίσια της οικονομικής τους αποκατάστασης.

Είδαν, κατανόησαν τη χρησιμότητα, τους άρεσε και πράξανε το ίδιο.[8]

Υπήρχαν μάλιστα περίοδοι που οι ίδιοι οι εκκλησιαστικοί ηγέτες καυτηρίαζαν «την επάρατη» συνήθεια η οποία σήμαινε οικονομική καταστροφή.[9]

Εννοείται πως μιλάμε για την προίκα ως απαίτηση και προϋπόθεση του γάμου, αυτή δηλαδή που περιελάμβανε «φακούδια», ακίνητα και όχι τα χρειώδη της κάθε καλής κοπελούδας, που τα ετοίμαζε από την κούνια η μάνα της μέχρι και τη μέρα του γάμου της, δείγματα, αν θέλετε, της τέχνης και ικανότητάς της.[10]

Επίσης, το καταθέτουμε και αυτό, πάντοτε οι συγγενείς και κυρίως οι γονείς προσέφεραν τα πολυτιμότερα περιουσιακά τους στοιχεία για την ευτυχία των παιδιών τους όπως φλουριά, λίρες εγγλέζικες, ναπολεόντεια, ελβετικά κοκοράκια και γενικά χρυσό…Κάτι που είχε να κάμει με την ευρύτερη φιλοσοφία του Καππαδοκικού χώρου μιας και πάντοτε βρίσκονταν όλοι τους στο μάτι του κυκλώνα και άρα θα έπρεπε να έχουν άμεσα ρευστοποιήσιμα στοιχεία…

Έτσι, λοιπόν, τα πράγματα άλλαξαν, ο νέος έπρεπε να κατοχυρωθεί, τα υπεσχημένα να καταγραφούν, για να μην υπάρχουν παρεξηγήσεις.

Και ιδού τα προικοσύμφωνα, τα οποία, ειρήσθω εν παρόδω, δεν είχαν κοινό τύπο, αλλά πάντως και σε κάθε περίπτωση ήταν γραπτά κείμενα τα οποία συνέτασσε ο δάσκαλος ή ο ιερέας παρουσία μαρτύρων και μελών της δημογεροντίας…για να καταχωρηθούν στη συνέχεια επίσημα στον οικείο Κώδικα της κοινότητας.

Παραθέτουμε δυο εξ αυτών διατηρώντας ορθογραφία κλπ του κειμένου:

 

Προικοσύμφωνον[11]

Ο κ. Παρασ. Παρασκευάς εκ Τροχού αφ’ ενός και η κ. Αναστασία αφ’ ετέρου απεφάσισαν και συνήψαν αρραβώνας της θυγατρός της δευτέρας (Θεοδώρας) μετά του πρώτου (Παρασκευά Παρασκευά) με την πλήρη συγκατάθεσιν αυτών και των γονέων των υπό τους εξής όρους.

Η νέα υποχρεούται να πληρώση την παραμονήν του γάμου των λίρας χάρτινας οθωμανικάς (35) τριάκοντας πέντε εις μετρητά, καθώς και μια φορεσιάν εις τον νέον.

Η Χαρά θέλει γείνη Θεού θέλοντος το Μέγα Πάσχα του τρέχοντος έτους εν Μαλακοπή.

Εν περιπτώσει καθ’ ην ήθελον αθετήση τους άνω όρους ή ήθελον διαλύση τους αρραβώνας οφείλει να πληρώση αποζημίωσιν εις την Σχολήν ποσόν όπερ ήθελεν εγκριθή υπό της Εφορείας

 

Εν Μαλακοπή τη 1/14 Φεβρουαρίου 1923

Τα συμβαλλόμενα μέρη  Η Εφορεία

Παρασκευβάς Παρασκεάς  Παπά Στέφανος Κύζικος

Εκ μέρους της νέας υπογράφω  Κ. Ανανιάδης

Γ. Γερμανίδης

Γρ. Γρηγοριάδης

 

 

Προικοσύμφωνον[12]

Ο κ. Βασίλειος Βασιλειάδης εκ Ναξού ηλικίας 18 ετών διδάσκαλος το επάγγελμα αφ’ ενός και η Μαριά Π. Ποργιάζογλου εκ Μαλακοπής αφ’ ετέρου, απεφάσισαν και συνήψαν αρραβώνα της θυγατρός της δευτέρας Ελευθερίνης μετά του πρώτου τη συγκαταθέσει αυτών και των γονέων των υπό τους ακόλουθους όρους.

