Καππαδοκία, η χώρα του ονείρου…

Ειλικρινά είναι άξιον απορίας το πάντρεμα ή η συνύπαρξη, αν θέλετε, τόσων μνημείων απείρου μάλιστα κάλλους, που λάξευσαν παράλληλα και σε πλήρη αρμονία η φύση και ο άνθρωπος. Μνημεία που προκαλούν ίσαμε τώρα τον θαυμασμό όλων… ειδικών και μη.

Continue Reading →

Θεσσαλονίκη

Θεσσαλονίκη πριν και μετά εκατό χρόνια…
Αλλά πάλι πώς στην ευχή στις λίγες αράδες χώρου που μου πέφτουν, τσιγκούνη αρχισυντάκτη, να γράψεις αυτά που θέλεις, που είναι μάλιστα και τόσα πολλά.
Όμως μιας και κρατώ την πένα και εγώ γράφω, θα σας τα μεταφέρω χωρίς περιττά φκιασίδια, καθ’ όπως μου πρέπουν, τα νοιώθω, τα αισθάνομαι, τα βιώνω. Ίσως, γιατί έτσι είναι το σωστό… Ίσως, γιατί η σχέση μου μαζί της ήταν, είναι και θα είναι ερωτική.

Continue Reading →