Αλησμόνητες Πατρίδες

Category Archives: Ιστορικές Μάχες

Μακεδονία – Μετά τη Μάχη της Πύδνας

Αμέσως μετά την εκπόρθηση της Πύδνας, ο Αιμίλιος Παύλος έστειλε πρέσβεις του στη Ρώμη, για να αναγγείλουν την περήφανη νίκη του στη Σύγκλητο. Η αντιπροσωπεία αυτή αποτελούνταν από τρεις αξιωματικούς του με επικεφαλής το Μέτελλο. Λίγες μέρες πριν απ’ την τελική νίκη του Αιμιλίου, κυκλοφόρησε φήμη στον ιππόδρομο της Ρώμης, ότι οι Ρωμαίοι νίκησαν τον Περσέα στη Μακεδονία. Το πράγμα, όμως, πέρασε σαν ένας φευγαλέος ψίθυρος και ξεχάστηκε, γιατί δεν υπήρχε συγκεκριμένη πληροφορία. Παρ’ όλα αυτά, ο λαός έτρεξε στους ναούς και πρόσφερε θυσίες και θυμιάματα στους βωμούς, παρακαλώντας τους θεούς να βγάλουν αληθινές αυτές τις φήμες.

Το Κίτρος τα χρόνια του Βυζαντίου

Το 311 μ. Χ. αρχίζουν οι διαμάχες και οι πόλεμοι μεταξύ των τεσσάρων αυτοκρατόρων της Ρώμης. Οι τελευταίες φάσεις των εμφυλίων αυτών πολέμων εξελίσσονται στα μέρη της Μακεδονίας και της Θράκης, οπότε και η Μασκεδονία περνάει στα χέρια του Μ. Κωνσταντίνου. Ο στρατός ξεχύνεται στην Πιερία και κυριεύει τα κάστρα της. Στο αρχαίο κάστρο του Κίτρους κυματίζουν τα χριστιανικά λάβαρα του αργότερα ισαπόστολου ανακηρυχθέντα βασιλιά. Η Θεσσαλονίκη είναι στα χέρια του και σ’ αυτή στέλνει το 324 να κρατηθεί ο αιχμάλωτός του πια και τελευταίος των αντιπάλων του Λικίνιος

Οι Ένοχοι – κεφάλαιο 4

Ο νεαρός σουλτάνος μόλις είχε γυρίσει απ’ την Ασία, όπου βιαστικά πήγε και γρήγορα κατέπνιξε την επανάσταση του Ιμπραήλ μπέη της Καραμανίας, ο οποίος είχε τολμήσει να σηκώσει κεφάλι κατά του αφέντη του. Στο γυρισμό απ’ την Μ. Ασία, ένα ήσυχο απόβραδο, μόλις είχαν περάσει τη Νικομήδεια κι έστριβαν αριστερά για το Βόσπορο και κει που πήγαινε ο ήλιος να βασιλέψει πέρα προς τον καθαρό ορίζοντα της Κωνσταντινούπολης, φάνηκαν από μακριά οι λόφοι και οι τρούλοι των εκκλησιών της βασιλεύουσας. Στο αντίκρισμά τους, ο Μωάμεθ άφησε να του ξεφύγει ένας βαθύς αναστεναγμός. Κι ενώ πλησίαζαν στα νερά του Βοσπόρου κι έμπαιναν στην περιοχή του Ανατόλια-χισάρ, είπε στο Μεχμέτ που ακολουθούσε δίπλα του.

Οι Ένοχοι – κεφάλαιο 5

Την ίδια μέρα που έφτασε ο Μωάμεθ στην Αδριανούπολη, αποφασίστηκε το χτίσιμο καινούριου και λαμπρού ανακτόρου στην πρωτεύουσα για το νεαρό μονάρχη. Αργά το βράδυ, κάποιος τιτλούχος του παλατιού πλησίασε με χαμηλωμένο το κεφάλι στην ομήγυρη των πασάδων, που λαμπροφορεμένοι όλοι περιστοίχιζαν το σουλτάνο σε μια απ’ τις μεγάλες αίθουσες του σεραγιού και συζητούσαν για τη θέση και τα σχέδια του νέου παλατιού κι έκανε νόημα στον Μεχμέτ αγά. Ο Μεχμέτ πήγε κοντά του κι ο αξιωματικός κάτι του ψιθύρισε στό αφτί.