Η κ. Μαριά Ποργιάζογλου προσφέρει δια την προίκα της κόρης της τα εξής.

Αον Πέντε (5) λίρας οθωμανικάς χρυσάς μετρητά την παραμονήν του γάμου των.

Βον. Δύο πρόβατα

Γον Δυο εργατών αμπέλια ως και τα έξοδα μιας αμάξης ήτις θέλει μεταφέρει τον γαμπρόν μετά των οικείων του την παραμονήν του γάμου εκ Ναξού εις Μαλακοπήν και τανάπαλιν.

Εν περιπτώσει καθ’ ην ήθελεν τις αθετήση τους άνω όρους ή ήθελον διαλύση τον αρραβώνα θέλει υποχρεωθή όπως πληρώση εις την Σχολήν της Μαλακοπής πεντακόσια γρόσια

Εν Μαλακοπή τη 4 Απριλίου 1920

Τα συμβαλλόμενα μέρη Η Εφορεία Σχολών Μαλακοπής

Βασίλειος Βασιλειάδης  Παπά Στέφανος Κύζικος

Δια την μητέρα μου υπογράφω  Αγαπητός Α. Κοσμίδης

ο υιός Ιωάννης Π. Ποργιάζογλους  Πρ. Γρηγοριάδης

 

Παρατήρηση

Σύμφωνα με την εγκύκλιο της 28-8-1893 του Οικουμενικού Πατριάρχου Νεοφύτου θα έπρεπε «άμα τη συντάξει επισήμου προικοσυμφώνου, δι’ ου προικοδοτείται κτήμα ακίνητον, είτε βακουφικόν, είτε μούλκιον, είτε δημοσία γη, αναγκαίον εστί όπως ο αρχιερεύς απευθύνη τακρίριον προς τους αρμοδίους κυβερνητικούς υπαλλήλους (μεχκεμέδες ή μουατζελάτ ταπού μεμουρί) και γνωστοποιή αυτοίς ότι το εν λόγω κτήμα παρεχωρήθη ως προιξ, ίνα ενεργήται και εν τοις κυβερνητικοίς αρμοδίοις γραφείοις η προσήκουσα σημείωσις».[13]


[1] Ελένη Τζιουτζια, ο.π. σελ. 225

[2] Ελένη Τζιούτζια, ο.π.,  σελ 225

[3] Άρθρο 1406 Α.Κ. (καταργήθηκε). «Προίξ είναι η υπό της γυναικός ή άλλου χάριν αυτής παρεχομένη εις τον άνδρα περιουσία προς ανακούφισιν εκ των βαρών του γάμου»

[4] μαρτυρία

[5] Κ.Ι.Δ.Συκεών, Φ 12, α.α.30, μαρτυρία Γεωργίου Καλλινικίδη,  «Διότι πώς να το κάνουμε. Άνδρες είμαστε και μπορούμε να θρέψουμε την κυρά και τα κουτσούβελα που θα μας προσφέρει ο Θεός…»

[6] Τσαλίκογλου Εμμανουήλ, ο.π., σελ. 143, «Πρέπει να σημειωθή και τούτο προς τιμήν των, ότι ουκ ολίγοι εσύναπτον γάμον με ορφανά εκ πατρός κορίτσια ή με κοπέλες φτωχών οικογενειών. Τας εφόρτωναν με χρυσαφικά αξίας…».

