Αλησμόνητες Πατρίδες

Category Archives: Τραγούδια

Ο Ελληνικός Λαός και το Τραγούδι του

Ο λυρισμός των ατόμων μιας απλής κοινωνίας στους σπουδαιότερους σταθμούς της ζωής τους, όπως είναι η γέννηση ενός παιδιού, η βάπτιση, ο γάμος, η αρρώστια, η ξενιτιά, ο θάνατος, ο πόλεμος, η ήττα, η άλωση ενός τόπου, ο σεισμός και άλλα, συχνά εκφράζεται και με στίχους, που πολλές φορές τραγουδιούνται.

Κλήδονας Δ’

Υπήρχαν πολλές και θα λέγαμε σημαντικές, με βασικότερη, ίσως, αυτής της ημερομηνίας. Ο διαφορετικός πάλι «εμπλουτισμός» του, κατά την άποψή μας, εντάσσεται στην όποια επιθυμία των συμμετεχόντων να παρουσιάσουν κάτι το διαφορετικό στα πλαίσια του «εμείς»…

Οι τοπικοί Χοροί του Ασπρόπυργου

Τους τοπικούς χορούς δεν θα τους χωρίσουμε σε κατηγορίες, αλλά σε χρονικές περιόδους. Στον Ασπρόπυργο ουδέποτε συμμετείχαν οι άντρες στον χορό, στην πλατεία (δημόσιος χορός) παρά ελάχιστες φορές και μόνο τις απόκριες, αφού είχαν τελειώσει οι γυναίκες.
Αυτό γενικά γινόταν και σε άλλες κοινωνικές εκδηλώσεις αρραβώνες, γάμους κτλ με διαφορετικό τρόπο. Μέχρι το 1930 ο δημόσιος χορός γινόταν στον προαύλιο χώρο της εκκλησίας του Αγίου Δημητρίου

Εγκώμια και θρήνοι…

Ο αριθμός των Ελλήνων συγγραφέων για τις αλησμόνητες πατρίδες δεν έχει τέλος και αρχή. Χιλιάδες σελίδες πλημμυρίζουν την Ελληνική Γραμματεία γιατί στην ψυχή των προσφύγων θα υπάρχει πάντα ο μυστικός λυγμός για τις μαγικές πολιτείες που χάθηκαν…

Καππαδοκικός χορός Αγίου Βασιλείου

Παραμονή της εορτής του Αγίου, μαζεύονταν κατά ομάδες προτού ξημερώσει, από τα ελληνικά χωριά των Φαράσων ( Σατί , Αφσάρι , Κίσκα , Πες καρτάς, Τσουχούρι , Βαρασό ) στο κεφαλοχώρι της περιοχής, τον Βαρασό για να ανηφορίσουν ψηλά σε ένα σπήλαιο όπου βρισκόταν το εξωκλήσι του Αγίου Βασιλείου …

Πόντος… στα μονοπάτια της μνήμης

Ζηλεύω τη λάμψη και το παιχνίδισμα των ματιών τους, σαν να μιλούν για τον τόπο τους… Βλέπω την αγάπη τους και τη λατρεία τους γι’ αυτό, το δέσιμό τους με τη γενέτειρά τους. Καταλαβαίνω το δέος, την αδάμαστη θέλησή τους να πορευθούν στην περπατησιά του χρόνου, στα μονοπάτια της μνήμης…

Ο Πολυχρόνης Αμανατίδης

Ο Χρόνης Αμανατίδης κατάγεται από την Κερασούντα του Πόντου αλλά γεννήθηκε στο Οχυρό Δράμας. Από μικρή ηλικία ασχολείται με την ποντιακή και ελληνική μουσική και το ποντιακό θέατρο, δίπλα στο μεγάλο θεατράνθρωπο, Πόλυ Χάϊτα, του οποίου υπήρξε μαθητής. Έπαιξε στο αρχαίο θέατρο Φιλίππων στο έργο «Οι τελευταίοι » του Πόλυ Χάϊτα καθώς και στο Λυκαβητό, όπου απέσπασε την καλύτερη κριτική από τον Κ. Γεωργουσόπουλο.

Το έθιμο Γιολούχ στο Μιτσί της Καππαδοκίας

Στο Μιστί, την Αξό, το Τσαρικλί τα Λιμνά, και στην ευρύτερη περιοχή της Καππαδοκίας υπήρχε το έθιμο του Γιολούχ .
Ένα έθιμο που γινόταν με τρόπο απαρέγκλιτα τελετουργικό διατηρώντας την συνήθεια ο πατέρας του γαμπρού να δίνει μπαχτσίσι ( 2 με 3 λίρες, διάφορα οικόσιτα ζώα ) για να επισφραγίσει το αρραβώνα του γιού του με την κόρη. Εφόσον λοιπόν κατάληγαν στο οριστικό μπαχτσίσι , το οποίο ονομαζόταν Γιολούχ γινόταν γλέντι ανάμεσα στα σόγια των νέων.Οι δυο νέοι πλέον θεωρούνταν …

Το Θέρος στην Αξό της Καππαδοκίας

Τον πρώτο λόγο στην Καππαδοκία όσον αφορά τις γεωργικές εργασίες τον είχαν οι γυναίκες μιας και το λιγοστό ετήσιο εισόδημα ανάγκαζε τους άνδρες να ξενιτευτούν μακριά από τις εστίες τους τουλάχιστον έξι μήνες τον χρόνο.

Νανούρισμα από την Καππαδοκία

Του Χαγιαδιού μου τ’ άσλαμα
Τ’ Αχτσερενιού μ’ το φτέδι
Νενίμ νενίμ ουγιούρμουλα (άραγε κοιμάται το μωρό μου;)
Γιαβρίμ, κουτσούκ πεγιούρμουλα (άραγε μεγαλώνει το μικρό μου;)
Νανί, νανί, μικρό μ’ νανί