Οι Ένοχοι – κεφάλαιο 7

Πυκνά μαύρα σύννεφα σκεπάζουν από μέρες τώρα τον ουρανό της Χίου. Το νησί συνταράζεται ολόκληρο απ’ την ανεμοθύελλα. Η θάλασσα μανιασμένη το χτυπά από παντού. Μεγάλοι υδάτινοι όγκοι με ορμή και πάταγο χιμούν στις ακτές του και το κάνουν να τρέμει απ’ τα θεμέλιά του και να συνταράζεται σύγκορμο. Το λιμάνι της πόλης κατακλίζεται από πελώρια κύματα, που ορμητικά και αφρισμένα ξεχύνονται παντού, σα να θέλουν να καταπιούν και να ισοπεδώσουν τα πάντα. Ψηλά στις αφρισμένες κορυφές τους ή χαμηλά, ανάμεσα στο χάος που σχηματίζουν οι υδάτινοι όγκοι τους

Οι Ένοχοι – κεφάλαιο 11

Να κρατηθούν αμέσως τα πλοία αυτά και να μην επιτραπεί η αναχώρησή τους απ’ το λιμάνι. Θα μας χρειαστούν για την άμυνα της Πόλης, είπε ο αυτοκράτορας και συνέχισε απευθυνόμενος προς τον αυλικό. Να ειοδοποιηθούν αμέσως ο καρδινάλιος Ισίδωρος, ο Χίου και Μυτιλήνης Λεονάρδος, ο βαΐλος Μηνώτος και αντιπρόσωποι των Βενετών εμπόρων, ο μέγας δούκας Νοταράς και όλοι οι άρχοντες, οι εντεταλμένοι με την άμυνα της πόλης, να συγκεντρωθούν για σύσκεψη μαζί μου στο ναό της Αγίας Σοφίας. Επίσης, να παρευρεθούν οι κυβερνήτες των πλοίων και οι πλοίαρχοι Γεβριήλ Τρεβηζάνος και Ζαχαρίας Γριόνης.

Οι Ένοχοι – κεφάλαιο 12

Το λιμάνι της Κωνσταντινούπολης πάντοτε ήταν γεμάτο από κάθε είδους πλοία που έφταναν ως εδώ κι απ’ τις πιο μακρινές κι άγνωστες στους πολλούς χώρες και οι προκυμαίες του κάθε μέρα είχαν κίνηση με το πήγαιν-έλα των ναυτικών και με το φόρτωμα ή το ξεφόρτωμα των εμπορευμάτων.

Τον τελευταίο, όμως, καιρό, με τη βιαστική κι εσπευσμένη προώθηση κάθε είδους ζωτικών και απαραίτητων εφοδίων, που με δυσκολία και κίνδυνο έφταναν στην αποκλεισμένη πόλη, η κίνηση κι η νευρικότητα στο λιμάνι είχε αυξηθεί.

Οι Ένοχοι – κεφάλαιο 13

Κατά τα τέλη Ιανουαρίου 1453 μια απειράριθμη στρατιά από σκλάβους, εργάτες και ζώα διέσχιζε αργά-αργά τις ερημωμένες απ’ τους ασταμάτητους πολέμους πεδιάδες της Θράκης και τα καταστραμμένα πριν από λίγα χρόνια απ’ τους Βουλγάρους του Φερδινάνδου χωριά της περιοχής. Ο τόπος καταστράφηκε απ’ τους φεύγοντες κακήν-κακώς Τούρκους του Μουράτ ΙΙ και λεηλατήθηκε κι ερημώθηκε τελείως απ’ τις νικηφόρες τότε στρατιές των Βουλγάρων.