[7] Γ. Μαυροχαλυβίδης, ο.π. σελ 211 «και τούτο γιατί δεν υπήρχε έθιμο χορήγησης προίκας…ήταν αρκετά ό,τι θα ’φερνε η κοπέλα στο σεντούκι της». Βλ και Αρχελάου  Ι. Σ., Η Σινασός, ήτοι θέσις, ιστορία, και διανοητική κατάστασις, ήθη, έθιμα και γλώσσα της εν Καππαδοκία κωμοπόλεως Σινασού και σύντομος περιγραφή των εν επαρχίαις Καισαρείας και Ικονίου Ελληνικών κοινοτήτων, Εν Αθήναις 1899 , Ελευθεριάδης Ρίζος, Συνασσός, ήτοι μελέτη επί των ηθών  και εθίμων αυτής,  Εν Αθήναις  1879

Ευπραξιάδης Λάζαρος, Το Προκόπι της Καππαδοκίας,  Θεσσαλονίκη, εκδ . Αδελφότητος Προκοπιέων Μακεδονίας Θράκης 1988

[8] Η λαϊκή μούσα δεν άργησε να σατιρίζει και να επικρίνει τις σχετικές απαιτήσεις. Γνωστότατο είναι το σχετικό άσμα που λέγονταν στους γάμους και αναφέρονταν  σε κάποιον Δημήτρη  που εγκατέλειψε τη νύφη  διότι κατά την άποψή του δεν τηρήθηκαν τα συμφωνηθέντα…

Κελίν κιλίσετε μπαγιλντή,                                   Η νύφη ελιποθύμησε στην εκκλησιά

σατσιντά αλτίν σαϊλντή,                                      μετρήθηκαν των μαλλιών της τα φλουριά,

Δηρμήτ κιουρκιουνού σογιουντού.                     Απηλλάγη ο Δημητράκης από τη γούνινη φορεσιά

Πεν κιουβεγί ολμάμ, τετί,                                   και είπε, εγώ δεν γίνομαι και με κοπέλα

αλτινσίζ κιζ αλμάμ τετί.                                      Χωρίς χρυσάφι δεν παντρεύομαι

[9] Θανάσης Κωστάκης, ο.π. σελ 162

[10] Τσαλίκογλου Εμμανουήλ, ο.π.. σελ 145,  «Τα κορίτσια δεν επροικίζοντο ούτε με χρήμα, ούτε με ακίνητα. Το προικοσύμφωνο ήτο άγνωστον εις τα μέρη μας. Δεν έφευγαν όμως ούτε των πτωχών τα κορίτσια χωρίς μερικά φλουριά εις χρυσόν, μερικά χαλιά. Με αρκετά εσώρουχα, κάλτσες, παπούτσια, με κάμποσα φουστάνια κα με γούνινο πανωφόρι..».

[11] Ελένη Τζιούτζια, ο.π. σελ 320

[12] Ελένη Τζιούτζια, ο.π. σελ 315

[13] Εμμ. Τσαλίκογλου, ο.π σελ 54

“Ψήγματα Δικαίου Καππαδοκίας”
Κωνσταντίνος Νίγδελης


Α Ρ Θ Ρ Α - Τ Η Σ - Ι Δ Ι Α Σ - Κ Α Τ Η Γ Ο Ρ Ι Α Σ :
  1. Τουρκοσειρές στην Ελληνική Τηλεόραση
    Περισσότερα  από 340 διαφημιστικά μηνύματα, εκατό περίπου διαφορετικών εταιριών, «χρηματοδότησαν» τουρκικές σειρές σε ελληνικά κανάλια καθημερινά, το απόγευμα (17.30-18.30), το βράδυ (21.30-23.15) και μετά τα μεσάνυχτα (01.30-03.15)
  2. Φορολογικό Δίκαιο
    Σε γενικές γραμμές πρόκειται για το πλέγμα των νόμων, με τους οποίους έχοντας σαν βάση τη φοροδοτική ικανότητα των πολιτών, το κράτος εισπράττει τα απαραίτητα για την ορθή λειτουργία των παρεχομένων υπηρεσιών του. Τώρα, για την καλύτερη κατανόηση του θέματος αρχίζουμε με δυο τρεις βασικές ορολογίες της φορολογικής νομοθεσίας- πρακτικής που υπήρχαν στην υπό εξέταση περιοχή εκεί και τότε.
  3. Εργατικό Δίκαιο
    Απλά και σε γενικές γραμμές πρόκειται για ένα σύνολο κανόνων δικαίου που διέπουν τις σχέσεις που παράγονται μεταξύ συμβαλλομένων κατά τις οποίες, η μια πλευρά προσφέρει την εργασία της για ορισμένο ή αόριστο χρόνο και η άλλη παρέχει έναντι αυτής το συμφωνημένο τίμημα. Φυσικά σήμερα είναι πολυσύνθετο, στο δε διάβα του χρόνου κάλυψε και συνεχίζει ακόμα, τα τυχόν κενά που προκύπτουν από τις προαναφερθείσες σχέσεις.
  4. Εμπορικό Δίκαιο
    Στο οικείο κεφάλαιο περί πωλήσεως τονίσαμε τις δυο βασικές αρχές πάνω στις οποίες στηριζότανε το εμπόριο στην Κεντρική Ανατολία…Την καλή πίστη και τα συναλλακτικά ήθη, τα οποία εν πολλοίς κάλυπταν την όποια ανυπαρξία έγγραφου τύπου κλπ. Τονίσαμε, επίσης, πως η επικύρωση οποιασδήποτε συμφωνίας γινότανε με μια απλή χειραψία μεταξύ των δυο συμβαλλομένων μερών και τη φράση «βε ες σελάμ», δηλαδή ο Θεός να τα φέρει βολικά, τον αντιπραγματισμό και την τράμπα, καθώς και την ύπαρξη αρχικά ομολόγων, δηλαδή πωλητηρίων εγγράφων και στο τέλος τις σχετικές μεταγραφές για ιδιαιτέρως μεγάλης αξίας αντικείμενα στους κώδικες του χωριού…
  5. Ενοχικό Δίκαιο
    Πρόκειται «για το σύνολον των κανόνων δικαίου οι οποίοι ρυθμίζουν τα ζητήματα τα οποία προκύπτουν εκ της υπάρξεως ενοχής, ήτοι εκ της υπάρξεως εννόμου σχέσεως δυνάμει της οποίας ωρισμένο πρόσωπον (ήτοι ο οφειλέτης) υποχρεούται προς έτερον (δανειστήν) εις παροχήν, η οποία δύναται να συνίσταται εις ενέργειαν ή παράλειψιν».
  6. Κληρονομικό δίκαιο
    Πρόκειται για το σύνολο των κανόνων δικαίου που ρυθμίζουν την κληρονομική διαδοχή. Έτσι, σύμφωνα με το άρθρο 1710 του αναθεωρηθέντος Α.Κ., «κατά το θάνατο του προσώπου η περιουσία του ως σύνολο(κληρονομιά) περιέρχεται από το νόμο ή από διαθήκη σε ένα ή περισσότερα πρόσωπα (κληρονόμοι)….»