Οι Ένοχοι – κεφάλαιο 14

Στην αριστερή όχθη του χειμάρου του Λύκου πολυάριθμοι Τούρκοι στρατιώτες δούλευαν ασταμάτητα. Έσκαβαν τάφρους, σήκωναν αναχώματα κι έχτιζαν διάφορα οχυρώματα με πέτρες, χώματα και κορμούς δέντρων. Σαν ετοιμάστηκε το μέρος που είχε διαλέξει ο ίδιος ο Μωάμεθ για την εγκατάσταση του στρατηγείου του πάνω στο ύψωμα του Μάλτεπε, στήθηκε η πολυτελής και επιβλητική σκηνή του. Ακριβώς στο ίδιο μέρος και περίπου δυο χιλιάδες διακόσια μέτρα μακριά απ’ τα τείχη της Πόλης κι απέναντι απ’ την πύλη του Ρωμανού, είχε στήσει κι ο πατέρας του, Μουράτ ο ΙΙ, τη σκηνή του, όταν, πριν από τριάντα χρόνια, το 1422

Οι Ένοχοι – κεφάλαιο 15

Ο αυτοκράτορας, που γνώριζε το βαΐλο, τον άφησε να αναφέρεται σε παλιότερα γνωστά γεγονότα, γιατί κατάλαβε ότι ο Βενετός άρχοντας ήθελε με την πολυλογία του αυτή να εκθέσει τη μεγάλη του δυσαρέσκεια προς το Μωάμεθ, ύστερ’ απ’ τη θανάτωση του Ρίτζου και να βεβαιώσει κι αυτόν τον ίδιο για την τέλεια αφοσίωση των Βενετών της Κωνσταντινούπολης προς τη βυζαντινή αυλή. Ήθελε επίσης, να τονίσει στον αυτοκράτορα την αντιπάθειά του προς τους εμπορικούς αντιζήλους των Βενετών, τους Γενουάτες του Πέραν και να του συστήσει, να μην δίνει και μεγάλη εμπιστοσύνη στα λόγια και στις υποσχέσεις τους.

Οι Ένοχοι – κεφάλαιο 16

Πριν επιχειρήσει την εκστρατεία αυτή ο Μωάμεθ, έστειλε παντού ανθρώπους του να ειδοποιήσουν τους διοικητές των επαρχιών του και τους ηγεμόνες που ήταν υποτελείς του, να συγκεντρώσουν και να του στείλουν στην Αδριανούπολη όσο πιο πολύ στρατό μπορούσε ο καθένας. Σ’ άλλους έλεγε την αλήθεια για ποιο σκοπό ήθελε το στρατό αυτό και σ’ άλλους όχι. – Ένας καβαλάρης διέσχιζε τις πεδιάδες κι ανεβοκατέβαινε τα βουνά της Θράκης και της Βουλγαρίας καλπάζοντας προς τη Σερβία.

Οι Ένοχοι – κεφάλαιο 17

Καταπονεμένοι και κουρασμένοι οι Έλληνες και οι άλλοι μαχητές του αυτοκράτορα από τη μεγάλη χθεσική επίθεση των Τούρκων στην κοιλάδα του Λύκου, αναστατώθηκαν με τις κωδωνοκρουσίες των εκκλησιών και τις φωνές των πολιτών, το πρωί εκείνο της 20ης Απριλίου. Όσοι απ’ τους μαχητές δεν ήταν την ώρα εκείνη στις επάλξεις, άρπαξαν τα όπλα τους κι έτρεξαν στις προκαθορισμένες θέσεις τους. Όλοι βγήκαν έντρομοι και αναστατωμένοι στα τείχη. Ο λαός ανέβηκε στα ψηλώματα και στα καμπαναριά ή στις στέγες των σπιτιών και στους τρούλους των εκκλησιών.