  7. Περί γέννηση και βάπτιση
    Σήμερα, με την πολυπλοκότητα των εκφάνσεων της δημόσιας διοίκησης, επιτεύχθηκε αφενός μεν η κάλυψη όλων των περιπτώσεων, για τα οποία ζητάται η συνδρομή της πολιτείας, αλλά αφετέρου η ταλαιπωρία από μια απίστευτη γραφειοκρατία. Εκεί όμως και τότε; Φυσικά και είναι αδύνατη η εύρεση όλων των στοιχείων, λόγω ελλείψεως των σχετικών πληροφοριών, όμως σε κάθε περίπτωση υπάρχουν αρκετές οι οποίες είναι διαφωτιστικές για το καθεστώς εκείνης της εποχής. Για τα απλά μα και καθημερινά.
  8. Η Υιοθεσία
    Δι’ αυτής δεν ικανοποιείται αποκλειστικά και μόνο ο συναισθηματικός κόσμος των ατέκνων, αλλά κυρίως δημιουργείται μια νέα κατάσταση δια τον υιοθετούμενο, δηλαδή, σχέσεως γονέως και τέκνου…Είναι επίσης και μια πράξη θεάρεστη σύμφωνα με την οποία «έσωζε κανείς μια ψυχή παίρνοντάς την υπό την ευθύνη του». Αλλά βεβαίως και μια λύση σε περίπτωση ατεκνίας προς αποφυγή της κατακραυγής ή του όποιου στιγματισμού…
  9. Το Διαζύγιο
    Έτσι «ους ο Θεός συνέζευξεν άνθρωπος μη χωριζέτω», δηλαδή και σε ελεύθερη μετάφραση ό,τι και να γίνει από τη στιγμή που πήρε μέρος η εκκλησία τίποτε δεν μπορεί να χωρίσει το ζευγάρι. Έστω και αν η γυναίκα υπέφερε τα πάνδεινα από τους οικείους του ανδρός της, αλλά και τον ίδιο ακόμα. Ξύλο, βρισιές, κατάρες, πείνα και πάλι ξύλο, προσβολές και…ό,τι μπορεί να φανταστεί ανθρώπου νους. Τα μαρτύρια του Ιώβ. Με μοναδική, ίσως, περίπτωση, αυτή της μοιχείας, από πλευράς της γυναίκας εννοείται…
  10. Ο Γάμος Γ'
    Τονίσαμε προηγούμενα ότι τουλάχιστον μέχρι και το δεύτερο μισό του 19ου αιώνα δεν υπήρχε η υποχρεωτικότητα στην προίκα, όμως παρόλα αυτά οι γονείς πάντοτε συνεισέφεραν το κατά δύναμιν, αλλά και κατά το δοκούν. Συνήθεια-έθιμο- που επιβάρυνε τα μάλα τον οικογενειακό προϋπολογισμό και όχι μόνο, με τη θυγατέρα να καθίσταται σιγά σιγά δυσβάστακτο βάρος μιας και όλοι προσέτρεχαν για να βολέψουν μια καλή προίκα.
  11. Ο Γάμος Β'
    Είναι γνωστό πως δια τον κλήρο της Καππαδοκίας και όχι μόνο, δεν υπήρχαν τακτικές αποδοχές, δηλαδή καταβολή μισθού από πλευράς της κοινότητος. Απλά μια πρόβλεψη δια το «κανονικόν» του ιερέως, δηλαδή κάποιος φόρος- ετήσιο χαράτσι, που επιβαλλότανε ανάλογα φυσικά με την φοροδοτική ικανότητα της κάθε χριστιανικής οικογένειας ή κατά περίπτωση...
  12. Ο Γάμος Α'
    Nuptiae sunt conjunctio maris et feminae et consortium omnis vitae divini et humani juris communicatio, δηλαδή, «γάμος εστίν ανδρός και γυναικός συνάφεια και συγκλήρωσις του βίου παντός, θείου τε και ανθρωπίνου δικαίου κοινωνία». Ο γάμος ως ιερή και ίσως μια από τις πλέον σημαντικές στιγμές του ανθρώπου αποτελούσε τότε και ενδεχόμενα και σήμερα, το αντικείμενο ενός μαζικού ενδιαφέροντος ολάκερης της κοινωνίας. Ιδιαίτερα μάλιστα στις απομονωμένες κοινότητες της Καππαδοκίας...
  13. Οικογενειακό Δίκαιο
    «Πρόκειται για το σύνολον των κανόνων Δικαίου οι οποίοι ρυθμίζουν τας σχέσεις αι οποίαι προκύπτουν εκ του γάμου, της συγγενείας και γενικώτερον επ’ ευκαιρία της οικογένειας…Το οικογενειακόν δίκαιον διαυλακώνεται υπό των ηθικών αρχών καθ’ όλην αυτού την έκτασιν. Τούτο ήτο αναπόφευκτον αλλά και δεόντως επιβεβλημένον, λόγω της φύσεως των σχέσεων, τας οποίας ρυθμίζει…»
  14. Εμπράγματο Δίκαιο
    Το σύνολο δηλαδή των κανόνων που ρυθμίζουν τα εμπράγματα δικαιώματα, με μια σημαντικότατη διάκριση. Πως τα πράγματα[1] διακρίνονται, κατά το άρθρο 948 του Α.Κ. σε: (α) ακίνητα, το έδαφος και τα συστατικά αυτού (β) κινητά, δηλαδή όσα δεν είναι ακίνητα. Αυτά, σε γενικές γραμμές, με τα ισχύοντα σήμερα, αλλά εκεί και τότε; Ποιες, για παράδειγμα, ήταν οι απόψεις, τα ισχύοντα περί την ιδιοκτησία, τη νομή και κατοχή, τη διάθεση μα και την προστασία της;
  15. Το δικαιοδοτικό υποσύστημα
    Η εφαρμογή του δικαίου είναι σπουδαία υπόθεση, όταν μάλιστα υπάρχουν τα σχετικά εργαλεία για την απονομή της, καθίσταται μάλλον και εύκολη υπόθεση. Φυσικά όταν μιλάμε για εργαλεία μιλάμε για εκείνο το νομικό καθεστώς που προβλέπει και καλύπτει όλα τα κενά, τόσο σε επίπεδο νόμων, όσο και σε αυτό της εφαρμογής. Και εξηγούμαστε άμεσα. Ναι μεν το Ανώτατο Συμβούλιο Δικαιοσύνης όριζε πως «τα δικαστήρια έπρεπε να παρέχουν δικαιοσύνη και προστασία σε όλους τους υπηκόους και ότι έπρεπε να τιμωρούνται αυστηρά όποιοι αδικούσαν κάποιον και όποιοι δωροδοκούνται και ότι οι δίκες έπρεπε να γίνονται σύμφωνα με το νόμο», αλλά...
  16. Το Νομικό Πλαίσιο
    ...βάσιμα θεωρούμε πως τούτη η χρονολογία, μαζί με κάποιες άλλες κατοπινές, σηματοδότησαν μια περίοδο «άνοιξης» και ελευθεριών στην απέραντη οθωμανική αυτοκρατορία της οποίας η σήψη ήταν πλέον εμφανής σε κάθε τομέα και πτυχή της καθημερινότητας. Σε τέτοιο μάλιστα βαθμό που απετέλεσε το σημείο αιχμής για πιέσεις στους ιθύνοντες της αυτοκρατορίας από τις μεγάλες δυνάμεις της εποχής και κυρίως από τη χριστιανική Ρωσία που, αποβλέποντας στον διαμελισμό της, αξίωνε να αναγνωρισθεί προστάτης όλων των ορθοδόξων κατοίκων της.
  17. Οι καλοί μας οι…γιατροί!
    Βεβαίως υπήρξαν πολλοί και πολλές. Που προσέφεραν τις ιατρικές τους υπηρεσίες στις απομεμακρυσμένες κοινότητες της Ανατολής, όμως… Όμως υπήρξαν και μερικοί των οποίων η προσφορά ήταν τόσο σημαντική, που το πέρασμα τους καταγράφηκε ανεξίτηλα στη μνήμη των ανθρώπων… Κυρίαρχες προσωπικότητες με έντονα τα στοιχεία της ύπαρξής τους βάλανε τα θεμέλια με την ανιδιοτελή προσφορά και τις ικανότητές τους, καταξιώθηκαν και παρέμειναν στη συλλογική μνήμη.

Author: Μνήμες